Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“ဝင်သွား။”</p> <p> </p> <p>စစ်သည်ခေါင်းဆောင်က ပြောလိုက်ပြီး အကျဉ်းသားတစ်ယောက်ကို တွန်းပို့သကဲ့သို့ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ရုံးတော်ထဲ တွန်းထည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုတို့... မြို့စားမင်းက ကျုပ်ကို ဘာရာထူး ပေးထားတာလဲ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>‘ကြည့်ရတာ ရာထူး မသေးဘူး။ အာဏာလည်း ရှိမယ့်ပုံပဲ။’</p> <p> </p> <p>စစ်သည်များက ပြန်မဖြေဘဲ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ခန်းမတစ်ခုထဲသို့ ခေါ်သွားကာ ကုလားထိုင်တစ်လုံးပေါ်တွင် ထိုင်ခိုင်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် အရာရှိ ဝတ်စုံဝတ်ထားသော လူပေါင်း ၅၀ ခန့် ဝင်ရောက်လာပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့အား တညီတညွတ်တည်း ဦးညွှတ် ဂါရဝပြုလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်္ဂလာပါ အရှင်...”</p> <p> </p> <p>“မင်္ဂလာပါ အရှင်...”</p> <p> </p> <p>‘ကောင်းကင်ဘုံ.... အခမ်းအနားက ကြီးလှချည်လား။ ငါ ဘာရာထူး ရထားတာလဲ။’</p> <p> </p> <p>အောက်တွင် ဒူးထောက်နေသော အရာရှိများကို ကြည့်ကာ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကြောင်သွားလေ၏။ “ကျုပ် ရထားတာ ဘာရာထူးလဲ။ ဒီလောက် လူအများကြီးကို အုပ်ချုပ်ရတာလား။”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် အမျိုးသမီး အစေခံအချို့ ရောက်လာပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ အဝတ်များကို ချွတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“မလုပ်ပါနဲ့ အစ်မတို့... မလုပ်ကြပါနဲ့။ ကျုပ် ရေမချိုးရတာ ကြာပြီဗျ။”</p> <p> </p> <p>ရေမချိုးသည်သာမက ဆံပင်များလည်း ဖွာလန်ကြဲ၊ သူတောင်းစား ပုံစံအတိုင်း ရှိနေသေး၏။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ “အလှတရား” ကို အပြည့်အဝ မထုတ်ဖော်လိုက်ရချေ။ အမျိုးသမီးများသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့အား အစိမ်းရောင် အရာရှိ ဝတ်စုံကို ဝတ်ပေးပြီး၊ အစိမ်းရောင် ဦးထုပ်ကို ဆောင်းပေးလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ တစ်ခုခု လွဲနေသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ အစိမ်းရောင် အရာရှိဝတ်စုံလား။ မည်သို့ပင် ဖြစ်စေ၊ သူသည် ဤဝတ်စုံနှင့် ဦးထုပ်၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်သေးချေ။</p> <p> </p> <p>ဘေးမှ လူများကမူ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ကြည့်ကာ မျောက်ကို သရဖူ ဆောင်းပေးထားသလိုပဲ ဟု တွေးနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>“အရှင်... ကြွပါ။” ဝဝတုတ်တုတ် စာရေးတစ်ဦးက ဖိတ်ခေါ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ဘယ်သွားမှာလဲ။”</p> <p> </p> <p>စာရေးက ပြောလိုက်၏။ “လေခွင်းမြို့ဝန် ဝမ်တောက်ဖူ မင်းကြီးက အရှင့်ကို စောင့်နေတာ ကြာပါပြီ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကြောင်အသွားသည်။ “ဝမ်မင်းကြီး.... ဝမ်တောက်ဖူ... ဟုတ်လား။ ဒါ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး တစ်ဦးလေ။ မြို့စားဟောင်း ကျင်းအဲ့၏ လူယုံတော်၊ လေခွင်းမြို့ နယ်မြေချဲ့ထွင်ရေးတွင် အဓိက စွမ်းဆောင်ခဲ့သူ၊ ကျင်းကျုံးယွဲ့ရဲ့ ဆရာရင်း မဟုတ်လား။”</p> <p> </p> <p>သူ့ကို ကျင်းကျုံးယွဲ့ကိုယ်တိုင်ကပင် ရိုသေလေးစားရသည်။ ကျင်းဝူပြန်းဆိုလျှင် သူ့ကို မြင်သည်နှင့် ကြွက်ကလေး ကြောင်တွေ့သလို ဖြစ်သွားတတ်သည်။ ငယ်ငယ်က စာသင်လျှင် အရိုက်ခံခဲ့ရဖူးသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် စာရေးနောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။ အခြား အရာရှိများလည်း နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>စာရေးက သတင်းပို့လိုက်၏။“မင်းကြီး.... ယွင်အောက်ထျန်း ရောက်ပါပြီ။”</p> <p> </p> <p>“ဝင်ခဲ့...”</p> <p> </p> <p>အသံကြားရုံနှင့်ပင် ဆက်ဆံရခက်မည့်သူမှန်း သိသာလှသည်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ရော သူများကိုပါ တင်းကျပ်သူမျိုး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တံခါးပွင့်သွားပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဝင်သွားသည်။ ကျန်လူများ အပြင်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>အခန်းထဲတွင် ပိန်လှီသော လူကြီးတစ်ဦး ရှိနေသည်။ အနီရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ မျက်နှာမှာ ဓားနှင့် ထွင်းထားသကဲ့သို့ မာကျောသည်။ သူသည် အကျင့်ပျက်ခြစားမှုကို လုံးဝ လက်မခံသော၊ လက်အောက်ငယ်သားများ ကြောက်ရွံ့ရသော မင်းကြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို လှည့်မကြည့်ဘဲ မေးလိုက်၏။ “မင်းက ယွင်အောက်ထျန်းလား။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်ပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ဝမ်တောက်ဖူက မေးလိုက်၏။ “မင်းရဲ့ ပညာအရည်အချင်းက ဘာလဲ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်သည်။ “မူကြိုကျောင်း တစ်နှစ်တက်ပြီး ထွက်ခဲ့တာပါ။”</p> <p> </p> <p>“ပေါက်ကရတွေ...” ဝမ်တောက်ဖူ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “မြို့စားမင်းက ငါ့ရဲ့ လေခွင်းရုံးတော်ကို ဘာမှတ်နေတာလဲ။ တရားသူကြီးချုပ် ရာထူးကို ဘာမှတ်နေတာလဲ။”</p> <p> </p> <p>‘သြော်... ငါက တရားသူကြီးချုပ် ဖြစ်သွားတာကိုး။ ဒါ ဘာရာထူးလဲ။ ရဲမင်းကြီး၊ ထောင်ပိုင်ချုပ်၊ တရားသူကြီး၊ ဥပဒေအရာရှိချုပ်... ဒါတွေ အကုန်ပေါင်းထားတဲ့ ရာထူးလေ။ တရားဥပဒေ စိုးမိုးရေး၊ ပြစ်မှုဆိုင်ရာ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးနဲ့ တရားစီရင်ရေး အာဏာပိုင် အဖွဲ့အစည်းရဲ့ အကြီးအကဲ။ တကယ့် အာဏာရှိတဲ့ နေရာပဲ။ အရေးပါတဲ့ နေရာပဲ။ ကျင်းကျုံးယွဲ့က တကယ် ရက်ရောတာပဲ။ ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ ရာထူးကို သူတောင်းစား တစ်ယောက်ကို ပေးရဲတယ်ပေါ့။’</p> <p> </p> <p>ဝမ်တောက်ဖူက မေးလိုက်၏ “မင်းရဲ့ နောက်ခံက ဘာလဲ။ အရင်က အရာရှိ လုပ်ဖူးလား။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်သည်။ “သူတောင်းစား၊ လူမိုက်ပါ။ အရာရှိ မလုပ်ဖူးပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>“ပေါက်ကရတွေ... ပေါက်ကရတွေ...” ဝမ်တောက်ဖူ ဒေါသထွက်လွန်း၍ တုန်ယင်လာ၏။ “လေခွင်းမြို့ရဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးယန္တရားကို ဘာမှတ်နေတာလဲ။ ကြောင်တွေ ခွေးတွေတောင် အရာရှိ လုပ်လို့ ရနေပြီလား။ ဂုဏ်သိက္ခာ ဘယ်မှာလဲ။ အရှိန်အဝါ ဘယ်မှာလဲ။ ယွင်အောက်ထျန်း ဆိုတဲ့ကောင်... မင်း ဘယ်ကလာလဲ အဲဒီကို ပြန်သွား။ ဝေးဝေးကို လစ်လိုက်တော့။”</p> <p> </p> <p>‘ဒီအဘိုးကြီးက စိတ်ကြီးလိုက်တာ။’</p> <p> </p> <p>ဝမ်တောက်ဖူက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “လာကြစမ်း။ ဒီသူတောင်းစားကို ဆွဲထုတ်သွားကြ။ သူ့ဝတ်စုံကို ချွတ်ပစ်ကြ။”</p> <p> </p> <p>“နေပါအုံး။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က တားလိုက်၏။ “မင်းကြီးဝမ်... ကျုပ်ကို ခန့်တာ မြို့စားမင်း ကျင်းကျုံးယွဲ့ပါ။ ခင်ဗျားက သူ့အမိန့်ကို ဖီဆန်မလို့လား။ ခင်ဗျားက ဝါရင့်တယ် ဆိုပြီး သခင်ကို အနိုင်ကျင့်ချင်တာလား။”</p> <p> </p> <p>ဝမ်တောက်ဖူ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ မျက်လုံးများက စူးရှနေသည်။ “ကောင်လေး။ မြို့စားမင်းက ငါ့တပည့်... ငါတို့က သားအဖလိုပဲ။ မင်း ငါတို့ကို သွေးခွဲလို့ မရဘူး။”</p> <p> </p> <p>‘ဒီအဘိုးကြီး မျက်လုံးက ကောင်းသားပဲ။ ယွင်ကျုံးဟဲ့က အသက် ၄၀ ကျော် ပုံဖမ်းထားတာကို “ကောင်လေး။” လို့ တန်းခေါ်နိုင်တယ်။’</p> <p> </p> <p>ဝမ်တောက်ဖူက ပြောလိုက်၏။ “ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့...”</p> <p> </p> <p>ဝမ်တောက်ဖူသည် အနောက်ဘက် ဥယျာဉ်သို့ ထွက်သွားသည်။ လျှို့ဝှက်တံခါး တစ်ခုကို ဖွင့်ပြီး မြေအောက်ခန်းထဲ ဆင်းသွားသည်။ မြေအောက်ခန်းသည် အေးစက်လွန်းလှသည်။ ရေခဲတိုက်ကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>“တရားသူကြီးချုပ် ဆိုတာ ရာဇဝတ်မှုတွေကို ကိုင်တွယ်ရတဲ့ အဓိက ပုဂ္ဂိုလ်ပဲ။ အရေးကြီးဆုံး တာဝန်က အမှုစစ်တာပဲ။” ဝမ်တောက်ဖူက မေးသည်။ “မင်း အမှုစစ်တတ်လား။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “မစစ်ဖူးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ စမ်းကြည့်မှ သိမှာပေါ့။”</p> <p> </p> <p>နောက်ပါ အရာရှိများက မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်ကြသည်။ ‘အမှုစစ်တယ် ဆိုတာ ဆယ်စုနှစ်နဲ့ချီပြီး လေ့လာရတာ၊ အတွေ့အကြုံ ယူရတာ။ မင်းလို သူတောင်းစားက ဘာတတ်မှာလဲ။’</p> <p> </p> <p>ဝမ်တောက်ဖူက ထပ်မေးလိုက်၏။ “မှုခင်းဆေးပညာ စာအုပ်တွေ ဖတ်ဖူးလား။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “မဖတ်ဖူးပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>အားလုံးက ပိုပြီး အထင်သေးသွားကြ၏။ ‘အခြေခံ အကျဆုံး စာအုပ်တောင် မဖတ်ဖူးဘဲနဲ့ အမှုစစ်မယ်တဲ့လား။’</p> <p> </p> <p>မြေအောက်ခန်း အောက်ဆုံးထပ်သို့ ရောက်သွားကြသည်။ အခန်းလယ်တွင် ကုတင်တစ်လုံး ရှိပြီး အဖြူရောင် ပိတ်စဖြင့် အုပ်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်တောက်ဖူက ပိတ်စကို လှန်လိုက်သည်။ အဝတ်အစား မပါသော အလောင်းတစ်လောင်း ပေါ်လာ၏။ လူလတ်ပိုင်း အရွယ်၊ ခပ်ဝဝလူတစ်ယောက်၊ ရင်ဘတ်တွင် ဓားဒဏ်ရာ တစ်ချက် ရှိသည်။ သေစေနိုင်သော ဒဏ်ရာဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါက အရင် တရားသူကြီးချုပ်ပဲ။” ဝမ်တောက်ဖူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ တုန်လှုပ်သွား၏။ ‘ဒါ ငါ့ရဲ့ ရှေ့က လူပေါ့။ ရာထူး တာဝန်ထမ်းဆောင်နေရင်း အသတ်ခံလိုက် ရတာလား။ ဒါကြောင့် နေရာလွတ်နေတာကိုး။ အရေးကြီးတဲ့ ရာထူးမို့လို့ အလွယ်တကူ မရနိုင်ဘူး ဆိုတာ ဒါကြောင့်ပဲ။ ငါ့အလှည့်ကျရင်ရော အသတ်ခံရအုံးမှာလား။’</p> <p> </p> <p>“ခေါ်လာခဲ့...” ဝမ်တောက်ဖူ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စစ်သည်များက လူသုံးယောက်ကို ခေါ်လာကြသည်။ စာရေးတစ်ယောက်၊ အစေခံတစ်ယောက်၊ ကိုယ်ရံတော်တစ်ယောက်တို့ပင်။</p> <p> </p> <p>“ဒူးထောက်...”</p> <p> </p> <p>သုံးယောက်လုံး ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်တောက်ဖူက ပြောလိုက်၏။ “ယွင်အောက်ထျန်း... တရားသူကြီးချုပ် အနေနဲ့ အရေးကြီးဆုံးက အမှုမှန် ဖော်ထုတ်နိုင်ဖို့ပဲ။ တရားသူကြီးချုပ်ဟောင်း အသတ်ခံရတဲ့ အမှုကို ငါ စစ်ဆေးပြီးပြီ။ တရားခံက ဒီသုံးယောက်ထဲက တစ်ယောက်ပဲ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ထိုသုံးယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်တောက်ဖူက ထပ်ပြောလိုက်၏။ “ဒါက သိပ်လွယ်တဲ့ အမှုပါ။ မင်းကို အမွှေးတိုင် တစ်ဝက်စာ အချိန်ပေးမယ်။ တရားခံ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ ရှာပေး။ ရှာတွေ့ရင် မင်းကို ရာထူး လက်ခံပေးမယ်။ မှားရင်တော့ တရားစီရင်ရေးကို စော်ကားမှုနဲ့ ကြိမ်ဒဏ် ၅၀ ပေးပြီး မြို့ထဲက မောင်းထုတ်မယ်။”</p> <p> </p> <p>ဝမ်တောက်ဖူ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အမွှေးတိုင် တစ်ဝက်ကို မီးညှိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် စစ်သည် ၄ ဦး ဝင်လာသည်။ လက်ထဲတွင် တုတ်ကြီးများ ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။ ကြိမ်ဒဏ် ၅၀ ဆိုလျှင် ခါးရိုးကျိုးသွားနိုင်၏။</p> <p> </p> <p>‘သောက်ကျိုးနည်း.... ဒါ ကျင်းကျုံးယွဲ့နဲ့ ဝမ်တောက်ဖူတို့ ပေါင်းကြံတာပဲ။ တရားသူကြီးချုပ် နေရာ လစ်လပ်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျင်းကျုံးယွဲ့က ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ပေးချင်တာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့ နေရာကို သူတောင်းစား တစ်ယောက် ပေးစရာလား။ ဒါကြောင့် ဝတ်စုံလေး ပေးဝတ်ပြီး မျောက်ပြသလို လုပ်ခိုင်းတာ။ ပြီးတာနဲ့ ရိုက်နှက်ပြီး မောင်းထုတ်မလို့။ တကယ့်ကို လူပါးဝတာပဲ။’</p> <p> </p> <p>ဝမ်တောက်ဖူက ပြောလိုက်သည်။ “ယွင်အောက်ထျန်း... မင်းကို အခွင့်အရေး မပေးဘူး မပြောနဲ့နော်။ တရားခံကို ရှာနိုင်ရင် မင်းကို ချက်ချင်း ခန့်အပ်ပေးမယ်။ မရှာနိုင်ရင်တော့ အပြစ်ပေးရမှာပဲ။”</p> <p> </p> <p>‘ကျင်းကျုံးယွဲ့... မင်း တော်တော် ရက်စက်တဲ့ မိန်းမပဲ။ အမွှေးတိုင် တစ်ဝက်စာဆိုတာ ၁၅ မိနစ် ပဲ ရှိတာ။ မောင်းထုတ်ရုံတင် မကဘူး၊ လူကိုပါ ရိုက်နှက်အုံးမယ် ဆိုတော့ မင်း တော်တော် ဒေါသထွက်နေပုံ ရတယ်။’</p> <p> </p> <p>“အချိန်မဖြုန်းနဲ့။ စလိုက်တော့။” ဝမ်တောက်ဖူသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>‘အမွှေးတိုင်က လောင်ကျွမ်းတာ မြန်နေသလိုပဲ။ ၅ မိနစ်တောင် ခံပါ့မလား။’</p> <p> </p> <p>ဝမ်တောက်ဖူ စိတ်ထဲတွင် ကြိတ်ရယ်လိုက်သည်။ ‘မြို့စားမင်းကလည်း ကလေးဆန်လိုက်တာ။ ငါ ဒီလောက် အလုပ်ရှုပ်နေတာကို ဒီလို သူတောင်းစားနဲ့ လာကစားခိုင်းနေတယ်။ ဒီသူတောင်းစားက ၅ မိနစ်အတွင်း အမှုမှန် ဖော်ထုတ်နိုင်ပါ့မလား။ အိပ်မက်သာ မက်နေလိုက်။ အချိန်ပြည့်တာနဲ့ ရိုက်နှက်ပြီး မောင်းထုတ်လိုက်ရုံပဲ။ ဒီလိုလူမျိုး တရားသူကြီးချုပ် ဖြစ်လာရင် ငါ့သိက္ခာ ဘယ်နား သွားထားရမလဲ။’</p> <p> </p> <p>ဘေးက လူများကလည်း အားရကျေနပ်နေကြ၏။ ‘ယွင်ကျုံးဟဲ့တော့ သေပြီ။’</p> <p> </p> <p>……………….</p> <p> </p> <p>၁၅ မိနစ်အတွင်း အမှုစစ်ပြီး တရားခံ ရှာဖို့ ဆိုခြင်းမှာ ကောင်းကင်ပေါ် တက်သည်ထက် ခက်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ဒူးထောက်နေသော သုံးယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ‘စာရေး၊ ကိုယ်ရံတော်၊ အစေခံ... ဘယ်သူက လူသတ်သမားလဲ။ ၁၅ မိနစ်အတွင်း စစ်မေးဖို့ အချိန်မရှိဘူး။’</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။ ‘ကံတရားက ဖန်တီးပေးတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ မနေ့ညကတင် သရဲနဲ့ စကားပြောနိုင်တဲ့ နံပါတ် ၂၇ စိတ်ဝေဒနာရှင် ရောက်လာတယ်လေ။ သရဲမကြီး... ခင်ဗျားအစွမ်း ပြဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ။’</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အလောင်းနားသို့ ကပ်သွားပြီး မျက်လုံးမှိတ်လိုက်၏။ “နံပါတ် ၂၇... နံပါတ် ၂၇... ကိုယ်ထဲ ဝင်တော့။”</p> <p> </p> <p>နံပါတ် (၂၇)က ပြောလိုက်သည်။ “ဆရာကြီး... ကျွန်မ လာပါပြီရှင်...”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်သွားသည်။ နံပါတ် ၂၇ ဝင်လာပြီဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူသည် အလောင်း၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ စိတ်ထဲမှ မေးလိုက်သည်။ “သေသူရေ... မင်း မသေခင် နောက်ဆုံး ပြောခဲ့တဲ့ စကားက ဘာလဲ။”</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ခေါင်းထဲတွင် ထူးဆန်းသော အသံတစ်ခု ပေါ်လာ၏။ “ငါ သေသွားရင်... ငါ့မိသားစု ဘေးကင်းသွားပြီ။ ဟား... ဟား... ဟား... အား။”</p> <p> </p> <p>‘ဒါ... ဒါ တရားသူကြီးချုပ်ဟောင်းရဲ့ နောက်ဆုံး စကားလား။ ဒါက သရဲနဲ့ စကားပြောတယ် ဆိုတာလား။ သေသူရဲ့ နောက်ဆုံးစကားကို ကြားရတာလား။ ကြောက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ။ ဒါပေမဲ့ စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ တရားသူကြီးချုပ်ဟောင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာပဲ။ တရားခံက သူကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေတာပဲ။</p> <p> </p> <p>ဟား... ဟား... ဟား... မင်းကြီး ဝမ်တောက်ဖူ... ခင်ဗျား တော်တော် ဉာဏ်များတာပဲ။ ကျုပ်ကို တွင်းနက်ကြီးထဲ တွန်းချလိုက်တာပေါ့လေ။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား ကျုပ်ရဲ့ ခြေဆေးရည်ကို သောက်ရတော့မယ်။’</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save