Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၃၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>လူနာခန်း၏ အပြင်ဘက်တွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။ နတ်ဆရာလန်၊ လန်ပိနှင့် သမားတော် ဆယ်ဦးခန့် သည် စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့က အသုဘအတွက် လိုအပ်သော အဖြူရောင် ပိတ်စများကို အသင့်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ ငိုချင်းချမည့် သူများလည်း အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြ၏။  ကျင်းဝူပြန်း အသက်ထွက်မည့်အချိန်ကိုသာ စောင့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် အများစုမှာ ဝမ်းနည်းကြေကွဲခြင်း မရှိကြပေ။ ရင်ထဲတွင် ကျိတ်၍ပင် ရယ်မောချင်နေကြသည်။ ကျင်းဝူပြန်းကဲ့သို့သော ပြဿနာကောင် သေဆုံးသွားခြင်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံ၏ မျက်နှာသာပေးမှုပင် ဖြစ်သည်ဟု ယူဆနေကြ၏။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကံတရားသည် မျက်နှာလိုက်လွန်းလှသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် နတ်ဆရာလန်၏ တပည့် လန်ယွီက ပြောလိုက်သည်။ “ဟိုသူတောင်းစားကို သတ်ဖို့ အချိန်ကျပြီ ထင်တယ်။ သခင်လေးရဲ့ နောက်ဆုံးခရီးမှာ အဖော်လိုက်ပါစေရအောင်။”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြောင့် လူတိုင်း အနည်းငယ် ကြောင်အသွားကြသည်။ ထိုသူတောင်းစား အကြောင်းကို မေ့နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ <strong>‘နာမည်က ဘယ်သူပါလိမ့်။ သြော်</strong><strong>... </strong><strong>ယွင်အောက်ထျန်း...</strong><strong>’</strong></p> <p> </p> <p>လန်ပိသည် စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ အနံ့ဆိုးထွက်နေသော ခြံဝင်းဆီသို့ ဦးတည် သွားလိုက်သည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ တောင်းဆိုထားသော အချိန် နှစ်နာရီ ပြည့်သွားပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပဲ ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် သေတ္တာတစ်လုံးကို ကိုင်ကာ အပြေးရောက်လာလေသည်။ “နတ်ဆေးရပြီ။ နတ်ဆေးရပြီ။ သခင်လေး ကျင်းဝူပြန်းကို ကယ်ဖို့ ကျုပ် လာခဲ့ပြီ။”</p> <p> </p> <p>သူ့စကားကို ကြားချိန်မှာတော့ နတ်ဆရာလန်နှင့် သမားတော်များ အားလုံး အံ့ဩသွားကြပြီးနောက် ရင်ထဲတွင် လှောင်ပြောင် ရယ်မောလိုက်ကြ၏။ <strong>‘အရူး။</strong> <strong>တကယ့် အရူးစစ်စစ်ပဲ။</strong><strong>’</strong></p> <p> </p> <p>ကျင်းဝူပြန်း သေရမည်မှာ သေချာသလောက် ရှိနေသည်။ နတ်သိကြားများပင် မကယ်နိုင်ဟု အားလုံးက ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p><strong>‘မင်းလို သူတောင်းစား အရူးတစ်ယောက်က ကယ်နိုင်မယ် ဟုတ်လား။ ဖရဲသီးပုပ်တွေနဲ့ ဖော်ထားတဲ့ ဆေးကို နတ်ဆေးလို့ ခေါ်နေတာလား။ ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။ မင်းသာ ကျင်းဝူပြန်းကို တကယ် ကယ်နိုင်ရင် ငါတို့ ခေါင်းဖြတ်ပြီး မင်းကို ကန်ဖို့ ပေးလိုက်မယ်။’</strong></p> <p> </p> <p>နတ်ဆရာလန်၏ တပည့်သည် ရှေ့တိုးကာ တားဆီးရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော်ငြား နတ်ဆရာလန်က မျက်စပစ်ပြလိုက်၏။ အတွင်းထဲတွင် မြို့စားမင်း ကျင်းကျုံးယွဲ့ ရှိနေသောကြောင့် အပေါက်အလမ်း မတည့်သော အပြုအမူများကို ဆင်ခြင်ရန် သတိပေးလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူသည် အခြား သမားတော်တစ်ဦးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မြို့စားအိမ်တော် အတွင်းတွင် နတ်ဆရာလန်၏ ဩဇာမှာ ကြီးမားလှသည်။ သူ့ကို လိုက်လျောမည့်သူ အများအပြား ရှိသည်။ ထိုအထဲတွင် လုကျန်ယွမ် အမည်ရှိ သမားတော်သည် သူ၏ အယုံကြည်ရဆုံး လက်ကိုင်တုတ် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နတ်ဆရာလန်၏ အရိပ်အယောင်ကို မြင်ချိန်မှာတော့ ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်သော သမားတော် လုကျန်ယွမ်သည် ရှေ့ထွက်လာပြီး အေးစက်စွာ မေးလိုက်၏။ “မင်း ဘာလုပ်ချင်တာလဲ။”</p> <p> </p> <p>“သခင်လေး ကျင်းဝူပြန်းကို ကုသပေးမလို့လေ။ နတ်ဆေး လာပို့တာ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အခုခေတ်မှာ ကြောင်တွေ ခွေးတွေတောင် ဆေးကုတတ်နေကြပြီလား။ ဖရဲသီးပုပ်နဲ့ ဖော်ထားတဲ့ ဆေးနဲ့ လူကုမယ် ဆိုပါလား။ လူကုမလို့လား၊ လူသတ်မလို့လား။”</p> <p> </p> <p>လုကျန်ယွမ်က ဆက်ပြောသည်။ “သခင်လေး ကျင်းဝူပြန်းမှာ ရောဂါအခံ ရှိပေမဲ့ အသက်အန္တရာယ် မစိုးရိမ်ရဘူး။ မင်း ရောက်လာပြီးမှ ရောဂါရုတ်တရက် ဆိုးရွားသွားပြီး အသက်အန္တရာယ် ကြုံလာရတာ။ ဒါ မင်းလက်ချက် မကင်းဘူး။”</p> <p> </p> <p>နတ်ဆရာလန်၏ လက်ကိုင်တုတ်သည် အဆိပ်ပြင်းလှသည်။ ကျင်းဝူပြန်း သေမည့်အရေးကို ယွင်ကျုံးဟဲ့အပေါ် လွှဲချလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဘေးမှ သမားတော်တစ်ဦးကလည်း ထောက်ခံလိုက်သည်။ “ဆရာလု ပြောတာ ဟုတ်တယ်။ သခင်လေးက မွေးရာပါ သူဌေးသားဆိုတော့ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်တယ်။ ဒီသူတောင်းစားက အပြင်ကလာတာဆိုတော့ သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ဘယ်လောက်တောင် ညစ်ပတ်တဲ့ ပိုးမွှားတွေ ပါလာမလဲ မသိနိုင်ဘူး။ သခင်လေးနဲ့ နေ့တိုင်း နေတော့ သခင်လေးဆီ ရောဂါကူးစက်သွားတာ ဖြစ်မယ်။”</p> <p> </p> <p>“အရှင်လန်ပိ... ဒီသူတောင်းစားကို ချက်ချင်း ဖမ်းပြီး သတ်ပစ်ပါ။ သခင်လေးနဲ့အတူ မြေမြှုပ် သင်္ဂြိုဟ်လိုက်ပါ။” လုကျန်ယွမ်က တောင်းဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>လန်ပိသည်လည်း ယွင်ကျုံးဟဲ့အပေါ် ယုံကြည်မှု လုံးဝ မရှိပေ။ သူတောင်းစားတစ်ယောက်က ကျင်းဝူပြန်းကို ကယ်တင်နိုင်မည် ဆိုပါက နေအနောက်အရပ်မှ ထွက်လာသည်နှင့် တူနေလိမ့်မည်။ သို့သော်ငြား ကျင်းဝူပြန်းမှာ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေပြီ။ သေလူကို အသက်ဝင်အောင် ကုသကြည့်ရမည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် အတွင်းထဲရှိ ကျင်းကျုံးယွဲ့အား အကျိုးအကြောင်း တင်ပြရန် ပြင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဝင်ခဲ့...” ကျင်းကျုံးယွဲ့က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ဤအမျိုးသမီး မြို့စားမင်းသည် ပြတ်သားလွန်းလှသူပင်။</p> <p> </p> <p>လန်ပိသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ အခန်းတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>အခန်းထဲသို့ ရောက်ချိန်မှာတော့ ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အခြေအနေကို ရှင်းပြရန် ပြင်လိုက်သည်။ သူ့ကုသနည်းမှာ ထူးဆန်းသောကြောင့် ရှင်းပြရန် လိုအပ်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>“ကုလိုက်တော့။”</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား ကျင်းကျုံးယွဲ့က ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ ရှင်းပြချက်များကို နားထောင် မနေပေ။</p> <p> </p> <p>သူမသည်လည်း မျှော်လင့်ချက် မထားချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အခြေအနေက ဆိုးသထက် ဆိုးစရာနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။  ကျင်းဝူပြန်း သေတော့မည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p><strong>‘ကောင်းကင်ဘုံ...</strong><strong>. </strong><strong>အသံက သာယာလိုက်တာ။</strong><strong>’</strong> ကျောက်စိမ်းပုတီးလုံးလေးများ ကြွေကျသလို၊ ရေခဲပြင် ကွဲအက်သလို၊ ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး နားဝင်ချိုလှသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများ ပြာဝေသွားလေ၏။ <strong>‘မဖြစ်ဘူး။</strong> <strong>မူးမေ့လဲတော့မယ်။</strong> <strong>မူးမေ့လဲတော့မယ်။ ဒီမိန်းမက လှလွန်းတယ်။ စိတ်ကူးယဉ်လို့ ရနိုင်တာထက်ကို ပိုပြီး လှနေတယ်။ တကယ့်ကို ဝိညာဉ်နုတ်မယ့် အလှပဂေးပါလား။</strong><strong>’</strong></p> <p> </p> <p><strong>‘စိတ်မလှုပ်ရှားနဲ့။</strong> <strong>စိတ်မလှုပ်ရှားနဲ့။ ဘယ်လောက်ပဲ လှတဲ့ မိန်းမ ဖြစ်ပါစေ၊ အရေပြားတစ်ထောက်စာ အလှတရားပါပဲကွာ။ သူမ အိမ်သာတက်နေတဲ့ ပုံစံကို မြင်ယောင်ကြည့်လိုက်စမ်း။ သွားကြားထိုးနေတဲ့ ပုံစံကို မြင်ယောင်ကြည့်။ နှာခေါင်းကလော်နေတဲ့ ပုံစံကို မြင်ယောင်ကြည့်။</strong><strong>’</strong></p> <p> </p> <p>အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်သော ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် “ယောက်ျားနှင့် မိန်းမ စစ်ပွဲတွင် ဘယ်သူ အရင်ရင်ခုန်လဲ၊ အဲဒီလူ ရှုံးတာပဲ။” ဟူသော သီအိုရီကို ကောင်းစွာ နားလည်သည်။ ထို့ကြောင့် စိတ်မလှုပ်ရှားစေရန်အတွက် သူမ၏ အဆိုးရွားဆုံး ပုံစံများကို စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p><strong>‘ဒုက္ခပါပဲ။ အိမ်သာတက်နေတဲ့ ပုံစံကို စိတ်ကူးယဉ်တာတောင်မှ လှနေသေးပါလား။ ဒီလောက် လှပတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မျိုးနဲ့ဆိုရင် ဘောင်းဘီထဲ ရှူးပေါက်ချရင်တောင် ကြည့်ကောင်းနေအုံးမှာပဲ။ ဒီလောက် လှတဲ့ မိန်းမမျိုးနဲ့ဆိုရင် သေပျော်ပါရဲ့။’</strong></p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ငေးမောနေသည်ကို မြင်သော်လည်း လန်ပိ စိတ်မဆိုးပေ။ “လုပ်စရာ ရှိတာ လုပ်တော့။ နတ်ဆေးပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ အဆိပ်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ပေးလိုက်တော့။ မကယ်နိုင်ရင် ရှင် သခင်လေးနဲ့အတူ သေရမယ်။ ဒါ ရှင် ရွေးတဲ့ လမ်းပဲ။”</p> <p> </p> <p><strong>‘ကာမဂုဏ်ဆိုတာ အနိစ္စ</strong><strong>... </strong><strong>ကာမဂုဏ်ဆိုတာ အနိစ္စ</strong><strong>...’</strong> ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အသက်ရှူနှုန်းကို ထိန်းညှိ လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်း.... ရှူထုတ်။</p> <p> </p> <p>အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်း.... ရှူထုတ်။</p> <p> </p> <p>စိတ်ငြိမ်သွားချိန်မှာတော့ ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ထုတ်လုပ်ထားသော ပင်နီဆီလင်ကို ဆားရည်တွင် ပျော်ဝင်စေပြီး ပုလင်းထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ သူသည် ကျင်းဝူပြန်းကို ပုလင်းချိတ် ကုသရန် စီစဉ်နေခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သောက်ဆေး ထုတ်လုပ်ရန် အချိန်မမီတော့သလို၊ အူလမ်းကြောင်းမှ စုပ်ယူမှု နှေးကွေးသောကြောင့် သွေးကြောထဲ တိုက်ရိုက်သွင်းခြင်းက ပိုမို ထိရောက်ပေမည်။</p> <p> </p> <p>ပလတ်စတစ် ပိုက် မရှိသောကြောင့် တိရစ္ဆာန် သွေးကြောကို အသုံးပြုရသည်။ အပ် မရှိသောကြောင့် အလွန်သေးငယ်သော ဝါးပိုက်လုံးကို ချွန်ထက်အောင် ပြုလုပ်ပြီး ပိုးသတ်ထားရသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “သခင်မလေး လန်ပိ... ဒီဝါးပိုက်ခေါင်းလေးကို သခင်လေး ကျင်းဝူပြန်းရဲ့ လက်မောင်းသွေးကြောထဲ ထိုးထည့်ပေးပါ။ ဟောဒီ သွေးကြောလေးပါ။”</p> <p> </p> <p>လန်ပိသည် ဝါးပိုက်ကို ယူလိုက်ပြီး တွေဝေခြင်း မရှိဘဲ ကျင်းဝူပြန်း၏ သွေးပြန်ကြောထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် တိရစ္ဆာန် သွေးကြောပိုက်ကို လွှတ်လိုက်ရာ ပင်နီဆီလင် ဆေးရည်များသည် ဖြည်းညင်းစွာ စီးဆင်းပြီး ကျင်းဝူပြန်း၏ သွေးကြောထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>ဓာတ်မတည့်မှု စစ်ဆေးခြင်းလုပ်ရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။ အကယ်၍ ကျင်းဝူပြန်းသာ ပင်နီဆီလင်နှင့် ဓာတ်မတည့်ပါက ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကံဆိုးသည်ဟုသာ မှတ်ယူရပေမည်။</p> <p> </p> <p>“နောက်ထပ် ဘာလုပ်ရအုံးမလဲ။” လန်ပိက မေးသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီဆေးရည်ပုလင်း ကုန်တဲ့အထိ စောင့်နေလိုက်ရင် ရပြီ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ရှင် လုပ်စရာ မရှိတော့ဘူးပေါ့။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့...”</p> <p> </p> <p>လန်ပိသည် စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ အင်္ကျီလည်ပင်းကို ဆွဲမကာ အပိုင်းပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်သွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ကိုယ်မှ အနံ့ဆိုးများ ထွက်နေသောကြောင့် ကျင်းကျုံးယွဲ့နှင့် တစ်ခန်းတည်း ထားရသည်မှာပင် မြို့စားမင်းကို စော်ကားရာ ရောက်နေလေ၏။</p> <p> </p> <p>“အပြင်မှာ စောင့်နေ...” လန်ပိက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ခြိမ်းခြောက်စရာ မလိုတော့ချေ။ ကျင်းဝူပြန်း သေသည်နှင့် ဤသူတောင်းစားကို သတ်ရမည်မှာ အသေအချာပင်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အပြင်ဘက် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသောကြောင့် လဲလျောင်းလိုက်ရာ တစ်ခဏချင်း အိပ်ပျော်သွားလေသည်။ သူ လုပ်နိုင်သမျှ လုပ်ပေးပြီးပြီဖြစ်၏။ ကျန်တာတော့ ကံတရားအတိုင်းသာ ဖြစ်ပေတော့မည်။</p> <p> </p> <p>...................</p> <p> </p> <p>ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အိပ်မောကျနေသော ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ကြည့်ကာ သမားတော်များနှင့် နတ်ဆရာလန်တို့သည် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကြသည်။ မျက်လုံးများထဲတွင် ရွံရှာမုန်းတီးမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>နတ်ဆရာလန်သည် မျက်လုံးကို မှိတ်ကာ အနားယူနေလိုက်သည်။ စောင့်ရုံသာ ရှိတော့သည်။ ကျင်းဝူပြန်း အသက်ထွက်သွားသည်နှင့် ဤပြဇာတ် ပြီးဆုံးပြီဖြစ်သည်။ ယွင်အောက်ထျန်း ဆိုသည့် ပိုးဟပ်ကောင်ကို သူကိုယ်တိုင် သတ်စရာ မလိုတော့ချေ။</p> <p> </p> <p><strong>‘ဖရဲသီးပုပ်နဲ့ ဖော်တဲ့ နတ်ဆေးတဲ့လား။ ရယ်စရာ အကောင်းဆုံး ဟာသပဲ။ မြို့စားမင်းနဲ့ လန်ပိတို့ကတော့ ရေနစ်သူ ဝါးကူထိုး ဆိုသလို ဖြစ်ကတတ်ဆန်း လုပ်လိုက်တာပဲ။ ဒါက လူသတ်တာနဲ့ ဘာထူးလို့လဲ။ ကျင်းဝူပြန်းက နှစ်ရက်၊ သုံးရက် ခံအုံးမှာကို ဒီအရူး ကုလိုက်မှ တစ်နာရီ၊ နှစ်နာရီအတွင်း သေတော့မယ့်ကိန်း ဆိုက်နေပြီ။’</strong></p> <p> </p> <p>......................</p> <p> </p> <p>နာရီအနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားခဲ့၏။ လူနာခန်းဆောင် အတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ပင်နီဆီလင် ဆေးရည်များသည် ကျင်းဝူပြန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော်ငြား လန်ပိနှင့် ကျင်းကျုံးယွဲ့တို့က မျှော်လင့်ချက် မထားကြပေ။</p> <p> </p> <p>ဖရဲသီးပုပ်မှ ထုတ်ယူသော ညစ်ပတ်သည့် အရာများက လူကို ကယ်တင်နိုင်သည် ဆိုပါက ကမ္ဘာကြီး ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သမားတော် အားလုံးက ကျင်းဝူပြန်း သေမည်ဟု တညီတညွတ်တည်း ဆုံးဖြတ်ထားသောကြောင့်သာ ဤကဲ့သို့ စမ်းသပ်ခွင့် ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် လူတစ်ယောက် ဝင်ရောက်လာသည်။ လှပသော်လည်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသော လေခွင်းကတော်ပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် အသုဘအတွက် အနက်ရောင် ခေါင်းစည်းပဝါကိုပင် ပြင်ဆင်လာခဲ့သည်။ ကျင်းဝူပြန်း အသက်ထွက်သည်နှင့် ဝတ်ဆင်ရန်ပင်။</p> <p> </p> <p>သားဖြစ်သူ၏ ကုတင်နားသို့ ရောက်ချိန်မှာတော့ မျက်ရည်များ စီးကျလာပြန်သည်။ သူမ၏ ကံကြမ္မာသည် ဆိုးရွားလွန်းလှသည်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူမှာ လေဖြတ်ပြီး မလှုပ်ရှားနိုင် ဖြစ်နေချိန်တွင် သားဖြစ်သူကလည်း သေမင်းနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။ သားနှင့်အတူ လိုက်သေလိုက်ချင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>စောစောက မေ့မြောနေစဉ် ညည်းညူနေသော သားဖြစ်သူသည် ယခု ငြိမ်သက်နေ၏။ နီရဲနေသော အသားအရည်မှာလည်း ဖြူဖျော့သွားပြီ ဖြစ်သလို ခန္ဓာကိုယ်လည်း အေးစက်လာပြီဖြစ်၏။ <strong>‘ဒါ</strong><strong>... </strong><strong>သေတော့မယ့် လက္ခဏာပဲ။</strong><strong>’</strong></p> <p> </p> <p>“အသုဘ ပြင်ဆင်ကြတော့။” လေခွင်းကတော်က အားပျော့စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ။” လန်ပိက တုံ့ပြန်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် အပြင်ဘက်မှ တုံးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ နေ့သစ် ရောက်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“အရှင်လန်ပိ... ဟိုသူတောင်းစားရဲ့ ကတိစာချုပ် သက်တမ်း ကုန်သွားပါပြီ။” လန်ယွီက သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လန်ပိက ပြောလိုက်၏။ “သိပြီ။ သတ်လိုက်တော့။”</p> <p> </p> <p>စစ်သည်တစ်ဦးက ဓားကို ဆွဲထုတ်ပြီး အိပ်ပျော်နေသော ယွင်ကျုံးဟဲ့ထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ <strong>‘အိပ်မက်ထဲမှာ သေသွားရတာလည်း ကောင်းတာပဲလေ။ မနှိုးတော့ပါဘူး။’</strong></p> <p> </p> <p>စစ်သည်သည် ဓားကို မြှောက်ကာ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးစိုက်ရန် ပြင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပဲ ယွင်ကျုံးဟဲ့ မျက်လုံးပွင့်လာပြီး မေးလိုက်သည်။ “အစ်ကိုကြီး။ ဘာလုပ်မလို့လဲဗျ...”</p> <p> </p> <p>“ယွင်အောက်ထျန်း... မင်းရဲ့ အချိန်ပြည့်ပြီ။ မင်းရဲ့ သေနေ့ ရောက်ပြီ။” လုကျန်ယွမ်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြန်ပြောလိုက်၏။ “ဒါပေမဲ့ ကျုပ် သခင်လေး ကျင်းဝူပြန်းကို ကုပေးပြီးပြီလေ။”</p> <p> </p> <p>“အခုချိန်ထိ ရူးချင်ယောင် ဆောင်နေတုန်းပဲလား။ မင်း ဘယ်တုန်းက ကုပေးလိုက်တာလဲ။” လုကျန်ယွမ်က မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်၏။ “အိပ်မက်ထဲမှာလေ။ စောစောက အိပ်မက်ထဲမှာ သခင်လေးကို ကုပေးလိုက်တာ ပျောက်သွားပြီ။”</p> <p> </p> <p>အားလုံး ဝိုင်းရယ်ကြသည်။ <strong>‘တကယ့် အရူးပါလား။ အိပ်မက်ထဲမှာ ကုပေးလိုက်တာတဲ့လား။ ဒါဆို မင်းကို နည်းနည်းလောက် ထပ်အိပ်ခိုင်းလိုက်ရင် မြို့စားမင်းကိုပါ လက်ထပ်ပြီးပြီလို့ အိပ်မက်မက်နေအုံးမှာပဲ။’</strong></p> <p> </p> <p>“စကားများမနေနဲ့။ သတ်လိုက်တော့။” လန်ယွီက အမိန့်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “မယုံရင် သွားကြည့်လေဗျာ။ ကျုပ်က အိပ်မက်ထဲမှာဆို လုံးဝ လိမ်မပြောဘူး။”</p> <p> </p> <p>“အရူးစကားပဲ...”</p> <p> </p> <p>စစ်သည်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။ “ငရဲရောက်မှ ဆက်ရူးလိုက်တော့။”</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် အခန်းထဲမှ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ “အောက်ထျန်းကို မသတ်နဲ့။ ငါ့ရဲ့ အောက်ထျန်းကို မသတ်နဲ့။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းဝူပြန်းသည် ကုတင်ပေါ်မှ ငေါက်ခနဲ ထထိုင်လိုက်လေသည်။ သေရွာပြန်လာသည့် အလားပင်။</p> <p> </p> <p>အားလုံး ကြက်သေ သေကုန်ကြသည်။ ကိုယ့်နားကိုယ်ပင် မယုံနိုင်ကြချေ။</p> <p> </p> <p><strong>‘ဒါ</strong><strong>... </strong><strong>ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နာရီပိုင်းလောက်က သေလုမျောပါး ဖြစ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အခု ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ထထိုင်နိုင်တာလဲ။ ဒီသူတောင်းစားရဲ့ ဖရဲသီးပုပ် ဆေးက ဒီလောက်တောင် စွမ်းတာလား။</strong><strong>’</strong></p> <p> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save