Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၃၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>အိပ်မက်ထဲတွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် X စိတ်ကျန်းမာရေးဆေးရုံသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။ သူ့ရှေ့တွင် လူနာ ၂၆ ဦး ထိုင်နေကြ၏။ ‘တစ်လနီးပါး ရှိပြီ။ မင်းတို့ကို ငါ လွမ်းလိုက်တာကွာ။’</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ရဲဘော်တို့... ကျုပ်နဲ့ ကျင်းကျုံးယွဲ့ရဲ့ စစ်ပွဲ စတင်တော့မယ်။ မနက်ဖြန် ပထမဆုံး တိုက်ပွဲပဲ။ ကျုပ် နိုင်အောင် ကူညီပေးကြပါအုံး။ သူတို့ကို ဖိနပ်နဲ့ကောက်ပေါက်သလို နိုင်အောင် တိုက်ကြရအောင်...”</p> <p> </p> <p>………………..</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် စိတ်ဝေဒနာရှင် ၂၆ ဦး စုံညီအစည်းအဝေး ထိုင်နေသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>‘ဘာ... နံပါတ် ၁၊ ၂၊ ၃ ဘယ်ရောက်သွားလဲ ဟုတ်လား။ ကျုပ် ဘယ်သိမလဲ။ ကျုပ်မှ မမြင်ဖူးသေးတာ။’</p> <p> </p> <p>(ယွင်ကျုံးဟဲ့တင် မကဘူး၊ စာရေးသူ ကိုယ်တိုင်လည်း မမြင်ဖူးသေးဘူး။)</p> <p> </p> <p>အိပ်မက်ထဲတွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ခပ်တည်တည်ဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ဘယ်လို ဖြစ်ကြတာလဲ။ ပျောက်သွားတာ တစ်လနီးပါး ရှိနေပြီ။ အတောင်ပံပေါက်ပြီး ပျံကုန်ကြတာလား။ ကျုပ်လို ဆေးရုံအုပ်ကြီးက ခေါ်တာတောင် မလာကြတော့ဘူးပေါ့။”</p> <p> </p> <p>“ဆရာကြီး... ကျုပ် ရှင်းပြပါရစေ။ ကျုပ်တို့က အိမ်သာ မဟုတ်ဘူးဗျ။ ခင်ဗျား တက်ချင်တိုင်း တက်လို့ရတဲ့ နေရာ မဟုတ်ဘူး။” စိတ်ဝေဒနာရှင် တစ်ဦးက ပြန်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဒေါသထွက်သွား၏။ “မမှားနဲ့နော်။ ခင်ဗျားတို့က ကျုပ်ကိုယ်ထဲ ဝင်တာ။ ကျုပ်က ခင်ဗျားတို့ကိုယ်ထဲ ဝင်တာ မဟုတ်ဘူး။”</p> <p> </p> <p>စိတ်ဝေဒနာရှင် တစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။ “ဆရာကြီး... ခင်ဗျား ကျုပ်တို့ကို မလေးစားဘူးလို့ ခံစားရတယ်။ အရင်တုန်းက ဘာမဟုတ်တဲ့ ကိစ္စလေးတွေလောက်နဲ့ ကျုပ်တို့ကို ခေါ်သုံးနေတာ။ ခင်ဗျား မသိတာက ကျုပ်တို့ကို ခေါ်သုံးတိုင်း ပေးဆပ်ရမယ့် တန်ဖိုး ရှိတယ် ဆိုတာပဲ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကြောင်အသွား၏။ “ဟမ်.. တန်ဖိုး ပေးဆပ်ရတယ် ဟုတ်လား။ ဘာတန်ဖိုးလဲ။”</p> <p> </p> <p>စိတ်ဝေဒနာရှင်များက ပြန်မဖြေဘဲ ဆက်ပြောသည်။ “ဆရာကြီး... ကျုပ်တို့ ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ပြီးတော့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်တယ်။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က အော်လိုက်၏။ “ဘာ... မင်းတို့က ဆုံးဖြတ်တယ် ဟုတ်လား။ ရယ်စရာတွေ မပြောနဲ့။ ကျုပ်က ဆေးရုံအုပ်ကြီးကွ။ ကျုပ်မှာပဲ ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့် ရှိတာ။”</p> <p> </p> <p>စိတ်ဝေဒနာရှင်များက ဆက်ပြောသည်။ “ဆရာကြီး... အရင်တုန်းက အသက်ရှင်နေတုန်းမို့ ခင်ဗျား အုပ်ချုပ်တာ ခံခဲ့ရတာ ထားပါတော့။ အခု သေပြီးတာတောင် ခင်ဗျား အုပ်ချုပ်တာ ခံရအုံးမှာလား။ တကယ်လို့ ခင်ဗျား ဒီလောက် အာဏာရှင်ဆန်မယ် ဆိုရင်တော့ နောက်နောင် ဘယ်တော့မှ ပေါ်မလာတော့ဘူး။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ချက်ချင်း လေသံပြောင်းလိုက်၏။ “ဟေ့... ဟေ့... မလုပ်ပါနဲ့။ မလုပ်ပါနဲ့။ ကျုပ်က စတာပါ။ ခင်ဗျားတို့ကို ကျုပ် ဘယ်လိုလုပ် စိတ်ဆင်းရဲအောင် လုပ်ရက်မှာလဲ။”</p> <p> </p> <p>စိတ်ဝေဒနာရှင်များက ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ်တို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကတော့။ ဒီနေ့ကစပြီး တစ်လမှာ တစ်ယောက်ပဲ ခင်ဗျားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ဝင်မယ်။ ဆိုလိုတာက တစ်လလုံးလုံး ခင်ဗျားအနေနဲ့ စွမ်းရည်တစ်ခုတည်းကိုပဲ သုံးခွင့်ရမယ်။ အဲဒီ တစ်လအတွင်းမှာ ကြိုက်သလောက် ခေါ်သုံးလို့ ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ တခြားလူကို ပြောင်းလို့ မရဘူး။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “ဒါဆို ကျုပ်က ဘယ်သူ့ကို ယူမယ်ဆိုတာ ရွေးလို့ ရလား။”</p> <p> </p> <p>စိတ်ဝေဒနာရှင်များက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “မရဘူး။ မဲနှိုက်ပြီး ရွေးမှာ။ ၅၊ ၄၊ ၃...”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဤရေတွက်သံကို ကြားရင် လန့်နေပြီဖြစ်၏။ “ဘာလဲ။ ဘာလဲ။ ထပ်ပြီး ပေါက်ကွဲအုံးမလို့လား။”</p> <p> </p> <p>စိတ်ဝေဒနာရှင်များက ပြောလိုက်သည်။ “၃၊ ၂၊ ၁... အချိန်ပြည့်ပြီ။ ပထမလအတွက် စိတ်ဝေဒနာရှင် ရွေးချယ်မှု စတင်ပါပြီ။”</p> <p> </p> <p>အမှောင်ထုထဲတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး စိတ်ဝေဒနာရှင်များ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက် သွားသည်။ ထို့နောက် မီးရောင်သည် နေရာရွှေ့လျားသွားသည်။ (Battle of fate ထဲမှ နတ်ဝင်သည် ရွေးနေသလိုပင်။)</p> <p> </p> <p>“ဒါ မဲနှိုက်နေတာပေါ့လေ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရင်တုန်လာသည်။ မဲပေါက်သည့် စိတ်ဝေဒနာရှင်၏ စွမ်းရည်ကိုသာ တစ်လလုံး သုံးစွဲခွင့် ရတော့မည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ မျက်လုံးမှိတ်ကာ ဆုတောင်းလိုက်၏။ “အသုံးမကျတဲ့ စွမ်းရည်မျိုး မဖြစ်ပါစေနဲ့။”</p> <p> </p> <p>‘ဥပမာ - သူများ အိပ်မက်ထဲ ခိုးဝင်လို့ရတယ် ဆိုတဲ့ကောင်မျိုး။ (Inception ဇာတ်ဝင်ခန်း ရိုက်နေတာ မှတ်လို့) ဒါမှမဟုတ် ကြွက်စကား နားလည်တဲ့ကောင်မျိုး။ ကြောင်စကားလည်း မဟုတ်၊ ခွေးစကားလည်း မဟုတ်၊ ကြွက်စကားတဲ့။ ဒါမှမဟုတ် မိန်းမအသွင် ပြောင်းနိုင်တဲ့ကောင်မျိုး။ ဘယ်သူက လိုချင်မှာလဲ။’</p> <p> </p> <p>“ရွှပ်... ရွှပ်... ရွှပ်...” မီးရောင်သည် လှည့်ပတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး မည်သူ့ဆီ ကျရောက်မလဲ မသိနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>‘စွမ်းရည်မြင့်တဲ့ ကောင်တွေ ဖြစ်ပါစေဗျာ။ နံပါတ် ၉ ကွမ်တမ် ဒါမှမဟုတ် နံပါတ် ၂၃ ဒါဗင်ချီ ဆိုရင်လည်း မဆိုးဘူး။’</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် မီးရောင် ရပ်တန့်သွားပြီး မျက်နှာတစ်ခုပေါ်တွင် တည်ငြိမ်သွားသည်။ မဲရလဒ် ထွက်ပေါ်လာပြီဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>“ဆရာကြီး... လာမယ့် တစ်လလုံး ကျွန်မက ဆရာကြီးကို ပြုစုပေးရတော့မှာပေါ့။” စိတ်ဝေဒနာရှင်က တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကြောင်သွား၏။ “ဟေ့... အန်တီကြီး။ ခင်ဗျား ဘယ်သူလဲ။”</p> <p> </p> <p>စိတ်ဝေဒနာရှင်က ဖြေလိုက်သည်။ “ဆရာကြီး... ကျွန်မက နံပါတ် ၂၇ လေ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ကြောင်အသွား၏။ ‘နံပါတ် ၂၇ ဟုတ်လား။ ဘာလုပ်တတ်တဲ့လူလဲ။ ဘာစွမ်းရည် ရှိလဲ။’</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို အပြစ်မတင်ပါနှင့်။ သူ ဆေးရုံအုပ် လုပ်တုန်းကလည်း စွမ်းရည်မြင့်တဲ့ လူနာတွေကိုပဲ အာရုံစိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် သာမန်လူနာတွေကို သတိမထားမိခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားမှာ ဘာစွမ်းရည် ရှိလဲ။ ဘွဲ့နာမည်က ဘာလဲ။”</p> <p> </p> <p>နံပါတ် (၂၇)က ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မရဲ့ ဘွဲ့နာမည်က သရဲမ လေ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ သတိရသွား၏။ ‘နံပါတ် ၂၇ ဆိုတာ သရဲမြင်တယ်၊ သရဲနဲ့ စကားပြောတတ်တယ်လို့ ပြောတဲ့ အရူးမကြီးပဲ။’</p> <p> </p> <p>တကယ်တမ်း ပြောရလျှင် ထိုအရာကလည်း စွမ်းရည်မြင့်သည်ဟု ပြောလို့ရနိုင်၏။ သရဲမြင်နိုင်သည် ဆိုခြင်းမှာ သာမန် မဟုတ်ချေ။ သို့သော်ငြား ဤလောကကြီးမှာ သရဲ မရှိချေ။ ကမ္ဘာမြေမှာလည်း မရှိဘူး။ ဤကမ္ဘာမှာလည်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ဆိုလျှင် သူက မည်သူနှင့့် စကားပြောရမည်နည်း။ သူကတော့ သေလူများနှင့် စကားပြောတတ်သူဟု ပြောနေ၏။ သို့သော်ငြား လူသေသွားပြီဖြစ်သောကြောင့် မည်သူက သက်သေပြနိုင်မည်နည်း။ ထို့ကြောင့် ဤနံပါတ် ၂၇ လူနာက သူ့စွမ်းရည်ကို ဘယ်တုန်းကမှ သက်သေမပြနိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>“ဆရာကြီး... အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံရရင်လေ။ ဆရာကြီးက သိပ်ချောတာပဲ။ ကျွန်မ ဆရာကြီးကို ကြိတ်ကြွေနေတာ ကြာပြီ။” နံပါတ် ၂၇ သရဲမကြီးက သွားရည်တမြားမြားနှင့် ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ မျက်နှာက ရှုံ့မဲ့သွား၏။ ‘ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို ကြိတ်ကြွေနေတယ် ဟုတ်လား။ မျက်နှာကြီးက သရဲရုပ်ကြီးနဲ့။’</p> <p> </p> <p>နံပါတ် (၂၇)က ပြောလိုက်သည်။ “လာမယ့် တစ်လလုံးလုံး ကျွန်မ ဆရာကြီးကို ကောင်းကောင်း ပြုစုပေးမယ်နော်။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ခေါင်းနပန်း ကြီးသွား၏။ သူ သတိရသွား၏။ သူ အဘယ့်ကြောင့် နံပါတ် ၂၇ ကို အမြဲတမ်း ရှောင်ခဲ့သနည်း ဆိုခြင်းကိုပင်။ သူမက သရဲရုပ်ပေါက်နေရုံတင် မကချေ။ တွေ့တိုင်း ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ကိုင်တွယ်ပွတ်သပ်ချင် နေသောကြောင့်ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>“မလုပ်နဲ့။ မလုပ်နဲ့။” ယွင်ကျုံးဟဲ့ အိပ်ရာမှ လန့်နိုးလာသည်။ နိုးလာသည်နှင်တပြိုင်နက် သူက ခေါင်းကို ခါလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>‘စောစောက မက်တာ အိပ်မက်ပါ။ တကယ် မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ် မဟုတ်ပါဘူး။’</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် ခေါ်ကြည့်လိုက်၏။ “နံပါတ် ၂၇... နံပါတ် ၂၇...”</p> <p> </p> <p>ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အဖြစ်အပျက် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ “ဆရာကြီး... ကျွန်မ ရောက်ပါပြီရှင်။ အို... ဆရာကြီးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လေးက သွယ်လျလိုက်တာ။ ပိန်ပိန်ပါးပါးလေး။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွေးညှင်း ထသွား၏။ “ကောင်းကင်ဘုံ... ဘာလို့ ခင်ဗျား ကျုပ်ကို ဒီလို လုပ်ရတာလဲ။”</p> <p> </p> <p>………….</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ကြောက်စိတ် မပြေပျောက်သေးပေ။ ‘ကောင်းကင်ဘုံ.... ဒီသရဲမကြီးက သိပ်ကြောက်စရာ ကောင်းတာပဲ။ အိပ်မက်ထဲမှာတောင် မျက်နှာကို သေချာ မမြင်ရဘူး။ ဝိညာဉ်တစ်ခုလို မဟုတ်ဘဲ စိတ်နှစ်ခွ ဖြစ်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်လို ခံစားရတယ်။ လာမယ့် တစ်လလုံး ဒီသရဲမကြီးနဲ့ အတူတူ နေရတော့မှာလား။ မနေချင်ဘူး။ မနေချင်ဘူး။ လူလဲလို့ မရဘူးလား။’</p> <p> </p> <p>သူ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်၏။ အသက်ရှုသည်ကို သတိထား၍ စောင့်ကြည့်လိုက်၏။ “ရှူသွင်း... ရှူထုတ်။”</p> <p> </p> <p>‘စိတ်ငြိမ်အောင် အမြန်ဆုံး လုပ်ရမယ်။ ဒီနေ့ တိုက်ပွဲ ရှိတယ်လေ။ကျင်းကျုံးယွဲ့နဲ့ ပထမဆုံး တိုက်ပွဲမှာ နိုင်ကို နိုင်ရမယ်။ ရှုံးလို့ မဖြစ်ဘူး။ ဒီပွဲ ရှုံးတာနဲ့ လေခွင်းမြို့ စီမံကိန်းကနေ ထွက်သွားရတော့မယ်။ ကျင်းကျုံးယွဲ့က ဘာရာထူး ပေးမလဲ။ ဘယ်လို အခက်အခဲမျိုး ဖန်တီးထားမလဲ မသိဘူး။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ သေချာတာ တစ်ခုကတော့ သူ ရာထူးရတာနဲ့ ဖြုတ်ချဖို့ ကြိုးစားမှာပဲ။ လာမယ့် တိုက်ပွဲအတွက် ငါ့ရဲ့ ‘ရွှေလက်ချောင်း’က တကယ် အသုံးဝင်ပါ့မလား။ ငါ့ကိုယ်ထဲ ဝင်ချင်နေတဲ့ သရဲမကြီးက တကယ် အစွမ်းထက်ပါ့မလား။’</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ခြံဝင်းတံခါး ပွင့်သွားပြီး စစ်သည်တစ်ဖွဲ့ ဝင်လာသည်။ “သခင်လေး ယွင်အောက်ထျန်း... လိုက်ခဲ့ပါ။ ရာထူးလက်ခံဖို့ ရုံးကို လိုက်ပို့ပေးပါမယ်။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “နေပါအုံး။ မနက်စာတောင် မစားရသေးဘူး။”</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား စစ်သည်ခေါင်းဆောင်က ဂရုမစိုက်ချေ။ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ စစ်သည်နှစ်ဦးက ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ဆွဲမပြီး ခေါ်ထုတ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ခြံဝင်းအပြင် ရောက်ချိန်မှာတော့ ကျင်းဝူပြန်းကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>“အောက်ထျန်း... ငါ လာနှုတ်ဆက်တာ။” ကျင်းဝူပြန်းက ပြောသည်။ “မင်းအတွက် ငွေ ၅၀၀၊ သွေးတိတ်ဆေးတွေ၊ အရိုးဆက်ဆေးတွေ ပြင်ဆင်ပေးထားတယ်။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ စိတ်ညစ်သွား၏။ ‘ခင်ဗျားကတော့လေ။ ကျုပ်ကို ကောင်းတာ ဘာမှ မတွေးပေးဘူးလား။ ကျုပ် ဒီနေ့ ရှုံးမယ်၊ ရာထူးပြုတ်မယ်၊ ခြေထောက် ရိုက်ချိုးခံရပြီး အောင်းထုတ်ခံရမယ်လို့ တထစ်ချ တွက်ထားတယ်ပေါ့။’</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ဒီတုတ်ချောင်းက ဘာလုပ်ဖို့လဲ။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းဝူပြန်းက ဖြေလိုက်၏။ “အရိုက်ခံရတဲ့အခါ ပါးစပ်ထဲ ကိုက်ထားဖို့လေ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ထပ်မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို မနာတော့ဘူးလား။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းဝူပြန်းက ခေါင်းခါလိုက်၏။ “နာတာကတော့ နာမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အော်ငိုစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့။ မင်းက ငါ့ညီလေ။ ငါ အရှက်မကွဲချင်ဘူး။”</p> <p> </p> <p>“သောက်ကျိုးနည်း...”</p> <p> </p> <p>“အောက်ထျန်း... ဒီလမ်းကို မင်းဘာသာ ရွေးခဲ့တာ။ ပြီးတော့။ ငါက မင်း ရှုံးပါစေလို့ ဆုတောင်းတယ်။ ဒီနေ့ ရှုံးရင် အသက်ရှင်အုံးမယ်။ မနက်ဖြန်ကျမှ ရှုံးရင် သေမှာ။” ပြောနေရင်းဖြင့် ကျင်းဝူပြန်း၏ မျက်နှာထား လေးနက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။ “အစ်ကိုကြီး.... နောက်တစ်ခါ ဘယ်သူမဆို ခင်ဗျားကို အရူးလို့ ပြောရဲရင် ကျုပ် ခုတ်သတ်ပစ်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလမ်းကို ကျုပ် ရွေးပြီးပြီ။ ဒီနေ့ ကျုပ် နိုင်ကို နိုင်ရမယ်။ လန်ပိကို မေ့ဆေးအုပ်ဖို့သာ ပြင်ထားလိုက်။ သူ့နှုတ်ခမ်းကို ကျုပ် နမ်းရမှ ကျေနပ်မယ်။”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် စစ်သည်များ၏ ဆွဲခေါ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး အဝေးသို့ ပါသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>..................</p> <p> </p> <p>လေခွင်းမြို့၏ စည်ကားသော လမ်းမထက်တွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဆွဲခေါ်ခံနေရရင်း မေးလိုက်၏။ “အစ်ကိုတို့…. ကျုပ်က အရာရှိ သွားလုပ်မလို့ပါ။ ဘာလို့ လူကို ဖမ်းခေါ်သွားသလို လုပ်နေကြတာလဲ။ လမ်းဘေးက လူတွေ ကြည့်နေတာ မြင်လား။ သေဒဏ်ကျ အကျဉ်းသားကို ခေါ်သွားတယ် ထင်နေကြပြီ။”</p> <p> </p> <p>စစ်သည်များက ပြန်မဖြေကြချေ။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ထပ်မေးလိုက်သည်။ “အစ်ကိုတို့... ကျုပ်တို့ ဘယ်သွားမှာလဲ။”</p> <p> </p> <p>စစ်သည်များ တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က လက်မလျော့သေးဘဲ ထပ်မေးလိုက်၏။ “ကျုပ် ဘာရာထူး ရမှာလဲ။”</p> <p> </p> <p>စစ်သည်များက ဆွံ့အ၊ နားမကြားများကဲ့သို့ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။</p> <p> </p> <p>၁၅ မိနစ်ခန့် ကြာချိန်မှာတော့ စစ်သည်ခေါင်းဆောင်က ပြောလိုက်သည်။ “ရောက်ပြီ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ခမ်းနားထည်ဝါပြီး တင်းကျပ်သော အဆောက်အအုံကြီး တစ်ခုကို တွေ့လိုက် ရသည်။ မြင့်မားသော လှေကားထစ်များ၊ အေးစက်သော တံခါးမကြီးများနှင့် “လေခွင်းရုံးတော်” ဟူသော ဆိုင်းဘုတ်ကြီး၊ တံခါးဝတွင် ကြီးမားသော စည်တော်ကြီး တစ်လုံး ရှိနေ၏။</p> <p> </p> <p>‘တကယ့်ကို ခမ်းနားလိုက်တာ။’</p> <p> </p> <p>ပထမဆုံး မြင်ဖူးသူဆိုလျှင် မြို့စားအိမ်တော်ဟုပင် ထင်မှတ်မှားနိုင်သည်။ အမှန်တကယ် မြို့စားအိမ်တော်မှာမူ တောင်ကုန်းပေါ်ရှိ ရဲတိုက်ကြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအရာက လေခွင်းမြို့ ရုံးတော်ဖြစ်သည်။ လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်း နယ်မြေတွင် မြို့တော် တစ်ခုနှင့် နယ်မြေ ၁၉ ခု ရှိသည်။ ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်း တစ်ခုလုံး၏ ပိုင်ရှင်၊ မြို့စားမင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>လေခွင်းမြို့တွင်မူ သီးသန့် အုပ်ချုပ်သူ ရှိသည်။ ထိုသူကို “လေခွင်းမြို့ဝန်” ဟု ခေါ်သည်။  ဤလေခွင်း ရုံးတော်သည် လေခွင်းမြို့ တစ်မြို့လုံးကို စီမံအုပ်ချုပ်သော အမြင့်ဆုံး အာဏာပိုင် အဖွဲ့အစည်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အာဏာ အဆင့်အတန်းအရ လေခွင်းရုံးတော်သည် “သွေးနက်ဂိုဏ်း” ထက်ပင် မြင့်မားပြီး မြို့စားအိမ်တော်၏ အောက်တွင်သာ ရှိသည်။ ဤရုံးတော်သည် မြို့နေလူထု သိန်းချီကို အုပ်ချုပ်၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ တွေးခဲ့ဖူးသည်။ ကျင်းကျုံးယွဲ့က သူ့ကို ဘာရာထူး ပေးမလဲ။ မြင်းထိန်းလား။ နက္ခတ်ကြည့်တဲ့ အရာရှိလား။ နာမည်ခံ ရာထူးလား။ ဒါမှမဟုတ် ပြည့်တန်ဆာရုံ ကြီးကြပ်ရေးမှူးလား။ သို့သော်ငြား သူ မထင်မှတ်ထားသည်မှာ သူ အလုပ်ဆင်းရမည့် နေရာက လေခွင်းရုံးတော်ကြီး ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save