Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၇၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>စာကြည့်ခန်းထဲတွင် လူ ၄ ယောက်သာ ရှိသည်။ ကျင်းကျုံးယွဲ့၊ လန်ပိ၊ ဇိုအန်၊ ယွင်ကျုံးဟဲ့ တို့ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>လေခွင်းအမတ် ဝမ်တောက်ဖူကမြို့စောင့်နေရသည်။ ချူကျောင်းရန်လည်း ပြန်သွားပြီဖြစ်သည်။ လန်ပိနှင့် ချူကျောင်းရန်က တစ်ယောက် မရှိရင် တစ်ယောက် ရှိနေရမည့် သူများဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ဟောကိန်းများ မှန်ကန်ကြောင်း သိရချိန်မှာတော့  ဆရာကြီး ဇိုအန်၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ဇိုအန်က ပြောလိုက်သည်။ “သခင်မ... ကပ်ဘေးဆိုက်တာ ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းပေမဲ့ ယွင်ကျုံးဟဲ့လို လူတော်တစ်ယောက် ရလိုက်တာ ဝမ်းသာစရာပါပဲ။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောဆိုလိုက်၏။ “ယွင်အောက်ထျန်း ပြောသလိုပဲ။ ဒါက မျိုးပြုတ်မယ့် ဘေးပဲ။ သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေကို ပြန်မရရုံတင် မကဘူး။ လေခွင်းမြို့ပါ ပျက်စီးသွားနိုင်တယ်။ တာဝန်ရှိတဲ့သူတွေကို အရေးယူရမယ်။ သတ်သင့်ရင် သတ်ရမယ်။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ ဖြစ်ပြီးတာ ဖြစ်ပြီးသွားပြီ။ ရန်သူက ရက်စက်တယ် ဆိုပြီး ညည်းတွားနေလို့ မဖြစ်ဘူး။ ရန်သူဆီက မေတ္တာတရား မျှော်လင့်တာ မိုက်မဲရာ ကျတယ်။ ဆရာကြီး၊ ယွင်အောက်ထျန်း... ကျွန်မတို့မှာ အချိန် သိပ်မကျန်တော့ဘူး။ နာရီပိုင်းလောက်ပဲ ရမယ်။ ဒီအချိန်အတွင်းမှာ ဒီအကျပ်အတည်းကို ဘယ်လို ကျော်ဖြတ်မလဲ ဆိုတာ စဉ်းစားရမယ်။ ယွင်အောက်ထျန်း.... ရှင် အရင် ပြော။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ မတ်တတ်ထရပ်ပြီး ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ သူ နောက်ပြောင် မနေတော့ပေ။ အလေးအနက် ထားနေ၏။</p> <p> </p> <p>လေခွင်းမြို့ အန္တရာယ် အကြီးဆုံးအချိန် ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ သူ ချက်ချင်း စကားမပြောဘဲ စဉ်းစားနေမိ၏။ သူ့၌ လမ်းလျှောက်ရင်း စဉ်းစားတတ်သော အကျင့် ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>နာရီဝက်လောက် လမ်းလျှောက်ပြီးမှ မြေပုံရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ သူက ပြောလိုက်၏။ “သခင်မ... ပြဿနာအားလုံးရဲ့ အရင်းအမြစ်က သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေပဲ။ ငှားရမ်းထားတဲ့ နှစ် ၅၀ ပြည့်သွားပြီ။ မော့မျိုးနွယ်စုက ပြန်မပေးချင်ဘူး။</p> <p> </p> <p>ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီနယ်မြေက သူတို့ရဲ့ အသက်သွေးကြော ဖြစ်နေလို့ပဲ။ ဒါကြောင့် ဒီလို ယုတ်မာတဲ့ အကြံအစည်တွေ လုပ်လာတာ။ ရှီးယွီမြို့ရဲ့ စားနပ်ရိက္ခာ ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းက အဲဒီနယ်မြေက ရနေတာ။ ပြန်ပေးလိုက်ရင် ခါးပြတ်သလို ဖြစ်သွားမှာ။</p> <p> </p> <p>ဆားအဆိပ်သင့်ပြီး လူရာချီ သေတယ်။ ဆားတွင်း ပြိုကျပြီး လူထောင်ချီ သေတယ်။ သေချာတာကတော့ ကျုပ်တို့ ပိတ်ဆို့ခံရမယ်။ အဲဒီထက် ပိုဆိုးတာတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ ပုံမှန်အတိုင်းဆိုရင် ကျုပ်တို့က အမှန်တရားကို စုံစမ်းရမယ်။ ဘယ်သူတွေ ပူးပေါင်းကြံစည်လဲ ဖော်ထုတ်ရမယ်။”</p> <p> </p> <p>အားလုံး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို လုပ်ရင် မော့ချိုရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲ ဝင်သွားသလို ဖြစ်မယ်။ အချိန်ကုန် လူပန်း ဖြစ်မယ်။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဆက်ပြော၏။ “ဒီအမှုက ရှင်းလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ အမှန်တရား ပေါ်လာရင်တောင် အလကားပဲ။ လူတွေက ကျုပ်တို့ကိုပဲ အပြစ်တင်နေကြမှာ။”</p> <p> </p> <p>မှန်ပေသည်။ ကောလာဟလက လေလို မြန်သော်လည်း အမှန်တရားက လိပ်လို နှေးကွေးသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ဒီအကျပ်အတည်းကို ဖြေရှင်းချင်ရင် တခြား အရင်းအမြစ်ကို ရှာရမယ်။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ဘာအရင်းအမြစ်လဲ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ဒီပြဿနာရဲ့ အရင်းအမြစ်က မော့မျိုးနွယ်စု မဟုတ်ဘူး။ မဟာမိတ်အဖွဲ့ ခေါင်းဆောင် ထန်ထိုင်မျိုးနွယ်စုပဲ။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ “ဆက်ပြော။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဆက်ပြောလိုက်၏။ “ထန်ထိုင်မျိုးနွယ်စုက ရည်မှန်းချက်ကြီးတယ်။ ပိုင်ရှင်မဲ့ နယ်မြေ တစ်ခုလုံးကို ပေါင်းစည်းပြီး နိုင်ငံထောင်ချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ တခြားမြို့စားမင်းတွေရဲ့ ထောက်ခံမှု လိုတယ်။ သူတို့က လောဘကြီးတယ်။ ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ ခက်တယ်။ ဒါကြောင့် နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ သူတစ်ပါး ပစ္စည်းနဲ့ မိတ်ဖွဲ့တာ။ လေခွင်းမြို့ကို စတေးပြီး ချိုရွှေမြို့နဲ့ ရှီးယွီမြို့ရဲ့ ထောက်ခံမှုကို ရယူတာ။</p> <p> </p> <p>ဒါကြောင့် မော့မျိုးနွယ်စုက လက်ရဲဇက်ရဲ လုပ်နေတာ။ နောက်ကွယ်မှာ ထန်ထိုင်မျိုးနွယ်စု ရှိနေလို့ပဲ။ မင်းမဲ့စရိုက်က အထက်ကို တက်လှမ်းဖို့ လှေကားထစ်ပဲ။ မင်းမဲ့စရိုက် ဖန်တီးမှ ရည်မှန်းချက်ကြီးသူတွေ အခွင့်အရေး ရမှာ။ ထန်ထိုင်မျိုးနွယ်စုက အကြီးမားဆုံး ရည်မှန်းချက်သမားပဲ။”</p> <p> </p> <p>“မင်းမဲ့စရိုက်က လှေကားထစ် ဟုတ်လား။”</p> <p> </p> <p>ဆရာကြီး ဇိုအန်က သဘောကျသွားသည်။ “ဘယ်သူ ပြောတာလဲ။”</p> <p> </p> <p>“လီတဲလ်ဖင်းဂါးလေ။”</p> <p> </p> <p>(လီတဲလ်ဖင်းဂါး ဆိုသူမှာ ကမ္ဘာကျော် Game of Thrones (A Song of Ice and Fire) ဇာတ်လမ်းတွဲထဲမှ အဓိကဇာတ်ကောင်တစ်ဦးဖြစ်သူ Petyr Baelish ၏ နာမည်ပြောင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်းမဲ့စရိုက်က လှေကားထစ် ဆိုသော စကား၏ ဆိုလိုရင်းမှာ ဤကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးနေသည့် အခြေအနေ၌ မည်သူ့ကိုမှ မယုံဘဲ၊ မိမိ၏ အကျိုးအမြတ်အတွက် လှည့်ကွက်များကို အသုံးချပြီး အပေါ်ကို ရောက်အောင် တက်လှမ်းနိုင်သူကသာ အောင်နိုင်သူ ဖြစ်မည်ဆိုခြင်းပင်။)</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်၏။ “ဒါကြောင့် ပြဿနာ ဖြေရှင်းချင်ရင် မော့မျိုးနွယ်စုကို ကြည့်နေလို့ မရဘူး။ ထန်ထိုင်မျိုးနွယ်စုကို ကိုင်တွယ်ရမယ်။”</p> <p> </p> <p>အလွန် ထူးခြားသော သုံးသပ်ချက်ပင်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အခြေအနေမှန်ကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ဆရာကြီး ဇိုအန်က မေးလိုက်၏။ “ပြီးတော့ရော။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ထန်ထိုင်မျိုးနွယ်စုကတော့ အခုထိ ဆုံးဖြတ်ချက် မချရသေးဘူး။ တွေဝေနေတုန်းပဲ။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးလိုက်၏။ “သူတို့ ဘာကို တွေဝေနေတာလဲ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ရှင်းပြလိုက်သည်။ “လေခွင်းမြို့ကို စတေးပြီး မော့မျိုးနွယ်စုကို သိမ်းသွင်းရမလား။ မော့မျိုးနွယ်စုကို စတေးပြီး လေခွင်းမြို့ကို သိမ်းသွင်းရမလား ဆိုတာပေါ့။”</p> <p> </p> <p>ဆရာကြီး ဇိုအန်က မေးလိုက်၏။ “ဘာလို့ ခင်ဗျား ဒီလို တွေးမိတာလဲ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ထပ်ရှင်းပြလိုက်သည်။ “ပြီးခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်က လေခွင်းမြို့ကို ပိတ်ဆို့ဖို့ အဆိုပြုခဲ့ပေမဲ့ အခုထိ အကောင်အထည် မဖော်သေးဘူး။ ပြီးတော့ နင်ချင်းရဲ့ အစီရင်ခံစာကို စောင့်နေတယ်ဆိုပြီး အချိန်ဆွဲထားတယ်။</p> <p> </p> <p>အဲဒီအချက် နှစ်ချက်ကို ကြည့်ပြီး တွေးလိုက်တာပဲ။ တကယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီဆိုရင် အစောကြီးတည်းက ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီပေါ့။ အခုက မော့မျိုးနွယ်စုနဲ့ ကျင်းမျိုးနွယ်စုကို မြေခွေး ၂ ကောင်လို ကိုက်ခိုင်းနေတယ် ဆိုတာ ဘေးကနေကြည့်ပြီး အမြတ်ထုတ်ချင်နေတာလေ။ သခင်မ... ထန်ထိုင်မျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်က ဘယ်သူလဲ။ တော်တော် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ လူပဲ။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ဖြေလိုက်၏။ “ထန်ထိုင်မြဲ့မင် တဲ့။ ကျွန်မရဲ့အဖေ အလေးစားဆုံး၊ အကြောက်ရွံ့ဆုံး လူပဲ။”</p> <p> </p> <p>ထိုသူ၏ နာမည်မှာ ကွန်ဖြူးရှပ်၏ တပည့်နာမည်နှင့် တူနေသောကြောင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့ အံ့ဩသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏။ “သခင်မ... သူက သခင်မကို လက်ထပ်ခွင့် တောင်းဖူးတယ် မဟုတ်လား။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က အံ့အားသင့်သွားဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ရှင် ဘယ်လို သိတာလဲ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ရှင်းပြလိုက်၏။ “ဒါက ထန်ထိုင်မျိုးနွယ်စုအတွက် အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းလေ။ သခင်မကို လက်ထပ်လိုက်ရင် လေခွင်းမြို့ကို အပိုင်ရပြီလေ။ သခင်မက အမျိုးသမီး ဖြစ်နေတော့ ပိုလွယ်တာပေါ့။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။ တောင်းဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ငြင်းလိုက်တယ်။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ဒါကြောင့် အခု သူတို့က လေခွင်းမြို့ကို စတေးဖို့ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ။ လေခွင်းမြို့ကို စတေးလိုက်ရင် တခြားမြို့စားမင်းတွေရဲ့ ထောက်ခံမှုကို ရမယ်။ ဒါက အမြတ်ထွက်တဲ့ အရောင်းအဝယ်ပဲ။ ပိုင်ယင် ဆားတွင်းကိစ္စက မော့မျိုးနွယ်စု လက်ချက် ဆိုပေမဲ့ ထန်ထိုင်မျိုးနွယ်စု မသိဘဲ လုပ်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့ မျက်နှာ တင်းမာသွား၏။ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ သုံးသပ်ချက်က တိကျလွန်းလှသည်။ “ယွင်အောက်ထျန်း... ဒီအကျပ်အတည်းကို ဖြေရှင်းနိုင်မယ့် နည်းလမ်း ရှိလား။”</p> <p> </p> <p>ကြည့်ရသည်မှာ မျှော်လင့်ချက် မရှိသလောက်ဖြစ်နေ၏။ သေလမ်းကိုသာ မြင်နေရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ပေမည့် ယွင်ကျုံးဟဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ရှိပါတယ်။ ကျုပ် နည်းလမ်းအတိုင်းလုပ်ရင် အကျပ်အတည်းကို ဖြေရှင်းနိုင်ရုံတင် မကဘူး။ သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေကိုပါ ပြန်ယူနိုင်ပါလိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>အားလုံး အံ့ဩသွားကြသည်။ <strong>‘ဒီအခြေအနေ ရောက်နေတာတောင် နယ်မြေပြန်ယူဖို့ တွေးနေသေးတာလား။ အိမ်မက် မက်နေတာလား။’</strong></p> <p> </p> <p>.................</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ရှင်းပြလိုက်၏။ “ကျုပ်ရဲ့ စစ်ဆင်ရေးကို အဆင့် ၄ ဆင့် ခွဲခြားထားတယ်။ ပထမအဆင့်... ငွေမိုးရွာမယ်။ ဒုတိယအဆင့်... မြားတစ်စင်းနဲ့ သူရဲကောင်းနှစ်ဦးကို သတ်မယ်။ တတိယအဆင့်... ဝံပုလွေနဲ့ ကျားကို တိုက်မယ်။ စတုတ္ထအဆင့်... ကောင်းကင်ဘုံကို အာခံမယ်။ ဒီ ၄ ဆင့် အောင်မြင်ရင် လေခွင်းမြို့ အန္တရာယ်ကင်းရုံတင် မကဘူး။ သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေကိုပါ ပြန်ရနိုင်လိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>အားလုံး နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။ အခြေအနေက မျှော်လင့်ချက် မရှိသလောက် ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။ “လူကြီးမင်းတို့... ခင်ဗျားတို့က ကာကွယ်ဖို့ပဲ စဉ်းစားနေလို့လေ။ ပိုင်ယင် ဆားတွင်းကို ကာကွယ်ဖို့ပဲ တွေးနေတာ မဟုတ်လား။”</p> <p> </p> <p>လန်ပိက ပြန်ပြောလိုက်၏။ “ဒါ ပုံမှန်ပဲလေ။ ပိုင်ယင် ဆားတွင်းက လေခွင်းမြို့ရဲ့ အသက်သွေးကြောပဲ။ တစ်နှစ်ကို ငွေသား ၄၊ ၅ သိန်းလောက် ဝင်ငွေရှိတယ်။ လေခွင်းမြို့ ဝင်ငွေရဲ့ ထက်ဝက်ကျော် ရှိတယ်။ ဘယ်သူက အဆုံးရှုံးခံမှာလဲ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ အံ့ဩသွားသည်။ <strong>‘ဆားတွင်းက ဝင်ငွေ ဒီလောက် များတာလား။’</strong></p> <p> </p> <p>ခေတ်သစ်ကမ္ဘာနှင့်ယှဉ်လျှင် ဘာမှ မဟုတ်သော်ငြား ယနေ့ခေတ်မှာတော့ အများကြီးဖြစ်လို့နေ၏။</p> <p> </p> <p>လေခွင်းမြို့၏ ဝင်ငွေက တစ်နှစ်ကို ၁ သန်းလောက် ရှိနေ၏။ လူဦးရေ ၄ သိန်းသာ ရှိသည့်မြို့အတွက် အရမ်း များသည့် ပမာဏပင်။</p> <p> </p> <p>သို့ပေမည့် ကျင်းမျိုးနွယ်စုက သုံးဖြုန်းလွန်း၏။ စစ်သည်များလည်း ထောင်ကျော် ရှိနေသောကြောင့် ဘာမှ မကျန်ပေ။ အတိုချုပ် ပြောရလျှင် ပိုင်ယင် ဆားတွင်း မရှိပါက လေခွင်းမြို့ ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ကဲ... ရှေ့ဆက် ဘာဖြစ်မလဲ တွက်ကြည့်ရအောင်။ ပထမဆုံး လျော်ကြေးငွေ အများကြီး ပေးရမယ်။ လူ ၂၀၀၀ လောက် သေသွားပြီ။ ကုန်သည်တွေ၊ အရာရှိတွေ ပါတော့ လျော်ကြေးက မနည်းဘူး။ အနည်းဆုံး ၁.၅ သန်းလောက် ကုန်လိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ သူမလည်း တွက်ချက်ထားပြီးသားဖြစ်နေ၏။ သို့သော်ငြား သူမ၌ ပေးစရာ ပိုက်ဆံ မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>“ဒါတင် မကသေးဘူး။ ဆားအဆိပ်သင့်မှုကြောင့် ရောင်းပြီးသား ဆားတွေကို ပြန်သိမ်းရမယ်။ ငွေပြန်အမ်း ရမယ်။ လျော်ကြေး ထပ်ပေးရမယ်။ ဒါက ၃ သိန်းလောက် ရှိမယ်။ စုစုပေါင်း ၁.၈ သန်းလောက် ပေးရမယ်။ ဒါ့အပြင် ဆားရောင်းလို့ မရတော့ဘူး။ ဝင်ငွေ ရပ်သွားမယ်။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “သခင်မ... ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲမှာ ငွေ ဘယ်လောက် ရှိလဲ။”</p> <p> </p> <p>“မရှိဘူး။” ကျင်းကျုံးယွဲ့က ရိုးရိုးသားသား ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မယုံနိုင်သလို မေးလိုက်၏။ “အများကြီး လိုတာလား။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “အများကြီး လိုတယ်။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ အံ့ဩသွား၏။ <strong>‘တစ်နှစ်ကို ၁ သန်း ဝင်ငွေ ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ လေခွင်းမြို့ တည်ထောင်ထားတာ နှစ်ပေါင်း ဘယ်လောက်တောင် ရှိနေပြီလဲ။ ဒီအတောအတွင်း စုဆောင်းငွေ ၁.၈ သန်းတောင် မစုဆောင်းထားနိုင်ဘူးလား။ ဒီသားအဖ နှစ်ယောက် တော်တော် ဖြုန်းတာပဲ။’</strong></p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ပထမအဆင့် အနေနဲ့ ၂ လ အတွင်း ငွေ ၁.၈ သန်း ရှာပြီး လျော်ကြေး ပေးရမယ်။”</p> <p> </p> <p>“မဖြစ်နိုင်ဘူး။” လန်ပိက ငြင်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“၂ လ အတွင်း မရနိုင်ဘူး။ ဘယ်သူမှလည်း ချေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ ကျွန်မ မပေးချင်ဘူး။ ဘာလို့ ပေးရမှာလဲ။” ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ မျက်လုံး ပြူးသွား၏။ <strong>‘လမင်းလေး... ခင်ဗျား မျက်နှာက လှသလောက် အရေထူတာပဲ။ ပိုက်ဆံ မရှိလို့ မပေးဘူး ဆိုတာမျိုး လုပ်လို့ ရမလား။’</strong></p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းခါယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။ “မရဘူး သခင်မ... ပေးရမယ်။ မပေးရင် နောက်အစီအစဉ်တွေ လုပ်လို့ မရတော့ဘူး။ တကယ်တော့ ဒီပမာဏက ကျုပ်တို့ ပန်းတိုင်နဲ့ ယှဉ်ရင် ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က တိုးညင်းသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်မ ပိုက်ဆံ နှမြောလို့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ် မရှိလို့ပါ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ကျန်တာ ကျုပ် စိုက်မယ်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save