Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၇၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“နေပါအုံး။ ဧည့်သည်ကို မသတ်ရဘူး ဆိုတာ မကြားဖူးဘူးလား။” ခြံဝင်းထဲမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် လူအိုကြီးတစ်ဦး ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ပေါင်ကြားတွင် အေးစက်သွားသော်လည်း သူ မလှုပ်ရှားပေ။ ဓားသွားက သူ့ပစ္စည်းနှင့် လက်မဝက်သာ လွဲသွားခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ထွက်လာသူမှာ ကျောင်းအုပ်ကြီး ကျူ့ထျန်းဖန် ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျောင်းအုပ်ကြီး...” ယွင်ဝမ်ရွှယ်က ဦးညွှတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကျောင်းအုပ်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။ “ခေါင်းဆောင်ယွင်... ဆွေးနွေးပွဲမှာ လူမသတ်ရဘူး။ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး မုန်းတီးမှု ရှိရင် ဆွေးနွေးပွဲပြီးမှ ရှင်းပါ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ဝမ်ရွှယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ကောင်းပါပြီ။”</p> <p> </p> <p>ကျောင်းအုပ်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ် စာသွားဖတ်လိုက်အုံးမယ်။ ဆွေးနွေးပြီးရင် ပြန်ခေါ်လိုက်ပါ။”</p> <p> </p> <p>ကျောင်းအုပ်ကြီး ထွက်ခွာသွား၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ဝမ်ရွှယ်က ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။ “ကျောင်းအုပ်ကြီးသာ မရောက်လာရင် ခင်ဗျား မိန်းမလျာ ဖြစ်သွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ နင်ချင်းက အပျိုစင် မဟုတ်တော့ဘူး ဆိုတော့ ကျုပ်အလှည့် ရောက်ပြီပေါ့။ ဆွေးနွေးပွဲ ပြီးတာနဲ့ ကျုပ်ညီမလေးဆီ သွားလည်ပြီး ကောင်းကောင်း ပြုစုပေးလိုက်အုံးမယ်။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ဝမ်ရွှယ် ထွက်ခွာသွား၏။ ဤအရာက ခြိမ်းခြောက်လိုက်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>.................</p> <p> </p> <p>ဆွေးနွေးပွဲ ပြန်လည် စတင်သည်။</p> <p> </p> <p>“လက်မှတ်ထိုးလိုက်။ ၁ လ အတွင်း ငွေရှာပေး။ မဟုတ်ရင် ကိုယ့်ကံကြမ္မာ ကိုယ်ဖန်တီးကြ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ဝမ်ရွှယ်က အေးစက်စက် ပြောဆိုလိုက်၏။ “ကျုပ်တို့နောက်မှာ မဟာမိတ်တပ်တွေ ရှိတယ်။ ငွေမပေးရင် စစ်တပ်က လာယူလိမ့်မယ်။ ငွေ ၅ သန်း... တစ်ပြားမှ မလျော့ဘူး။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ တွက်ချက်ထားသည်မှာ ၁.၈ သန်းဖြစ်ပြီး  ကျင်းကျုံးယွဲ့ ပေးနိုင်သည်က ၁.၅ သန်းဖြစ်၏။ ယွင်ဝမ်ရွှယ် တောင်းသည်မှာ  ၅ သန်း ဖြစ်လို့နေသည်။</p> <p> </p> <p><strong>‘ဒီကမ္ဘာမှာ ငွေတွင်းတွေ ပေါလို့သာပေါ့။ တခြားကမ္ဘာဆိုရင် နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံတောင် ဒီလောက် ရှာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။’</strong></p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “ခေါင်းဆောင်ကြီး... ပိုင်ယင် ဆားတွင်း ကိစ္စမှာ လူအများကြီး သေဆုံးခဲ့တာ စိတ်မကောင်းစရာပါပဲ။ လျော်ကြေး ပေးသင့်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ၅ သန်း ဆိုတာ များလွန်းပါတယ်။ လျှော့ပေးလို့ မရဘူးလား။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ဝမ်ရွှယ်က ငြင်းလိုက်သည်။ “မရဘူး။ တစ်ပြားမှ မလျော့ဘူး။”</p> <p> </p> <p>ဘေးနားမှ လူကြီးတစ်ဦးက ဝင်မေးလိုက်၏။ “လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်းက ဘယ်လောက် ပေးနိုင်မလဲ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ခဏ စဉ်းစားဟန် ပြုလိုက်ပြီး လက်ချောင်းတစ်ချောင်း ထောင်ပြလိုက်သည်။ “၁ သန်း...”</p> <p> </p> <p>အားလုံး ကြောင်အသွားကြ၏။ <strong>‘ဈေးဆစ်တာ ရက်စက်လိုက်တာ။ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်း လျှော့ချလိုက်တာပဲ။’</strong></p> <p> </p> <p>ယွင်ဝမ်ရွှယ် ဒေါသထွက်သွားသည်။ <strong>‘ကျုပ်က ဒီဆွေးနွေးပွဲကို လေလံယူထားတာကွ။ ၁.၆ သန်း အာမခံထားတာ။ ၁.၆ သန်းအထက် ရသမျှ ကျုပ်ရဲ့အမြတ်၊ ၁.၆ သန်းအောက် ရရင် ကျုပ်အိတ်စိုက်ရမယ်။ ခင်ဗျားက ၁ သန်းပဲ ပေးမယ် ဆိုတော့ ကျုပ်က ၆ သိန်း စိုက်ရမှာလား။ ရူးနေတာလား။’</strong></p> <p> </p> <p>နိုင်ငံရေး ဆွေးနွေးပွဲကို လေလံယူလို့ ရသည်လား။ ပိုင်ရှင်မဲ့ နယ်မြေ ဖြစ်သောကြောင့် ရနိုင်၏။</p> <p> </p> <p>“၁ သန်းပဲ။ တစ်ပြားမှ မပိုဘူး။ ပိုပေးရင် ကျုပ်ဟာကျုပ် ဖြတ်ပစ်လိုက်မယ်။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြတ်သားစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျား သေချင်နေတာလား။” ယွင်ဝမ်ရွှယ်က ဒေါသထွက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ဝမ်ရွှယ်၏ စိတ်ထဲတွင် လျာထားသော ပမာဏမှာ အနည်းဆုံး ငွေ ၂ သန်း ဖြစ်သည်။ ထိုမျှရရှိမှသာ အခြေခံကုန်ကျစရိတ်များကို ဖယ်ထုတ်ပြီးနောက် အသားတင်အမြတ် ၄ သိန်းခန့် ထွက်ပေါ်လာမည်။</p> <p> </p> <p>အထွေထွေအသုံးစရိတ်များ နုတ်ပယ်ပြီး လက်ထဲတွင် ၂ သိန်းခန့် အသားတင် ကျန်ရှိနေရန်လိုအပ်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ယခုအပေးအယူတွင် ငွေ ၂ သန်း ရရှိရေးမှာ သူ့အတွက် မဖြစ်မနေ အောင်မြင်ရမည့် ပန်းတိုင်တစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ဝမ်ရွှယ်က ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်လိုက်၏။ “ခင်ဗျားက မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို စော်ကားတာပဲ။ ကျုပ်ကို စော်ကားတာပဲ။ အကျိုးဆက်က ပြင်းထန်လိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “အစ်ကိုကြီး... ကျုပ်က ရိုးသားမှုကို ပြတာပါ။”</p> <p> </p> <p><strong>‘နင်ချင်းနဲ့အိပ်ဖူးတယ် ဆိုမှတော့ ခဲအို တော်စပ်တဲ့ ယွင်ဝမ်ရွှယ်ကို အစ်ကိုကြီး ခေါ်တာ မမှားဘူးလေ။’</strong></p> <p> </p> <p>ယွင်ဝမ်ရွှယ်က ဆရာကြီး ဇိုအန်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။ “ဆရာကြီး.... ဒါ ဆရာကြီး သဘောထားပဲလား။”</p> <p> </p> <p>ဆရာကြီး ဇိုအန်လည်း အံ့ဩနေသည်။ <strong>‘ယွင်အောက်ထျန်း... ခင်ဗျား ပြောတုန်းက ၁.၈ သန်း သင့်တော်တယ် ဆို။ ကျင်းကျုံးယွဲ့က ၁.၅ သန်း ပေးနိုင်တယ် ဆို။ အခု ၁ သန်းပဲ ပေးမယ် ဆိုတော့ လွန်လွန်းနေပြီ မဟုတ်ဘူးလား။’</strong></p> <p> </p> <p>သို့ပေမည့် သူက ယွင်ကျုံးဟဲ့ဘက်က ရပ်တည်ပေးလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။ ယွင်အောက်ထျန်း သဘောက ကျုပ် သဘောပဲ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ဝမ်ရွှယ် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်၏။ “မဆွေးနွေးတော့ဘူး။ ပြန်ကြတော့။ ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို သွားပြောလိုက်။ လူလဲလွှတ်ရင် လွှတ်။ မလွှတ်ရင် စစ်တပ်နဲ့ လာရှင်းမယ်။”</p> <p> </p> <p>သူသည် ဓားကို ဆွဲထုတ်ပြီး စားပွဲခုံကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ခွမ်း...”</p> <p> </p> <p>စားပွဲခုံ နှစ်ပိုင်းကျိုးသွား၏။</p> <p> </p> <p>ပထမအကြိမ် ဆွေးနွေးပွဲက ၅ မိနစ်အတွင်း ပျက်စီးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>.................</p> <p> </p> <p>လေခွင်းမြို့စားအိမ်တော်</p> <p> </p> <p>“ယွင်အောက်ထျန်း ၁ သန်း ဆိုတာ အတည်လား။ နောက်တာလား။” ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်သည်။ “အတည်ပါ။”</p> <p> </p> <p>အားလုံး ကြောင်အသွားကြ၏။ ၁ သန်း ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူတို့ လက်ခံမှာ မဟုတ်ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအရာက ယွင်ဝမ်ရွှယ်ကို အရှုံးပေါ်အောင် လုပ်နေခြင်းနှင့် တူသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က စာရွက်တစ်ရွက် ထုတ်ပြလိုက်သည်။ “ချူကျောင်းရန်ရဲ့ ထောက်လှမ်းရေး သတင်းအရ ယွင်ဝမ်ရွှယ်က ၁.၆ သန်းနဲ့ လေလံယူထားတာ။ အဲဒီအောက် ရောက်ရင် သူ စိုက်ရမှာ။”</p> <p> </p> <p><strong>‘ချူကျောင်းရန်က တော်သားပဲ။ ဒီသတင်းကို ရအောင် ယူနိုင်တယ်။’</strong></p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ဒါကြောင့် ၁ သန်း ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။”</p> <p> </p> <p>လန်ပိက ဝင်ပြောသည်။ “၁ သန်း ဆိုရင် မဟာမိတ်အဖွဲ့ ဒေါသထွက်ပြီး စစ်တပ်လွှတ်လိမ့်မယ်။ ပိုင်ယင်နဲ့ လန်ထျန်ကို သိမ်းပိုက်လိမ့်မယ်။ စစ်ပွဲ ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ ၁.၈ သန်း လောက်ဆို အဆင်ပြေတယ်မလား။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ခေါင်းခါလိုက်၏။ “မရဘူး။ ၁ သန်းပဲ။”</p> <p> </p> <p>အားလုံး နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ဘာလို့လဲ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ရှင်းပြလိုက်၏။ “သာမန် ဆွေးနွေးပွဲ ဆိုရင် ၁.၈ သန်း လက်ခံလို့ ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီဆွေးနွေးပွဲကို သူ လေလံယူထားတာ ဆိုတော့ သူ့ကို အသေလှီးရမယ်။”</p> <p> </p> <p>ဆရာကြီး ဇိုအန်က မေးလိုက်သည်။ “ဘယ်လို လှီးမှာလဲ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ်တို့က ၁ သန်းပဲ ပေးမယ်။ ကျန်တဲ့ ၆ သိန်းကို သူ စိုက်ရမယ်။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောသည်။ “သူက အရူးမှ မဟုတ်တာ။ ဘယ်လက်ခံမလဲ။ သူ့ပိုင်ဆိုင်မှုက ၁ သန်း ကျော်ကျော်ပဲ ရှိတာ။ ထက်ဝက်လောက် စိုက်ရမယ့် အလုပ်ကို ဘယ်လုပ်မလဲ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဆက်ပြောလိုက်၏။ “မှန်တယ်။ အရူး မဟုတ်ရင် လက်မခံဘူး။ ဒါပေမဲ့ အမြတ်အများကြီး ရမယ် ဆိုရင်ကော။ သူက လောဘကြီးပြီး လောင်းကစား ဝါသနာပါသူလေ။”</p> <p> </p> <p>လန်ပိ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ <strong>‘ယွင်ဝမ်ရွှယ်က စွန့်စားရတာ ကြိုက်တယ်။ လောင်းကစားနဲ့ ကြီးပွားလာတာ။ ဒီဆွေးနွေးပွဲကို လေလံ ယူတာကကို လောင်းကစား ဆန်နေပြီ။’</strong></p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးယွဲ့က မေးလိုက်၏။ “အမြတ် ၁ သန်း ရမယ် ဆိုရင် ရင်းနှီးငွေ ၆ သိန်း ထည့်မလား။”</p> <p> </p> <p>လန်ပိက သဘောတူလိုက်သည်။ “ထည့်မှာပေါ့။ ၅ သိန်းလောက် ဆိုရင်တောင် ထည့်မှာ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “သူက သူ့ရဲ့ လောင်းကစား အတတ်ပညာကို ယုံကြည်မှု ရှိလား။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ဖြေလိုက်သည်။ “ရှိတာပေါ့။ လောင်းကစားလောကရဲ့ ဘုရင်လေ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ထပ်မေးလိုက်၏။ “ကျုပ်ရဲ့ လောင်းကစားပညာကော။”</p> <p> </p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ဖြေလိုက်သည်။ “ရှင်က လှည့်ဖြားတာ တော်ပေမဲ့ လောင်းကစားကျရင် ၁၀ ပွဲမှာ ၉ ပွဲ ရှုံးတယ်။ ဘောင်းဘီပါ ကျွတ်တဲ့အထိ ရှုံးတတ်တယ်။”</p> <p> </p> <p>ဤအရာက အမှန် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် ကျုပ်က သူ့ကို လောင်းကြေးထပ်မယ်။ လျော်ကြေး ၁ သန်းကို အရင်းထားမယ်။ နောက်ထပ် ၁.၅ သန်း ထပ်မယ်။ တစ်ဖက် ၇.၅ သိန်းစီ စိုက်မယ်။ သရေပွဲ မရှိဘူး။ နိုင်ရင် အကုန်ယူ၊ ရှုံးရင် အကုန်ပေး။</p> <p> </p> <p>ယွင်ဝမ်ရွှယ် နိုင်ရင် ၁ သန်းလောက် မြတ်မယ်။ ရှုံးရင်တော့ မွဲမယ်။ ကျုပ်တို့ ရှုံးရင် ၂.၅ သန်း ပေးရမယ်။ နိုင်ရင်တော့ အမြတ်ထွက်ပြီ။ ဒီလောင်းကြေးကို သူ လက်ခံမလား။”</p> <p> </p> <p>အားလုံး အံ့ဩသွားကြ၏။ <strong>‘ယွင်ကျုံးဟဲ့... ရှင် တကယ် ရူးနေတာပဲ။ နိုင်ငံရေး ဆွေးနွေးပွဲကို လောင်းကစားပွဲ လုပ်ပစ်လိုက်တာလား။ အရမ်း မိုက်ရူးရဲဆန်လွန်းတယ်။’</strong></p> <p> </p> <p>ဆရာကြီး ဇိုအန်က ပြောလိုက်သည်။ “ယွင်ဝမ်ရွှယ်ကတော့ လက်ခံလိမ့်မယ်။ သူက နိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်ထားတာကိုး။ ဒါပေမဲ့ မဟာမိတ်အဖွဲ့က လက်ခံပါ့မလား။ သိက္ခာကျတယ်လေ။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။ “လျှို့ဝှက် လုပ်ကြတာပေါ့။ လူကြီးလူကောင်းတွေ ရှေ့မှာ လုပ်မယ်။ စာချုပ် ချုပ်မယ်။ အပြင်လူတွေကိုတော့ ပုံမှန် ဆွေးနွေးပွဲလို့ ပြောမယ်။”</p> <p> </p> <p>စဉ်းစားကြည့်လျှင် ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိ၏။ ယွင်ဝမ်ရွှယ်က ၆ သိန်း ရင်းပြီး ၉ သိန်း မြတ်မည့် အလုပ်ကို လက်ခံမှာ သေချာသည်။ သူ ရှုံးမည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ တွေးမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>မဟာမိတ်အဖွဲ့ကလည်း ၁.၆ သန်း ရလျှင် ပြီးပြီဖြစ်သည်။ မည်သူ ပေးပေး ဂရုမစိုက်ချေ။</p> <p> </p> <p>“ပြဿနာ တစ်ခု ရှိတယ်။”</p> <p> </p> <p>လန်ပိက ထောက်ပြလိုက်သည်။ “ရှင် သူ့ကို နိုင်ပါ့မလား။ ရှင်က ၁၀ ပွဲမှာ ၉ ပွဲ ရှုံးတဲ့လူ။ သူက ဘယ်တော့မှ မရှုံးတဲ့လူလေ။”</p> <p> </p> <p>မှန်ပေသည်။ ယွင်ဝမ်ရွှယ်က ဂန္ထဝင်တွင်မည့် လောင်းကစားဘုရင်ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ယုံကြည်မှု ရှိစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျုပ် နိုင်မှာ သေချာတယ်။ နောက်ဆွေးနွေးပွဲကျရင် သူ့ကို အရှက်ကွဲပြီး သွေးအန်အောင် လုပ်ပြမယ်။”</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဤမျှအထိ ယုံကြည်မှုလွန်ကဲနေရခြင်းမှာ လကုန်၍ လအသစ်ကူးပြောင်းတော့မည့်အချိန်တွင် စိတ်ဝေဒနာရှင်အသစ်များ ရောက်ရှိလာတော့မည်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် အမှတ် (၁၆) လူနာဖြစ်သော စိတ်ဖတ်သူ သာရောက်လာပါက သူ၏အောင်ပွဲမှာ သေချာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် အခြားရွေးချယ်စရာတစ်ခုဖြစ်သည့် အမှတ် (၂၃) လူနာ ဒါဗင်ချီ ရောက်လာလျှင်လည်း အခြေအနေမှာ ထူးမခြားနား ဖြစ်နိုင်၏။</p> <p> </p> <p>ဒါဗင်ချီသည် တစ်ဖက်လူ၏ မျက်လုံးထဲရှိ အရိပ်ကိုကြည့်ရုံဖြင့် လက်ထဲရှိ ဖဲချပ်များကို အတပ်သိနိုင်သည့် အမြင်အာရုံထူးကဲသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့ ဖဲချပ်များကို ကြိုတင်မြင်နေရသည့်အတွက် ရှုံးနိမ့်ရန် အကြောင်းမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ယွင်ဝမ်ရွှယ် မည်မျှပင် တော်နေပါစေ ယွင်ကျုံးဟဲ့အတွက်မူ သေချာပေါက် အနိုင်ရရှိမှာ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save