Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၆၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“တောင်းပန်ပါတယ်။ နောက်ကျသွားတယ်။” အပြင်ဘက်မှ ရယ်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>လူမမြင်ရသေးခင် အသံကို ကြားလိုက်ရ၏။ လူငယ်တစ်ဦး ဝင်ရောက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>“မော့ချို ဆရာ့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်။” လူငယ်က ကျောင်းအုပ်ကြီးကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို ဦးညွှတ်လိုက်၏။ “ကျင်းနယ်စားမင်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>သူသည်မြို့စားမင်းဟု မခေါ်ဘဲ နယ်စားမင်းဟု ခေါ်ဝေါ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသူသည် ရှီးယွီမြို့၏ သခင်လေး မော့ချို ဖြစ်သည်။ ရုပ်ရည်မှာ အလွန် ချောမောခြင်း မရှိသော်လည်း ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှ၏။</p> <p> </p> <p>သူ့နောက်တွင် ယန်ရွေ့ရှန် ပါလာသည်။</p> <p> </p> <p>မော့ချိုသည် သူ့နေရာကို မြင်ချိန်မှာတော့  အံ့ဩသွား၏။ “ကျုပ်က ဒီနေရာနဲ့ မထိုက်တန်ပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>ကျောင်းအုပ်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။ “ဒီနေ့က သက်သေလိုက်တဲ့ နေ့ဆိုတော့ ထိုင်လို့ ရပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>မော့ချိုက ငြင်းဆိုလိုက်၏။ “မဖြစ်ပါဘူး။ ဆရာနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်၊ ကျင်းနယ်စားမင်းရဲ့ အထက်မှာ ကျုပ် ဘယ်လိုမှ မထိုင်ရဲပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>သူသည် ထိုင်ခုံကို ရွှေ့ယူပြီး ခန်းမ၏ အနောက်ဆုံးတွင် သွားရောက် ထိုင်လိုက်သည်။ “ဒီနေရာကမှ သက်တောင့်သက်သာ ရှိတာ။”</p> <p> </p> <p>ပါးနပ်သော လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ဤသူသည် လေခွင်းမြို့၏ ရန်သူတော်ကြီး ဖြစ်သည်။ နင်ချင်း၏ လူများကို သစ္စာဖောက်အောင် မြှောက်ပေးသူမှာ သူပင် ဖြစ်နိုင်၏။</p> <p> </p> <p>“လူစုံပြီလား။” ကျောင်းအုပ်ကြီးက မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“စုံပါပြီ။ ၂၇ ယောက် ရှိပါတယ်။” စာရေးတစ်ဦးက ဖြေကြားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကျောင်းအုပ်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ။ စလိုက်ကြစို့။”</p> <p> </p> <p>“ဝုန်း... ဝုန်း...”</p> <p> </p> <p>ခန်းမတံခါးများ ပိတ်သွား၏။ ရလဒ်မထွက်မချင်း တံခါးဖွင့်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ကျောင်းအုပ်ကြီး ကျူ့ထျန်းဖန်က ပြောလိုက်သည်။ “နင်ချင်းကို သွားခေါ်လိုက်ပါ။ ကျန်တဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေကိုပါ ခေါ်ခဲ့ပါ။”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ။” စာရေးတစ်ဦး ထွက်ခွာသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် စာရေးက အော်လိုက်၏။ “စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး အထူးသံတမန် နင်ချင်း ရောက်ရှိပါပြီ။”</p> <p> </p> <p>အားလုံး၏ အကြည့်များသည် အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>မုဆိုးမ နင်ချင်း ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>အားလုံး၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားကြသည်။ ယခင်က နင်ချင်းသည် ဤမျှ မလှပခဲ့ချေ။ ယခုမူ သူမသည် တောက်ပနေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်က အဖြူရောင် ဝတ်စုံကိုသာ ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသော်လည်း ယနေ့တွင် ခရမ်းရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထား၏။ မိတ်ကပ် လိမ်းခြယ်ထားပြီး ရတနာများ ဆင်မြန်းထား၏။</p> <p> </p> <p>ဆယ်နှစ်ကျော်တိုင်အောင် ရတနာ မဝတ်ဆင်ခဲ့သော သူမသည် ယနေ့တွင် နားဆွဲများ၊ ဆံထိုးများ ဝတ်ဆင်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုးရှင်းသော မုဆိုးမ နင်ချင်းကို မြင်ဖူးသူများအဖို့ ယခုကဲ့သို့ တောက်ပသော နင်ချင်းကို မြင်ရချိန်မှာတော့  နှလုံးခုန် မြန်ဆန်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ရူးသွပ်မှု အရိပ်အယောင်များ တွေ့မြင်နေရသည်။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်နည်း။ သူမသည် တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် အလှပြိုင်လိုနေခြင်းလား။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ တောက်ပမှုကြောင့် နောက်လိုက် ၁၈ ဦးမှာ မှေးမှိန်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ကျင်းကျုံးယွဲ့နှင့် ယှဉ်ပြိုင်လိုခြင်းလား သို့မဟုတ် သဝန်တိုနေခြင်းလား မည်သူမှ မသိနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>.................</p> <p> </p> <p>နင်ချင်းသည် ကျောင်းအုပ်ကြီး ကျူ့ထျန်းဖန်၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ဦးညွှတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ “ဆရာ့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ကျောင်းအုပ်ကြီးက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။ “ချင်းလေး... ပိန်သွားတယ်နော်။”</p> <p> </p> <p>နင်ချင်းက ပြောလိုက်သည်။ “ဒီတစ်လလုံး စာရွက်စာတမ်းတွေနဲ့ပဲ အလုပ်ရှုပ်နေတာပါ။ ညဘက်လည်း အိပ်မပျော်ဘူး။ ဒါကြောင့် နည်းနည်း ပိန်သွားတာပါ။”</p> <p> </p> <p>ကျူ့ထျန်းဖန်က စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး အဖွဲ့ဝင်များ အားလုံးကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။ “ပင်ပန်းသွားပါပြီ။ အားလုံး ပင်ပန်းသွားကြပါပြီ။”</p> <p> </p> <p>စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး အဖွဲ့ဝင်များ အားလုံးက ကျောင်းအုပ်ကြီးကို ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် အမှန်တကယ် တပည့်များ ပေါများလှသူ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ကျောင်းအုပ်ကြီးက ဆက်လက် မေးမြန်းလိုက်သည်။ “ချင်းလေး... မနှစ်က ချိုရွှေမြို့နဲ့ လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်း စစ်ပွဲ အစီရင်ခံစာ ထွက်ပြီလား။”</p> <p> </p> <p>နင်ချင်းက ပြောလိုက်၏။ “တာဝန်ကျေပွန်စွာနဲ့ ထွက်ရှိပါပြီ။”</p> <p> </p> <p>ကျူ့ထျန်းဖန်က မေးလိုက်သည်။ “နောက်ဆုံးတော့ ထွက်လာပြီပေါ့။ နင်ချင်းရဲ့ တရားမျှတမှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘယ်သူများ ကန့်ကွက်စရာ ရှိသေးလဲ။ ကန့်ကွက်စရာ ရှိရင် အခု ပြောကြပါ။ အစီရင်ခံစာ ထွက်ပြီးမှ ကန့်ကွက်ရင် ကြည့်မကောင်း ဖြစ်မှာ စိုးလို့ပါ။”</p> <p> </p> <p>အားလုံး တိတ်ဆိတ်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>နင်ချင်း၏ အကြောင်းကို အားလုံး အနည်းနှင့်အများ ကြားသိထားကြပြီး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>“ကျင်းကျုံးယွဲ့.... ခင်ဗျားဘက်က ကန့်ကွက်စရာ ရှိလား။” ကျောင်းအုပ်ကြီးက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မရှိပါဘူး။ သခင်မနင်ချင်းရဲ့ အစီရင်ခံစာကို လက်ခံပါတယ်။” ကျင်းကျုံးယွဲ့က ဖြေကြားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ချိုရွှေမြို့က ချိုယီမင်။ ခင်ဗျားဘက်ကရော။”</p> <p> </p> <p>ချိုယီမင်သည် ရှီးယွီမြို့ သခင်လေး မော့ချိုကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် ဖြေကြားလိုက်သည်။ “ကန့်ကွက်စရာ မရှိပါဘူး။ သခင်မနင်ချင်းရဲ့ အစီရင်ခံစာကို လက်ခံပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန် ကျေနပ်နေမိ၏။ ရှီးယွီမြို့ စာရေးတော်ကြီး ယန်ရွေ့ရှန်ထံမှ အာမခံချက် ရရှိထားပြီး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ဤအစီရင်ခံစာသည် ချိုရွှေမြို့အတွက် သေချာပေါက် အကျိုးရှိစေမည်ဖြစ်ပြီး လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်းကို အပြတ် ရှင်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းမှာ ရှီးယွီမြို့ မော့မျိုးနွယ်စုသည် နင်ချင်း၏ သေကွင်းသေကွက်ကို ကိုင်ထားသောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ကျောင်းအုပ်ကြီးက ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်သည်။ “လူကြီးမင်းတို့... နင်ချင်းရဲ့ တရားမျှတမှုအပေါ် ကန့်ကွက်စရာ ရှိကြပါသလား။”</p> <p> </p> <p>အားလုံး တိတ်ဆိတ်နေကြဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် မော့ချိုက ဝင်ရောက် ပြောဆိုလိုက်၏။ “သခင်မနင်ချင်းရဲ့ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်မှု၊ တရားမျှတမှုတွေကို လူတိုင်း သိကြပါတယ်။ ကန့်ကွက်စရာ မရှိပါဘူး။ ပြီးတော့ ဒီအစီရင်ခံစာက သခင်မနင်ချင်း တစ်ယောက်တည်း ရေးတာ မဟုတ်ဘဲ အဖွဲ့လိုက် ကြိုးစားထားကြတာ မဟုတ်ပါလား။”</p> <p> </p> <p>ဤစကားကြောင့် အားလုံးက ဦးညွှတ်ပြီး ထောက်ခံလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>မော့ချို၏ ဩဇာအာဏာမှာ ကြီးမားလှသည်။ လူအများက သူ့စကားကို နာခံကြ၏။</p> <p> </p> <p>ကျောင်းအုပ်ကြီးက ပြောဆိုလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် ချင်းလေး... အစီရင်ခံစာကို ကြေညာလိုက်ပါတော့။”</p> <p> </p> <p>ယန်ရွေ့ရှန်သည် လျှို့ဝှက်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်ပြီး နင်ချင်းကို ခြိမ်းခြောက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>နင်ချင်းသည် ဂုဏ်သိက္ခာကို အတန်ဖိုးထားဆုံး ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်းကို သတ်မှု ပေါ်ပေါက်သွားပါက ဂုဏ်သိက္ခာ ကျဆင်းရုံသာမက သေဒဏ်ပါ ကျခံရပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် နင်ချင်း မည်သို့ ရွေးချယ်မည်ကို မျက်လုံးမှိတ်ထားလျှင်ပင် သိနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>နင်ချင်းသည် လူအုပ်ကြားတွင် ရပ်နေသော်လည်း ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို တစ်ချက်မျှ လှမ်းမကြည့်ပေ။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ မရှိသကဲ့သို့၊ မနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အကြောင်းအရာများသည် အိပ်မက်တစ်ခုသဖွယ် ပြုမူနေ၏။</p> <p> </p> <p>နင်ချင်းသည် အစီရင်ခံစာကို ဖြန့်လိုက်ပြီး ဖတ်ကြားရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အားလုံး နားစွင့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်းသည် ဤဘေးဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်နိုင်ပါဦးမည်လား။ ကျူးကျော်သူဟု သတ်မှတ်ခံရပါက ပိတ်ဆို့မှု ခံရမည်ဖြစ်ပြီး ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ရှိပေတော့မည်။</p> <p> </p> <p>သို့ပေမည့် နင်ချင်းသည် အစီရင်ခံစာကို ပြန်ချလိုက်ပြီး ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “မြို့စားမင်း ကျင်းကျုံးယွဲ့... အစီရင်ခံစာ မဖတ်ခင် တောင်းဆိုစရာ တစ်ခု ရှိပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ပြောပါ။”</p> <p> </p> <p>နင်ချင်းက မေးလိုက်သည်။ “ယွင်အောက်ထျန်း ဆိုတဲ့ သူတောင်းစားက ရှင့်လူလား။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ဖြေလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက သူတောင်းစား မဟုတ်ဘူး။ လေခွင်းမြို့၊ ကျင်ယီဝေတပ်ဖွဲ့ရဲ့ တတိယ တပ်မှူးချုပ်ပဲ။”</p> <p> </p> <p>နင်ချင်းက မေးလိုက်၏။ “သူက ဆေးကုသမယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ကျွန်မ မေ့မြောနေတုန်း စော်ကားခဲ့တယ်။ ဒါကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းမလဲ။”</p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြီး ဆူညံသွားသည်။ <strong>‘ဒါ ဘာသဘောလဲ။’</strong></p> <p> </p> <p>သို့ပေမည့် လူတိုင်းက ကျင်းကျုံးယွဲ့၏ နောက်တွင် ရပ်နေသော ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက် ကြ၏။ <strong>‘မင်း တော်တော် သတ္တိရှိတာပဲ။ ငါတို့ရဲ့ နတ်သမီးကို စော်ကားရဲတယ်ပေါ့။ သေချင်နေတာလား။’</strong></p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာမှ သခင်မလေး ရှုယွဲ့ယဲ့ဖြစ်သည်ကို ကာယကံရှင်များမှလွဲ၍ မည်သူမှ မသိကြပေ။</p> <p> </p> <p>သို့ပေမည့် ယွင်အောက်ထျန်းသည် နင်ချင်းကို ကယ်တင်ခဲ့ပြီး သစ္စာဖောက် နင်ချွဲ့ကို ဖော်ထုတ် ပေးခဲ့သည်ကိုမူ လူတိုင်း သိရှိထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျေးဇူးရှင် ဖြစ်သော်လည်း အခွင့်ကောင်းယူပြီး စော်ကားသည်မှာ ခွင့်မလွှတ်နိုင်သော ကိစ္စပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>နင်ချင်းက ပြောလိုက်သည်။ “အစီရင်ခံစာ မဖတ်ခင် ယွင်အောက်ထျန်းကို ကျွန်မလက်ထဲ အပ်လိုက်ပါ။ မဟာမိတ်အဖွဲ့က သူ့အပြစ်ကို စီရင်ပါလိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကြောင်အသွား၏။ <strong>‘နင်ချင်း ရူးသွားပြီလား။ လူပုံအလယ်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အစော်ကားခံရပါတယ်လို့ ဝန်ခံနေတာလား။ နတ်သမီး ဂုဏ်ပုဒ်ကို မလိုချင်တော့ဘူးလား။ အသည်းကွဲနေတဲ့ အမျိုးသမီးက ဒီလောက် ကြောက်စရာ ကောင်းတာလား။’</strong></p> <p> </p> <p>ချိုယီမင်နှင့် ယန်ရွေ့ရှန်တို့မှာမူ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြသည်။ နင်ချင်းက လေခွင်းမြို့ကို စတင် တိုက်ခိုက်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မော့ချိုကမူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။ သူသည် တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေကြောင်း အာရုံရနေ၏။</p> <p> </p> <p>“ကျင်းကျုံးယွဲ့... တရားခံကို လွှဲပေးလိုက်ပါ။” နင်ချင်းက ထပ်မံ ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အားလုံးက ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို ဝိုင်းကြည့်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>အခြေအနေက ရှင်းလင်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ယွင်အောက်ထျန်းကို စွန့်လွှတ်လိုက်လျှင် နင်ချင်း၏ ခင်မင်မှုကို ရရှိနိုင်ပြီး အစီရင်ခံစာတွင် သက်ညှာမှု ရရှိနိုင်၏။ မစွန့်လွှတ်လျှင်မူ လေခွင်းမြို့ ဒုက္ခရောက်ပေတော့မည်။</p> <p> </p> <p>တွက်ခြေကိုက်သော အရောင်းအဝယ်ပင် ဖြစ်သည်။ ယွင်အောက်ထျန်းသည် သူတောင်းစား တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ တန်ဖိုးမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>အစီရင်ခံစာကမူ လေခွင်းမြို့၏ ကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်မည့်အရာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နင်ချင်း၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိရန်အတွက် ယွင်အောက်ထျန်း တစ်ယောက်မက ဆယ်ယောက်လောက် စွန့်လွှတ်ရလည်း တန်၏။</p> <p> </p> <p>ကျောင်းအုပ်ကြီးကမူ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မပြုဘဲ ငြိမ်သက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ချိုယီမင်က ဝင်ရောက် ပြောဆိုလိုက်၏။ “ကျင်းနယ်စားမင်း.... ခင်ဗျား မှားနေပြီ။ ယွင်အောက်ထျန်းက ညစ်ပတ်တဲ့ သူတောင်းစားပါ။ သခင်မနင်ချင်းလို လူမျိုးကို ကုသခွင့် ပေးတာကကို မှားယွင်းနေတာပါ။ သူ့လက်နဲ့ ထိလိုက်တာကကို စော်ကားရာ ရောက်နေပါပြီ။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်။ ကျင်းနယ်စားမင်းက ဒီကောင်ကို ခေါ်လာတည်းက အပြစ်ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ မဟုတ်လား။”</p> <p> </p> <p>“လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်းမှာ ဒီလို လူယုတ်မာမျိုး ရှိနေတာ သိက္ခာကျစရာပဲ။ အခု သတ်ပစ်လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။”</p> <p> </p> <p>လူအများက ဝိုင်းဝန်း ထောက်ခံကြသည်။</p> <p> </p> <p>နင်ချင်းက လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်၏။ “ကျင်းနယ်စားမင်း... လူတွေက အစီရင်ခံစာကို စောင့်နေကြပြီ။ မြန်မြန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါ။ ယွင်အောက်ထျန်းလို အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးနဲ့ အချိန်မဆွဲပါနဲ့။”</p> <p> </p> <p>ခန်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အားလုံးက ကျင်းကျုံးယွဲ့၏ အဖြေကို စောင့်မျှော်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် နင်ချင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြတ်သားစွာ ပြောဆိုလိုက်၏။ “မဖြစ်နိုင်ဘူး။”</p> <p> </p> <p>နင်ချင်း ကြောင်အသွားသည်။ “ဘာ...”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ထပ်ပြောလိုက်၏။ “ယွင်အောက်ထျန်းကို စွန့်လွှတ်ဖို့ ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။”</p> <p> </p> <p>အားလုံး အံ့ဩသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်အောက်ထျန်း ဆိုသော သူတောင်းစားလေးကို ကာကွယ်ပေးရန် ဤမျှအထိ စွန့်စားရမည်လား။</p> <p> </p> <p>“ဘာလို့လဲ။ သူက ရှင့်အတွက် အဲဒီလောက် အရေးပါလို့လား။” နင်ချင်းက မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ယွင်အောက်ထျန်းက ကျွန်မလူ ဖြစ်နေလို့ပဲ။”</p> <p> </p> <p>နင်ချင်းက အတည်ပြုလိုက်၏။ “ကျွန်မကို ရန်သူတော်ရမယ့် အဖြစ်ကို လက်ခံနိုင်တယ်ပေါ့။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ “သဘောပဲ။”</p> <p> </p> <p>နင်ချင်းက မေးလိုက်၏။ “ဒီကိစ္စ မပြီးမချင်း အစီရင်ခံစာ မဖတ်နိုင်ဘူး ဆိုရင်ကော။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ထူးမခြားနားသလို ပြောလိုက်သည်။ “သဘောပဲ။”</p> <p> </p> <p>နင်ချင်းက ထပ်မေးလိုက်၏။ “ဒီနေ့ ကျွန်မ သူ့ကို မရ ရအောင် ဖမ်းမယ် ဆိုရင်ကော။”</p> <p> </p> <p>နင်ချင်း၏ နောက်လိုက် စစ်သည်များက ဓားများကို တစ်ဝက် ဆွဲထုတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“စမ်းကြည့်လိုက်လေ။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောဆိုလိုက်၏။ “ကျွန်မလက်ထဲက လူကို ဘယ်သူ လုရဲလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့။”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူမ၏ လက်ဝါးဖြင့် စားပွဲခုံကို ဖွဖွလေး ရိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဝုန်း...”</p> <p> </p> <p>ခိုင်ခန့်သော သစ်သားစားပွဲခုံသည် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲကြေသွား၏။</p> <p> </p> <p>အလွန် ကြမ်းတမ်းသော အင်အားပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လှပနူးညံ့သော ရုပ်သွင်အောက်တွင် ဤမျှ ကြီးမားသော စွမ်းအား ရှိနေသည်လား။</p> <p> </p> <p>အမျိုးသားများ ကြောက်ရွံ့သွားကြသလို၊ စွဲလမ်းမိသွားကြသည်။ ဤကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးမျိုးသည် လူကို ရူးသွပ်သွားစေနိုင်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save