Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၇၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>မြင်းရထားကြီး အတွင်း၌ ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် ကျင်းကျုံးယွဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “သခင်မ... ကျုပ်ကို ဒီလောက် ယုံသလား။ ပြန်မယ် ပြောတာနဲ့ ချက်ချင်း ပြန်တာပဲလား။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “မယုံဘူး။ ရှင့်ကို သက်သေပြဖို့ အခွင့်အရေး ပေးတာ။ မှားရင်တော့ နောက်နောင် လှည့်ဖြားတဲ့ အလုပ်ပဲ လုပ်တော့။ စစ်ဗျူဟာမှူး လုပ်ဖို့ စိတ်မကူးနဲ့။ ကျွန်မကို လက်ထပ်ဖို့လည်း စိတ်မကူးနဲ့။”</p> <p> </p> <p>စစ်သည် ၂၀၀ဖြင့် မြင်းကို ဒုန်းစိုင်း နှင်နေကြသည်မှာ မိုင် ၃၀ ခန့် ခရီးရောက်နေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် လေခွင်းမြို့မှ ပေးပို့သော အစီရင်ခံစာများကို ဆက်လက် ဖတ်ရှုနေသည်။ အထူးသဖြင့် သွေးနက်ဂိုဏ်းနှင့် ကျင်ယီဝေ တို့၏ အစီရင်ခံစာများကို ဖတ်ရှုနေသည်။</p> <p> </p> <p>စာရွက်တစ်ရွက်ကို ဖတ်မိချိန်မှာတော့  ယွင်ကျုံးဟဲ့ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွား၏။</p> <p> </p> <p>အစီရင်ခံစာတွင် အကြောင်းအရာများစွာ ပါဝင်သည်။ လွန်ခဲ့သော ၉ ရက်က ပိုင်ယင် ဆားတွင်းတွင် ကလေး အလုပ်သမား ၂ ဦး တွေ့ရှိခဲ့ကြောင်းနှင့် လွန်ခဲ့သော ၁၂ ရက်က ပိုင်ယင် ဆားတွင်းတွင် ခွေးသေကောင်များ တွေ့ရှိခဲ့ကြောင်း ပါရှိသည်။</p> <p> </p> <p>၉ ရက်နှင့် ၁၂ ရက် ကြာသွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့် အရာအားလုံး နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>အချိန်အတော်ကြာမှ ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောဆိုလိုက်သည်။ “သခင်မ... သွားစရာ မလိုတော့ပါဘူး။ ရပ်လိုက်ပါတော့။ တောဝက်နယ်မြေ ရဲတိုက်ကို ပြန်လှည့်ကြစို့။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့ မျက်နှာ ပျက်ယွင်းသွား၏။ <strong>‘ယွင်ကျုံးဟဲ့... ရှင် တော်တော် လွန်နေပြီ။ သေချင်နေတာလား။ ကျွန်မက သခင်ကောင်း ပီသစွာ အခွင့်အရေး ပေးခဲ့တယ်။ ရှင်က လေခွင်းမြို့ကို အမြန်ပြန်ရမယ် ဆိုလို့ ကျွန်မက ဆရာကြီးကိုတောင် ထားခဲ့ပြီး လိုက်လာခဲ့တာ။ ကျွန်မ အိပ်ရေးပျက်ခံပြီး လိုက်လာတာ။ အခု ခရီးတစ်ဝက် ရောက်မှ ပြန်လှည့်မယ် ပြောနေတယ်။  ကျွန်မကို အရုပ်လို့ မှတ်နေတာလား။’</strong></p> <p> </p> <p>သို့ပေမည့် သူမ ဒေါသကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ “ယွင်အောက်ထျန်း.... အကြောင်းပြချက် ပေးပါ။ မဟုတ်ရင် စစ်ဥပဒေအတိုင်း စီရင်မယ်။”</p> <p> </p> <p>“သခင်မ... နောက်ကျသွားပြီ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောဆိုလိုက်၏။ “မော့ချို အောင်မြင်သွားပြီ။ ကပ်ဘေးကြီး ကျရောက်သွားပြီ။ ကျုပ် မမှားဘူးဆိုရင် ကျုပ်တို့ဆားကို စားပြီး လူတွေ သေကုန်ကြပြီ။ ပိုင်ယင် ဆားတွင်း ပြိုကျပြီး လူအများအပြား သေကုန်ကြပြီ။</p> <p> </p> <p>သခင်မ... ဒီတစ်ခါ ကြုံရမယ့် ဘေးက အရင်ကထက် ပိုဆိုးလိမ့်မယ်။ ပိတ်ဆို့အရေးယူတာလောက်နဲ့ ပြီးမှာ မဟုတ်ဘူး။ မျိုးပြုတ်မယ့် ဘေးပဲ။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့က စာရွက်တစ်ရွက်ကို ဖတ်ပြီး ဤမျှလောက် အသေးစိတ် ခန့်မှန်းနိုင်သည်လား။ <strong>‘တကယ်ကို နတ်ဝင်သည် လုပ်နေတာပဲ။’</strong></p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့ စာရွက်ကို ယူဖတ်ကြည့်လိုက်၏။ သာမန် အစီရင်ခံစာသာ ဖြစ်သည်။ သွေးနက်ဂိုဏ်းက ကလေးအလုပ်သမား ၂ ယောက် တွေ့သောကြောင့် ပြန်ပို့လိုက်ကြောင်း၊ တာဝန်ရှိသူကို အပြစ်ပေး လိုက်ကြောင်း ရေးထားသည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်တုန်းက ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုး ခဏခဏ ဖြစ်လေ့ရှိ၏။ ကျင်းကျုံးယွဲ့ လက်ထက်မှ တင်းကျပ်လိုက် သောကြောင့် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းဖြစ်၏။ ယခု ပြန်ပေါ်လာခြင်းမှာ ထူးဆန်းနေသည်တော့ မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>စာလုံးရေ ထောင်ချီသည့် အစီရင်ခံစာထဲ၌ ဤအကြောင်းက စာတစ်ကြောင်းသာပါပြီး ခွေးသေကောင် တွေ့သည့်အကြောင်းကလည်း စာတစ်ကြောင်းသာ ပါသည်။</p> <p> </p> <p>ဤစာကြောင်း ၂ ကြောင်းကို ကြည့်ပြီး ဆားတွင်း ပြိုကျမည်၊ လူတွေ သေမည်၊ မျိုးပြုတ်မည်ဟု ဟောကိန်း ထုတ်နေလေသည်လား။</p> <p> </p> <p><strong>‘အရူးပဲ ဖြစ်ရမယ်။ မှန်တယ်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့က အရူးပဲ။ အရူးကွက်နင်းပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဗျူဟာမှူးကြီးလို့ ထင်နေတာ။’</strong></p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဆက်ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ်သာ မမှားရင် ကပ်ဘေးက ဖြစ်ပြီးနေပါပြီ။ ဘယ်လို ရင်ဆိုင်မလဲ စဉ်းစားရတော့မယ်။”</p> <p> </p> <p>“မော့ချိုက ရက်စက်လွန်းတယ်။ လူစိတ် မရှိဘူး။ လူဘယ်လောက် သေမလဲ။ ရာချီလား။ ထောင်ချီလား။” ယွင်ကျုံးဟဲ့ ညည်းတွားနေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့ စိတ်ပျက်သွား၏။ <strong>‘နှမြောစရာပဲ။ လိမ်ညာလှည့်ဖြားတဲ့ အဆင့်ကနေ မတက်နိုင်တော့ဘူး။ ယွင်အောက်ထျန်း... ကျွန်မ အခွင့်အရေး ပေးခဲ့တယ်။ ရှင် အသုံးမချနိုင်ခဲ့ဘူး။ ရှင်က အသုံးမကျတဲ့လူပဲ။</strong><strong>’</strong></p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့ စိတ်ထဲတွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့ နာမည်ကို ပယ်ဖျက်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့ပေမည့် ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ မြင်းခွာသံများ ဆူညံစွာ ကြားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>“ရှေ့က သခင်မလား။ ကျွန်မ လန်ပိပါ။” သွေးနက်ဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင် လန်ပိ၏ အသံမှာ အက်ကွဲနေပြီး ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့ ရင်ထိတ်သွား၏။ <strong>‘တကယ် ပြဿနာ တက်နေတာလား။ မဟုတ်ရင် လန်ပိက လေခွင်းမြို့ကို ပစ်ထားခဲ့ပြီး လိုက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။’</strong></p> <p> </p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လန်ပိသည် မြင်းရထားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး တုန်ယင်သည့် လေသံဖြင့် တင်ပြလိုက်သည်။ “သခင်မ... ပြဿနာ တက်ပါပြီ။ ပြဿနာ အကြီးကြီး တက်ပါပြီ။ ကျွန်မတို့ ရောင်းလိုက်တဲ့ ဆားတွေမှာ အဆိပ်ပါနေလို့ လူရာချီ သေကုန်ကြပါပြီ။ မဟာမိတ်အဖွဲ့၊ ကုန်သည်တွေ၊ အရာရှိတွေက အမှန်တရားကို စုံစမ်းဖို့ ပိုင်ယင် ဆားတွင်းကို ရောက်လာကြပါတယ်။</p> <p> </p> <p>အဲဒီအချိန်မှာ ပိုင်ယင် ဆားတွင်း ပေါက်ကွဲပြီး ပြိုကျသွားပါတယ်။ လူတစ်ထောင်ကျော် သေဆုံးသွားပါတယ်။ အဲဒီအထဲမှာ ကလေးအလုပ်သမား ၁၀၀ ကျော် ပါသွားပါတယ်။ အငယ်ဆုံးက ၆ နှစ်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ကျွန်မတို့က ကလေးအလုပ်သမား မသုံးဖို့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် တားမြစ်ထားပါတယ်။ သူတို့ ဘယ်က ရောက်လာလဲ မသိပါဘူး။</p> <p> </p> <p>ဆားတွင်းကလည်း လုံခြုံမှု ရှိပါတယ်။ ဘာလို့ ပေါက်ကွဲလဲ မသိပါဘူး။ ပိုဆိုးတာက လာရောက် စစ်ဆေးတဲ့ ကုန်သည်တွေ၊ အရာရှိတွေလည်း သေကုန်ကြပါတယ်။ တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာ၊ တာယင်အင်ပါယာ၊ တာလျန်နိုင်ငံက ကုန်သည်တွေ၊ မဟာမိတ်အဖွဲ့ အရာရှိတွေ စုစုပေါင်း ၁၀၀ လောက် သေဆုံးကုန်ကြပါပြီ။”</p> <p> </p> <p>ယခုဖြစ်ရပ်သည် လူသားချင်းစာနာထောက်ထားမှု ကင်းမဲ့လွန်းသည့် တကယ့်ကပ်ဘေးဆိုးကြီး တစ်ခု ဖြစ်သည်။ မော့ချို၏ လူစိတ်မရှိသော လုပ်ရပ်များကြောင့် အပြစ်မဲ့ပြည်သူများစွာ အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>ဆားစားမိခြင်းကြောင့် လူရာနှင့်ချီ၍ သေဆုံးခဲ့ကြရသည်သာမက ဆားတွင်းပြိုကျမှုကြောင့် ကလေးသူငယ် ၁၀၀ ကျော် အပါအဝင် စုစုပေါင်း လူဦးရေ ၁၀၀၀ ကျော်ခန့် မြေပိသေဆုံးခဲ့ရသည့် ဖြစ်ရပ်က အဆိုးဝါးဆုံး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အဆိုပါ ဖြစ်ရပ်ဆိုးအတွင်း ဒေသခံများသာမက တခြားနိုင်ငံများမှ လာရောက်သည့် ကုန်သည်များနှင့် အရာရှိများပါ အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>ဤအခြေအနေအားလုံးသည် မော့ချို၏ လက်ချက်ဖြစ်ပြီး သူ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကို သမိုင်းတွင် မှတ်တမ်းတင်ရလောက်စေသည့် ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထူးဆန်းသည်မှာ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ဟောကိန်းများ အားလုံး မှန်ကန်နေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>……………</p> <p> </p> <p>“လေခွင်းမြို့ရဲ့ ဆားကြောင့် လူရာချီ သေဆုံးခဲ့တယ်။ ပိုင်ယင်ဆားတွင်း ပြိုကျမှုကြောင့် ကလေး အလုပ်သမား ၁၀၀ ကျော်နှင့် မဟာမိတ်အဖွဲ့ အရာရှိတွေ၊ ကုန်သည်တွေ စုစုပေါင်း ၁၀၀၀ ကျော် သေဆုံးခဲ့တယ် ဟုတ်လား။”</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ကျင်းကျုံးယွဲ့ ကြက်သေ သေသွား၏။ လှပသော မျက်နှာလေး ဖြူဖျော့သွားသည်။</p> <p> </p> <p>မြင်းရထားအတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>အချိန်အတော်ကြာမှ ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ မှန်ကန်နေသည်။ အားလုံး မှန်ကန်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အစီရင်ခံစာ တစ်စောင်ထဲမှ စာကြောင်းအနည်းငယ်ကို ဖတ်ပြီး ဤကပ်ဘေးကြီးကို အတိအကျ ဟောကိန်းထုတ်နိုင်ခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>အချိန်ကာလနှင့် မော့ချို၏ အမူအရာကို ကြည့်ပြီး ပြန်လှည့်ရန် အချိန်မမီတော့ကြောင်း၊ ကပ်ဘေး ကျရောက်ပြီးပြီ ဖြစ်ကြောင်း သုံးသပ်နိုင်ခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့သော ဉာဏ်ပညာသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် လန်ပိပေးသော အစီရင်ခံစာကို ယူဖတ်လိုက်သည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် မော့ချို၏ မျက်နှာနှင့် အပြုံးများကို မြင်ယောင်နေမိ၏။</p> <p> </p> <p><strong>‘တိရစ္ဆာန်... မဟုတ်ဘူး။ တိရစ္ဆာန်ထက် ဆိုးတယ်။’</strong></p> <p> </p> <p>လူစိတ်မရှိသော မော့ချို၏ ရည်ရွယ်ချက် အောင်မြင်ရန်အတွက် လူပေါင်းထောင်ချီကို အကွက်ကျကျ သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့် ဖြစ်ရပ်မှာ တကယ့်ကို ယုတ်မာလွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အစီအစဉ်မှာ အဆင့်ဆင့်ဖြစ်ပြီး ပထမဦးစွာ ဆားတွင် အဆိပ်ခတ်၍ လူရာပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ ဒုတိယအဆင့် အနေဖြင့် မဟာမိတ်အဖွဲ့၊ တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာ၊ တာယင်အင်ပါယာ၊ တာလျန်နိုင်ငံက ကုန်သည်များ၊ အရာရှိများကို လျှို့ဝှက်စုံစမ်းခိုင်းကာ ထောင်ချောက်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>တတိယအဆင့်အဖြစ် ဆားတွင်းအတွင်း အသက် ၆ နှစ်အရွယ် ကလေးငယ်များကို အလုပ်ခိုင်းစေ ထားကြောင်း တွေ့ရှိအောင် ဖန်တီးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် ကလေးအလုပ်သမား အသုံးပြုမှုကို ပြင်းထန်စွာ တားမြစ်ထားသူဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ဆားတွင်းပြိုကျမှုအတွင်း ကလေးအလောင်းပေါင်း ၁၀၀ ကျော်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>စတုတ္ထအဆင့်အနေဖြင့် ဆားတွင်းများ ပေါက်ကွဲခြင်းဖြစ်၏။ ၎င်းမှာ ဓာတ်ငွေ့အိုင်များ အလိုလို ပေါက်ကွဲခြင်း မဟုတ်ဘဲ တွင်းပြိုကျမှုကြောင့် ဓာတ်ငွေ့အိုင်များ ပေါက်ကွဲသွားစေရန် မော့ချိုက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဖောက်ခွဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ မိမိတို့၏ အပြစ်ကို ဖုံးကွယ်ရန်နှင့် သက်သေဖျက်ရန်အတွက် လူပေါင်း ၁၀၀၀ ကျော်ကို မြေမြှုပ်သတ်ပစ်လိုက်သည့် ပြီးပြည့်စုံသော ထောင်ချောက်တစ်ခု ဖြစ်လို့နေ၏။</p> <p> </p> <p>ဤလုပ်ရပ်နောက်ကွယ်တွင် ရှီးယွီမြို့ မော့မျိုးနွယ်စု၏ လက်ချက်များရှိနေပြီး ပိုင်ယင်နယ်မြေ အတွင်းရှိ သစ္စာဖောက်များ၏ ကူညီမှုကြောင့် ယခုကဲ့သို့ အကွက်ကျကျ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့အနေဖြင့် မော့ချိုကို ရိုးသားသူတစ်ဦးဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ မော့ချိုမှာ ဦးခေါင်းတွင် ဂျိုပေါက်ကာ ပါးစပ်၌ အစွယ်ရှိသည့် မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ဦးသာ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သူက နင်ချင်း၏ အစီရင်ခံစာကို လက်ခံကာ ချိုရွှေမြို့ကို အရေးယူရန် တိုက်တွန်းခဲ့ခြင်းမှာလည်း အာရုံလွှဲရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ပြတိုက်ခိုက်ပြီး အလစ်ဝင်တိုက်ခြင်း ဟူသော နည်းဗျူဟာကို အသုံးချကာ နင်ချင်းကိစ္စဖြင့် အားလုံးကို အာရုံလွှဲထားစဉ် ပိုင်ယင်နယ်မြေ၌ အကြီးအကျယ် ဖျက်ဆီးမှုများ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ငရဲပြည်သည် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး မကောင်းဆိုးဝါးများမှာ လူ့ပြည်သို့ ရောက်နေကြသည် ဟူသော စကားရပ်အတိုင်း ဤဖြစ်ရပ်မှာ ဆီးရီးယားကဲ့သို့ ကမ္ဘာ့အဖြစ်ဆိုးများထက်ပင် ပိုမိုရက်စက်သော သမိုင်းဆိုးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>.................</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် လျင်မြန်စွာ တည်ငြိမ်သွား၏။ “ယွင်အောက်ထျန်း... ရှင် ပြောတာ အကုန် မှန်တယ်။ မော့ချိုက ဉာဏ်များပေမဲ့ ရှင်လည်း မခေပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခွေးသေကောင်၊ ကလေးအလုပ်သမား ၂ ဦး၊ မော့ချို၏ အမူအရာ... ဤ ၃ ချက်ကို ဆက်စပ်ပြီး တွက်ချက်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျုပ် မှားရင် ကောင်းမှာပဲ။ ဒီလောက် ရက်စက်တဲ့ကောင်ကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်သတ်ပစ်ချင်တယ်။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ပြန်ကြစို့။ တောဝက်နယ်မြေ ရဲတိုက်ကို ပြန်မယ်။” ကျင်းကျုံးယွဲ့က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်တကယ် ကပ်ဘေး ကျရောက်လာချိန်မှာတော့  သူမ မလောတော့ပေ။ မြင်းရထား ပြန်လှည့်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ရဲတိုက်သို့ ရောက်ချိန်မှာတော့ ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ဆရာကြီး ဇိုအန်ကို ဖိတ်လိုက်ပါ။ အစည်းအဝေး လုပ်မယ်။”</p> <p> </p> <p>ချန်လင်နှင့် ယွီတိန်းတို့ကိုတော့ မခေါ်တော့ချေ။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ မကြိုက်မှန်း သိနေသောကြောင့်ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save