Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၆၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုစကားသံကို ကြားချိန်မှာတော့ နင်ချင်း တုန်လှုပ်သွားမိ၏။ ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာမည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူမ နောင်တရချင်သလို ဖြစ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>မော့ချိုက ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို ပြောလိုက်သည်။ “ကျင်းနယ်စားမင်း... ခင်ဗျားလူက သခင်မနင်ချင်းကို လက်နဲ့ စော်ကားခဲ့တယ်။ သခင်မနင်ချင်း ဆိုတာ မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ သူတော်စင်မလေ။ ဖြူစင်မြင့်မြတ်သူလေ။ ဒါကြောင့် ယွင်အောက်ထျန်းရဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို ဖြတ်ပြီး တောင်းပန်ခိုင်းတာ မလွန်ဘူး မဟုတ်လား။”</p> <p> </p> <p>“မလွန်ပါဘူး။ မလွန်ပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>အားလုံးက ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံကြသည်။</p> <p> </p> <p><strong>‘လုံးဝ မလွန်ပါဘူး။ နင်ချင်းက အဆင့်အတန်း မြင့်မားတယ်။ ယွင်အောက်ထျန်းက သူတောင်းစားလေ။ လက်ဖြတ်ရုံတင် မကဘူး။ ခေါင်းဖြတ်ပစ်သင့်တာ။’</strong></p> <p> </p> <p><strong>‘လက်တစ်ဖက် ဖြတ်မယ် ဟုတ်လား။’ </strong>နင်ချင်း မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွား၏။ တားချင်စိတ် ပေါက်လာသော်လည်း မတားပေ။</p> <p> </p> <p>မော့ချိုက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ကျင်းနယ်စားမင်း... ယွင်အောက်ထျန်းက ခင်ဗျားလူ ဆိုတော့ ခင်ဗျား ကိုယ်တိုင် အပြစ်ပေးတာ ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်။ ကျုပ်တို့ ဝင်မပါချင်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် သူ့လက်ကို ခင်ဗျား ကိုယ်တိုင် ဖြတ်ပေးပါ။”</p> <p> </p> <p>“ဖြတ်... ဖြတ်... ဖြတ်...”</p> <p> </p> <p>“သူ့လက်ကို ဖြတ်ပစ်လိုက်။”</p> <p> </p> <p>လူများက ဝိုင်းကာ အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့၏ လှပသော မျက်နှာတွင် လူသတ်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>မော့ချိုက အေးစက်သည့် လေသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။ “ကျင်းနယ်စားမင်း... မဟာမိတ်အဖွဲ့က တရားမျှတမှုကို ပြသနေပါတယ်။ ခင်ဗျားက မဟာမိတ် အဖွဲ့ဝင် တစ်ဦး အနေနဲ့ ဥပဒေကို လေးစားသင့် ပါတယ်။ ခင်ဗျားလူက အပြစ်လုပ်ရင် ခံရမှာပေါ့။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် နင်ချင်းကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ “နင်ချင်း... ဒါ ရှင့်သဘောဆန္ဒပဲလား။”</p> <p> </p> <p>နင်ချင်းသည် မူလက တားချင်သော်လည်း ယခု မတားချင်တော့ပေ။ ကျင်းကျုံးယွဲ့၏ ရက်စက်မှုကို မြင်ချင်သောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>အစီရင်ခံစာက လေခွင်းမြို့အတွက် အကျိုးရှိသည်မှာ ယွင်အောက်ထျန်း၏ ကျေးဇူးကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခု ကျင်းကျုံးယွဲ့က ယွင်အောက်ထျန်းလက်ကို မဖြတ်လျှင် မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို စော်ကားရာ ရောက်မည်။ ဖြတ်လိုက်လျှင်မူ ရက်စက်ရာ ရောက်မည်။ ကျေးဇူးကန်းရာ ရောက်မည်။</p> <p> </p> <p><strong>‘ကျွန်မ ပြချင်တာ အဲဒါပဲ။ ယွင်အောက်ထျန်း... ရှင် ကိုးကွယ်နေတဲ့ ကျင်းကျုံးယွဲ့က ဘယ်လောက် ရက်စက်လဲ ဆိုတာ မြင်စေချင်တာ။ ရှင် မျက်စိကန်းခဲ့တာပဲ။’ </strong></p> <p> </p> <p>“ကျင်းနယ်စားမင်း... မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို နင်းချေတော့မလို့လား။”</p> <p> </p> <p>ဖိအားများအားလုံး ကျင်းကျုံးယွဲ့အပေါ် ကျရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ဓားပါးလေး တစ်ချောင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ မိုးမခရွက်ကဲ့သို့ သွယ်လျပြီး ပုစဉ်းရင်ကွဲတောင်ပံကဲ့သို့ ပါးလွှာသော ဓားလေး ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အောက်ထျန်း... လောကမှာ စည်းကမ်း ဆိုတာ ရှိတယ်။ အမှားလုပ်ရင် အပြစ်ခံရမယ်။” ကျင်းကျုံးယွဲ့က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာ အနည်းငယ် ရှုံ့မဲ့သွား၏။ “ကောင်းပါပြီ။ နားလည်ပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>အားလုံး ရင်ခုန်လာကြသည်။ ပွဲကောင်း ကြည့်ရပေတော့မည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ကောင်းကျိုးပြုသူ ယွင်အောက်ထျန်း၏ လက်ကို ဖြတ်တော့မည်။ ခေါင်းဆောင် ဆိုသည်မှာ ဤကဲ့သို့ ရက်စက်တတ်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“အားလုံး သေချာ ကြည့်ထားကြ။ နင်ချင်း... ရှင်လည်း သေချာ ကြည့်ထား။” ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်လုံးမှိတ်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းနိုင်သော်လည်း ကျင်းကျုံးယွဲ့ ခုတ်မခုတ် သိချင်နေမိသည်။ နင်ချင်း တားမတားလည်း သိချင်နေမိ၏။</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့ ဓားကို မြှောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အားလုံး၏ အကြည့်များသည် ဓားသွားပေါ်တွင် ရောက်ရှိနေကြ၏။</p> <p> </p> <p><strong>‘ခုတ်လိုက်။ ခုတ်လိုက်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ လက်ကို ခုတ်ပစ်လိုက်။’</strong></p> <p> </p> <p>ဓားရိပ် တစ်ချက် လက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ရွှပ်...”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့၏ ဓားပါးလေး ကျဆင်းလာ၏။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ဓားသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် လက်မောင်းကို ထိုးဖောက်သွား၏။ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ မျက်နှာပေါ်သို့ စင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မလူ အမှားလုပ်တာကို ကျွန်မက သခင်အနေနဲ့ ကိုယ်စား အပြစ်ခံယူလိုက်မယ်။ ရမလား။” ကျင်းကျုံးယွဲ့က တည်ငြိမ်အေးစက်သည့် လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ခန်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း ကြက်သေ သေသွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့ ရူးသွားပြီလား။ သူတောင်းစားလေး တစ်ယောက်အတွက်နှင့် ဤမျှအထိ စွန့်စားရသည်လား။</p> <p> </p> <p>လေခွင်းမြို့၏ အကျိုးစီးပွားအတွက် ယွင်အောက်ထျန်း၏ လက်တစ်ဖက်ကို ဖြတ်ပစ်ရုံမက သတ်ပစ်လိုက်လျှင်လည်း တန်ပါသေးသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုမူ သူမသည် ယွင်အောက်ထျန်းအစား မိမိလက်ကို ထိုးဖောက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ချိန်မှာတော့  မယုံနိုင်စရာ မြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p><strong>‘ကျုပ်... ကျုပ်ကိုယ်တိုင် ဖြေရှင်းနိုင်ပါတယ်ဆိုမှ ဘာလို့ ဝင်လုပ်တာလဲ။ ကျင်းကျုံးယွဲ့... ခင်ဗျား တုံးလိုက်တာ။ ကျုပ်မှာ အစီအစဉ် ရှိပြီးသားပါ။ အခု ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို အကြွေးတင်သွားစေပြီ။ ကျုပ်နှလုံးသားကို သိမ်းပိုက်သွားပြီ။ ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ မိန်းမကို ကျုပ် ဘယ်လို ငြင်းပယ်ရတော့မှာလဲ။’</strong></p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးမြန်းလိုက်၏။ “နင်ချင်း... ကျေနပ်ပြီလား။ လူကြီးမင်းတို့... ကျေနပ်ကြပြီလား။”</p> <p> </p> <p>မည်သူမှ အသံမထွက်ရဲကြပေ။</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “သွားကြစို့။”</p> <p> </p> <p>သူမသည် ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သွေးများ စီးကျနေသော်လည်း ဂရုမစိုက်ဘဲ ထွက်ခွာသွား၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် နင်ချင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နင်ချင်း၏ မျက်နှာ ဖြူဖျော့နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့ ထွက်ခွာသွားသော်လည်း ယွင်ကျုံးဟဲ့ လိုက်မသွားဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က လှည့်ကြည့်ပြီး အော်လိုက်၏။ “ယွင်အောက်ထျန်း... ဘာလုပ်နေတာလဲ။ လိုက်ခဲ့လေ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောဆိုလိုက်သည်။ “သခင်မနင်ချင်း... ကျုပ် ခင်ဗျားကို စော်ကားခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်အပြစ်ကို ကျုပ်သခင်က ခံစားစရာ မလိုပါဘူး။ ကျုပ် ကိုယ်တိုင် ခံယူပါ့မယ်။”</p> <p> </p> <p>သူက ဓားမြှောင်ကို ဆွဲထုတ်ပြီး ရင်ဘတ်ကို ထိုးစိုက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ရွှပ်...”</p> <p> </p> <p>သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး နင်ချင်း၏ မျက်နှာပေါ်သို့ စင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>နင်ချင်း၏ ဦးနှောက် ဗလာဖြစ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>“မလုပ်နဲ့။” သူမ အော်ဟစ်ချင်သော်လည်း အသံထွက်မလာပေ။ သူမ ရှေ့တိုးချင်သော်လည်း ခြေထောက်များ သေနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က အားနည်းမူးဝေနေသည့် အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “သခင်မနင်ချင်း... ဒီနေ့ကစပြီး ကျုပ်တို့ ကျေအေးသွားပါပြီ။”</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကျင်းကျုံးယွဲ့ ရောက်ရှိလာပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဖြောင်း...”</p> <p> </p> <p>သူမ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ပါးရိုက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ယွင်အောက်ထျန်း... ရှင် ရူးနေတာလား။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိုးစိုက်ရအောင် ကျွန်မကို မရှိဘူး မှတ်နေတာလား။”</p> <p> </p> <p>သူမသည် ဒဏ်ရာရနေသော လက်ဖြင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဓားကို ကိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လမ်းဖယ်... ပိတ်တဲ့ကောင် သတ်မယ်။”</p> <p> </p> <p>သူမသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>တံခါးဝတွင် ပိတ်ရပ်နေသော စစ်သည် ၄ ဦးကို ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရွှပ်...”</p> <p> </p> <p>စစ်သည် ၄ ဦး အပိုင်းပိုင်း ပြတ်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>နင်ချင်းသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလေတော့သည်။ “မဖြစ်ရဘူး။ ယွင်အောက်ထျန်း... မသေပါနဲ့။”</p> <p> </p> <p>.................</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ပွေ့ချီလျက် မြင်းကို အသော့နှင်ကာ ပြေးထွက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>နောက်လိုက် စစ်သည်များလည်း ဒေါသတကြီး လိုက်ပါသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ယွင်အောက်ထျန်း... တောင့်ထားနော်။ မအိပ်နဲ့နော်။” ကျင်းကျုံးယွဲ့ စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့မှာမူ ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်တကယ်တွင် အဖြစ်အပျက်အားလုံးက နင်ချင်းကို စိတ်ဒဏ်ရာရသွားစေဖို့ ရည်ရွယ်ပြီး လုပ်ကြံ ဖန်တီးထားသည့် ပြဇာတ်တစ်ခုသာ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ အသုံးပြုခဲ့သော ဓားမြှောင်မှာ အတုဖြစ်ပြီး မြင်တွေ့ခဲ့သည့် သွေးများက ကြက်သွေးအိတ် များသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့ပေမည့် ယခု ကျင်းကျုံးယွဲ့ စိုးရိမ်နေသည်ကို မြင်ရချိန်မှာတော့ အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်လျှင် အသတ်ခံရမည်လား မသိချေ။ စောစောက ပါးရိုက်ခံလိုက်ရသည်က တော်တော်ကို နာ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား ယွင်ကျုံးဟဲ့မှာ ကျင်းကျုံးယွဲ့၏ လက်မောင်းဒဏ်ရာကို ကြည့်ပြီး စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>“မြို့စားမင်း... ကျုပ် မသေပါဘူး။ ဓားက အတုပါ။ သွေးကလည်း အတုပါ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဝန်ခံလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မျက်လုံးစုံမှိတ်ကာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ် ပြောပြီးပါပြီ။ အခု ရိုက်သတ်ချင်ရင် သတ်လို့ ရပါပြီ။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့ ကြောင်အသွားပြီး ဓားမြှောင်ကို ဆွဲထုတ်ကြည့်လိုက်၏။ မျက်လှည့်ပြရာတွင် သုံးသောဓား ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>သူမ ဘာမှ မပြောဘဲ ဆက်လက် မောင်းနှင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>မြင်းကို အသော့နှင် မောင်းနှင်နေရင်း ကြိမ်းဝါးလိုက်၏။ “ယွင်ကျုံးဟဲ့... ရှင် သေပြီမှတ်...”</p> <p> </p> <p>.................</p> <p> </p> <p>တောဝက်နယ်မြေ ရဲတိုက်သို့ ရောက်ရှိချိန်မှာတော့  ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဒူးထောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပြီးနောက် တုန်ယင်နေသည့် အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ် မှားသွားပါတယ်။ ရိုက်သတ်လိုက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ မသတ်ခင်မြို့စားမင်းရဲ့ ဒဏ်ရာကို ချုပ်ပေးပါရစေ။ အမာရွတ် မကျန်အောင် ကျုပ် ကိုယ်တိုင် လုပ်ထားတဲ့ ကြောင်အူကြိုးနဲ့ ချုပ်ပေးပါမယ်။ ခွင့်ပြုပါ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ဆေးသေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အရက်ပြန်ဖြင့် ဆေးကြောပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ငါးရိုးအပ်နှင့် ကြောင်အူကြိုးကို အသုံးပြုပြီး သေသပ်စွာ ချုပ်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>နှစ်ဦးသား တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့၏ လက်မောင်းသည် ကျောက်စိမ်းတုံးကဲ့သို့ ဖြူဝင်းချောမွတ်နေသည်။ ဤမျှ လှပသော လက်မောင်းတွင် အမာရွတ် ထင်သွားမည်ကို ယွင်ကျုံးဟဲ့ တကယ်ပင် စိုးရိမ်နေမိ၏။</p> <p> </p> <p>၁၅ မိနစ်ခန့် အကြာတွင် ချုပ်ပြီးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ပြီးပါပြီ။ အခု သတ်ချင် သတ်လို့ ရပါပြီ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် နားရွက်ကို ကိုင်ပြီး ထိုင်ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် အဝတ်အစား ပြန်ဝတ်လိုက်ပြီး ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က အံ့အားတသင့်ဖြင့် မေးလိုက်၏။ “မရိုက်ဘူးလား။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ရှင် ဘာမှားလို့လဲ။”</p> <p> </p> <p>“ဗျာ...”</p> <p> </p> <p>“ရှင့်အစီအစဉ်က ကောင်းပါတယ်။ ကျွန်မကသာ ဝင်ရှုပ်မိလို့ ဒဏ်ရာရသွားတာပါ။ ရှင့်အပြစ် မဟုတ်ပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် တရားမျှတသူ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သူမက ပြောလိုက်သည်။ “ယွင်ကျုံးဟဲ့... ဒီကိစ္စမှာ ရှင် အများကြီး ကူညီခဲ့တယ်။ လေခွင်းမြို့ကို ကယ်တင်ခဲ့တယ်။ ဆုချရမယ်။ ဘာလိုချင်လဲ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းခါလိုက်၏။ “မလိုချင်ပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “မရဘူး။ ယူရမယ်။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ထပ်ကာ ငြင်းလိုက်၏။ “တကယ် မလိုချင်ပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ငေါက်လိုက်သည်။ “ထပ်ငြင်းရင် ရိုက်သတ်မယ်။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်၏။ “ဒါဆိုရင်... ကျုပ်ကို လက်ထပ်ခွင့် ပြုပါ။”</p> <p> </p> <p>...................</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့ ကြောင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး မြက်လက်စွပ်လေး တစ်ကွင်းကို ကမ်းပေးလိုက်၏။ “လမင်းကြီး... ကျုပ်က လူရိုးပါ။ လက်စွပ်တောင် ပြင်ဆင်ပြီးပါပြီ။ ကျုပ်ကို လက်ထပ်ပေးပါလား။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့ ငြိမ်သက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ထပ်မေးလိုက်၏။ “ဒါမှမဟုတ် ကျုပ်က ခင်ဗျားကို လက်ထပ်ရမလား။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးလိုက်၏။ “ရှင် အတည်ပြောနေတာလား။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “အတည်ပါ။ ခင်ဗျားကို မရရင် ကျုပ် သေလိုက်ပါတော့မယ်။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ရယ်လိုက်၏။ “များလွန်းတယ်။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က နားမလည်သလို မေးလိုက်သည်။ “ဘာများတာလဲ။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “တောင်းဆိုမှုက များလွန်းတယ်။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ထပ်မေးလိုက်၏။ “ဒါဆို လျှော့ပေးရမလား။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “မလျှော့နဲ့။ အကျိုးဆောင်တဲ့အလုပ် များများ ထပ်လုပ်လေ။”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က လေးနက်သည့် လေသံဖြင့် မေးလိုက်၏။ “သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေကို ပြန်သိမ်းဖို့ ဘယ်လောက် ခက်ခဲလဲ။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ဖြေလိုက်သည်။ “ကောင်းကင်ပေါ် တက်ရသလို ခက်တယ်။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ထပ်မေး၏။ “သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေက လေခွင်းမြို့အတွက် ဘယ်လောက် အရေးပါလဲ။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က တည်ကြည်သည့် အသံဖြင့် ဖြေလိုက်သည်။ “အသက်သွေးကြောပဲ။ အဲဒီနယ်မြေ မရှိရင် လေခွင်းမြို့ ပျက်စီးမယ်။ ရှိရင်တော့ တစ်လောကလုံးကို စိုးမိုးနိုင်မယ်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save