Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၄၈၆</h2> <h2 style="text-align: center;">လုရီဖျင်မှ စံအိမ်ဝယ်ယူခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p>"ဘာကြားခဲ့လို့လဲ…" လုရီဝမ်သည် လန်ရှင်းမင်၏ ထူးဆန်းသည့် ပုံစံကြောင့် အံ့ဩသွားရသည်။ လန်ရှင်းမင်သည် ပြောရန် ဝန်လေးနေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ "ကျွန်တော် ကြားတာကတော့... လုကျီက ပြောထားတယ်တဲ့၊ တကယ်လို့ လုမိသားစုကုန်သည်အသင်းက လူတွေသာ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့မြို့တော်မှာ ပေါ်လာခဲ့ရင် သူတို့ကို ဒီမြို့ထဲကနေ လူသေအဖြစ်ပဲ ထွက်သွားခိုင်းမယ်လို့ ပြောထားတယ်"ဟု ပြောပြလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>လုရီဝမ်၏ မျက်နှာလည်း ဖြူလျော့သွားရသည်။</p> <p>"ဒီလောက်ဆိုရင် ညီအစ်ကိုလုလည်း သဘောပေါက်လောက်ပါပြီ၊ ဒီနေရာကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ" လန်ရှင်းမင်သည် လက်သီးယှက်၍ နှုတ်ဆက်ကာ လန်ဖုန်းကုန်သည်အသင်းသားများနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လန်ရှင်းမင် ထွက်သွားပြီးနောက် ကော့ချိုးယွဲ့က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် "အကိုဝမ်... ကျွန်မတို့ ဒီကနေ ထွက်သွားကြရင် မကောင်းဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လုရီဝမ်က ညှိုးငယ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းကာ "ငါ လက်နက်သွန်းလုပ်ခြင်းပြိုင်ပွဲအတွက် စာရင်းပေးပြီးသွားပြီ။ အခုမှ ထွက်သွားမယ်ဆိုရင် ပြိုင်ပွဲကနေ ထွက်ပြေးတယ်လို့ အမှတ်ခံရလိမ့်မယ်။ ဒါက နျိုဝါမယ်တော်ကြီးကို မလေးစားရာရောက်သလို ငါတို့အသင်းလည်း အပြစ်ပေးခံရလိမ့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်တကယ်ပင် လူအများအပြား စာရင်းပေးထားသည့် ပြိုင်ပွဲမှ လုရီဝမ်တစ်ယောက်တည်း ထွက်ပြေးသွားသည့်သတင်းသည် အလွန်ဆိုးရွားသည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကော့ချိုးယွဲ့သည်လည်း လုရီဖျင်ကို လှည့်ကြည့်ကာ "ဖျင်အာ... မင်းကော ဘယ်လိုထင်လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လုရီဖျင်၏ မျက်နှာမှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင် တည်ငြိမ်နေပြီး "သူက နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုက စစ်သူကြီးရဲ့ သား တစ်ယောက်ပဲလေ။ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကို သူ အမိန့်ပေးပိုင်ခွင့်ရှိတာမှ မဟုတ်တာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လုရီဝမ်ကလည်း "ဖျင်အာ ပြောတာမှန်တယ်၊ ဒီနတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုမှာ လုကျီက အရာရာကို ဆုံးဖြတ်လို့မရဘူး" ဟု ထောက်ခံလိုက်သည်။</p> <p>ကော့ချိုးယွဲ့မှာမူ မည်သို့ဆက်ပြေရမည် မသိတော့‌ေပ။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စု မြင့်မြတ်သောမြို့တော်ရှိ ခမ်းနားထည်ဝါသော စံအိမ်ကြီးတစ်ခုအတွင်း၌ လုကျီနှင့် လုဖုန်းတို့သည် ဝိုင်ခွက်ချင်းတိုက်ကာ ပျော်ပါးနေကြသည်။</p> <p>နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုဝင် လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦး ဝင်လာပြီး လုကျီ၏ နားအနီးသို့ကပ်၍ စကားအချို့ ကပ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အိုး... လုမိသားစုကုန်သည်အသင်းကလူတွေ စီဖန်းစားသောက်ဆိုင်ထဲမှာ ရှိနေတာလား" လုကျီက ဝိုင်ခွက်ကို ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပါတယ် သခင်ကြီး လုကျီ" ဟု လက်အောက်ငယ်သားက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လုမိသားစုက ဘယ်နှစ်ယောက်တောင် လာတာလဲ" လုဖုန်းက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"၅ ယောက်ပဲ ရောက်လာတာပါ၊ လုရီဝမ်နဲ့ သူ့ဇနီး၊ သားဖြစ်သူအပြင် အစေခံမိန်းကလေး ၂ ယောက်ပဲ ပါပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>လုဖုန်းသည် လုကျီကို ကြည့်ကာ "ညီအစ်ကိုလု... မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လုကျီက ပြုံးလျက် "စိတ်မပူပါနဲ့၊ သူတို့ ထွက်မပြေးနိုင်ပါဘူး။ အရင်ဆံုး ဒီအရသာရှိတဲ့ဝိုင်ကို ‌ေအး‌ေဆးဆက်သောက်ကြတာပေါ့၊ ပြီးမှ သွားလည်း အချိန်မှီပါတယ်" ဟု အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် လုရီဖျင်သည် မိဘနှစ်ပါးနှင့်အတူ စီဖန်းစားသောက်ဆိုင်မှ ထွက်ခွွါလာခဲ့သည်။ စီဖန်းစားသောက်ဆိုင်တွင် တည်းခိုရန် နေရာမရှိသဖြင့် ၎င်းတို့သည် နေထိုင်စရာ နေရာတစ်ခု ရှာဖွေရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် စားသောက်ဆိုင် အတော်များများသို့ သွားရောက်စုံစမ်းသော်လည်း လူပြည့်နေသဖြင့် အခန်းလွတ်မရှိကြောင်းသာ အဖြေပြန်ရခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုမှ ထွက်လာသောအခါ လုရီဝမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "တခြားဆိုင်တွေလည်း အကုန်ပြည့်နေပုံပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။အချိန်မှာလည်း လက်နက်သွန်းလုပ်ခြင်းပြိုင်ပွဲကျင်းပရန် ၁၀ ရက်ခန့် လိုသေး‌ေပသည်။</p> <p> </p> <p>လုရီဖျင် ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် "ကျွန်တော် ဝမ်ပေါင်ကုန်သည်ကြီးများအသင်းက လူတွေကို သိတယ်။ ဝမ်ပေါင်အသင်းဆီ သွားကြည့်ပြီး စံအိမ်တစ်လုံးလောက် တိုက်ရိုက်ဝယ်လိုက်ကြရအောင်" ဟု အကြံပြု‌ေလသည်။</p> <p> </p> <p>လုရီဝမ်နှင့် ကော့ချိုးယွဲ့တို့သည် လုရီဖျင်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>"စံအိမ်ဝယ်မယ် ဟုတ်လား" လုရီဝမ်က "ဒီနတ်ဆိုးမြို့တော်ရဲ့ စံအိမ်တွေက ချင်းချန်မြို့တော်က စံအိမ်တွေလို မဟုတ်ဘူး။ ချင်းချန်မြို့မှာ ယွမ်သန်းတစ်ရာနဲ့ စံအိမ်တစ်လုံး ဝယ်နိုင်ပေမဲ့၊ ဒီမြင့်မြတ်တဲ့မြေမှာတော့ ဈေးနှုန်းက အဆပေါင်း ရာနဲ့ချီ ပိုများတယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒါ့အပြင် ဒီမြို့မှာ စံအိမ်တွေက အရမ်းရှားပါးနေတာ၊ ဝယ်ချင်ရင်‌ေတာင် ဝယ်လို့ရချင်မှ ရမှာ"</p> <p> </p> <p>လုရီဝမ်နှင့် ကော့ချိုးယွဲ့တို့သည် လုရီဖျင်တွင် ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုများရှိကြောင်း သိထားကြသော်လည်း သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်အစစ်အမှန်နှင့် လုရီဖျင်တွင် အဆုံးမဲ့ပွင့်လန်းနေသော ဟုန့်မုန်စွမ်းအင် ရှိနေသည်ကိုမူ မသိရှိကြပေ။</p> <p> </p> <p>လုရီဖျင်က ပြုံးလျက် "အရင်သွားကြည့်ရအောင်၊ အဆင်မပြေရင် တခြားနည်းလမ်း စဉ်းစားတာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်၍ ၎င်းတို့လူစုသည် နတ်ဆိုးမြို့တော်ရှိ ဝမ်ပေါင်ကုန်သည်ကြီးများအသင်း ဌာနခွဲသို့ သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ပေါင်ကုန်သည်အသင်းသို့ ရောက်သောအခါ လုရီဖျင်သည် ဝမ်ရှီမင်းမှသူ့ကို အစောပိုင်း ပေးထားခဲ့သော အဆင့်မြင့် တံဆိပ်တံုးကို ထုတ်ပြပြီး စံအိမ်ဝယ်ယူလိုကြောင်း ပြောကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လုရီဖျင်တွင် အဆင့်မြင့် တံဆိပ်တုံးရှိနေသည်ကို မြင်ပြီး စံအိမ်ဝယ်ရန် ပြောဆိုလာသောအခါ ဝမ်ပေါင်ကုန်သည်အသင်းမှ တပည့်များမှာလည်း မပေါ့ဆရဲကြပေ။ သူတို့သည် လုရီဖျင်တို့မိသားစုကို အတွင်းခန်းမသို့ ဖိတ်ခေါ်ကာ လက်ဖက်ရည်ဖြင့် ဧည့်ခံပြီးနောက် ဝမ်ပေါင်ကုန်သည်အသင်း၏ မြို့တော်ဘဏ်ခွဲဥက္ကဋ္ဌကို သွားရောက်အကြောင်းကြားခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် ဝမ်ပေါင်ကုန်သည်အသင်း၏ ဥက္ကဋ္ဌ စုချောင်းရောက်ရှိလာပြီး လုရီဖျင်တို့မိသားစုကို နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုခဲ့သည်။ နှုတ်ဆက်စကားအချို့ ပြောကြားပြီးနောက် သူက "မင်းတို့ မြို့တော်မှာ စံအိမ်တစ်လုံး ဝယ်ချင်တယ်လို့ ကျွန်တော့လူတွေဆီက ကြားထားတယ်" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လုရီဖျင်ကလည်း ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ  "ဟုတ်တယ်၊ အခုချိန် မြို့တော်မှာ ရောင်းဖို့ အခန်းလွတ်စံအိမ်တွေ ရှိသေးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စုချောင်းက "အခုလောလောဆယ် ရောင်းဖို့ စံအိမ် သုံးလုံး ရှိပါတယ်။ အဲဒီသုံးလုံးစလုံးက အတော်လေး ကျယ်ဝန်းပြီး မြို့လယ်ခေါင်မှာရှိတဲ့ နေရာကောင်းတွေပါ။ ဒါပေမဲ့... အဲဒီစံအိမ်တွေက ဈေးနှုန်း နည်းနည်း‌ေတာ့မြင့်တိုင်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လုရီဖျင်က "ဈေးနှုန်းကို ပြောပါ…" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွမ် ဘီလီယံ ၃၀၀ ထိဈေးရှိပါတယ်" စုချောင်းက "အဲဒါက သုံးလုံးထဲမှာ အချိုဆုံးဈေးပါပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာ... ဘီလီယံ ၃၀၀ တောင်လား" လုရီဝမ်နှင့် ကော့ချိုးယွဲ့တို့မှာ လန့်သွားကြသည်။</p> <p>စုချောင်းအနေဖြင့်လည်း ထိုသို့တုံ့ပြန်မှုကို အသစ်ဆန်းမဖြစ်ခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ  စံအိမ်တစ်လုံးကို ဘီလီယံ ၃၀၀ ပေးဝယ်ရခြင်းသည် တစ်ဘဝလုံးစာရှာဖွေးထားသည့် ငွေကြေးများထက် ဈေးပိုကြီးနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ထိုစံအိမ်သုံးလုံးမှာ နှစ်ပေါင်း သိန်းချီ ကြာမြင့်နေသော်လည်း ယနေ့ထက်တိုင် မရောင်းရသေးခြင်းပင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဈေးအကြီးဆုံးတစ်ခုကကော ဘယ်လောက်လဲ" လုရီဖျင်၏ မျက်နှာထားမှာမူ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိပေ။</p> <p>ဘီလီယံ ၃၀၀ ဆိုသည်မှာ ဟုန့်မုန်ချီ ၃ သိန်းခန့်သာ ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>စုချောင်းက "ဈေးအကြီးဆုံးက ဘီလီယံ ၇၀၀ ပါ၊ နောက်တစ်ခုကတော့ ဘီလီယံ ၄၀၀ ပါ" ဟု ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စံအိမ်တစ်လုံးကို ယွမ် ဘီလီယံ ၇၀၀ ဟု စုချောင်း ပြောလိုက်သောအခါ လုရီဝမ်နှင့် ကော့ချိုးယွဲ့တို့မှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားရသည်။</p> <p>"ဘီလီယံ ၇၀၀ တန် စံအိမ်အကြောင်း ပြောပြနိုင်မလား" ဟု လုရီဖျင်က ဆိုလုိက်သည်။</p> <p> </p> <p>စုချောင်း အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ပြုံးပြကာ ဘီလီယံ ၇၀၀ တန် စံအိမ်အကြောင်း အသေးစိတ် ရှင်းပြလေသည်။ သူ၏ အဆိုအရ ထိုစံအိမ်ကို တည်ဆောက်ထားသော ပစ္စည်းများမှာ အဆင့်မြင့်ဆုံး ချောင်းကျောက်တုံးနှင့် ပစ္စည်းများ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်း၏ ခမ်းနားထည်ဝါမှုမှာ နျိုဝါမယ်‌ေတာ်ကြီး၏ ဝါနန်းတော်နီးပါးပင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်တို့ကို ကြည့်ဖို့ ခေါ်သွားပေးပါ" ဟု လုရီဖျင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စုချောင်းကလည်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ သဘောတူလိုက်သည်။</p> <p>လုရီဖျင်သည် ထိုစံအိမ်အား တကယ်ဝယ်ယူရန် ကြံစည်နေသည်ကို ကြားသောအခါ လုရီဝမ်နှင့် ကော့ချိုးယွဲ့တို့မှာ မှင်တက်နေကြမိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဖျင်အာ... မင်းမှာ ဘီလီယံ ၇၀၀ ရှိလို့လား" လုရီဝမ်က မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p>လုရီဖျင်က ပြုံးလျက် "လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်တုန်းက ကျွန်တော် ဝမ်ပေါင်ကုန်သည်အသင်း ဌာနချုပ် လေလံပွဲမှာ မီးလျှံတိမ်တိုက်ကျောက်တံုးတစ်ခုကို ဟုန့်မုန်ချီ ၂ သန်းနဲ့ ဝယ်ခဲ့ဖူးတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုန့်မုန်ချီ ၂ သန်းလား" လုရီဝမ်နှင့် ကော့ချိုးယွဲ့တို့မှာ ဆွံ့အသွားကြသည်။</p> <p>ဥက္ကဋ္ဌ စုချောင်ပင်လျှင် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခဏတာ တုန်လှုပ်သွားရလေသည်။</p> <p> </p> <p>လုရီဝမ်နှင့် ကော့ချိုးယွဲ့တို့မှာ ထိုစဉ်က လေလံပွဲအကြောင်း မသိကြသော်လည်း ဝမ်ပေါကုန်သည်ကြီးများအသင်း၏ ဥက္ကဋ္ဌဖြစ်သူ စုချောင်းအနေဖြင့်မူ သိထားပြီးဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စု၏ သန့်စင်သောသူရဲကောင်း လုံခဲ့နှင့် မှော်ဝင်မျိုးနွယ်စု မင်းသား ဝူပါ့ထျန်းတို့သည် ထိုမီးလျှံတိမ်တိုက်ကျောက်တုံး အတွက် အပြိုင်အဆိုင် လေလံဆွဲခဲ့ကြသော်လည်း၊  နောက်ဆုံးတွင် ထိုကျောက်တုံးကို လူငယ်တစ်ဦးကသာ ဝယ်ယူသွားနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>ထိုချိန် စုချောင်း၏ နှလုံးခုန်သံမှာလည်း မထိန်းနိုင်အောင် မြန်ဆန်လာခဲ့‌ေလသည်။</p> <p> </p> <p>လုရီဖျင်သည် ထိုစဉ်က မီးလျှံတိမ်တိုက်ကျောက်ကို ဝယ်ယူခဲ့သည့် လူငယ်မှန်း သိလိုက်ရသောအခါ စုချောင်း၏ အကြည့်များမှာ ပိုမိုရိုသေလေးစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။ စုချောင်းကိုယ်တိုင်ပင် ရှေ့မှ ဦးဆောင်ကာ လုရီဖျင်တို့မိသားစုအား ဘီလီယံ ၇၀၀ တန် စံအိမ်ကြီးဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လုရီဝမ်နှင့် ကော့ချိုးယွဲ့တို့မှာမူ နောက်မှ ငြိမ်သက်စွာ လိုက်ပါလာကြ‌ေလသည်။</p> <p>စုချောင်းသည် လုရီဖျင်တို့ကို ဘီလီယံ ၇၀၀ တန် စံအိမ်ရှေ့သို့ ခေါ်လာချိန်မှာပင် နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုမှ လုကျီသည် လုဖုန်း နှင့်အတူ အင်အားရာဂဏန်းရှိသော လူအုပ်ကြီးကို ခေါ်ဆောင်ကာ ရောက်ရှိလာပြီး လုရီဖျင်တို့၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဥက္ကဋ္ဌ စု..." လုကျီက ယဉ်ကျေးပျူငှာဟန်ဖြင့် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လုကျီ... မင်း ဘာလုပ်ချင်တာလဲ" စုချောင်းသည် လေသံမာမာဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လုကျီက ပြုံးလျက် - "ဥက္ကဋ္ဌ စု... အထင်မလွဲပါနဲ့၊ ကျွန်တော် ဝမ်ပေါင်ကုန်သည်အသင်းကို ပြဿနာရှာဖို့ လာတာမဟုတ်ပါဘူး"ဟုပြောလိုက်သည်။ ထိုသို့ပြောရင်း သူ၏အကြည့်များသည် လုရီဖျင်နှင့် လုရီဝမ်တို့အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။"ကျွန်တော် ဒီကိုလာတာက... ဒီလူတွေကို ခေါ်သွားဖို့ပဲ…"</p> <p> </p> <p>စုချောင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး လုရီဖျင်တို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လုကျီကို စိုက်ကြည့်ကာ "လုကျီ... ဒီလူတွေဟာ ငါတို့ ဝမ်ပေါင်ကုန်သည်အသင်းရဲ့ အထူးဧည့်သည်တော် တွေပဲ။ မင်း သူတို့ကို ခေါ်သွားခွင့်မရှိဘူး" ဟု ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လုကျီလည်း အံ့ဩသွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း အပြုံးမပျက်ခဲ့ပေ။"ဥက္ကဋ္ဌ စု... ခင်ဗျား တကယ်ပဲ ဒီကိစ္စထဲမှာ ဝင်ပါချင်တာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စုချောင်းက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် "ဟုတ်တယ်၊ သခင်လေးလုနဲ့ သူတို့မိသားစုက ငါတို့ ဝမ်ပေါင်ကုန်သည်အသင်းရဲ့ အထူးဧည့်သည်တော်တွေပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လုကျီ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွား‌ေလသည်။</p> <p>သူသည် နောက်ကွယ်မှ သိုင်းဆရာများကို လက်ဝေ့ယမ်းပြကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်"အခုချက်ချင်း လုမိသားစုကလူတွကို ဖမ်းခေါ်သွားစမ်း၊ ငါတို့ကိစ္စကို တားတဲ့လူရှိရင်လည်း တစ်ခါတည်း ရှင်းပစ်လိုက်ကြ”</p> <p>***</p> <p> </p>


Save