Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၇၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>အရာရှိများသည် ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို မကျေနပ်သော်လည်း ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ခန့်အပ်ခြင်းအပေါ် ပို၍ မကျေနပ်ကြပေ။ လေခွင်းမြို့ ပျက်စီးတော့မည်ဟု ယူဆကြပြီး သင်္ဘောမနစ်ခင် ထွက်ပြေးကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ခန်းမတစ်ခုလုံးကို ဝေ့ကာ ကြည့်ရှုလိုက်၏။ “နှုတ်ထွက်ချင်တဲ့သူ ရှိသေးလား။ အခု ထွက်လို့ ရပါသေးတယ်။”</p> <p> </p> <p>ခန်းမထဲတွင် မည်သူမှ ထပ်မထွက်ကြတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ သတိထားမိသည်မှာ နှုတ်ထွက်သွားသူ အားလုံးသည် စာပေပညာရှင်များသာ ဖြစ်ကြပြီး စစ်ဘက်အရာရှိများ တစ်ဦးတစ်ယောက်မှ မပါဝင်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းမျိုးနွယ်စု၏ ဖြုန်းတီးမှုများသည် စစ်တပ်အတွက် အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ယခင်မြို့စားမင်း ကျင်းအဲ့ လက်ထက်တည်းက စစ်တပ်ကို ငွေပုံအောပြီး တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် လေခွင်းမြို့၏ စစ်တပ်သည် အလွန် သစ္စာရှိပြီး စွမ်းရည်ထက်မြက်၏။</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ “ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ။ အခုကစပြီး ယွင်အောက်ထျန်းက ဒုတိယခေါင်းဆောင်အဖြစ် ဆရာကြီး ဇိုအန်နဲ့အတူ ဒီကိစ္စကို တာဝန်ယူလိမ့်မယ်။ ကန့်ကွက်သူ ရှိလား။”</p> <p> </p> <p>“အမိန့်တော်အတိုင်းပါ သခင်မ...” ကျန်ရှိနေသော အရာရှိများအားလုံး ဦးညွှတ်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က အမိန့်များ ဆက်တိုက် ထုတ်ပြန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့ကစပြီး လေခွင်းမြို့ကို စစ်အုပ်ချုပ်ရေး ကြေညာတယ်။ ညမထွက်ရ အမိန့် ထုတ်တယ်။”</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့ကစပြီး စားနပ်ရိက္ခာကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီ။”</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့ကစပြီး စစ်တပ်ကို အသင့်အနေအထား ပြင်ဆင်ထားမယ်။”</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့ကစပြီးမြို့တံခါး ၄ ပေါက်လုံး ပိတ်ထားမယ်။ အမိန့်မရဘဲ ဘယ်သူမှ အဝင်အထွက် မလုပ်ရဘူး။”</p> <p> </p> <p>“ကောလာဟလ ဖြန့်တဲ့သူတွေကို ပထမအကြိမ် သတိပေးမယ်။ ဒုတိယအကြိမ် ကြိမ်ဒဏ်ပေးမယ်။ တတိယအကြိမ် ခေါင်းဖြတ်သတ်မယ်။”</p> <p> </p> <p>စစ်ဗိုလ်ချုပ်များ ဒူးထောက်လိုက်ကြ၏။ “ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်မ...”</p> <p> </p> <p>အမိန့်ရသည်နှင့် စစ်သည်များသည် တန်းစီလျက် မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြပြီး မြို့တံခါးများ ပိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မြို့ရိုးပေါ်တွင် စစ်သည်များ ပြည့်နှက်နေသလို လမ်းမပေါ်တွင်လည်း ကင်းလှည့်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>မုန်တိုင်းမလာခင် ငြိမ်သက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ မုန်တိုင်းလာနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားနေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ဆရာကြီး ဇိုအန်၊ ယွင်အောက်ထျန်း... ရှင်တို့နှစ်ယောက်ကို ယုံကြည်ပြီး တာဝန်ပေးလိုက်ပြီ။ ကျွန်မကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ကြပါနဲ့။”</p> <p> </p> <p>.................</p> <p> </p> <p>မြို့စားအိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်ချိန်မှာတော့  ကျင်းကျုံးယွဲ့ အနားယူရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အပြင်ဘက်မှ စစ်သည်တစ်ဦးက သတင်းပို့လိုက်၏။ “သခင်မ... ကျင်ယီဝေ တပ်မှူး ချူကျောင်းရန် ဝင်ခွင့် တောင်းနေပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်။”</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် ချောမောသော ချူကျောင်းရန် ဝင်ရောက်လာပြီး ဒူးထောက်လိုက်၏။ “သခင်မကို ဂါရဝပြုပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ဘာကိစ္စလဲ။”</p> <p> </p> <p>ချူကျောင်းရန်က ပြောလိုက်၏။ “အခုလို အချိန်မှာ မနှောင့်ယှက်သင့်ပေမဲ့ အရေးကြီးလို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ အခု ယွင်အောက်ထျန်းကို တာဝန်ပေးလိုက်တယ်ဆိုတော့ ပြောသင့်တာ ပြောပြရပါမယ်။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ခွင့်ပြုလိုက်သည်။ “ပြောပါ။”</p> <p> </p> <p>ချူကျောင်းရန်က ပြောလိုက်၏။ “သခင်မ... ရွှီအန်းထင် (ပုစဉ်း) ကို မှတ်မိလား။ မျက်နှာမှာ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ စောင်းပညာရှင်လေ။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “မှတ်မိတယ်။”</p> <p> </p> <p>ချူကျောင်းရန်က ပြောလိုက်၏။ “သူက ကောင်းကင်အမွေးအတောင် နန်းဆောင်မှာ စောင်းတီး သင်ပေးရင်း တာယင်အင်ပါယာ သူလျှိုတွေနဲ့ ဆက်သွယ်ခဲ့လို့ သွေးနက်ဂိုဏ်းက ဖမ်းထားတာပါ။ ကျုပ်တို့ စစ်ဆေးဖို့ ခေါ်ထုတ်လာတုန်း ယွင်အောက်ထျန်းက ဝင်ရှုပ်ခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ ကတိုးမွှေးသခင်မက အာမခံပြီး ခေါ်သွားခဲ့တယ်။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးလိုက်သည်။ “သိတယ်။ သူမ အခုထိ ရှိနေသေးတယ်။ သံသယ ကြီးကြီးမားမား ရှိလို့လား။”</p> <p> </p> <p>ချူကျောင်းရန်က ဆက်ပြောလိုက်၏။ “မကြီးမားပေမဲ့ ရှိနေပါတယ်။ အရေးကြီးတာက သူမနဲ့ ယွင်အောက်ထျန်းက သိနေကြတယ်။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က အံ့အားသင့်သွားသည်။ “တကယ်လား။”</p> <p> </p> <p>ချူကျောင်းရန်က ပြောလိုက်၏။ “တကယ်ပါ။ ဒါက အစီရင်ခံစာပါ။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့ အစီရင်ခံစာကို ဖတ်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ “ဒီအစီရင်ခံစာက ပုံမှန်ပါပဲ။”</p> <p> </p> <p>ချူကျောင်းရန်က ပြောလိုက်၏။ “သတိထားရပါမယ်။ ယွင်အောက်ထျန်းက တကယ် မရိုးသားဘူးဆိုရင် အခု အခြေအနေမှာ ပိုဆိုးသွားနိုင်ပါတယ်။ သူက တာဝန်ကြီး ယူထားရတာလေ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် ချူကျောင်းရန်က ရေနှင့်မီးလိုပဲ အခွင့်အရေးရတိုင်း တိုက်ခိုက်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ရှင် မမေ့နဲ့အုံး။ တာယင်အင်ပါယာ သူလျှိုခေါင်းဆောင် စာရေးတော်ကြီး ဝမ်ရှန်း (ဝမ်ပိရန်)ကို ဖော်ထုတ်ပေးခဲ့တာ ယွင်အောက်ထျန်းပဲ။”</p> <p> </p> <p>ချူကျောင်းရန်က ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒါက ဟေးလုံထိုင်က တမင် ဖော်ထုတ်ခိုင်းတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ယွင်အောက်ထျန်းကို ယုံကြည်မှု ရအောင် လုပ်တာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ဤစကားက ရက်စက်လွန်းလှ၏။</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ယွင်အောက်ထျန်းရဲ့ နောက်ကြောင်းကို ရှင်ကိုယ်တိုင် စစ်ဆေး ခဲ့တာလေ။ သူလျှိုနဲ့ မပတ်သက်ဘူးဆို။”</p> <p> </p> <p>ချူကျောင်းရန်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။ “ဒါပေမဲ့ အခု သူက ရွှီအန်းထင်နဲ့ ပတ်သက်နေတယ်။ ရွှီအန်းထင်က သူလျှိုတွေနဲ့ ပတ်သက်နေတယ်။ ဒါကို စစ်ဆေးရမယ်။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ဘယ်လို စစ်မလဲ။”</p> <p> </p> <p>ချူကျောင်းရန်က ပြောလိုက်၏။ “သခင်မ ကိုယ်တိုင် စမ်းသပ်ကြည့်ပါ။ သူ့တုံ့ပြန်မှု နည်းနည်းလေး မှားတာနဲ့ သိသာပါလိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က တုန့်ဆိုင်းနေသည့် လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “သူက အခု တာဝန်ကြီး ယူထားရတာ။ ကျွန်မက မယုံသလို သွားလုပ်ရင် စိတ်ဝမ်းကွဲသွားလိမ့်မယ်။ တကယ်လို့ သူက အပြစ်ကင်းနေရင် ဘယ်လို လုပ်မလဲ။”</p> <p> </p> <p>ချူကျောင်းရန် တိတ်ဆိတ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က သတိပေးလိုက်သည်။ “သူ သိသွားလိမ့်မယ်။ ရှင် လုပ်တယ်ဆိုတာ သိသွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီကျရင် သူ့ကို ချော့ဖို့ ရှင့်ကို အပြစ်ပေးရလိမ့်မယ်။ သေချာ စဉ်းစားနော်။”</p> <p> </p> <p>ချူကျောင်းရန် ခဏ စဉ်းစားပြီး ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “သေချာပေါက် စမ်းသပ်သင့်ပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>.................</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က သူ၏ အိမ်ဝင်းငယ်လေးထဲသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ ယခင်က ညစ်ပတ်နေသော်လည်း ယခုအခါ သပ်ရပ်နေပြီး ပရိဘောဂ အသစ်များဖြင့် ခမ်းနားနေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် စမ်းသပ်မှုများ စတင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ အချိန်လုနေရပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် မွှေးပျံ့သော ရနံ့တစ်ခု ရရှိလိုက်ပြီး ကျင်းကျုံးယွဲ့ ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p><strong>‘ထူးဆန်းလိုက်တာ။ ဒီအချိန်ကြီး ဘာလာလုပ်တာလဲ။’</strong></p> <p> </p> <p>“ယွင်အောက်ထျန်း... ရှင့်တာဝန်က ကြီးလေးတယ်။ ပြုစုစောင့်ရှောက်ဖို့ လူလိုတယ်။ ဒါကြောင့် အစေခံ တစ်ယောက် ခေါ်လာပေးတာ။” ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဝင်ခဲ့...”</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဝင်ရောက်လာသည်။ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစား ပြေပြစ်လှပသော်လည်း ငွေရောင် မျက်နှာဖုံး တပ်ဆင်ထားသည်။ ရွှီအန်းထင် (ပုစဉ်း)ပင်။</p> <p> </p> <p>“ယွင်အောက်ထျန်း... သူ့ကို သိလား။” ကျင်းကျုံးယွဲ့က စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ရင်း မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရင်ထိတ်သွားသည်။ <strong>‘ပြဿနာ တက်ပြီ။ မသိဘူး ပြောရင် ချူကျောင်းရန်ရဲ့ အစီရင်ခံစာနဲ့ ငြိမယ်။ မရိုးသားဘူး ဖြစ်သွားမယ်။ သိတယ် ပြောရင် ဘယ်လို သိတာလဲ ဆိုတာ ရှင်းပြရခက်မယ်။ ပုံမှန်အရ ဆိုရင် မသိသင့်ဘူးလေ။</strong></p> <p> </p> <p><strong>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ဘာလို့ သိနေတာလဲ။ ရွှီအန်းထင်က ဝန်ခံလိုက်တာလား။ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အန်းထင် တည်းခိုခန်းက ပေါက်ကြားသွားတာလား။ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါဆို ဘယ်သူက သတင်းပေးလိုက်တာလဲ။</strong><strong>’</strong></p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ အသည်းအသန် စဉ်းစားနေသည်။ သူနှင့် ရွှီအန်းထင် တွေ့သည်မှာ တည်းခိုခန်းထဲမှာဖြစ်၏။ မည်သူမှ မမြင်နိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>အပြင်မှာ တွေ့တာက တစ်ကြိမ်သာ ရှိသည်။ သူ ဗေဒင်ဆရာ အယောင်ဆောင်ပြီး လမ်းကြားထဲမှာ ထိုင်နေစဉ် ဗိုက်ဆာပြီး အေးခဲနေတုန်း ရွှီအန်းထင်က ထမင်းလာပို့ပေးခြင်းသာရှိ၏။ စကားတောင် မပြောဖြစ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တုန်းက မည်သူ မြင်သွားသနည်း။ သူက သာမန် ဗေဒင်ဆရာလေးသာဖြစ်သည်။ ထိုအရာကလည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဦးနှောက်က အသည်းအသန် အလုပ် လုပ်နေသည်။ ရုတ်တရက် လူတစ်ယောက်ကို သတိရလိုက်သည်။ <strong>‘ဟုတ်တယ်။ အဲဒီလူပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ပေါက်ဆီ နှစ်ခါ လာပို့ပေးတဲ့ သူတောင်းစားအိုကြီး၊ ဗေဒင်မဟောဘဲ သူတောင်းစား လိုက်လုပ်ဖို့ ပြောတဲ့ လူကြီး... သူက ပျောက်သွားလို့ ထွက်ပြေးသွားတယ် ထင်နေတာ။ တကယ်တော့ ကျုပ်ကို စောင့်ကြည့်နေတာကိုး။</strong></p> <p> </p> <p><strong>ဟုတ်တယ်။ သူက လေခွင်းမြို့ရဲ့ သူလျှို ဖြစ်ရမယ်။ ကျုပ်က လူစည်ကားတဲ့ နေရာမှာ ဗေဒင်မဟောဘဲ လူပြတ်တဲ့ နေရာမှာ ဟောနေတော့ သံသယ ဝင်သွားတာနေမှာ။ ဒါကြောင့် ရွှီအန်းထင် ထမင်းလာပို့တာကို မြင်သွားတာ။ အဲဒီတုန်းက အမှု မကြီးပေမဲ့ အခု ကျုပ် ရာထူးကြီးသွားတော့ ပြန်ဖော်ထုတ်လာတာပဲ။ ကြောက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ။</strong><strong>’</strong></p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အန်းထင်တည်းခိုခန်းရှိ လူများအား ၎င်းထံသို့ လုံးဝ မလာရောက်ရန် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် မှာကြားထားခဲ့သည်။ ထိုသို့သာ မဟုတ်ပါက ယနေ့တွင် အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်နိုင်ရန် ခဲယဉ်းပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း အခြေအနေကို မည်သို့ဆက်လက် ဖြေရှင်းရမည်နည်း။ အန္တရာယ်ရှိနိုင်သလား ဆိုသည်မှာ စဉ်းစားစရာဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>သတိကြီးလှသော ရွှီအန်းထင်သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့အား ထမင်းမပို့မီ နှစ်ရက်ခန့်အလိုက အခြားသော သူတောင်းစားများကို ကြိုတင်ဝေပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ယခုကဲ့သို့ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ထမင်းကျွေးခြင်းမှာ ပုံမှန်ကိစ္စတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသောကြောင့် မည်သူမှ သံသယဝင်ရန် အကြောင်း မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>.................</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ စဉ်းစားနေသည်မှာ ၁ စက္ကန့်လောက်သာ ကြာ၏။</p> <p> </p> <p>“ယွင်အောက်ထျန်း... သူ့ကို သိလား။” ကျင်းကျုံးယွဲ့ ထပ်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ရွှီအန်းထင်ကို သံသယ မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ပြီးမှ သတိရသလို လုပ်လိုက်၏။ ထိုညက မှောင်နေသောကြောင့် မျက်နှာကို မမြင်ရချေ။ မီးအိမ်ကိုင်ထားသောကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်သာ မြင်လိုက်ရခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့က သူမ၏ ခါးလေးကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံး အရောင်လက်သွားသလို လုပ်လိုက်သည်။ “မိန်းကလေး... စကားနည်းနည်း ပြောကြည့်ပါအုံး။”</p> <p> </p> <p>“သခင်ကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်။” ရွှီအန်းထင်က ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မှတ်မိပြီ။ မှတ်မိပြီ။ အဲဒီညက ထမင်းလာပို့တဲ့ မိန်းကလေး မဟုတ်လား။ အသံလေးက သာယာလိုက်တာ။ ကိုယ်လုံးလေးက လှလိုက်တာ။ အဲဒီညက ပြန်သွားပြီးတဲ့နောက် ကျုပ်...”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ စကားရပ်လိုက်သည်။ “လမင်းလေး... အထင်မလွဲပါနဲ့။ ကျုပ်စိတ်ထဲမှာ ခင်ဗျား တစ်ယောက်တည်း ရှိတာပါ။ တခြား မိန်းမတွေက အပိုပါပဲ။ နေပါအုံး။ ကျုပ်နဲ့ ဒီမိန်းကလေးက တစ်ခါပဲ တွေ့ဖူးတာပါ။ ခင်ဗျား ဘယ်လို သိတာလဲ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ မျက်နှာ တည်သွား၏။ “ခင်ဗျား ကျုပ်ကို စောင့်ကြည့်နေတာလား။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က အစီရင်ခံစာကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဖတ်ကြည့်လိုက်ချိန်မှာတော့ သူတောင်းစားအိုကြီး ရေးထားသည့်စာ ဖြစ်နေ၏။ <strong>‘သောက်ကျိုးနည်း... လွတ်လမ်း မရှိပါလား။’</strong></p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးလိုက်သည်။ “သူ့ကို ကိုယ်လုပ်တော်အဖြစ် ထားချင်လား။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို တစ်ချက်၊ ရွှီအန်းထင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ရှက်သလို လုပ်လိုက်သည်။ “ထားချင်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဆင်မပြေလောက်ဘူး။ ကျုပ် လုပ်ရမယ့် ကိစ္စတွေက လျှို့ဝှက်ချက်တွေလေ။”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ ရှင့်ကို တခြားနေရာ ပြောင်းပေးမယ်။ ပိုကောင်းတဲ့ နေရာမှာ ထားပေးမယ်။ အစေခံတွေလည်း ထည့်ပေးမယ်။ ရှင် ထွက်သွားတော့။” ကျင်းကျုံးယွဲ့က ရွှီအန်းထင်ကို ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ရွှီအန်းထင် ထွက်ခွာသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ဒီမိန်းကလေးက ရှင့်ကို ကျေးဇူးပြုဖူးတာပဲ။ သူ့နောက်ကြောင်းကို စစ်ဆေးပြီး ပြဿနာ မရှိရင် ရှင့်ဆီ ပို့ပေးမယ်။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရယ်မောလိုက်သည်။ “အားနာစရာကြီးဗျာ။”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် အလေးအနက် မေးလိုက်၏။ “ဒါနဲ့ ဒီအစီရင်ခံစာကို ဘယ်သူ ပေးတာလဲ။ ဘယ်သူက ကျုပ်ကို လုပ်ကြံချင်နေတာလဲ။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ချူကျောင်းရန်...”</p> <p> </p> <p>“သူပဲလား။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဒေါသထွက်သွား၏။ “သူက ဘာကိစ္စ ကျုပ်ကို စောင့်ကြည့်နေတာလဲ။ အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာ တမင် လုပ်ကြံတာ။ ဒါ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး မုန်းတီးမှုပဲ။ ပြီးတော့ ပိုင်ယင် ဆားတွင်းကိစ္စမှာ သူ တာဝန်မကင်းဘူး။ သူ့ကို အပြစ်ပေးသင့်တယ်။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ “သခင်မ... ပိုင်ယင် ဆားတွင်းကိစ္စမှာ ကျင်ယီဝေက ပေါ့ဆခဲ့တယ်။ ချူကျောင်းရန်ကို အပြစ်ပေးပါ။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးလိုက်၏။ “ဘယ်လို အပြစ်ပေးချင်လဲ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ခေါင်းဖြတ်လို့တော့ မရဘူးလေ။ ရာထူးဖြုတ်လို့လည်း မရဘူး။ အခုက လူလိုနေတဲ့ အချိန်လေ။ ဒါကြောင့် ကြိမ်ဒဏ် ၅၀ ပေးပါ။ နောက်ဆုံး ၁၀ ချက်ကို ကျုပ် ကိုယ်တိုင် ရိုက်မယ်။”</p> <p> </p> <p>ကြိမ်ဒဏ် ၅၀ က ကိစ္စမရှိသော်ငြား ကိုယ်တိုင်ရိုက်မယ် ဆိုသည်က လွန်လွန်း၏။</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ထပ်ပြောလိုက်၏။ “လူရှေ့သူရှေ့မှာ ရိုက်ရမယ်။ လူအများကြီး ကြည့်နေတဲ့ ရှေ့မှာ ရိုက်ရမှာနော်။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က သဘောတူလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ။ ရှင့်သဘောအတိုင်း လုပ်ပါ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save