Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၆၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>အခြေအနေမှာ တင်းမာနေသည်။</p> <p> </p> <p>“လေးစားပါတယ်။ သခင်နဲ့ ကျေးကျွန် သံယောဇဉ် ကြီးမားလှပါပေတယ်။” နင်ချင်းက လှောင်ပြောင် လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ကျောင်းအုပ်ကြီးက ဝင်ရောက် ထိန်းသိမ်းလိုက်သည်။ “ချင်းလေး... ဒီကိစ္စ နောက်မှ ရှင်းကြတာပေါ့။ အစီရင်ခံစာ အရင် ဖတ်လိုက်ပါ။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်။ အစီရင်ခံစာ အရင် ဖတ်ပါ။” အားလုံးက ဝိုင်းဝန်း ထောက်ခံလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>လူအများက ကျိတ်၍ ဝမ်းသာနေကြ၏။ လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်း ပျက်စီးတော့မည်။</p> <p> </p> <p>နင်ချင်း ဒေါသထွက်သွားပြီ ဖြစ်၍ အစီရင်ခံစာတွင် အသေသတ်တော့မည် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် မိုက်မဲလှပေသည်။ သူတောင်းစားလေး တစ်ယောက်အတွက်နှင့် မဟာမိတ်အဖွဲ့ တစ်ခုလုံးကို ရင်ဆိုင်ရဲသည်။</p> <p> </p> <p>နင်ချင်းသည် အစီရင်ခံစာကို ဖွင့်လိုက်၏။ “တစ်လလုံးလုံး စုံစမ်းစစ်ဆေးခဲ့ပါတယ်။ လူပေါင်း ထောင်ချီ မေးမြန်းခဲ့ပါတယ်။ စစ်မြေပြင် ၁၉ နေရာကို သွားရောက် စစ်ဆေးခဲ့ပါတယ်။ နောက်ဆုံး ရလဒ်ကတော့။”</p> <p> </p> <p>အားလုံး အသက်အောင့်ထားမိကြ၏။</p> <p> </p> <p>နင်ချင်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ဒီစစ်ပွဲကို စတင် ဖန်တီးသူက ချိုရွှေမြို့ ဖြစ်ပါတယ်။ ချိုမျိုးနွယ်စုက လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်းက တောဝက်နယ်မြေကို ပုန်ကန်အောင် သွေးထိုးလှုံ့ဆော်ခဲ့ပါတယ်။ ပြည်တွင်းရေးကို ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ခဲ့ပါတယ်။ ကျင်းမျိုးနွယ်စုက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ ချိုမျိုးနွယ်စုက တာဝန်အပြည့်အဝ ယူရပါမယ်။”</p> <p> </p> <p>အားလုံး ကြက်သေသေသွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့ နားကို သူတို့ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p><strong>‘သခင်မနင်ချင်း... စာရွက် မှားဖတ်မိတာလား။ ဒါမှမဟုတ် စိတ်ဖောက်ပြန်သွားပြီလား။’</strong></p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့နှင့် စောဏတုန်းက ရန်စောင်နေပြီး ယခုမူ လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်းဘက်က အပြည့်အဝ ရပ်တည်ပေးလိုက်၏။ အပြစ် တစ်ဝက်စီ ခွဲဝေပေးလျှင် တော်သေးသည်။ ယခုမူ ချိုရွှေမြို့ကို အပြည့်အဝ အပြစ် ပုံချလိုက်သည်။ နင်ချင်း ရူးသွားပြီလား သို့မဟုတ် ဂုဏ်သိက္ခာကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီလား။</p> <p> </p> <p>ကျောင်းအုပ်ကြီး ကျူ့ထျန်းဖန်က အံ့ဩသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ချိုယီမင်နှင့် ယန်ရွေ့ရှန်တို့မှာမူ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ယန်ရွေ့ရှန်၏ မျက်လုံးများတွင် အမုန်းတရားနှင့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ <strong>‘နင်ချင်း...  မင်းသေလမ်း မင်းရှာတာပဲ။ ငါတို့လက်ထဲမှာ မင်းရဲ့ သေကွင်းသေကွက် ရှိနေတာ မမေ့နဲ့။ မင်း သေချင်နေတာလား။ ကောင်းပြီလေ။ ဖြည့်ဆည်းပေးရတာပေါ့။’</strong></p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် နင်ချင်း၏ မျက်နှာသည် နီရဲနေ၏။ မျက်လုံးများ နီရဲနေပြီး ခေါင်းမာသော အကြည့်ဖြင့် ယန်ရွေ့ရှန်ကို စိုက်ကြည့်နေ၏။</p> <p> </p> <p>အင်္ကျီလက်ကြားမှ ဓားမြှောင်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရွေ့ရှန်က သူမ၏ ခင်ပွန်းသတ်မှုကို ဖွင့်ချလိုက်သည်နှင့် သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတော့မည် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p><strong>‘ယွင်အောက်ထျန်း... လူယုတ်မာကောင်။ ကျွန်မကို လှည့်စားတဲ့ကောင်။ ကျွန်မ ဘယ်လို မိန်းမမျိုးလဲ ဆိုတာ ပြလိုက်မယ်။ ရှင့်ကို တစ်သက်လုံး နောင်တရသွားစေရမယ်။’</strong></p> <p> </p> <p>“မြို့စားမင်း... လူကယ်ဖို့ ပြင်ဆင်ထားပါ။” ထိုအခြေအနေကို မြင်သည်နှင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့က တီးတိုး ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ဂရုမစိုက်သော်လည်း လက်ထဲတွင် စစ်တုရင်ရုပ် တစ်ခုကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>တိုက်ပွဲ ဖြစ်ပွားလာပါက ခန်းမထဲရှိ လူအားလုံးကို နိုင်အောင် တိုက်ခိုက်နိုင်ပါမည်လားဟု တွက်ချက် နေသည်။</p> <p> </p> <p>မှန်ပေသည်။ အားလုံးကို ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>“ရလဒ်ကတော့ ဒါပါပဲ။ လက်ခံတာ မခံတာက ရှင်တို့ သဘောပါ။”</p> <p> </p> <p>နင်ချင်းက ပြောဆိုလိုက်သည်။ “စာရွက်စာတမ်း အားလုံး ပြည့်စုံပါတယ်။ စာမျက်နှာ ထောင်ချီ ရှိပါတယ်။ မဟာမိတ်အဖွဲ့အနေနဲ့ ချိုရွှေမြို့က ချိုမျိုးနွယ်စုကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အရေးယူ ပိတ်ဆို့ဖို့ အကြံပြုပါတယ်။”</p> <p> </p> <p><strong>‘နင်ချင်း... မင်း သေလမ်းရှာနေတာပဲ။’</strong></p> <p> </p> <p>ရှီးယွီမြို့ စာရေးတော်ကြီး ယန်ရွေ့ရှန်သည် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး နင်ချင်း၏ ခင်ပွန်းသတ်မှုကို ဖွင့်ချရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။ <strong>‘မိန်းမယုတ်... ဒီနေ့ မင်းကို အရှက်ကွဲပြီး သေစေရမယ်။’</strong></p> <p> </p> <p>သို့ပေမည့် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ရှီးယွီမြို့ သခင်လေး မော့ချိုက လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ခန်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီအစီရင်ခံစာကို ကျုပ်တို့ လက်ခံပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>မော့ချိုသည် မတ်တတ်ထရပ်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ “သခင်မနင်ချင်း ပင်ပန်းသွားပါပြီ။ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး အဖွဲ့ဝင်တွေလည်း ပင်ပန်းသွားပါပြီ။”</p> <p> </p> <p>အားလုံး အံ့ဩသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p><strong>‘ဒါ ဘာသဘောလဲ။ လေခွင်းမြို့ကို အသေသတ်ချင်နေတာ ရှီးယွီမြို့ မော့မျိုးနွယ်စု မဟုတ်ဘူးလား။ အခု နင်ချင်းက လေခွင်းမြို့ဘက်ပါတဲ့ အစီရင်ခံစာ ထုတ်ပြန်လိုက်တာကို သူတို့က လက်ခံလိုက်တာလား။’</strong></p> <p> </p> <p>ချိုယီမင်၏ မျက်နှာတွင် ဒေါသနှင့် လူသတ်ချင်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ချိုရွှေမြို့ ဘက်တော်သား အရာရှိများသည် ဤအစီရင်ခံစာကို လုံးဝ လက်ခံနိုင်ခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p><strong>‘နင်ချင်းရဲ့ သေကွင်းသေကွက်ကို ကိုင်ထားတယ် မဟုတ်ဘူးလား။ ထုတ်သုံးလိုက်လေ။ ဒီမိန်းမကို သတ်ပစ်လိုက်လေ။ အခု မော့ချိုက ဘာလို့ လက်ခံလိုက်တာလဲ။’</strong></p> <p> </p> <p>မော့ချိုသည် ကျောင်းအုပ်ကြီး ကျူ့ထျန်းဖန် ရှေ့သို့ သွားရောက်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ “ဆရာကျူ့.... အဆုံးအဖြတ် ပေးပါအုံး။”</p> <p> </p> <p>ကျောင်းအုပ်ကြီးက ပြောဆိုလိုက်၏။ “စောစောက မေးတုန်းက ကန့်ကွက်သူ မရှိခဲ့ဘူး။ အခုမှ ကန့်ကွက်ရင် ကြည့်ကောင်းပါ့မလား။”</p> <p> </p> <p>မော့ချိုက ဆက်လက် ပြောဆိုလိုက်သည်။ “မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို မထိပါးသင့်ပါဘူး။ အစီရင်ခံစာ ထွက်လာပြီ ဖြစ်တဲ့အတွက် လက်ခံရပါမယ်။ ဆရာနဲ့ ကျုပ်က ဒီနေ့ပွဲရဲ့ ဒိုင်လူကြီးတွေ ဖြစ်တဲ့အတွက် ဒီအစီရင်ခံစာကို အတည်ပြုပါတယ်။ မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို တင်ပြပြီး ချိုရွှေမြို့ကို အရေးယူဖို့ အကြံပြုပါမယ်။”</p> <p> </p> <p>အားလုံး ပိုမို ကြောင်အသွားကြ၏။ <strong>‘ဒါ... ဒါ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ။ ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်သွားတာလဲ။ ချိုရွှေမြို့က ရှီးယွီမြို့ရဲ့ လက်ပါးစေ မဟုတ်ဘူးလား။ အခု မော့ချိုက ကိုယ့်လူကို ပြန်သတ်နေတာလား။ တစ္ဆေခြောက်နေတာလား။’</strong></p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ တစ်ဦးတည်းသာ မျက်နှာပျက်သွားပြီး မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ချိုရွှေမြို့ သခင်လေး ချိုယီမင်လည်း ကြောင်အလျက် မော့ချိုကို ကြည့်နေမိ၏။ <strong>‘သခင်လေး.. မှားနေပြီ ထင်တယ်။ ကျုပ်က ခင်ဗျားလူလေ။’</strong></p> <p> </p> <p>မော့ချိုသည် အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချိုယီမင် ပါးစပ်ပိတ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ကျောင်းအုပ်ကြီးက မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။ “ကန့်ကွက်သူ မရှိတဲ့အတွက် မဟာမိတ်အဖွဲ့ ကိုယ်စားလှယ်တွေ အနေနဲ့ ဒီအစီရင်ခံစာကို အတည်ပြုလိုက်ပါတယ်။ ချိုရွှေမြို့ကို အရေးယူဖို့ အကြံပြုပါမယ်။ အသေးစိတ်ကို နောက်မှ ဆွေးနွေးပါမယ်။”</p> <p> </p> <p>မော့ချိုက ဆက်လက် ပြောဆိုလိုက်၏။ “ကျုပ် အကြံပြုချက်ကတော့ နှစ်ချက် ရှိပါတယ်။ ပထမ... ချိုရွှေမြို့က လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်းကို ကျူးကျော်တဲ့အတွက် စစ်လျော်ကြေး ပေးရမယ်။ ဒုတိယ... ချိုရွှေမြို့က စစ်တပ်ကို လျှော့ချရမယ်။ လိုအပ်ရင် မဟာမိတ်အဖွဲ့က တပ်စွဲပြီး စောင့်ကြည့်ရမယ်။”</p> <p> </p> <p>အားလုံး ရူးချင်သွားကြသည်။ <strong>‘ဒါ... ရူးသွားတာလား။ ချိုရွှေမြို့က ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ညီနောင်မြို့လေ။ မော့မျိုးနွယ်စုက ကိုယ့်ညီနောင်ကို ဒီလောက် ရက်ရက်စက်စက် လုပ်ရက်သလား။’</strong></p> <p> </p> <p>နင်ချင်း ကိုယ်တိုင်လည်း အံ့ဩသွား၏။ <strong>‘ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ။ ဘာလို့ ဒီလို ပြောင်းလဲသွားတာလဲ။ မော့ချိုက ဘာလို့ ဒီလောက် ထူးဆန်းနေတာလဲ။ နေက အနောက်ဘက်က ထွက်လာတာလား။ မော့မျိုးနွယ်စုက ကျင်းမျိုးနွယ်စုကို အသေသတ်ချင်နေတာ မဟုတ်လား။ ဒါမှ သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေကို သိမ်းပိုက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလား။’</strong></p> <p> </p> <p>“ဆရာ... ဘယ်လို သဘောရပါသလဲ။” မော့ချိုက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ကျောင်းအုပ်ကြီးက ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “မော့ချိုက ချိုရွှေမြို့နဲ့ ရင်းနှီးပေမဲ့ တရားမျှတမှုကို ဦးစားပေးတာ ချီးကျူးစရာပါ။ မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို မြှင့်တင်လိုက်တာပါပဲ။”</p> <p> </p> <p>မော့ချိုသည် နင်ချင်းရှေ့သို့ သွားလိုက်သည်။ “သခင်မနင်ချင်း... အစီရင်ခံစာ မိတ္တူနဲ့ သက်သေ အထောက်အထားတွေကို ကျုပ်ကို ပေးပါ။ တာရှီမြို့ကို အမြန်ဆုံး ပို့ပြီး အရေးယူဖို့ စီစဉ်ပါမယ်။”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူသည် လူအုပ်ကို ကြည့်ပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။ “ချိုရွှေမြို့ ချိုမျိုးနွယ်စုနဲ့ ကျုပ်တို့ မော့မျိုးနွယ်စုက ရင်းနှီးပါတယ်။ လက်ထပ်ထိမ်းမြားမှုတွေတောင် ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဥပဒေက အရာအားလုံးထက် ကြီးမြတ်ပါတယ်။ မဟာမိတ်အဖွဲ့က နိုင်ငံမဟုတ်ပေမဲ့ စည်းကမ်း ရှိရပါမယ်။ စည်းကမ်းဖောက်ရင် အရေးယူခံရပါမယ်။”</p> <p> </p> <p>ခန်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။ သခင်လေး မော့ချိုက ဤမျှအထိ တရားမျှတနေသည်လား။</p> <p> </p> <p>မော့ချိုက ကျောင်းအုပ်ကြီးကို ပြောဆိုလိုက်၏။ “ဆရာ... အချိန်မဆွဲဘဲ တာရှီမြို့ကို ချက်ချင်း ပြန်ကြရအောင်။”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ။” ကျောင်းအုပ်ကြီးက သဘောတူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မော့ချိုက မေးလိုက်၏။ “သခင်မနင်ချင်း... အတူတူ ပြန်လိုက်မလား။”</p> <p> </p> <p>နင်ချင်းက ငြင်းလိုက်သည်။ “ကျွန်မ နားချင်ပါသေးတယ်။”</p> <p> </p> <p>သူမသည် မော့မျိုးနွယ်စု၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရတော့မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် မိမိကိုယ်ကို သတ်သေရန်ပင် ပြင်ဆင်ထားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သို့ပေမည့် လက်သီးချက်က လေထဲသို့ ထိုးလိုက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ မော့ချိုကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်တော့ပေ။ သူ ဘာလုပ်ချင်နေသနည်း။</p> <p> </p> <p>“ကျင်းနယ်စားမင်း... စိတ်ချပါ။ မဟာမိတ်အဖွဲ့က တရားမျှတမှုကို ဖော်ဆောင်ပေးပါလိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>မော့ချိုက ဦးညွှတ်ပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ “ခွင့်ပြုပါအုံး။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်မိ၏။ <strong>‘သူ ဒီအတိုင်း ထွက်သွားတော့မလို့လား။’</strong></p> <p> </p> <p>.................</p> <p> </p> <p>သို့ပေမည့် မော့ချိုက ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီး ရပ်တန့်လိုက်၏။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို လှမ်းကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါနဲ့... ကိစ္စတစ်ခု မေ့သွားလို့။ သခင်မနင်ချင်းက မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ လူလေ။ သူ စော်ကားခံရတာကို ကျုပ်တို့ မသိချင်ယောင် ဆောင်လို့ မရဘူး။ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်။” အားလုံးက ထောက်ခံလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>မော့ချိုက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ကျင်းနယ်စားမင်း... မြင်တဲ့အတိုင်းပါပဲ။ ကျုပ်က ချိုရွှေမြို့နဲ့ ရင်းနှီးပေမဲ့ ဘက်မလိုက်ပါဘူး။ အစီရင်ခံစာကို လက်ခံပြီး ချိုရွှေမြို့ကို အရေးယူဖို့ အကြံပြုခဲ့ပါတယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ လူက သခင်မနင်ချင်းကို စော်ကားခဲ့တာကို ဘယ်လို လုပ်မလဲ။ ခင်ဗျားက ကိုယ့်လူမို့လို့ ဘက်လိုက်မှာလား။”</p> <p> </p> <p>အားလုံး၏ အကြည့်များသည် ကျင်းကျုံးယွဲ့ထံသို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>စောစောက အခြေအနေ ဆိုလျှင် ကျင်းကျုံးယွဲ့က ဓားဆွဲထုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မလူကို ကျွန်မ ကာကွယ်မယ်။ တိုက်ချင်ရင် လာတိုက်။”</p> <p> </p> <p>သို့ပေမည့် ယခု အခြေအနေက ပြောင်းသွားပြီဖြစ်၏။ နင်ချင်း၏ အစီရင်ခံစာက လေခွင်းမြို့အတွက် အကျိုးရှိနေ၏။</p> <p> </p> <p>မဟာမိတ်အဖွဲ့ကလည်း အတည်ပြုလိုက်ပြီဖြစ်သောကြောင့် လေခွင်းမြို့က လျော်ကြေးရမှာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်၌ ကျင်းကျုံးယွဲ့က ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ဘက်လိုက်မည်ဆိုလျှင် မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ တရားမျှတမှုကို စော်ကားရာ ရောက်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။ “ယွင်အောက်ထျန်း... ရှင် တကယ်ပဲ သခင်မနင်ချင်းကို စော်ကားခဲ့သလား။”</p> <p> </p> <p>တကယ်တော့ ဤမေးခွန်းကို မမေးသင့်ပေ။ မေးလိုက်ပါက နင်ချင်း လိမ်ပြောနေသည်ဟု ဆိုလိုရာ ရောက်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>နင်ချင်းက တရားမျှတ၏။ လိမ်စရာ အကြောင်းမရှိချေ။ သူမ လိမ်ပြောသည် ဆိုပါက သူ၏ အကျင့်စာရိတ္တ ပျက်ပြားနေပြီလို့ ဆိုလိုရာ ရောက်နေသည် မဟုတ်ပါလား။ အကျင့်စာရိတ္တ ပျက်ပြားနေသူ၏ အစီရင်ခံစာက တရားမျှတပါ့မည်လား။</p> <p> </p> <p>ဤမေးခွန်းကြောင့် အားလုံးက ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ နင်ချင်း ကိုယ်တိုင်လည်း သူ့ကို ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် နင်ချင်းကို တစ်ချက်၊ ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ဟုတ်ပါတယ်။ ကျုပ် နင်ချင်းကို စော်ကားခဲ့ပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ဉာဏ်ကောင်းသူ ဆိုလျှင် ငြင်းရပေမည်။ သို့ပေမည့် ယွင်ကျုံးဟဲ့မှာ အရူးဖြစ်သောကြောင့် မငြင်းချင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ပြီးနောက် သူ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ် ဆေးကုပေးရင်း အခွင့်ကောင်းယူပြီး သူ့ကို လက်နဲ့ ကိုင်တွယ်ခဲ့ပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ခန်းမတစ်ခုလုံး ဆူညံသွားသည်။ အားလုံး ဒေါသထွက်ကုန်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>“ဖမ်းလိုက်။ ဖမ်းလိုက်။”</p> <p> </p> <p>“သင်းကွပ်ပစ်လိုက်။”</p> <p> </p> <p>“သတ်ပစ်လိုက်။”</p> <p> </p> <p><strong>‘ကောင်စုတ်... သူတောင်းစား ရုပ်နဲ့ ကျုပ်တို့ နတ်သမီးကို စော်ကားရဲတယ်ပေါ့။’</strong></p> <p> </p> <p>“ဝန်ခံလိုက်တာ ကောင်းပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>မော့ချိုက တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ “သခင်မနင်ချင်း... စိတ်ချပါ။ ကျုပ်တို့ တရားမျှတမှုကို ဖော်ဆောင်ပေးပါ့မယ်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save