Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၃၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျင်းဝူပြန်းသည် မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူတောင်းစားပုံစံနှင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ငေးကြည့်နေမိသည်။ “မင်း... မင်း... မင်း...”</p> <p> </p> <p>‘အခုခေတ် သူတောင်းစားတွေက ဒီလောက် ရည်မှန်းချက် ကြီးကြတာလား။ မင်းရဲ့ မြက်ခြောက်ပုံလို ဆံပင်တွေ၊ အပေါက်အပြဲတွေနဲ့ သူတောင်းစား ဝတ်ရုံတွေ၊ ညစ်ပတ်နေတဲ့ မျက်နှာတွေကိုလည်း ပြန်ကြည့်ပါအုံး။ လမ်းဘေးက ကြေးစားမလေး တစ်ယောက်လောက်နဲ့ ညားရင်တောင် မင်းအတွက် ကံကောင်းလွန်းနေပြီလေ။ အခု ငါ့အစ်မကိုမှ ကြံစည်ချင်တာလား။ သူ့ကိုမှ စားချင်တာလား။</p> <p> </p> <p>ငါ့အစ်မ ကျင်းကျုံးယွဲ့ ဆိုတာ ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေရဲ့ နံပါတ်တစ် အလှပဂေး၊ တစ်ဦးတည်းသော အမျိုးသမီး မြို့စားမင်းကွ။ ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေက မြို့စားသားတွေ အကုန်လုံး ငါ့အစ်မကို လက်ထပ်ချင်လို့ တန်းစီနေကြတာ။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် အခုလို အချိန်မျိုးမှာ လေခွင်းမြို့သာ ဘက်ရွေးလိုက်မယ်ဆိုရင် တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာက မင်းသားတွေရော၊ တာယင်အင်ပါယာက မင်းသားတွေရော လက်ထပ်ဖို့ ကမ်းလှမ်းလာကြမှာ။ သူမကို လက်ထပ်ချင်သူတွေက မင်းညီမင်းသားတွေကနေ မြို့စားတွေအထိ လေခွင်းမြို့ကနေ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းအထိ တန်းစီလို့ ရတယ်။’</p> <p> </p> <p>ကျင်းဝူပြန်းသည် အရူးတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ လောကအမြင်များ ပြောင်းပြန်လှန်ခံလိုက်ရသလို ခံစားနေရသည်။ အချိန်အတော်ကြာမှ သူက အသံတုန်တုန်ဖြင့် မေးလိုက်၏။ “အောက်ထျန်း... မင်းရဲ့ နောက်ခံက ဘာလဲ။ မိဘတွေက ဘာလုပ်တာလဲ။”</p> <p> </p> <p>“မိဘမဲ့... သူတောင်းစား၊ လူမိုက်...” ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းဝူပြန်းက မေးလိုက်၏။ “ပညာအရည်အချင်းကရော။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ပြောပြီးပြီလေ။ မူကြိုကျောင်း တစ်နှစ်တက်ပြီး ထွက်လာတာ။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းဝူပြန်းက ထပ်မေးလိုက်၏။ “ဒါဆို မင်းမှာ ဘာအရည်အချင်း ရှိလဲ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်သည်။ “လူလိမ်တာ၊ ငွေလိမ်တာ၊ မိန်းမပွေတာ။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းဝူပြန်းက အံ့အားသင့်သွား၏။ “ဒီလောက် အရည်အချင်းနဲ့ ငါ့အစ်မ ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို လိုချင်တာလား။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က စိတ်ပါလက်ပါ ရှင်းပြလိုက်သည်။ “အစ်ကိုကြီး.... ခင်ဗျား အတွေး မှားနေပြီ ကျုပ်မှာ ပိုက်ဆံမရှိပေမဲ့ ခင်ဗျားအစ်မမှာ ပိုက်ဆံရှိတယ်လေ။ တိုင်းပြည်တစ်ပြည်စာလောက် ချမ်းသာတယ်။ ကျုပ်က စာမတတ်ပေမဲ့ ခင်ဗျားအစ်မက ပညာတတ်တယ်။ စာအုပ်ပေါင်းစုံ ဖတ်ဖူးတယ်။</p> <p> </p> <p>ကျုပ်က ကြက်ကလေးတစ်ကောင်တောင် မသတ်နိုင်ပေမဲ့ ခင်ဗျားအစ်မက သိုင်းပညာ မြင့်မားတယ်လေ။ ကျုပ်တို့နှစ်ယောက်သာ ပေါင်းဖက်လိုက်ရင် ဘာလိုသေးလဲ။ လိုတာတွေ အကုန် ပြည့်စုံသွားပြီပေါ့။ နတ်ဖက်တဲ့ စုံတွဲဆိုတာ ဒါမျိုးကို ပြောတာ။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းဝူပြန်းက မေးလိုက်၏။ “အကုန်လုံး ငါ့အစ်မက စိုက်ထုတ်ရမှာဆိုတော့ မင်းဘက်က ဘာစိုက်မှာလဲ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ်ရဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ ရုပ်ရည်လေ။ မလုံလောက်ဘူးလား။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းဝူပြန်း ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ခါးကြားမှ ဓားမြှောင်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က အလန့်တကြား ဖြစ်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ “ဘာသဘောလဲ။ ကျုပ်ကို သတ်မလို့လား။ ခင်ဗျားပဲ ကျုပ်ကို အတင်းမေးတာလေ။ ညီအစ်ကိုတွေမို့လို့ ရင်ထဲရှိတာ အကုန် ဖွင့်ပြောပြလိုက်တာကို...”</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ဘူး။” ကျင်းဝူပြန်းက ဓားမြှောင်ကို ကမ်းပေးလိုက်၏။ “မင်း ငါ့ကို သတ်လိုက်တော့။ ငါတို့က ညီအစ်ကိုတွေ ဆိုပေမဲ့၊ မင်း ငါ့ကို ကယ်ခဲ့တယ် ဆိုပေမဲ့၊ ငါက အစ်မနဲ့ မတည့်ဘူး ဆိုပေမဲ့၊ မင်းလိုကောင်နဲ့ ငါ့အစ်မကို ပေးစားဖို့ ကူညီတာကတော့ ရွှေဟင်္သာကို မစင်တွင်းထဲ ပစ်ချသလို ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “ကျင်းဝူပြန်း... ခင်ဗျား လွန်လွန်းနေပြီနော်။ ဟုတ်တယ်။ ကျုပ်က ဖားပြုတ်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဖားပြုတ်က ဟင်္သာသား မစားရဘူးလို့ ဘယ်သူ ဥပဒေ ထုတ်ထားလို့လဲ။ ကျုပ်က ဟင်္သာသား စားချင်တာလေ။ ကျုပ်ရဲ့ ရည်မှန်းချက်က မှားနေလို့လား။ ပြောစမ်း။ မှားလို့လား။</p> <p> </p> <p>စိတ်ချ... တစ်နေ့ကျရင် ခင်ဗျားအစ်မ မျက်စိကန်းပြီး ကျုပ်ကို ယူလိုက်ရင်တောင် ကျုပ်တို့က သီးသန့်ပဲ ခေါ်ကြမယ်။ ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို ယောက်ဖ ခေါ်... ကျုပ်က ခင်ဗျားကို အစ်ကိုကြီးလို့ ခေါ်မယ်။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “အစ်ကိုကြီးရာ စဉ်းစားကြည့်... ခင်ဗျားအစ်မက ပိုင်ရှင်မဲ့ နယ်မြေရဲ့ နံပါတ်တစ် နတ်မိမယ်ဗျ။ အသားတုံးကြီး တစ်တုံးလိုပဲ။ တစ်လောကလုံးက ယင်ကောင်တွေ ဝိုင်းအုံနေကြတာ။ သူများကို ပေးစားမယ့်အစား ကျုပ်ကို ပေးစားလိုက်တာက ပိုမကောင်းဘူးလား။ ကျုပ်တို့က ညီအစ်ကိုတွေပဲလေ။ ကိုယ့်ယာထဲက သီးနှံ ကိုယ်ပဲ ရိတ်သိမ်းသင့်တယ် မဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>ကျုပ် ယွင်အောက်ထျန်းက ရိုးသားတယ်။ ဟန်ဆောင်တာ မကြိုက်ဘူး။ ခင်ဗျားအစ်မနဲ့ အိပ်ချင်တယ် ဆိုရင် အိပ်ချင်တာပဲ။ လိမ်ချင်တယ် ဆိုရင် လိမ်ချင်တာပဲ။ သူတောင်းစား ဖြစ်နေတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။ သူတောင်းစားက နတ်သမီးကို မယူရဘူးလို့ ဘယ်သူ ပြောလဲ။ ကျုပ်ရဲ့ ဆရာသခင် သူတောင်းစားကြီးဆိုရင် မိဖုရားကြီး တစ်ပါးကိုတောင် သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သေးတာပဲ။”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့ လေသံလျှော့ကာ ပြောလိုက်၏။ “ဒါပေမဲ့လေ.. ကျုပ်ရဲ့ ဒီရည်မှန်းချက်ကို ခင်ဗျားတစ်ယောက်ပဲ သိပါစေ။ ခင်ဗျားအမေ သိသွားရင်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ လန်ပိ သိသွားရင်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် ကျုပ် သေမှာ။ တကယ်လို့များ ခင်ဗျားအစ်မ သိသွားရင်တော့ ကျုပ်ကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ပြီး ခွေးကျွေးလိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ကျောဘက်မှ စိမ့်ခနဲ ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျင်းဝူပြန်း၏ မျက်နှာသည်လည်း ထူးဆန်းစွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ် တုန်ယင်လာကာ အသက်ရှူပင် မဝတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က တုန်ယင်နေသည့် အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ကျင်းဝူပြန်း... ဟန်မဆောင်နဲ့နော်။ ကျုပ်နောက်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိတာ ကျုပ်သိတယ်။ မခြောက်နဲ့။”</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား မည်သို့ ဖြစ်သည်မသိ၊ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ကျောပြင်တစ်ခုလုံး ကြက်သီးမွေးညှင်းများ ထလာပြီး ရက်အတော်ကြာ မလျှော်ရသေးသော ဆံပင်များပင် ထောင်မတ်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သေးထွက်ကျချင်သလိုပင် ဖြစ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ခဏကြာမှ ကျင်းဝူပြန်းက ပြောလိုက်၏။ “အောက်ထျန်း... နောက်ကို တစ်ချက်လောက် လှည့်ကြည့် လိုက်ပါလား။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ လည်ပင်းသည် သံချေးတက်နေသော စက်ရုပ်ကဲ့သို့ တကျွီကျွီ မြည်ကာ ခက်ခဲစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် အလွန် လှပသော မျက်ဝန်းတစ်စုံကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နှလုံးသားကို ထွင်းဖောက်မြင်နိုင ်လောက်အောင် လှပသော မျက်နှာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လူသတ်ရာတွင် မျက်တောင်မခတ်သော မိန်းမလှ ဓားပြခေါင်းဆောင်၊ စတုရန်းမိုင် သောင်းချီသော နယ်မြေကို အုပ်ချုပ်နေသော ဘုရင်မ ကျင်းကျုံးယွဲ့။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ သဘောထားသော ကျင်းကျုံးယွဲ့ပင်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ အသက်ရှူ ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ခေါင်းကို ခက်ခဲစွာ ပြန်လှည့်ပြီး တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ကျုပ်... ကျုပ် အခု ဒူးထောက်လိုက်ရင် မီသေးလား။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းဝူပြန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က လေသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်၏။ “အရှင်ကျင်းကျုံးယွဲ့ ဘယ်လောက်လောက် ကြားသွားမယ် ထင်လဲ။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းဝူပြန်းက ဖြေလိုက်သည်။ “အကုန်လုံး ကြားသွားတယ် ထင်တာပဲ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ထိတ်လန့်သွား၏။ “ကျုပ် သေရတော့မလား။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းဝူပြန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “သေမယ် ထင်တယ်။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “ဒါဆို ကျုပ် ဘာလုပ်သင့်လဲ။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းဝူပြန်းက အကြံပေးလိုက်သည်။ “သတ်သေလိုက်တာ ကောင်းမယ်။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “ခင်ဗျား ကျုပ်ကို မကယ်ဘူးလား။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းဝူပြန်းက ပြောလိုက်သည်။ “မင်းအတွက် စက္ကူပန်းကုံး လာချပေးပါ့မယ်။”</p> <p> </p> <p>‘သောက်ကျိုးနည်း... ရက်စက်လိုက်တာ။’</p> <p> </p> <p>အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည် မသိချေ။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်မှာတော့ ကျင်းကျုံးယွဲ့ ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ကျင်းဝူပြန်းသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဝမ်းနည်းပါတယ်ကွာ။”</p> <p> </p> <p>‘ဟေ့လူ... လူမသေသေးဘူးလေ။’</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ကျင်းဝူပြန်း ထွက်ခွာသွား၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ တစ်ယောက်တည်း အနံ့ဆိုးထွက်နေသော ခြံဝင်းထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ လေတိုက်တိုင်း မြက်ခြောက်ကဲ့သို့သော ဆံပင်များ တလူလူ လွင့်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>................</p> <p> </p> <p>နာရီဝက်ခန့် ကြာချိန်မှာတော့ စစ်သည်တော် အချို့ တံခါးကို ကန်ဖွင့်ပြီး ဝင်ရောက်လာကြသည်။ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို သံခြေချင်း ခတ်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>စစ်သည်တစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။ “ယွင်အောက်ထျန်း... လိုက်ခဲ့...”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “ဘယ်ကိုလဲ။”</p> <p> </p> <p>ထိုစစ်သည်က ပြောလိုက်သည်။ “သွားသင့်တဲ့ နေရာ။”</p> <p> </p> <p>စစ်သည်များသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ဆွဲခေါ်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>လမ်းခုလတ်တွင် နတ်ဆရာလန်နှင့် တပည့် လန်ယွီတို့က ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>‘ဒါ... ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ။ ယွင်ကျုံးဟဲ့က အခုလေးတင် ကောင်းကျိုးကြီး လုပ်ထားတာလေ။ သခင်လေး အသက်ကို ကယ်ပြီး နတ်ဆေးပါ ဆက်သထားတာလေ။ အခုဆို ဂုဏ်ကျက်သရေ မြင့်တက်နေရမယ့် အချိန် မဟုတ်ဘူးလား။’</p> <p> </p> <p>နတ်ဆရာလန်သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို သတ်ရန် နည်းလမ်းပေါင်းစုံ ကြံစည်နေခဲ့သည်။ သို့သော်ငြား သူ၏ အကြံအစည်များကို အကောင်အထည် မဖော်ရသေးခင်မှာပဲ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကျဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>‘မင်း... မင်းက တကယ့်ကို သေလမ်းရှာတဲ့ကောင်ပဲ။ ငါ မြားနဲ့ ပစ်ဖို့ ရွယ်တုန်း ရှိသေးတယ်၊ မင်းက ကိုယ့်ဘာသာ အရင်သေပြလိုက်တာလား။ ငါ့မြားချက်က ဒီလောက်တောင် တိကျနေသလား။’</p> <p> </p> <p>“တပ်မှူးလင်... ဒီသူတောင်းစား ဘာအပြစ် လုပ်လို့လဲ။” လန်ယွီက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျုပ်လည်း မသိပါဘူး။” တပ်မှူးလင်က ရိုသေစွာ ပြန်ဖြေသည်။ တကယ်လည်း မသိပေ။</p> <p> </p> <p>လန်ယွီ၏ ချောမေသည့် မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ‘ယွင်အောက်ထျန်း... မင်းက တကယ့်ကို မလုပ်မဖြစ် လုပ်ရမှ ကျေနပ်တဲ့ကောင်ပဲ။ ကိုယ်တိုင် မသတ်လိုက်ရတာ နာတာပဲ။’</p> <p> </p> <p>………………</p> <p> </p> <p>နာရီဝက်ခန့် ကြာချိန်မှာတော့ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရောက်ရှိသွားသော နေရာကို သိလိုက်ရသည်။ မြို့စားအိမ်တော် အနီးရှိ မြေအောက် အကျဉ်းထောင် ဖြစ်သည်။ သေဒဏ်ကျ အကျဉ်းသားများကိုသာ ထားရှိသော အကျဉ်းထောင် ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာနှင့် တာယင်အင်ပါယာတို့ စစ်ဖြစ်နေသောကြောင့် ပိုင်ရှင်မဲ့ နယ်မြေသည် အလွန် ရှုပ်ထွေးနေသည်။ ထို့ကြောင့် ပြစ်ဒဏ်များကို ပြင်းထန်စွာ ချမှတ်လေ့ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ယခင် မြို့စားဟောင်း ကျင်းအဲ့ လက်ထက်တည်းက ပြတ်သားခဲ့သော်လည်း ကျင်းကျုံးယွဲ့ လက်ထက်တွင် ပိုမို ရက်စက်လာသည်။ တာယင်အင်ပါယာတွင် အေးချမ်းသော ကာလများ၌ တစ်နှစ်လျှင် သေဒဏ်ကျခံရသူ ၁၀၀၀ မပြည့်တတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား လေခွင်းမြို့ တစ်မြို့တည်းတွင်ပင် ကျင်းကျုံးယွဲ့ နန်းတက်ပြီး တစ်နှစ်ကျော် ကာလအတွင်း လူပေါင်း ၁၀၀၀ ကျော်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ သုံးလလျှင် တစ်ကြိမ်ခန့် လူသတ်ပွဲ ကျင်းပလေ့ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ယခု အကျဉ်းထောင်ထဲတွင် လူ ၅၀၀ ခန့် ရှိနေသည်။ ရက်အနည်းငယ် ကြာလျှင် သေဒဏ်စီရင်တော့မည် ဖြစ်သည်။ ထောင်ခန်းများထဲတွင် လူများ ပြည့်ကျပ်နေပြီး လှည့်စရာ နေရာပင် မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အခန်းကျဉ်းလေး တစ်ခုထဲသို့ ပစ်ထည့်ခံလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခန်းထဲတွင် လူ ၂၀ ခန့် ရှိနေပြီး အနံ့အသက်မှာ ဆိုးရွားလွန်းလှသည်။ အချို့က ဖျားနာနေသည်။ အချို့က ဒဏ်ရာရနေသည်။ အချို့က ခြေကျိုးလက်ကျိုး ဖြစ်နေသည်။ အချို့က သွေးများ၊ ပြည်များဖြင့် ပေကျံနေ၏။</p> <p> </p> <p>ယင်ကောင်များ တဝီဝီ ပျံသန်းနေပြီး အနံ့မှာ အသက်ရှူ၍ပင် မရနိုင်လောက်အောင် ဆိုးရွားလှသည်။ အိပ်ရန်မဆိုထားနှင့် ထိုင်စရာ နေရာပင် မရှိ။ နေရာတိုင်းတွင် မစင်များ၊ အလောင်းများ၊ ပုပ်သိုးနေသော သွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ငရဲဟူသည် ဤနေရာကို ခေါ်ဆိုခြင်း ဖြစ်နိုင်၏။ ဤမျှ လူများ ရှိနေသော်လည်း ညည်းညူသံ သဲ့သဲ့မှလွဲ၍ ဆူညံသံ မရှိသလို မည်သူကမှ မတရားပါဘူးဟု အော်ဟစ်ခြင်း မရှိချေ။  သေမင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသူများ ပီသသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ဘေးတွင် သွေးများဖြင့် ပေကျံနေသော လူသန်ကြီး တစ်ယောက် ရှိသည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် “သေချင်တဲ့ကောင်” ဟု ရေးထားသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>“ဘာမှုနဲ့ ကျတာလဲ။” ထိုလူက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မြို့စားမင်းကို စော်ကားမှု...” ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အားလုံးက သူ့ကို ဝိုင်းကြည့်ကြပြီး အလိုအလျောက် နောက်သို့ ဆုတ်သွားကြသောကြောင့် နေရာလွတ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>‘ဆရာကြီး... ခင်ဗျား တကယ် မိုက်တယ်။ ဒီနေရာ ယူလိုက်ပါ။ ခင်ဗျားလောက် သေလမ်းရှာတဲ့ကောင် မတွေ့ဖူးသေးဘူး။ ကျင်းကျုံးယွဲ့ ဆိုတဲ့ မိန်းမလှ ဓားပြခေါင်းဆောင်ကိုများ သွားစော်ကားရဲတယ်ပေါ့။’</p> <p> </p> <p>……………</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် သေဒဏ်ကျ အကျဉ်းထောင်ထဲတွင် သုံးရက်နှင့် သုံးညတိတိ နေထိုင်ခဲ့ရသည်။ ရေမှလွဲ၍ မည်သည့် အစားအစာမှ မရရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ထောင်ခန်းထဲတွင် လူများ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် သေဆုံးသွားသော်လည်း မည်သူမှ လာမကြည့်သလို အလောင်းများကိုပင် လာမသယ်ကြချေ။</p> <p> </p> <p>သုံးရက်လုံးလုံး မည်သူမှ စကားမပြောကြ။ သေမင်း လာခေါ်မည့် အချိန်ကိုသာ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>လေးရက်မြောက်နေ့တွင် ထောင်တံခါးများ ပွင့်လာသည်။ စစ်သည်များ ဝင်ရောက်လာပြီး အကျဉ်းသား များကို သံခြေချင်းများဖြင့် တွဲချည်ကာ အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီး တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ထိုနေရာတွင် စစ်သည်သစ်များ တန်းစီ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>အကျဉ်းသားများအားလုံး ဒူးထောက်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>“သတ်...”</p> <p> </p> <p>“သတ်...”</p> <p> </p> <p>အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ စစ်သည်သစ်များသည် ဓားများကို ဝင့်ကာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ကြ၏။ အကျဉ်းသားများ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် လဲကျသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဤစစ်သည်သစ်များသည် ကျွမ်းကျင်သော ကွပ်မျက်သူများ မဟုတ်ကြချေ။ သတ္တိရှိအောင် လေ့ကျင့်ပေးနေခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် အချို့မှာ တစ်ချက်တည်းနှင့် မသေဘဲ အကြိမ်ကြိမ် ခုတ်ခံရသည်။ အချို့မှာ ဓားက လည်ပင်းတွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် တန်းလန်းကြီး စိုက်ဝင်နေသည်။ မြင်ရသူအဖို့ အလွန် ဆိုးရွားလှသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် နောက်ဆုံးတွင် ရှိနေသည်။ နာရီဝက်ခန့် ကြာသွား၏။ လူသတ်ပွဲကို နာရီဝက်တိတိ ထိုင်ကြည့်နေရသည်။ သူ့ရှေ့တွင် လူပေါင်း ၂၀၀ ကျော် ခေါင်းဖြတ်ခံလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>သူ့အလှည့် ရောက်ချိန်မှာတော့ မြို့စားအိမ်တော်မှ စစ်သည်ခေါင်းဆောင် ရောက်လာပြီး ဓားဖြင့် ခုတ်လိုက်ရာ သံခြေချင်းများ ပြတ်တောက်သွားသည်။ “ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့...”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ထိုသူ့နောက်သို့ လိုက်ကာ မြို့စားအိမ်တော်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားလေ၏။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save