Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ဝမ်တောက်ဖူ အံ့ဩသွားသည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို အလကားကောင်၊ သူတောင်းစား၊ လိမ်ညာလှည့်ဖြားသူ တစ်ဦးအဖြစ် သူ သတ်မှတ်ထားခဲ့သည်။ ကျင်းဝူပြန်းကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည် ဆိုသော်လည်း တိုက်ဆိုင်မှု တစ်ခုအဖြစ်သာ မြင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်တောက်ဖူသည် တိုင်းပြည်ကြီးတစ်ခု၏ စာမေးပွဲအောင် ဂျင်ရှီ ပညာတတ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ရှေးရိုးစွဲ ဆန်သူဖြစ်ပြီး ဤကဲ့သို့သော လိမ်ညာသူများကို အလွန် မုန်းတီးသည်။ သူ လေခွင်းမြို့ဝန် ဖြစ်လာပြီး နောက်ပိုင်း ဤကဲ့သို့သော လူလိမ်လူကောက်များကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် နှိပ်ကွပ်ခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ယခု ယွင်ကျုံးဟဲ့က အရာရှိ လုပ်ချင်သည် ဆိုချိန်မှာတော့ သူ အလွန် ဒေါသထွက်ခဲ့သည်။ အရေခွံနွှာပြီး မြို့ပြင် မောင်းထုတ်ရန် ကြံရွယ်ခဲ့သည်။ သို့သော်ငြား ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ စွမ်းဆောင်ရည်က သူ့ကို မှင်တက်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>တရားသူကြီးချုပ်ဟောင်း သတ်သေသည်ကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ရုံမက၊ ဒဏ်ရာကို ကြည့်ပြီး တရားခံအစစ်ကိုပါ ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့၏။</p> <p> </p> <p><strong>‘ဒီကောင်လေးက ပါရမီရှင်ပဲ။ အကြမ်းထည် ကျောက်မျက်ရတနာလေး တစ်တုံးပဲ။’ </strong>ဝမ်တောက်ဖူသည် လူတော်လူကောင်းများကို မြတ်နိုးသူ ဖြစ်သောကြောင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့အပေါ် အမြင်ကြည်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဆက်ပြောလိုက်၏။ “နောက်တစ်ချက် ရှိပါသေးတယ်။ ဝမ်ရှန်း (ဝမ်ပိရန်) က မင်းကြီးရဲ့ လူယုံတော်ပါ။ ရာထူး အဆင့်အတန်း မြင့်ပါတယ်။ ကျုပ်လို သူတောင်းစား တစ်ယောက်ကို လာကြိုဖို့ မလိုပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းကြီးက သူ့ကို လွှတ်လိုက်တယ် ဆိုတည်းက တစ်ခုခုတော့ ထူးခြားနေပြီ။ မင်းကြီးရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ကျုပ် ဒီအမှုကို ဖော်ထုတ်နိုင်ပါစေလို့ ဆန္ဒရှိနေပုံ ရပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ဝမ်တောက်ဖူက ဝမ်ရှန်း (ဝမ်ပိရန်) ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ “ပိရန်... မင်း ဘယ်လို ထင်လဲ။”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရှန်းသည် ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “နှလုံးသားပေါ်မှာ ဓားရာတစ်ချက် ထပ်ဖြည့်လိုက်ရင် မုချ ‘ပိ’ ဖြစ်သွားတယ်။ ကျုပ်ရဲ့ နာမည်ထဲမှာလည်း အဲဒီစာလုံး ပါနေတယ်။ တကယ့်ကို တိုက်ဆိုင်လွန်းပါတယ်။ ဒီလောက် သေးငယ်တဲ့ အချက်လေးကိုတောင် ထောက်ပြနိုင်တာ တကယ့်ကို ချီးကျူးစရာပါပဲ။”</p> <p> </p> <p>တကယ့် သရုပ်ဆောင်ကောင်းတစ်ယောက်င်။ သူက ငြင်းလည်း မငြင်းသလို၊ ဝန်လည်း မခံချေ။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ပြန်ချီးကျူးလိုက်သေး၏။</p> <p> </p> <p><strong>‘ကြည့်ရတာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့လိုက်တာ။ စောစောကလည်း ယွင်ကျုံးဟဲ့ဘက်က ပြောပေးခဲ့သေးတယ်။ အခု ယွင်ကျုံးဟဲ့က သူ့ကို ပြန်ကိုက်တော့ သူတော်ကောင်းကြီးလို လုပ်ပြနေပြန်ပြီ။’</strong></p> <p> </p> <p>စစ်သည်များ ဒေါသထွက်လာကြသည်။ “မင်းကြီး.... ဒါ တိုက်ဆိုင်မှု သက်သက်ပါ။ ဝမ်ရှန်းက လူသတ်သမား ဖြစ်စရာ အကြောင်း မရှိပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရှန်းသည် ရုံးတော်တွင် နာမည်ကောင်း ရှိသူဖြစ်သည်။ အားလုံးက သူ့ကို လေးစားချစ်ခင်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် စစ်သည်များသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို မုန်းတီးစွာ ကြည့်နေကြပြီး အခွင့်သာလျှင် ခုတ်ပိုင်း သတ်ဖြတ်ပစ်ချင်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရှန်းက ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို မေးလိုက်သည်။ “သခင်လေး ယွင်အောက်ထျန်း... ခင်ဗျားက သူတောင်းစား၊ လူမိုက် ဆိုတာ ဟုတ်ပါသလား။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ဟုတ်ပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရှန်းက ထပ်မေးလိုက်သည်။ “အမှုစစ်ဆေးခြင်း ပညာကိုရော သင်ဖူးပါသလား။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်၏။ “မသင်ဖူးပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရှန်းက ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆို ထူးဆန်းနေပြီ။ ခင်ဗျားရဲ့ ဉာဏ်ရည်က သာမန်ထက် ထူးကဲနေတယ်။ ဒဏ်ရာကို ကြည့်ပြီး စာလုံးဖော်နိုင်တယ်။ ဒီလောက် ထူးချွန်တဲ့ အရည်အချင်းမျိုးက ဟေးလုံထိုင်တို့၊ ဟေးပင်းထိုင် တို့က သူလျှိုတွေမှာပဲ ရှိတတ်တာ။”</p> <p> </p> <p>ဤလူမှာ လူလည်တစ်ယောက်ပင်။ သူ့ကိုယ်သူ မကာကွယ်ဘဲ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို သူလျှိုဟု ပြန်စွပ်စွဲလိုက်၏။ တိုက်စစ်က အကောင်းဆုံး ခံစစ်ဆိုသည်မှာ ဤအရာကို ပြောခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>လေခွင်းမြို့သည် သူလျှိုများကို လုံးဝ သည်းမခံပေ။ ဖမ်းမိသည်နှင့် အရှင်လတ်လတ် အရေခွံနွှာ သတ်လေ့ရှိသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ သံသယရှိရုံနှင့်ပင် သတ်ပစ်တတ်၏။</p> <p> </p> <p>ဝမ်တောက်ဖူက ပြောလိုက်သည်။ “ယွင်အောက်ထျန်း... ဝမ်ရှန်းက ငါ့ရဲ့ လူယုံတော်ပဲ။ သစ္စာရှိတယ်။ သဘောထားကြီးတယ်။ မင်းက သူ့ကို လူသတ်သမားလို့ စွပ်စွဲမှတော့ သက်သေပြရမယ်။ သက်သေမပြနိုင်ရင် အထက်လူကြီးကို မဟုတ်မမှန် စွပ်စွဲမှုနဲ့ အပြစ်ပေးရလိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>စစ်သည်များ ဝမ်းသာသွားကြ၏။ “မင်းကြီး.... ဒီသူတောင်းစားက လျှောက်ပြောနေတာပါ။ သူ့ကို ဖမ်းပြီး နှိပ်စက်မေးမြန်းသင့်ပါတယ်။ ဘယ်သူ ခိုင်းလို့ ဝမ်ရှန်းကို စွပ်စွဲတာလဲ ဆိုတာ ပေါ်လာမှာပါ။”</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ဖမ်းရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲလိုက်၏။ “ဒီအဘိုးကြီးက တော်တော် ယုတ်မာတာပဲ။ သူအမှန်တရားကို သိနေရက်နဲ့ မသိချင်ယောင် ဆောင်နေတယ်။ ငါ့ကို ထပ်ပြီး စမ်းသပ်ချင်နေတာ။ ငါ့ကို အဆုံးစွန်ထိ ညှစ်ထုတ်ချင်နေတာ။ ဝမ်ရှန်းလို မြေခွေးအိုကြီးနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ခိုင်းနေတာပဲ”</p> <p> </p> <p>ဝမ်တောက်ဖူက တွန်းအားပေးလိုက်သည်။ “ယွင်အောက်ထျန်း... သက်သေပြပါ။ သက်သေမပြနိုင်ရင် မင်း အပြစ်ရှိတယ်။”</p> <p> </p> <p><strong>‘သောက်ကျိုးနည်း... ဒါက တိုက်ရိုက် သတ်တာမှ မဟုတ်တာ။ သတ်သေအောင် ဖိအားပေးတာလေ။ ဘယ်က သက်သေ သွားရှာရမလဲ။’</strong></p> <p> </p> <p>ဝမ်ဖောက်ဖူက ထပ်ပြောလိုက်၏။ “သက်သေ အရေးကြီးတယ်။ သက်သေပြနိုင်ရင် ငါကိုယ်တိုင် မြို့စားမင်းဆီ သွားပြီး မင်းအတွက် ဆုတောင်းပေးမယ်။ မင်း ဘယ်လောက်တော်တယ် ဆိုတာ ပြောပြပေးမယ်။”</p> <p> </p> <p><strong>‘ဒါဆိုရင် ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို ပါးရိုက်သလို ဖြစ်သွားမှာပေါ့။ ကောင်းတယ်။</strong> <strong>ကောင်းတယ်။ ဒီမိန်းမက ငါ့ကို ဒုက္ခရောက်စေချင်တာ။ အခု သူ့ဆရာက ငါ့အတွက် ဆုတောင်းပေးမယ် ဆိုတော့ သူ့မျက်နှာ ဘယ်နား သွားထားမလဲ။ ဒါပေမဲ့ သက်သေ ဘယ်လို ရှာရမလဲ။</strong><strong>’</strong></p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး စဉ်းစားလိုက်သည်။ စောစောက မြင်ခဲ့တဲ့ ပုံရိပ်ကို ပြန်မြင်ယောင်ကြည့်နေသည်။ “လွန်ခဲ့တဲ့ စက္ကန့်ပိုင်းလေးက မြင်ကွင်းထဲမှာ သက်သေ ရှိကို ရှိရမယ်။”</p> <p> </p> <p>သူ ရှာတွေ့သွားပြီဖြစ်၏။ <strong>‘နှစ်ချက် ရှိတယ်။ ပထမအချက် </strong><strong>- </strong><strong>တရားသူကြီးချုပ်ဟောင်း သတ်သေတုန်းက သွေးတွေ ပန်းထွက်ပြီး ဝမ်ရှန်းရဲ့ မျက်နှာကို စင်သွားတယ်။ အခုတော့ သူ ဆေးလိုက်လို့ ပျောက်သွားလောက်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ခရမ်းလွန်ရောင်ခြည်မီးသာ ရှိရင် ရှာလို့ ရနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီခေတ်ကြီးမှာ ခရမ်းလွန်ရောင်ခြည်မီး ဘယ်က သွားရှာမလဲ။ ဒုတိယအချက် </strong><strong>- </strong><strong>ဝမ်ရှန်းက ကလေးကို ဓားနဲ့ထောက်ပြီး ခြိမ်းခြောက်တုန်းက စကားတစ်ခွန်း ပြောခဲ့တယ်။</strong><strong>’</strong></p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ထိုပုံရိပ်ကို ပြန်ကြည့်ပြီး နှုတ်ခမ်းလှုပ်ခြင်းကို ဖတ်လိုက်သည်။ “စာရင်း ဘယ်မှာလဲ။ မပေးရင် မင်းသားကို သတ်ပစ်မယ်။”</p> <p> </p> <p><strong>‘စာရင်း ဟုတ်လား။ ငွေစာရင်း မဟုတ်ဘူး။ သူလျှိုစာရင်း ဖြစ်ဖို့ များတယ်။ ဒါဆို ဒီဝမ်ရှန်းက ရိုးရိုး လူသတ်သမား မဟုတ်တော့ဘူး။ သူလျှို ဖြစ်သွားပြီ။’</strong></p> <p> </p> <p>ဝမ်တောက်ဖူက ပြောလိုက်၏။ “ယွင်အောက်ထျန်း... သက်သေမရှိရင် မင်းကို ဖမ်းရလိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>ပြီးနောက် သူက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “လာကြစမ်း။ အမွှေးတိုင် ထွန်း။”</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင် ပုံမှန် အမွှေးတိုင် ဖြစ်သောကြောင့် နာရီဝက်ခန့် ကြာမည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်တောက်ဖူက ပြောလိုက်၏။ “အမွှေးတိုင် မကုန်ခင် သက်သေပြရမယ်။”</p> <p> </p> <p>တကယ့်ကို ခက်ခဲတဲ့ စစ်ဆေးမှုပင်။ ရုတ်တရက် ယွင်ကျုံးဟဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။ “မင်းကြီးဝမ်... လွယ်လွယ်လေးပါ။ ကျုပ်မှာ အထူးစွမ်းရည် တစ်ခု ရှိတယ်။ အဲဒါက ဝိညာဉ်ဝင်ပူးတာပါပဲ။”</p> <p> </p> <p>ဝမ်တောက်ဖူ မျက်နှာ ပြောင်းလဲသွား၏။ <strong>‘ဝိညာဉ်ဝင်ပူးတယ် ဟုတ်လား။ ပေါက်ကရတွေ။’</strong></p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ်က သေသူနဲ့ စကားပြောနိုင်တယ်။ သေသူရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ကိုယ်ထဲ ခေါ်သွင်းပြီး တရားခံကို ဖော်ထုတ်ခိုင်းလို့ ရတယ်။”</p> <p> </p> <p>ဤအရာမှာ အရမ်းကို ဆန်းကြယ်လွန်းနေ၏။ မည်သူမှ မယုံကြည်ကြချေ။</p> <p> </p> <p>“လုပ်ပြစမ်း။” ဝမ်တောက်ဖူက ခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ အလောင်းနား ကပ်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။ “အရှင်... ခင်ဗျားကို ဘယ်သူ သတ်တာလဲ။ ပြောပြပါ။ ကျုပ် အမှုမှန် ဖော်ထုတ်ပေးပါမယ်။”</p> <p> </p> <p>ဘေးလူများက ရယ်ချင်စိတ်ကို ထိန်းထားကြသည်။ <strong>‘သက်သေမပြနိုင်တော့ ဝိညာဉ် ဝင်ပူးသလို လုပ်နေပြီပေါ့လေ။’</strong></p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ယွင်ကျုံးဟဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားသည်။ သရဲဝင်ပူးသွားသလိုပင်။</p> <p> </p> <p>“ငါ သေရင်... ငါ့မိသားစု ဘေးကင်းပြီ။ ဟား... ဟား... ဟား... အား...” အသံက တရားသူကြီးချုပ်ဟောင်း၏ အသံနှင့် တစ်ထပ်တည်းဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရှန်း မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူ မယုံကြည်ချေ။ သို့သော်ငြား ကြောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p><strong>‘တရားသူကြီးချုပ်ဟောင်း သေခါနီး ပြောခဲ့တဲ့ စကားကို ငါတစ်ယောက်တည်း ကြားခဲ့တာလေ။ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ ဒီသူတောင်းစား ဘယ်လို လုပ် သိတာလဲ။ တကယ်ပဲ သရဲဝင်ပူးတာလား။’</strong></p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ (တရားသူကြီးချုပ်ဟောင်း) ဆီမှ အသံထပ်မံ၍ ထွက်ပေါ်လာပြန်၏။ “စာရင်း။ မင်းလိုချင်တဲ့ စာရင်း။ ဟား... ဟား... ဟား... ဘယ်သူမှ ရှာမတွေ့နိုင်တဲ့ နေရာမှာ ရှိတယ်။”</p> <p> </p> <p><strong>‘စာရင်း ဟုတ်လား။’</strong> ဝမ်ရှန်း တုန်လှုပ်သွားသည်။ <strong>‘အဲဒီ စာရင်းထဲမှာ သူလျှိုတွေရဲ့ နာမည်တွေ ပါတယ်။ သူတို့အဖွဲ့အစည်း တစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားနိုင်တယ်။’</strong></p> <p> </p> <p>“စာရင်းက... စာရင်းက...” ယွင်ကျုံးဟဲ့ (တရားသူကြီးချုပ်ဟောင်း) သည် တုန်ယင်စွာဖြင့် အော်ဟစ် လိုက်၏။ “ငါ့သားကို မသတ်ပါနဲ့။ မင်းတို့ကောင်တွေ ကောင်းကောင်း မသေရပါစေနဲ့။”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့ မျက်လုံးပွင့်လာသည်။ သရဲ ထွက်သွားပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အားလုံး ကြောင်အပြီး ကြည့်နေကြ၏။ သရဲဝင်ပူးခြင်းကို မယုံဘူး ဆိုသော်ကြား တကယ်ကြီး ဖြစ်ပျက်သွားခြင်းပင်။ အထူးသဖြင့် နောက်ဆုံးစကား။ ထိုစကားကို ဝမ်ရှန်း တစ်ယောက်တည်းသာ သိခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ဓားမြှောင်ကို ဆွဲယူပြီး အလောင်းဆီသို့ ပြေးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>စစ်သည်များ တားရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဝမ်တောက်ဖူက တားလိုက်၏။ “လွှတ်ပေးလိုက်။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အလောင်း၏ ဗိုက်ကို ခွဲပြီး အစာအိမ်ထဲတွင် မွှေနှောက် ရှာဖွေလိုက်သည်။ အားလုံး မျက်နှာလွှဲထားလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်တောက်ဖူသည်လည်း အသက်ရှူ အောင့်ထားလိုက်၏။ <strong>‘တကယ်ပဲ သေသူရဲ့ ဝိညာဉ်က ပြောပြသွားတာလား။ စာရင်းက ဗိုက်ထဲမှာ ရှိတယ်လို့ ပြောသွားတာလား။ ဒါဆိုရင် ကြောက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ။ စာရင်းကို ဖယောင်းလုံး လုပ်ပြီး မျိုချထားတာလား။ ဒီကောင်လေးကလည်း ရက်စက်လိုက်တာ။ ဗိုက်ကို ခွဲပြီး ရှာရဲတယ်ပေါ့။’</strong></p> <p> </p> <p>“တွေ့ပြီ။ တွေ့ပြီ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အလောင်း၏ အစာအိမ်ထဲမှ လက်မအရွယ် ဖယောင်းလုံး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဖယောင်းလုံးကို ခွဲလိုက်ချိန်မှာတော့ စာရွက်တစ်ရွက် ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရှန်းတုန်လှုပ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ဤအရာမှာ တရားသူကြီးချုပ်ဟောင်းက အသေခံပြီး ကာကွယ်သွားတဲ့ စာရင်း။ ဝမ်ရှန်း လိုချင်လွန်း၍ ကလေးကို ဓားနှင့်ထောက်ပြီး တောင်းခဲ့သည့် စာရင်းပင်။ ထိုအထဲတွင် သူလျှိုအဖွဲ့အစည်း တစ်ခုလုံး ပါနေ၏။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ကောင်းကျိုးက ကြီးမားလွန်းနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ စာရွက်ကို ဖြန့်ပြီး ဖတ်ရန် ပြင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ဝမ်ရှန်းသည် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ခုန်ပျံလိုက်ပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ထံသို့ ပြေးဝင်လာပြီး သူ့ကို သတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ လန့်သွားပြီး လက်ထဲမှ ဖယောင်းလုံးကို ပစ်လိုက်သည်။ ဝမ်ရှန်းသည် လေထဲတွင် ကိုယ်ကို လှည့်ကာ ဖယောင်းလုံးကို ဖမ်းယူလိုက်၏။</p> <p> </p> <p><strong>‘သူက သိုင်းမတတ်ဘူးဆို</strong><strong>... </strong><strong>ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလောက် ကျွမ်းကျင်နေတာလဲ။</strong><strong>’</strong></p> <p> </p> <p>“ဖမ်းကြ။ ဖမ်းကြ။” ဝမ်တောက်ဖူ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စစ်သည် ၄ ဦး ဝမ်ရှန်းဆီသို့ ပြေးဝင်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရှန်းသည် ဖယောင်းလုံးကို ခြေမွပစ်လိုက်သည်။ အတွင်းမှ စာရွက်ကိုလည်း အမှုန့်ကြိတ်ပြီး ပါးစပ်ထဲ ထည့်ကာ မျိုချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>စစ်သည်များ သူ့ကို ဖမ်းချုပ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်တောက်ဖူသည် ဝမ်ရှန်းကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။ “မထင်ထားဘူးကွာ။ တကယ်ပဲ မင်း ဖြစ်နေတာလား။ ငါ့နားမှာ နေလာတာ ၁၀ နှစ်ကျော်ပြီနော်။ မင်း ဘယ်တိုင်းပြည်က သူလျှိုလဲ။”</p> <p> </p> <p>“ဟား... ဟား... ဟား...” ဝမ်ရှန်း ရယ်မောလိုက်သည်။ “ကျုပ်က အရှင်မင်းကြီးအပေါ် သစ္စာရှိတယ်။ ကျုပ် တိုင်းပြည်အပေါ် သစ္စာရှိတယ်။ သေချင်သေပါစေ။ သစ္စာတော့ မဖောက်ဘူး။ ကျုပ် တစ်စစီ အခုတ်ခံရပါစေ။ ကျုပ် ရောင်းရင်းတွေကို အထိခိုက် မခံနိုင်ဘူး။”</p> <p> </p> <p>“အား....” ဝမ်ရှန်း ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဝမ်တောက်ဖူက ပြောလိုက်သည်။ “သူ သတ်သေတော့မယ်။ တားကြ။ တားကြ။”</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား နောက်ကျသွားပြီဖြစ်သည်။ မျက်လုံး၊ နှာခေါင်း၊ ပါးစပ်၊ နားရွက်တို့မှ သွေးမဲများ စီးကျလာသည်။ သူ သူ့ကိုယ်သူ သတ်သေသွားပြီဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒီ ဖယောင်းလုံးက အတုပါဗျာ။ ကျုပ် စောစောကမှ လုံးထားတာ။ အထဲက စာရွက်ကလည်း စာရင်း မဟုတ်ပါဘူး။ စာရွက်လွတ်ပါ။ ကျုပ် ခင်ဗျားကို ခြောက်လိုက်တာပါ။ စာရင်း အစစ် ဘယ်မှာလဲ ဆိုတာ ကျုပ် မသိပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>“ကျုပ် သိတယ်။ ကျုပ် သိတယ်။” ဝမ်ရှန်းက တုံ့ပြန်လိုက်၏။ “ဒါပေမဲ့ တစ်သောင်းပုံတစ်ပုံလောက် ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိရင်တောင် ကျုပ် စွန့်စားရမယ်။ ကျုပ်ရဲ့ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေကို ကျုပ် ကာကွယ်ရမယ်။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူ့ဘက်က ကြည့်လျှင် သူက သူရဲကောင်းပင်။</p> <p> </p> <p>“ယွင်အောက်ထျန်း... မင်းက ကျုပ်တို့ အင်ပါယာရဲ့ ရန်သူ ဖြစ်သွားပြီ။ မကြာခင် မင်းဆီ လာကြလိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို နှုတ်ခမ်းလှုပ်ရုံသာ ပြောသွားသောကြောင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့ တစ်ယောက်တည်းသာ သိလိုက်ရသည်။</p> <p>ထို့နောက် ဝမ်ရှန်း ခေါင်းငိုက်စိုက်ကာ သေဆုံးသွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>သူ သေပျော်သွားပြီဖြစ်ပြီး သူ့တာဝန် သူ ကျေပွန်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဘေးမှ ဝမ်တောက်ဖူသည် လက်ခုပ်တီးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် အားလုံး ဝိုင်းဝန်း လက်ခုပ်တီးကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်တောက်ဖူက ပြောလိုက်၏။ “သခင်လေး ယွင်အောက်ထျန်း... မင်း တော်တော် ထူးချွန်တာပဲ။ ငါတို့ မျှော်လင့်ထားတာထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်။ လာ။ မြို့စားမင်းဆီ သွားပြီး ဆုလာဘ် တောင်းပေးမယ်။”</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် အပြင်ဘက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ “မြို့စားမင်း ရောက်ရှိလာပါပြီ။”</p> <p> </p> <p>‘ကျင်းကျုံးယွဲ့ လာပြီလား။’</p> <p> </p> <p>ဝမ်တောက်ဖူက ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ လက်ကို ဆွဲကာ ပြောလိုက်၏။ “အောက်ထျန်း... မင်း သိပ်တော်တယ်။ လာ.... ဆုလာဘ် တောင်းပေးမယ်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save