Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ဝမ်တောက်ဖူသည် အလွန်ပင် ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်များသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် လူသုံးဦးကို တမင်ခေါ်ထုတ်လာပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို လမ်းကြောင်းလွှဲရန် ကြိုးစားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်တွင်မူ “တရားခံသည် ဒီအခန်းထဲတွင် ရှိသည်” ဟု ပြောခဲ့ခြင်းမှာလည်း လိမ်ညာခြင်း မဟုတ်ပေ။ သို့သော်ငြား ယွင်ကျုံးဟဲ့က ထိုသုံးယောက်ထဲမှ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရွေးချယ်လိုက်ပါက မှားယွင်းသွားမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် အမွှေးတိုင် မီးငြိမ်းသွားပြီးဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>“အချိန်ပြည့်ပြီ။” ဝမ်တောက်ဖူက ဆိုသည်။ “ပြောစမ်း။ ဘယ်သူက လူသတ်သမားလဲ။”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြောင့် အခန်းထဲရှိ လူများသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့အား မကောင်းသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ စစ်သည်နှစ်ဦးမှာမူ တုတ်များကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ရိုက်နှက်ရန် အသင့်ပြင်ထားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဝမ်တောက်ဖူသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။ သူ့အချိန်များသည် အလွန် တန်ဖိုးရှိသည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် ကစားရန် အချိန်ပေးခဲ့ရသည်ကပင် လုံလောက်နေပြီ။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ အရိုက်ခံရမည့် ကိစ္စ၊ မြို့ထဲမှ မောင်းထုတ်ခံရမည့် ကိစ္စများကို သူ စိတ်မဝင်စားပေ။</p> <p> </p> <p>“လူသတ်သမားက တရားသူကြီးချုပ်ဟောင်း ကိုယ်တိုင်ပါပဲ။ သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားတာပါ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ စကားသံကြောင့် ဝမ်တောက်ဖူ၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။ မတ်တတ်ရပ်မလို ထိုင်မလို ဖြစ်နေသော အနေအထားဖြင့် တောင့်တင်းသွားသည်။ ခဏကြာမှ သူသည် ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ပြန်ထိုင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အခန်းထဲရှိ လူများ အံ့ဩကုန်ကြသည်။ <strong>‘ဒီကောင်က ဒီလောက် ဉာဏ်ကောင်းတာလား။ ဝမ်တောက်ဖူရဲ့ လှည့်ကွက်ကို ရှောင်နိုင်ရုံမက အမှုမှန်ကိုပါ ဖော်ထုတ်နိုင်တာလား။ သူ တကယ် သိလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် ရမ်းသမ်း ပြောလိုက်တာလား။’</strong></p> <p> </p> <p>ဝမ်တောက်ဖူသည် ဤအမှုကို စစ်ဆေးပြီး ဖြစ်သည်။ တရားသူကြီးချုပ်ဟောင်းမှာ ပြစ်မှုကျူးလွန်ထား သောကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်သွားကြောင်း အတည်ပြုထားပြီး ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>“မင်း ဘာကိုကြည့်ပြီး သူ သတ်သေတယ်လို့ ပြောရတာလဲ။” ဝမ်တောက်ဖူက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “လွယ်လွယ်လေးပါ။ သေဆုံးရတဲ့ အကြောင်းရင်းက နှလုံးကို ဓားနဲ့ ထိုးစိုက်မိလို့ပါ။ ဓားဒဏ်ရာက အပေါ်ကနေ အောက်ကို စိုက်ဝင်နေတာ မှန်ပေမဲ့ ထောင့်ချိုးက သိပ်မကြီးပါဘူး။ ဒါကြောင့် သတ်သေတာ ဖြစ်ဖို့ အများဆုံးပါပဲ။”</p> <p> </p> <p>သာမန်အားဖြင့် အရပ်မြင့်သော လူတစ်ယောက်ကို တခြားလူက ဓားဖြင့် ထိုးမည်ဆိုပါက ဓားကို အပေါ်သို့ ပင့်ထိုးလေ့ရှိသည်။ အကယ်၍ ဓားကို ပြောင်းပြန်ကိုင်ပြီး ထိုးမည်ဆိုပါကလည်း အပေါ်မှ အောက်သို့ စိုက်ဝင်မည့် ထောင့်ချိုးက ပိုမို မတ်စောက်နေပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ယခု ဒဏ်ရာမှာမူ တည့်တည့်နီးပါး ဝင်ရောက်သွားပြီး အနည်းငယ်သာ အောက်သို့ စိုက်နေသည်။ ၎င်းသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသူများတွင် တွေ့ရလေ့ရှိသော ဒဏ်ရာမျိုး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“အမြင်မဆိုးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်နဲ့တော့ မလုံလောက်သေးဘူး။”</p> <p> </p> <p>ဝမ်တောက်ဖူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။ “ဒီလို တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပညာနဲ့ အမှုစစ်ရင် တရားခံ အစစ် လွတ်သွားနိုင်တယ်။ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား ဝမ်ရှန်း။”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရှန်း ဆိုသည်မှာ မည်သူနည်း။ စောစောက ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို အခန်းထဲ ခေါ်လာပေးသည့် လူလတ်ပိုင်း စာရေး ဖြစ်သည်။ သူသည် ဝမ်တောက်ဖူ၏ လူယုံတော် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရှန်း (စာပေအမည် - ဝမ်ပိရန်) က ပြန်ဖြေ၏။ “မင်းကြီး ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလူက ဒီလောက်ထိ မြင်နိုင်တာကိုက တော်တော် ဟုတ်နေပါပြီ။”</p> <p> </p> <p><strong>‘ဒီလူက သဘောထားကြီးသားပဲ။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ဘက်က ပြောပေးရှာတယ်။’</strong></p> <p> </p> <p>“လာကြစမ်း။ ယွင်အောက်ထျန်းရဲ့ ဘောင်းဘီကို ချွတ်ပြီး အချက် ၅၀ ရိုက်ကြ။” ဝမ်တောက်ဖူက ဒေါသတကြီး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အားလုံး ကြောင်သွားကြ၏။ <strong>‘ဘာဖြစ်တာလဲ။ ယွင်အောက်ထျန်း ဖြေတာ မှန်တယ်လေ။ တရားသူကြီးချုပ်ဟောင်းက သတ်သေတာဆို။ ဝမ်တောက်ဖူ ကိုယ်တိုင် အတည်ပြုထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ယွင်အောက်ထျန်းကို နှိပ်ကွပ်ချင်လွန်းလို့ အဖြူကို အမည်း လုပ်နေတာလား။ ဝမ်တောက်ဖူရဲ့ စရိုက်က ဒီလို မဟုတ်ပါဘူး။ သူက ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်တယ် ဆိုပြီး နာမည်ကြီးတာလေ။’</strong></p> <p> </p> <p>ဝမ်ရှန်းက ဝင်ပြောသည်။ “မင်းကြီး.... ယွင်အောက်ထျန်းရဲ့ အဖြေက မှန်နေသလိုပဲနော်။ ဘာလို့...”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ထိုလူကို ကျေးဇူးတင်စွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။ <strong>‘ဒီအချိန်မှာတောင် ငါ့ဘက်က ပြောပေးနေတုန်း ပါလား။’</strong></p> <p> </p> <p>“ဘာရပ်ကြည့်နေကြတာလဲ။ ရိုက်လေ။” ဝမ်တောက်ဖူ အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>စစ်သည်နှစ်ဦး ရှေ့တိုးလာပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ကြမ်းပြင်ပေါ် ဖိချကာ ဘောင်းဘီချွတ်ရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေ၏။ <strong>‘ငါ ဖြေတာ မှန်တယ်လေ။ ဘာလို့ အရိုက်ခံရမှာလဲ။ ဒီအဘိုးကြီး ရူးသွားတာလား။’</strong></p> <p> </p> <p>ဝမ်တောက်ဖူသည် မာနကြီးသူ၊ သိက္ခာရှိသူ ဖြစ်သည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့လို ကောင်လေး တစ်ယောက်ကို နှိပ်ကွပ်ဖို့အတွက်နှင့် သူ့သိက္ခာကို အကျခံမည့်သူ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p><strong>‘ဒါဆို ငါ ဖြေတာ မှားနေလို့လား။ တရားသူကြီးချုပ်ဟောင်းက သတ်သေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒဏ်ရာကို ကြည့်ရင်ရော၊ သေခါနီး ပြောခဲ့တဲ့ စကားကို ကြည့်ရင်ရော သူက သတ်သေတာ သေချာနေတာပဲ။’</strong></p> <p> </p> <p>ဝမ်တောက်ဖူက ပြောလိုက်၏။ “မြန်မြန်ရိုက်... ပြီးရင် မြို့ပြင် မောင်းထုတ်...”</p> <p> </p> <p>“နေပါအုံး။” ယွင်ကျုံးဟဲ့ အော်လိုက်သည်။ “မင်းကြီး ဝမ်...”</p> <p> </p> <p>ဝမ်တောက်ဖူက မေးလိုက်၏။ “ဘာပြောချင်သေးလဲ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က တောင်းဆိုလိုက်သည်။ “အလောင်းကို နောက်တစ်ခါ ပြန်စစ်ခွင့် ပေးပါ။”</p> <p> </p> <p>ဝမ်တောက်ဖူက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ရတယ်။ စစ်လေ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ အလောင်းနားသို့ ပြန်သွားသည်။ နံပါတ် ၂၇ ကို ပြန်ခေါ်ရမလား စဉ်းစားလိုက်၏။ သို့သော်ငြား ရုတ်တရက် အကြံတစ်ခု ဝင်လာသည်။ <strong>‘အချိန်တိုင်း </strong><strong>‘</strong><strong>ရွှေလက်ချောင်း</strong><strong>’ </strong><strong>ကိုပဲ အားကိုးနေလို့ မဖြစ်ဘူး။ ကိုယ့်ဉာဏ်ကိုလည်း သုံးရမယ်။</strong><strong>’</strong></p> <p> </p> <p>သူ့ခေါင်းထဲတွင် အတွေးစတစ်ခု ပေါ်လာ၏။ ဖမ်းမိမလိုလိုနှင့် လွတ်သွားတတ်သော အတွေးစမျိုးပင်။ <strong>‘ဘာလဲ။</strong> <strong>ဘာလဲ။</strong><strong>’</strong></p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ အသည်းအသန် စဉ်းစားလိုက်သည်။ <strong>‘ဟုတ်ပြီ။</strong> <strong>မိပြီ။</strong><strong>’</strong></p> <p> </p> <p>“သက်သေခံပစ္စည်း ရှိသေးလား။” ယွင်ကျုံးဟဲ့ မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဝမ်တောက်ဖူက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “ယူလာခဲ့...”</p> <p> </p> <p>စစ်သည်တစ်ဦးက ဓားမြှောင်တစ်ချောင်း ယူလာ၏။ အလွန် ထက်မြက်ပြီး ပါးလွှာသော ဓားမြှောင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p><strong>‘ထူးဆန်းတယ်။ ဓားက ဒီလောက် ပါးတာ၊ ဒဏ်ရာက ဘာလို့ ဒီလောက် ကျယ်နေတာလဲ။’</strong></p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဒဏ်ရာကို သေချာစစ်ဆေးလိုက်ချိန်မှာတော့ အပေါ်ယံ ဒဏ်ရာကသာ ကျယ်နေပြီး အတွင်းထဲက ဒဏ်ရာမှာ ကျဉ်းမြောင်းကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p><strong>‘ဒါ ဘာကို ပြနေသလဲ ဆိုတော့ သေသူက ဓားကို ထိုးစိုက်ပြီးတဲ့ အချိန်မှာ အောက်ဘက်ကို ဆွဲချလိုက်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဘာလို့လဲ။ သူက မက်ဆိုခစ် (</strong><strong>Masochist) </strong><strong>နာကျင်မှုကို နှစ်သက်သူလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက် နာကျင်အောင် လုပ်ရမှာလဲ။ ဂျပန် ဆာမူရိုင်းတွေလို ဗိုက်ခွဲတာမှ မဟုတ်တာ။ နှလုံးကို ထိုးတာလေ။</strong></p> <p> </p> <p><strong>ဒါ သေသူက သဲလွန်စ ချန်ထားခဲ့တာပဲ။ နှလုံးသားပေါ်မှာ ဓားရာတစ်ချက်ထပ်ဖြည့်လိုက်ရင် ဘာစာလုံး ဖြစ်သွားမလဲ။ မုချ </strong><strong>‘ပိ</strong><strong>’ </strong><strong>ဆိုတဲ့ စာလုံး ဖြစ်သွားတယ်။ စောစောက ဝမ်တောက်ဖူ ပြောခဲ့တယ်။ တရားခံက ဒီအခန်းထဲမှာ ရှိတယ်လို့။</strong></p> <p> </p> <p><strong>ဖမ်းခေါ်လာတဲ့ သံသယ တရားခံ သုံးယောက် မဟုတ်ဘူး။ ဝမ်တောက်ဖူ မဟုတ်ဘူး။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ မဟုတ်ဘူး။ စစ်သည်တွေ မဟုတ်ဘူး။ ဒါဆို နောက်ထပ် ဘယ်သူ ကျန်သေးလဲ။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို အခန်းထဲ ခေါ်လာပေးတဲ့ စာရေး၊ ဝမ်တောက်ဖူရဲ့ လူယုံတော် ဝမ်ရှန်း </strong><strong>(</strong><strong>စာပေအမည် ဝမ်ပိရန်</strong><strong>)</strong><strong>။ သူ့နာမည်ထဲမှာ ပိ ဆိုတဲ့ စာလုံး ပါနေတယ်လေ။</strong></p> <p> </p> <p><strong>ဟုတ်ပြီ။</strong> <strong>ဟုတ်ပြီ။ သူပဲ။ ဒီကောင်ပဲ။</strong><strong>’</strong></p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ စိတ်ထဲမှ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ “နံပါတ် ၂၇... နံပါတ် ၂၇... ဝင်လာခဲ့...”</p> <p> </p> <p>“ဆရာကြီး... ကျွန်မ လာပြီ။” နံပါတ် (၂၇) သရဲ ဝင်လာပြီးနောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အလောင်းကို ထပ်မံ စစ်ဆေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p><strong>‘သေသူရဲ့ နောက်ဆုံးစကားအပြင် တခြား ဘာကြားရသေးလဲ။’</strong></p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် သေသူ၏ မျက်လုံးကို ဖြဲကြည့်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော ပုံရိပ်တစ်ခု ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p><strong>‘ဒါ</strong><strong>... </strong><strong>သေသူ မသေခင် နောက်ဆုံး မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းလား။</strong><strong>’ </strong></p> <p> </p> <p>လူလတ်ပိုင်း စာရေးတစ်ယောက်က ရက်စက်စွာ ပြုံးနေသည်။ သူ့လက်ထဲတွင် သတိမေ့နေသော ကလေးတစ်ယောက်ကို ပွေ့ချီထားပြီး ကလေး၏ လည်ပင်းနားတွင် ဓားတစ်ချောင်း ဝဲနေသည်။ ထိုကလေးမှာ သေသူ၏ သားဖြစ်နိုင်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစာရေးမှာ ယခု ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရှေ့တွင် ရပ်နေသော၊ အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာထားနှင့် ဝမ်ရှန်း (ဝမ်ပိရန်) ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဘေးနားတွင် တစ်ချိန်လုံး ရှိနေသော်လည်း သူ့အရှိန်အဝါကို ဖျောက်ထားသောကြောင့် သတိမထားမိခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် သူသည် ဝမ်တောက်ဖူ၏ လူယုံတော် ဖြစ်နေပြန်၏။</p> <p> </p> <p><strong>‘ဒီပုံရိပ်က ဝမ်ရှန်းက တရားသူကြီးချုပ်ဟောင်းကို အကျပ်ကိုင်ပြီး သတ်သေခိုင်းခဲ့တဲ့ မြင်ကွင်းပဲ။ အမှန်တရား ပေါ်လာပြီ။ တရားသူကြီးချုပ်ဟောင်းက သတ်သေတာ မဟုတ်ဘူး။ အကျပ်ကိုင်ခံရပြီး သတ်သေရတာ။ တရားခံ အစစ်က ဝမ်တောက်ဖူရဲ့ လူယုံတော် ဝမ်ရှန်းပဲ။’</strong></p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ အံ့ဩသွားသည်။ <strong>‘ဝမ်တောက်ဖူက တကယ့် လူပါးပဲ။ ထောင်ချောက်တွေ တစ်ခုပြီး တစ်ခု ဆင်ထားတာ။ သူက ငါ့ကို မောင်းထုတ်ချင်ရုံတင် မကဘူး၊ လူသတ်မှု တစ်ခုကိုပါ စစ်ခိုင်းနေတာပဲ။’</strong></p> <p> </p> <p>“ပြီးပြီလား။” ဝမ်တောက်ဖူက မေးလိုက်၏။ “အချိန်ဆွဲ မနေနဲ့။ ငါ အလုပ်မအားဘူး။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ မျက်လုံး ဖွင့်လိုက်သည်။ နံပါတ် ၂၇ ပြန်ထွက်သွားပြီဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>“ယွင်အောက်ထျန်း... မင်းမှာ နောက်ဆုံး အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ်ပဲ ရှိတော့တယ်။ တရားခံအစစ်ကို ရှာနိုင်ရင် မင်း ရာထူးရမယ်။ မှားရင်တော့ အချက် ၆၀ အရိုက်ခံရမယ်။ ပြီးရင် မောင်းထုတ်ခံရမယ်။”</p> <p> </p> <p>ဝမ်တောက်ဖူက ရေတွက်လိုက်သည်။ “၃၊ ၂၊ ၁...”</p> <p> </p> <p>“မင်းကြီးဝမ်... တရားသူကြီးချုပ်ဟောင်းက ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် သတ်သေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အကျပ်ကိုင် ခံရလို့ သတ်သေရတာပါ။ တရားခံအစစ်က မင်းကြီးရဲ့ လူယုံတော် ဝမ်ရှန်းပါ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ဝမ်ရှန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အားလုံး တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ <strong>‘ရူးနေတာလား။ ဒီသူတောင်းစား ရူးသွားတာလား။ ဝမ်ရှန်း ဆိုတာ ဝမ်တောက်ဖူရဲ့ ညာလက်ရုံးလေ။ ရုံးကိစ္စ အဝဝကို တာဝန်ယူ ဆောင်ရွက်ပေးနေတဲ့သူ။ လူတိုင်းက သူ့ကို ဒုတိယ ရုံးမင်းကြီးလို့ သတ်မှတ်ထားကြတာ။ သူ့လို ပညာတတ်၊ သဘောထားကြီးတဲ့ လူက လူသတ်သမား ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ ကြက်ကလေး တစ်ကောင်တောင် သတ်ရဲမယ့်ပုံ မဟုတ်ဘူး။’</strong></p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား ဝမ်တောက်ဖူ၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>“မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ။” ဝမ်တောက်ဖူ အသံတုန်တုန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တရားသူကြီးချုပ်ဟောင်းကို သတ်သေအောင် ဖိအားပေးခဲ့တာ မင်းကြီးရဲ့ လူယုံတော် ဝမ်ရှန်း (ဝမ်ပိရန်) ပါ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က ထပ်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဝမ်တောက်ဖူက မေးလိုက်သည်။ “ဘာသက်သေ ရှိလို့လဲ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ရှင်းပြလိုက်၏။ “တရားသူကြီးချုပ်ဟောင်းက ဓားနဲ့ထိုးပြီးတဲ့ အချိန်မှာ ဘယ်ဘက်အောက်ကို ဆွဲချလိုက်ပါတယ်။ ပုံမှန် သတ်သေတဲ့လူက အဲဒီလို မလုပ်ပါဘူး။ နှလုံး (心) ပေါ်မှာ ဓားရာ (丿) ထပ်ဖြည့်လိုက်တော့ မုချ (必) ဆိုတဲ့ စာလုံး ဖြစ်သွားပါတယ်။ သူက မသေခင်မှာ သူ့ကို သတ်တဲ့လူက ဝမ်ပိရန်ပါလို့ သဲလွန်စ ပေးခဲ့တာပါ။”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားချိန်မှာတော့ ဝမ်တောက်ဖူ ကြက်သေသေသွားသည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို မယုံနိုင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ <strong>‘ဒီသူတောင်းစားလေးက မှုခင်းဆေးပညာ ဘာမှ မသင်ဖူးဘူးဆို</strong><strong>...</strong><strong>၊ သူက ပါရမီရှင်များလား။</strong><strong>’</strong></p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save