BIT

Title

Show in VIP/Series

Status (Active / Inactive)

<h2 style="text-align: center;">ဇွေ့ဖုန်းတောင်တန်းတွင် လူစုလူဝေးကြီး ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း</h2>

ရက္ခသဒါအိုဂိုဏ်းမှ ကျန်ရှိနေသောသူများအ‌ေပါ် လုရီဖျင်၏ အကြည့်ရောက်ရှိသွားသောအခါ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားကြရသည်။ အချို့မှာ ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် ခြေထောက်များပင် ပျော့ခွေသွားကြပြီး အချို့မှာ ဒူးထောက်ကျသွားကြသည်။ သို့သော်လည်း မည်သူမျှ ထွက်ပြေးရန် မဝံ့ရဲကြပေ။

“မင်းတို့ ဇွေ့ဖုန်းတောင်တန်းကို ရောက်လာတာ ဟုန့်မုန်းပုလဲကို ရှာဖို့လား” လုရီဖျင်သည် သူ၏ရှေ့မှ တာအိုဘိုး‌ေဘးတစ်ရာနီးပါးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က အလျင်အမြန်ပင် “ဟုတ်ပါတယ် သခင်ကြီးလု... ပြီးတော့ ဇွေ့ဖုန်းတောင်တန်းရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးမှာ အာကာသဟင်းလင်းပြင်ဝင်ပေါက်တစ်ခု ရှိတာကိုလည်း ကျွန်တော်တို့ ရှာတွေ့ထားပါတယ်။ အဲဒီဝင်ပေါက်က နှစ်အနည်းငယ်ကြာတိုင်း တစ်ခါ ပေါ်လာတတ်ပါတယ်။ ဒီဝင်ပေါက်က ဟုန့်မုန်ပုလဲနဲ့ ဆက်စပ်နေမယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ယူဆပါတယ်” ဟု ဖြေကြားခဲ့သည်။

လုရီဖျင်၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားပြီး “မင်းပြောချင်တာ ဟုန့်မုန်ပုလဲက အဲဒီဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာ ရှိနေမယ်လို့လား” ဟု မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်ပါတယ်၊ ဟုန့်မုန်ပုလဲက အဲဒီခြားနားတဲ့ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာ ရှိနေမယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ ခန့်မှန်းထားပါတယ်” ဟု ရက္ခသဒါအိုဂိုဏ်းမှ တာအိုဘိုးဘေးများအားလုံးလည်း ထိတ်လန့်တကြား ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

“ဒီဟင်းလင်းပြင်ရဲ့ ဝင်ပေါက်က နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ပေါ်လာပါလိမ့်မယ်” ဟု ရက္ခသဒါအို ပညာရှင်တစ်ဦးက ဆက်ပြောခဲ့သည်။ “ဒါပေမဲ့ ပေါ်လာတဲ့အချိန်က အလွန်တိုတောင်းပါတယ်။ အဲဒီအချိန်အတွင်းမှာ မဝင်နိုင်ရင်တော့ ဝင်ပေါက်က ပြန်ပျောက်သွားပြီး နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာမှ ပြန်ပေါ်လာမှာပါ”

လုရီဖျင်သည် သူ၏လက်ချောင်းကို တစ်ချက်ခါလိုက်ရာ အလင်းတန်းပေါင်း တစ်ရာနီးပါး ဖြာထွက်သွားခဲ့ပြီး ထိုရက္ခသဒါအို ပညာရှင်များ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွား‌ေလသည်။ သူတို့အားလုံးသည် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ကမ္ဘာဦးဖွင့်စချိပ်ပိတ်မှုတစ်ခု ရောက်ရှိသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာများ ပျက်သွားကြသည်။

“မကြောက်ပါနဲ့…” လုရီဖျင်က ဆိုလိုက်သည်။ “မင်းတို့ ငါ့ကို ဟုန့်မုန်ပုလဲ ရှာတွေ့အောင် ကူညီပေးရင် မင်းတို့ကိုယ်ထဲက ချိပ်ပိတ်မှုတွေ အလိုလို ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်”

ရက္ခသဒါအိုမှ ဘိုးဘွားများအားလုံးလည်း ကြောက်လန့်သွားပြီး ရိုသေစွာဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်ကြသည်။ ထိုသို့နှင့် သူတို့သည် လုရီဖျင်ကို အာကာသဟင်းလင်းပြင်ဝင်ပေါက် ပေါ်လာမည့်နေရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး စောင့်ဆိုင်းနေကြတော့သည်။

လုရီဖျင်နှင့် ရက္ခသဒါအိုအဖွဲ့သားများ စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်မှာပင် ရက္ခသဒါအိုဂိုဏ်းမှ တာအိုဘိူး‌ေဘးများ ဇွေ့ဖုန်းတောင်တန်းဆီသို့ ဝင်ရောက်သွားသည့်သတင်းမှာ ဝူဘိုး‌ေဘးထံသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

“ဪ... မင်းပြောချင်တာက ရက္ခသဒါအိုဂိုဏ်းကလူတွေ ဇွေ့ဖုန်းတောင်တန်းထဲကို အလုံးအရင်းနဲ့ ဝင်သွားတယ်ပေါ့၊ သူတို့ ဟုန့်မုန်ပုလဲရဲ့ သတင်းကို ရထားတာများ” ဝူဘိုး‌ေဘးဝူရှန်းက မေးလိုက်သည်။

ဝူရှန်းသည် ခေါင်းညိတ်၍ “ကျွန်တော်တို့ ရက္ခသဒါအိုဂိုဏ်းထဲမှာ ထည့်ထားတဲ့ သူလျှိုတွေရဲ့ အဆိုအရ သူတို့က နှစ်ပေါင်းများစွာ ဇွေ့ဖုန်းတောင်တန်းရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး‌‌ေနရာမှာ ဟုန့်မုန်ပုလဲကို ရှာဖွေနေခဲ့တာပါ။ ဒီတစ်ခါ သူတို့ အလုံးအရင်းနဲ့ ဝင်သွားတာက ဟုန့်မုန်ပုလဲ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာကို အတိအကျ သိသွားကြလို့ထင်တယ်” ဟု တင်ပြခဲ့သည်။

“အဖေ... အချိန်မနှောင်းခင် အခုပဲ ဇွေ့ဖုန်းတောင်တန်းကို သွားကြမလား” ဝူပါ့ထျန်းက ပြုံးလျက် “တကယ်လို့ သူတို့ တကယ်သိထားတယ်ဆိုရင်တောင် သူတို့ထက် အရင်ဦးအောင် ကျွန်တော်တို့က ဟုန့်မုန်ပုလဲကို အရယူနိုင်တာပဲ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

“အဖေသာ ဟုန့်မုန်ပုလဲကို ရခဲ့ရင် ကမ္ဘာဦးဖွင့်စ နယ်ပယ်ကိုပါ ဖောက်ထွက်နိုင်ပါလိမ့်မယ်”

ဝူဘိုး‌‌ေဘးသည် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး ခန်းမထဲရှိ ဝူမျိုးနွယ်စုမှ တာအိုဘိုး‌ေဘးများကို ကြည့်ကာ “တာအိုဘိုး‌ေဘးတွေအားလုံးကို ခေါ်လိုက်၊ ငါတို့ ချက်ချင်း ထွက်ခွာပြီး ဇွေ့ဖုန်းတောင်တန်းကို သွားမယ်” ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“ဟုန့်မုန်ပုလဲအကြောင်းကို ဘယ်သူမှ အပြင်ကို မပေါက်ကြားစေနဲ့၊ ပေါက်ကြားခဲ့ရင် အဲဒီလူကို ထာဝရ အကျဉ်းချထားမယ်လို့ သတိပေးထားလိုက်သည်”

ခေတ္တအကြာတွင် ဝူဘိုး‌ေဘးသည် ဝူမျိုးနွယ်စုမှ တာအိုပညာရှင်ပေါင်း သောင်းချီကို ဦးဆောင်ကာ ဇွေ့ဖုန်းတောင်တန်းဆီသို့ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ဝူမျိုးနွယ်စုမှ တာအိုဘိုးဘေးများအားလုံး စုပေါင်းထွက်ခွာသွားခြင်းမှာ အလွန်သိသာလွန်းသဖြင့် နျိုဝါ၊ စုန်လင်းနှင့် ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းမှ ပညာရှင်များ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသွားခဲ့သည်။

“ဝူဘိုး‌ေဘးက သူ့လူတွေအကုန်လုံးကို ခေါ်သွားတယ် ဟုတ်လား” နျိုဝါက လျိုချွမ်းကို မေးလိုက်သည်။ “သူတို့ ဘာရည်ရွယ်ချက်နဲ့ သွားတာလဲဆိုတာရော သိလား”

လျိုချွမ်းက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ “အတိအကျတော့ မသိရသေးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့သွားနေတဲ့ လမ်းကြောင်းအရဆိုရင် ဇွေ့ဖုန်းတောင်တန်းကို သွားနေတာပါ”

“ဇွေ့ဖုန်းတောင်တန်းလား” နျိုဝါ နှင့် စုန်လင်းတို့မှာ တစ်ပြိုင်တည်း ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

“ညီနောင်လုလည်း မြို့တော်ကနေ ထွက်သွားတုန်းက ဇွေ့ဖုန်းတောင်တန်းကို သွားမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မလား” စုန်လင်းက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ “ဒါက ဟုန့်မုန်ပုလဲနဲ့များ ဆက်စပ်နေမလား”

နျိုဝါသည် ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်ပြီး “မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုက တာအိုဘိုး‌ေဘးတွေအားလုံးကို စုစည်းပြီး ဇွေ့ဖုန်းတောင်တန်းကို ချက်ချင်း သွားကြမယ်” ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် နျိုဝါသည် သူမ၏ လူများနှင့်အတူ စုန်လင်းနှင့် လက်အောက်ခံ ပညာရှင်များကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဇွေ့ဖုန်းတောင်တန်းသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့‌ေလသည်။ သူတို့ထွက်သွားပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် ဟုန့်မုန်လောက၏ အနောက်ဘက် အရပ်မျက်နှာမှ ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာပြီး ဇွေ့ဖုန်းတောင်တန်းဆီသို့ အပြိုင်အဆိုင် ဦးတည်လာကြ‌ေလသည်။

တစ်ရက်အကြာတွင်….

ဇွေ့ဖုန်းတောင်တန်း အပြင်ဘက်၌ အလင်းတန်းများစွာ ပေါ်ထွက်လာပြီး ဝူမျိုးနွယ်စုမှ ပညာရှင်များ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဝူဘိုး‌ေဘးသည် တောင်တန်းကြီးကို ကြည့်ကာ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး “အားလုံး ငါ့နောက်က လိုက်ခဲ့ကြ၊ ပြီ‌းတော့ကိုယ့်ရဲ့ အငွေ့အသက်တွေကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး‌ေန၊ ရက္ခသဒါအိုဂိုဏ်းကလူတွေ သတိမထားမိအောင် ဂရုတစိုက်လိုက်လာကြ” ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ထိုသို့ဖြင့် ဝူမျိုးနွယ်စုမှ တာအိုဘိုး‌ေဘးပေါင်း သောင်းချီတို့သည် ဇွေ့ဖုန်းတောင်တန်းအတွင်းသို့ တိတ်တဆိတ် တိုးဝင်သွားကြသည်။ သူတို့နောက်တွင် နျိုဝါ၊ စုန်လင်းနှင့်အတူ လူသားမျိုးနွယ်စုမှ ပညာရှင်များနှင့် ထို့နောက်တွင် တထာဂတမြတ်စွာဘုရား ဦးဆောင်လာသည့် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များလည်း တစ်သုတ်ပြီးတစ်သုတ် ရောက်ရှိလာကာ ဇွေ့ဖုန်းတောင်တန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြတော့သည်။

နောက်ထပ် နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင်မူ…

ဇွေ့ဖုန်းတောင်တန်းထဲတွင် လူအုပ်စုပေါင်းစုံ စုရုံးရောက်ရှိနေကြပြီဖြစ်ရာ ပဋိပက္ခများ ပိုပြင်းထန်လာတော့မည့် အခြေအနေပင်ဖြစ်သည်။

ဇွေ့ဖုန်းတောင်တန်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးအပိုင်းရှိ တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော လုရီဖျင်သည် ရုတ်တရက် ကောင်းကင်ယံ၌ အလင်းတန်းများ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ထိုအလင်းများ လှုပ်ခတ်ရာနေရာတွင် ဟင်းလင်းပြင်ဝင်ပေါက်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ထိုဝင်ပေါက် ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဇွေ့ဖုန်းတောင်တန်းတစ်ခုလုံးကို ဖိနှိပ်ထားသော နက်နဲသည့် စွမ်းအားများ၏ မြစ်ဖျားခံရာသည် ထိုဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ရှိနေကြောင်း လုရီဖျင် ချက်ချင်း အာရုံခံမိလိုက်သည်။

ယခင်က ထိုစွမ်းအား၏ ဇာစ်မြစ်ကို လုရီဖျင် မည်သို့မျှ ရှာမတွေ့ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ထိုဇာစ်မြစ်မှာ ထိုနေရာ၌ရှိကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဟုန့်မုန်ပုလဲသည် ထိုနေရာထဲတွင် ရှိနေမည်မှာ ဧကန်မလွဲဟု သူ ပိုမိုယုံကြည်သွားခဲ့သည်။

ရက္ခသဒါအိုဂိုဏ်းမှ ဘိုးဘွားများသည်လည်း ဟင်းလင်းပြင်ဝင်ပေါက် ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါမှပင် ရင်ထဲမှ အပူလုံးကြီး ကျသွားတော့သည်။ သူတို့သည် နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ကြရင်း ထိုဝင်ပေါက်သာ ပေါ်မလာပါက လုရီဖျင်၏ အမျက်ဒေါသအား ခံရမည်ကို အတော်ပင် ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဝင်ကြစို့…” လုရိီဖျင်သည် ထရပ်လိုက်ပြီး ဟင်းလင်းပြင်ဝင်ပေါက်ထဲသို့ အရင်ဆုံး ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ ရက္ခသဒါအိုဂိုဏ်းမှ ဘိုးဘေးတစ်ရာနီးပါးသည်လည်း လုရီဖျင်နောက်မှ အပြေးအလွှား လိုက်ပါသွားကြသည်။

ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ လုရီဖျင်သည် ထိုနေရာမှာ သူထင်ထားသည်နှင့် ကွဲပြားနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုနေရာသည် သူ ယခင်က မြင်ဖူးခဲ့သမျှ အခြားသော အတိုင်းအတာနယ်ပယ်များနှင့် မတူညီပေ။

ထိုနေရာတွင် တောင်တန်းများမှာ လှိုင်းတွန့်သဖွယ် တည်ရှိနေပြီး မြစ်ချောင်းများမှာ ကွေ့ကောက်စီးဆင်းနေခဲ့သည်။ ငှက်သံများ၊ ပန်းရနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သစ်ပင်တောအုပ်များမှာလည်း စိမ်းလန်းစိုပြည်လှသည်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း အလွန်အမင်း မြင့်မားလှရာ ထိုနေရာသည် နောက်ထပ် ဟုန့်မုန်လောကတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်‌န‌ေလသည်။

ဟုန့်မုန်ပုလဲ၏ အတွင်းပိုင်း ဟင်းလင်းပြင်သည် ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာတစ်ခုအား ဖန်တီးထားနိုင်သည်ဟူသည့် ဆိုရိုးစကားကို လုရီဖျင် သတိရသွားခဲ့သည်။

“ဟင်းလင်းပြင်က ဟုန့်မုန်းပုလဲထဲက ကမ္ဘာများလား…”လုရီဖျင်သည် သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကိုပင် ထိန်းချုပ်ရန် ခက်ခဲသွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ရက္ခသဒါအိုဂိုဏ်းမှ လူများသည် ဟုန့်မုန်ပုလဲ၏ တိကျသော တည်နေရာကို မသိကြသဖြင့် လုရီဖျင်ကိုယ်တိုင် ဆက်လက်ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

“တစ်ဖွဲ့ကို ၁၉ ယောက်စီခွဲပြီး ဟုန့်မုန်ပုလဲအကြောင်းကို သီးခြားစီ စုံစမ်းကြ” ဟု လုရိဖျင်မှ ရက္ခသဒါအိုဂိုဏ်းရှိ တာအိုဘိုးဘေးများကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“သတင်းရတာနဲ့ ငါ့ကို ချက်ချင်း အစီရင်ခံရကြ။ ဘယ်အဖွဲ့မဆို ဟုန့်မုန်ပုလဲအကြောင်း စုံစမ်းပေးနိုင်ရင် တစ်ယောက်ကို ဟုန့်မုန်စွမ်းအင် အပိုင်းအစ တစ်သန်းစီ ဆုလာဘ်ပေးမယ်”

ထို့နောက် တစ်ဖွဲ့လျှင် ၁၉ယောက်စီဖြင့် စုစုပေါင်း ငါးဖွဲ့ ခွဲလိုက်ကြသည်။ ရက္ခသဒါအိုဂိုဏ်းမှ ဘိုး‌ေဘးများသည် လုရိီဖျင်၏ ဆုလာဘ်ကို ကြားသောအခါ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြပြီး အရိုအသေပေးကာ အသီးသီး ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

လူအားလုံး ထွက်သွားပြီးနောက် လုရီဖျင်သည်လည်း သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို ဖြန့်ကြက်ကာ ပတ်ဝန်းကျင် ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံလိုက်သည်။

ခေတ္တအကြာတွင် ရှေ့၌ မြို့ကြီးတစ်မြို့ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ လုရီဖျင်သည်လည်း ထိုမြို့ဆီသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

ထိုမြို့မှာပင် အလွန်စည်ကားလှသည်။ လုရီဖျင်၏ ဝိညာဉ်အာရုံအောက်တွင် မြို့၏ အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို သူ လျင်မြန်စွာ နားလည်သွား‌ေလသည်။ မြို့ထဲတွင် သူတော်စင်အဆင့် အနည်းငယ်နှင့် သူတော်စင်ဧကရာဇ်အဆင့် ပညာရှင် အများအပြား ရှိသော်လည်း တာအိုဘိုးဘေးအဆင့်ရှိသူ တစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။

လုရီဖျင်သည် မြို့ထဲသို့ဝင်ကာ အကြီးဆုံး ကုန်သည်ကြီးများအသင်းသို့ သွားရောက်၍ ဟုန့်မုန်ပုလဲအကြောင်း စုံစမ်းခဲ့‌ေလသည်။ ထို့နောက် မြို့မှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး အခြား မြို့တစ်မြို့သို့ ဆက်လက်သွားရောက်ကာ စုံစမ်းမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

ဟုန့်မုန်ပုလဲသည် ဤယခုကမ္ဘာထဲတွင် ရှိနေမည်မှာ သေချာသလောက် ရှိနေသဖြင့် သဲလွန်စတစ်ခုခု ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။ စဉ်ဆက်မပြတ် စုံစမ်းနေသရွေ့ တစ်နေ့တွင် ရှာတွေ့မည်ဟု လုရီဖျင် ယုံကြည်ထားခဲ့သည်။

<h2 style="text-align: center;">ကမ္ဘာဦးဖွင့်စ နယ်ပယ်သို့ နှစ်ဦးလုံး တက်လှမ်းသွားနိုင်ခြင်း</h2>

လုရီဖျင်သည် သူတစ်ယောက်တည်း ဟုန့်မုန်ပုလဲ  အကြောင်း စုံစမ်းနေစဉ်မှာပင် ဝူဘိုးဘေး ဦးဆောင်သော ဝူမျိုးနွယ်စု အင်အားစုများသည်လည်း ထိုဟင်းလင်းပြင်ကမ္ဘာထဲသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဝူဘိုး‌ေဘး၏ နောက်တွင် နျိုဝါ၊ စုန်လင်း နှင့် ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းမှ တထာဂတ မြတ်စွာဘုရားတို့လည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဝင်ရောက်လာကြတော့သည်။

လူအားလုံး ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် ဝင်ပေါက်ကြီးသည် တစ်ခါမျှ မပေါ်ခဲ့ဖူးသည့်အလား ပြန်လည် ပိတ်သွားခဲ့လေသည်။

လုရီဖျင်သည် မြို့စဉ်ပတ်ကာ စုံစမ်းရင်း ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် လျန်ချင်း ဟု ခေါ်သော မြို့‌ေတာ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ လျန်ချင်းမြို့‌ေတာ်သည် ဤကမ္ဘာရှိ အကြီးဆုံး မြို့ကြီးများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ စည်ကားဝပြောမှုမှာ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု၏ သန့်ရှင်းသောမြို့တော်ထက်ပင် မနိမ့်ကျပေ။

ထို့ပြင် လျန်ချင်းမြို့တွင် တာအိုဘိုးဘေး အထွတ်အထိပ်အဆင့် ပညာရှင် နှစ်ဦးလည်း ရှိနေကြသည်။

ရက်အတော်ကြာ စုံစမ်းပြီးနောက် လုရီဖျင် သိလိုက်ရသည်မှာ ဤကမ္ဘာတွင် တာအိုဘိုးဘေး အထွတ်အထိပ် ပညာရှင် ဦးရေမှာ ဟုန့်မုန်လောကထက်ပင် ပိုများနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဟုန့်မုန်းလောကတွင် နျိုဝါ၊ ဝူဘိုးဘေးနှင့် သူကိုယ်တိုင် သုံးဦးသာ ရှိသော်လည်း ဤကမ္ဘာတွင်မူ စုစုပေါင်း ခုနစ်ဦး ၇ ဦးခန့်ပင် ရှိနေသည်။

လုရီဖျင်သည် လျန်ချင်းမြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ မြို့၏ ဗဟိုအကျဆုံး နေရာသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ ခေတ္တအကြာတွင် လုရီဖျင်သည် ကြီးမားသော စံအိမ်တော်ကြီးတစ်ခု၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

“ဟုန် စံအိမ်တော်”

ဤသည်မှာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် နံပါတ်တစ် မိသားစုဖြစ်သော ဟုန်မိသားစု၏ ရုံးချုပ်ပင် ဖြစ်သည်။ ဤကမ္ဘာတွင် တာအိုဘိုးဘေး အထွတ်အထိပ် ပညာရှင် ခုနစ်ဦး ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့အချင်းချင်း၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာမူ ကွာခြားချက် ရှိသည်။

ဟုန်မိသားစု၏ ဘိုးဘေး ဟုန်ယဲ့သည် ယခင်က ဟုန့်မုန်ပုလဲကို မြင်ဖူးခဲ့ပြီး ဤကမ္ဘာတွင် ဟုန့်မုန်းပုလဲကို မြင်ဖူးသည့် တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်ကြောင်း လုရီဖျင် ကြားသိခဲ့ရသည်။ လုရီဖျင် ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ဟုန်စံအိမ်တော်၏ တံခါးဝ၌ လူအုပ်ကြီးဖြင့် ပြည့်နှက်နေ‌ေလသည်။

ဟုန်မိသားစုသည် ကမ္ဘာ့နံပါတ်တစ် မိသားစုဖြစ်သဖြင့် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ လာရောက် ဂါရဝပြုသူများမှာ အလွန်ပင် များပြားလှသည်။

ဟုန်စံအိမ်တော် တံခါးရှေ့တွင် အစောင့်အကြပ်များစွာလည်း ရှိနေ‌ေပသည်။ဟုန်စံအိမ်သို့ လာရောက်ရန်အတွက် လာရောက်သူ ပညာရှင်များသည် ရိုသေစွာဖြင့် ကန်တော့လွှာများကို တင်သွင်းကြရသည်။ သို့သော် ကန်တော့လွှာ တင်သွင်းပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ဝင်ခွင့်မရဘဲ ဟုန်မိသားစု၏ သက်ကြီးဝါကြီး အကြီးအကဲများ စိစစ်သည်ကို စောင့်ဆိုင်းရ‌ေပသည်။

အကြီးအကဲများ၏ ခွင့်ပြုချက်ရသည့်အခါမှသာ စံအိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ရကြပြီး ဧည့်ခံခြင်း ခံရမည် ဖြစ်သည်။

“ငါးပါးဓာတ်တိုက်က ကျီမိသားစုဝင်တွေ... စံအိမ်ထဲ ဝင်နိုင်ပါပြီ” ဟု ဟုန်မိသားစု အစောင့်တစ်ဦးက စောင့်ဆိုင်းနေသော လူအုပ်ကို လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။

စောင့်ဆိုင်းနေသူများထဲမှ ခန့်ညားသော လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦးမှာ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာအားရဖြင့် ထွက်လာခဲ့သည်။ ဟုန်မိသားစုထံ နေ့စဉ် လာရောက်သူ သောင်းနှင့်ချီ ရှိသော်လည်း တစ်နေ့လျှင် လူ ၁၀ဦးသာ တွေ့ဆုံခွင့်ရသဖြင့် ထိုအချိန်မှာ အလွန်ကြီးမားသော ဂုဏ်ယူစရာ ကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။ ထိုသူသည် အစောင့်နောက်သို့ လိုက်၍ စံအိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသောအခါ ကျန်ရှိနေသူများသည် မနာလိုစွာဖြင့် ငေးကြည့်ကာကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် လုရီဖျင်သည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းကာ ဟုန်စံအိမ်တော် တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

“မင်းရဲ့ ကန်တော့လွှာ ဘယ်မှာလဲ” အစောင့်တစ်ဦးက လုရီဖျင်ကို တားဆီးကာ မေးလိုက်သည်။

“ငါ့မှာ ကန်တော့လွှာ မပါဘူး” လုရီဖျင်က ဆိုသည်။ “မင်းတို့ရဲ့ ဘိုးဘွား ဟုန်ယဲ့ ကို တွေ့ချင်လို့လာတာ”

သူ၏ အသံမှာ မကျယ်သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအားလုံး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရသည်။

ဟုန်စံအိမ်တော် အစောင့်များမှာ မှင်တက်သွားကြပြီး လာရောက် ဂါရဝပြုသူများအားလုံးကလည်း လုရီဖျင်ကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လုရီဖျင်ကို တားထားသော အစောင့်သည် လုရီဖျင်ကို အထက်အောက် အကဲခတ်ကြည့်ကာ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး

“မင်း ခုနက ဘာပြောလိုက်တာ၊ ကန်တော့လွှာ မပါဘဲနဲ့... ငါတို့ ဘိုး‌ေဘးကို တွေ့ချင်တယ် ဟုတ်လား…”

သူတို့၏ ဘိုး‌ေဘးဟုန်ယဲ့ဆိုသည်မှာ ကမ္ဘာ့အဆင့် ၁ ပညာရှင် ဖြစ်သည်။ ကျန်ရှိသော တာအိုဘိုးဘေး အထွတ်အထိပ် ပညာရှင် ခြောက်ဦး ရောက်လာလျှင်ပင် အလွယ်တကူ တွေ့ခွင့်ရမည့်သူ မဟုတ်ပေ။ ယခုမူ မည်သူမှန်းပင်မသိ အပြာရောင်ဝတ်စုံဖြင့် လူငယ်တစ်ယောက်သည် သူတို့၏ ဘိုးဘေးအား တွေ့ချင်သည်ဟု ဆိုလာခဲ့သည်။

လုရီဖျင်သည် ထိုအစောင့်ကို တည့်ငြိမ်သောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေဆဲပင်ဖြစ်သည်။

“မင်းတို့ရဲ့ မိသားစုခေါင်းဆောင်ဆီ သွားပြောလိုက်။ ငါက ဘိုး‌ေဘးဟုန်ယဲ့ကို တွေ့ချင်တယ်လို့၊  သူ့ကို ငါ့ဆီ ထွက်လာခဲ့ဖို့ ပြောလိုက်ပါ။ အားလုံးကို အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြီးသွားချင်တယ်လို့ပါ ထည့်ပြောလိုက်”

ဟုန်စံအိမ်တော်ရှေ့ရှိ အစောင့်ရာပေါင်းများစွာသည် ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် လုရီဖျင်ကို ဝိုင်းလိုက်ကြသည်။ လာရောက်ဂါရဝပြုသူ ပညာရှင်များကြားတွင်လည်း တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဝေဖန်သံများ ဆူညံသွားတော့သည်။

“ဒီလူငယ်က ဘယ်မိသားစုကလဲ၊ ဟုန်မိသားစုဌာနချုပ်ကို လာပြီး ပြဿနာရှာနေတာပဲ... ကြည့်ရတာ အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေပြီထင်တယ်”

“ဟုန်မိသားစုဌာနချုပ်ကို လာရဲတယ်ဆိုရင် သူ့အစွမ်းကတော့ အားနည်းမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်တဲ့ တာအိုဘိုးဘေး ဖြစ်ပါစေဦး၊ ဟုန်စံအိမ်တော်မှာ ပြဿနာလာရှာရင် သေဖို့ပဲ ရှိတာ‌ေလ။ အရင်က ရေခဲမိစ္ဆာ တောင် အဆုံးမဲ့မီးငရဲမှာ အနှိမ်ခံထားရတာပဲ မဟုတ်လား”

ထိုရေခဲမိစ္ဆာဆိုသူမှာ ယခုကမ္ဘာတွင် အလွန်ကျော်ကြားသော မိစ္ဆာတစ်ဦးဖြစ်ပြီး တာအိုဘိုး‌ေဘးစွမ်းအား ၁၉ ဘီလီယံ အထိ ရှိခဲ့သူဖြစ်သည်။ သူသည် ဟုန်ယဲ့ကို စိန်ခေါ်ခဲ့ရာမှ ရှုံးနိမ့်ကာ အဆုံးမဲ့မီးငရဲတွင် ချိပ်ပိတ်ခံခဲ့ရပြီး နှစ်သန်းပေါင်းများစွာ မီးလောင်တိုက်သွင်းခံနေရသူ ဖြစ်သည်။

“ငါတို့ဟုန်မိသားစုမှာ လာပြီး ပြဿနာရှာတာလား... ကြည့်ရတာ သေချင်‌ေနပြီထင်တယ်” ဟုန်မိသားစုအစောင့်တစ်ဦးသည် ရှေ့သို့တက်လာပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ လုရီဖျင်ကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏လက်ဝါးမှာ လုရီဖျင်ထံသို့ မရောက်မီမှာပင် အလင်းတန်းတစ်ခုကြောင့် လွင့်ထွက်သွားခဲ့ရသည်။ ထိုအစောင့်သည် ဟုန်စံအိမ်တော်၏ တံတိုင်းကြီးကို ပြင်းထန်စွာ ထိမှန်သွားတော့သည်။

တံတိုင်းကြီးပေါ်တွင် လူပုံသဏ္ဌာန် ကျင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီး တံတိုင်း၏ အစိတ်အပိုင်းများမှာ ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ ဟုန်မိသားစု အစောင့်များသာမက လာရောက်ကြည့်ရှုသူများပါ မှင်တက်သွားကြသည်။

“တိုက်ခိုက်ကြစမ်း…” အစောင့်ခေါင်းဆောင်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် အစောင့်ရာပေါင်းများစွာသည် လေထဲသို့ ခုန်တက်ကာ သူတို့၏ ဓားရှည်များကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ဟုန်မိသားစု၏ အစွမ်းထက်ဆုံး ဓားသိုင်းကို ထုတ်ဖော်လိုက်ကြသည်။ ဓားအလင်းတန်း ထောင်ပေါင်းများစွာသည် လုရီဖျင်ထံသို့ ဦးတည်ခုတ်ပိုင်းလာခဲ့သည်။

လုရီဖျင်သည် ထိုနေရာတွင်ပင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ အလင်းတန်းများသည်လည်း လှိုင်းကဲ့သို့ ဖြာထွက်လာခဲ့သည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် ဓားအလင်းတန်း ထောင်ပေါင်းများစွာမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အစောင့်ရာပေါင်းများစွာမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားကာ စံအိမ်တော် တံတိုင်းများဆီသို့ လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။

တံတိုင်းများ၏ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြိုကျပျက်စီးသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာ‌ေလသည်။ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ ပညာရှင်များမှာလည်း အသက်ရှူမှားမတတ် အံ့ဩနေကြရသည်။

“ဘယ်သူကများ ဟုန်စံအိမ်တော်မှာ လာပြီး ရိုင်းစိုင်းနေတာလဲ”

စံအိမ်တော်အတွင်းမှ ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားကာ လုရီဖျင်ထံသို့ ဦးတည်၍ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျဆင်းလာတော့သည်။

လူအများသည်လည်း အံ့ဩစွာဖြင့် ဟစ်အော်လိုက်ကြသည်။

“ဒါ... ဒါ ဓားသခင် ကျန့်ဝူယီပဲ”

ကျန့်ဝူယီသည် ဘိုးဘွားဟုန်ယဲ့၏ လက်အောက်ရှိ အစွမ်းထက်ဆုံး စစ်သူကြီးများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ၏ ဓားအလင်းတန်းမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လုရီဖျင်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာ‌ေလသည်။ ထိုဓားချက်သည် အချိန်မြစ်ကြောင်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ လောကရှိ အလင်းတန်းအားလုံးကို ကျော်လွန်၍ သေခြင်းတရား၏ ဓားအဖြစ် ဆင်းသက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် လုရီဖျင်မှာမူ ရှေ့သို့ လေတစ်ချက် ခပ်ဖွဖွမှုတ်ထုတ်လိုက်ရုံဖြင့် ထိုကြောက်မက်ဖွယ် ဓားအလင်းတန်းများအားလုံး ဖုန်မှုန့်များအလား ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ ပညာရှင်များသည် ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် မှင်တက်သွားကြကာ ဟုန်စံအိမ်တော်အတွင်းရှိ လူသန်းပေါင်းများစွာမှာလည်း တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဟုန်စံအိမ်တော်အတွင်းမှ တာအိုဘို‌းဘေးအဆင့် ပညာရှင်များ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာရာ စုစုပေါင်း ခုနစ်သောင်းကျော် ၇၀,၀၀၀ ကျော်အထိ ရောက်ရှိလာသည်။ထိုအင်အားသည် ဟုန်မိသားစု၏ အစစ်အမှန် အင်အားစုပင် ဖြစ်သည်။ တာအိုဘိုးဘေး ခုနစ်သောင်း၏ အရှိန်အဝါ စုစည်းမှုကြောင့် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးပင် တုန်ခါသွားရသည်။

ဟုန်မိသားစုခေါင်းဆောင် ဟုန်ဖေးသည် လုရီဖျင်ကို ကြည့်ကာ “မင်း အခု အမှားဝန်ခံပြီး တောင်းပန်မယ်ဆိုရင် မင်းကို လွှတ်ပေးမယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။ လုရီဖျင်က “ဟုန်ယဲ့ကိုပဲ ထွက်လာခိုင်းလိုက်ပါ” ဟုသာ အေးဆေးစွာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

“‌ေပြာမရမှ ‌ေတာ့လည်း မတတ်နိုင်ဘူးပေါ့…အားလုံး တိုက်ခိုက်ကြစမ်း…” ဟု ဟုန်ဖေး အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် တာအိုဘိုးဘေး ခုနစ်သောင်းကျော်၏ တိုက်ကွက်များ တစ်ပြိုင်နက် ကျရောက်လာခဲ့သည်။ လျန်ချင်းမြို့နှင့် ပတ်ဝန်းကျင် တိုက်ကြီးများအားလုံးပင် ထိုစွမ်းအားကြောင့် လင်းထိန်သွားခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ကြီး ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော အသံကြီးမှာ ထွက်ပေါ်လာ‌ေလသည်။ လုရီဖျင်၏ လက်သီးချက်တစ်ချက်တည်းဖြင့် တာအိုဘိုဘေး ခုနစ်သောင်းကျော်၏ စွမ်းအားကို ရိုက်ချလိုက်ရာ ဟုန်ဖေး၊ ကျန့်ဝူယီ နှင့် တာအိုဘိုးဘေး ခုနစ်သောင်းလုံး နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး သွေးမိုးများ ရွာသွန်းကုန်တော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဟုန်မိသားစု၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတစ်ဦးမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုလူသည် ကမ္ဘာ၏ နံပါတ်တစ် ပညာရှင် ဘိုး‌ေဘးဟုန်ယဲ့ ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် လုရီဖျင်ကို မြင်သည်နှင့် စိုးရိမ်ပူပန်သွားသော်လည်း “‌ေကာင်းပြီ‌ေလ…မင်းသာ ငါ့ကို နိုင်အောင် တိုက်နိုင်ရင် ဟုန့်မုန်ပုလဲ ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ပြောပြမယ်” ဟု ဆိုကာ ရှည်လျားသော လှံဖြင့် စတင်တိုက်ခိုက်တော့သည်။

လုရီဖျင်သည် ထိုလှံချက်ကို လက်ဝါးဖြင့် တားဆီးလိုက်ရာ လက်ဖဝါးမှ သွေးအနည်းငယ် ထွက်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် လက်သီးတစ်ချက် ပြန်ထိုးလိုက်ရာ ဟုန်ယဲ့မှာ ရင်ဘတ်ပေါက်ထွက်မတတ် လွင့်ထွက်သွားရပြီး သွေးများအန်ထွက်ကာ ရှုံးနိမ့်သွားရတော့သည်။

ဟုန်ယဲ့သည်လည်း အဆုံးတွင် အရှုံးကို ဝန်ခံကာ ဟုန့်မုန်ပုလဲ တည်ရှိသည့်နေရာ၏ သဲလွန်စပါသော သတင်းလွှာကို ပေးလိုက်ရလေသည်။

လုယီဖျင်သည် ထိုသတင်းလွှာကို ရသည်နှင့် မြောက်ဘက်ရှိ မိုးကြိုးလွင်ပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ မိုးကြိုးပင်လယ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ ထိုပင်လယ်သည် အရောင်အသွေးစုံလင်ပြီး ဟုန့်မုန်မိုးကြိုးများဖြင့် ပြည့်နှက်‌ေနခဲ့သည်။

လုရိီဖျင်သည် သူ၏ ကျန့်မုသစ်ပင်၊ ချောင်းခေါင်းလောင်းနှင့် ရွှမ်ဟွမ်‌းကျောက်မျက်တာဝါတို့ကို ထုတ်ဖော်ကာ အကာအကွယ်ယူလျက် ပင်လယ်အောက်ခြေသို့ ဆင်းသွားခဲ့သည်။

ထိုသို့ဖြင့်နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်း ၁၀၀,၀၀၀ ကြာသွားသည့်အချိန်ထိ လုယီဖျင် ပြန်ပေါ်မလာခဲ့ပေ။ ဝူဘိုးဘေး၊ နျိုဝါ နှင့် စုန်လင်း တို့သည်လည်း မိုးကြိုးပင်လယ်ပြင်သို့ ရောက်လာကြပြီး လုရီဖျင် သေဆုံးသွားပြီဟု ဝူမျိုးနွယ်စုမှ ထင်မြင်နေကြစဉ်မှာပင်

မိုးကြိုးပင်လယ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး‌ေနရာ၌ လုရီဖျင်သည် အလင်းမှုန်များကို စုစည်းကာ တရားထိုင်နေခဲ့သည်။ သူသည် ထိုအလင်းမှုန်များမှတစ်ဆင့် ဟုန့်မုန်ပုလဲ၏ အနှစ်သာရကို နားလည်အောင် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

နျိုဝါသည် သူမ၏ မျက်နှာပျက်သွားသော်လည်း သူမ ဘာမျှမပြောခဲ့ပေ။

ထိုသို့ဖြင့် နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်း ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြန်သည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ ဝူဘိုး‌ေဘးသည် ဝူမျိုးနွယ်စုများကို ဦးဆောင်၍ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

သို့သော် နှစ်ပေါင်းတစ်သန်း ကုန်လွန်သွားသောအခါ နျိုဝါသည်လည်း ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး စုန်လင်းနှင့် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးတို့သည် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု၏ သန်မာသော လူသားမျိုးနွယ်များကို ခေါ်ဆောင်၍ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

နျိုဝါနှင့် စုန်လင်းဆို့၏ အမြင်တွင် နှစ်ပေါင်းတစ်သန်း ကုန်လွန်သွားပြီဖြစ်ရာ လုရီဖျင်သည် ဟုန့်မုန်ပုလဲအား ရှာမတွေ့တော့ကြောင်း တွေးမိလိုက်သည်။  ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပါက လွန်ခဲ့သောအချိန်ကတည်းကပင် ထွက်‌ေပါ်လာလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ပင် မတွေ့ရှိခဲ့ပါက နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်းတစ်သန်း ထပ်စောင့်နေသော်လည်း ရလဒ်မှာ အတူတူပင် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။

နျိုဝါ၊ စုန်လင်းနှင့် အခြားသူများ ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီမှာပင် လုရီဖျင်၏ တစ်ကိုယ်လုံး၌ အလင်းမှုန်များ တဖျတ်ဖျတ် တောက်ပလာခဲ့သည်။ နှစ်ပေါင်းသန်းချီ ကြာပြီးနောက်တွင် သူသည် မိုးကြိုးပင်လယ်၏ အောက်ခြေမှ တက်လာသော အလင်းမှုန်အားလုံးကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လုရီဖျင်သည် ထိုအလင်းမှုန်အားလုံးကို နားလည်သွားသောအချိန်၌ မိုကြိုးပင်လယ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အောက်ခြေမှ အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး လက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော ပုလဲတစ်လုံးသည်လည်း ပင်လယ်ရေပြင်ကို ဖောက်ထွက်၍ ဖြည်းညှင်းစွာ တက်လာခဲ့သည်။

ထိုပုလဲ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အလင်းမှုန်များသည် လုရီဖျင် နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့သော အလင်းမှုန်များနှင့် ထပ်တူပင် ဖြစ်သည်။

ထိုပုလဲသည် ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် လုရီဖျင်ကို အဆက်မပြတ် ပတ်ပျံနေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် လုရီဖျင်၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြား ဗဟိုသို့ ရောက်ရှိကာ နဖူးအတွင်းသို့ နစ်ဝင်သွားတော့သည်။ ထိုအလင်းမှုန်များသည်လည်း လုရီဖျင်၏ မျက်ခုံးကြားမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ပုလဲသည် လုရီဖျင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသောအခါ လုရီဖျင်၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားပြီး အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာသည်။ နျိုဝါနှင့် စုန်လင်းတို့သာ မထွက်ခွာသေးပါက မိုးကြိုးပင်လယ် အနက်ပိုင်းမှ ထိုအလင်းရောင်ကို သေချာပေါက် မြင်တွေ့ရမည် ဖြစ်သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် ၎င်းတို့ ထွက်ခွာသွားသောကြောင့် မိုးကြိုးပင်လယ်၏ ထူးခြားမှုကို မည်သူမျှ သတိမထားမိလိုက်ကြပေ။

လုရီဖျင်၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်နေပြီး အလင်းဓာတ်မှာလည်း ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့သည်။ ထိုအလင်းတန်းများသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ နိယာမကို ကျော်လွန်သော၊ စကြဝဠာ၏ အခြားကမ္ဘာတစ်ခုမှ စွမ်းအားများ ဖြစ်သည်။ ထိုအလင်းတန်းများသည် ပိုမိုများပြားလာပြီး လုရီဖျင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ပင်လယ်ပြင်ကဲ့သို့ လှိုင်းထနေကာ နောက်ဆုံးတွင် နိယာမတစ်ခုအဖြစ် ဖြည်းညှင်းစွာ စုစည်းသွား‌လ‌ေတာ့သည်။ ထိုနိယာမများသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ နိယာမထက် သာလွန်သော စကြဝဠာ၏ နိယာမများပင် ဖြစ်သည်။

လုရီဖျင်သည် ထိုနေရာတွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေခဲ့ပြီး တာအိုဘိုးဘေး အထွတ်အထိပ်အဆင့်ကို လုံးဝကျော်လွန်သော ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါများ သူ့ထံမှ ဖြာထွက်နေ‌ေလသည်။

လုရီဖျင်သည် ဟုန့်မုန်ပုလဲနှင့် ပေါင်းစပ်ကာ စကြဝဠာနိယာမများကို နားလည်ပြီး ကောင်းကင်ကျင့်စဉ်အတင့်နယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းရန် ကြိုးစားနေစဉ်မှာပင် မိုးကြိုးနယ်ပယ်မှ ထွက်ခွာသွားသော နျိုဝါနှင့် စုန်လင်းတို့သည်လည်း ကောင်းကင်ဖွင့်ပုဆိန် ပေါ်ထွန်းလာသည့် အံ့ဩဖွယ် သတင်းကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ကောင်းကင်ဖွင့်ပုဆိန် ပေါ်လာပြီလား" စုန်လင်းလည်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်များအတွင်း ဝူဘိုးဘေး တစ်ယောက်တည်းသာမက နျိုဝါ နှင့် စုန်လင်းတို့ပါ ကောင်းကင်ဖွင့်ပုဆိန်၏ သတင်းကို စုံစမ်းနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ထိုပုဆိန်သည် ဟုန့်မုန်ပုလဲကဲ့သို့ပင် ကမ္ဘာ၌ ပေါ်ထွန်းလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"မြန်မြန်သွားကြစို့၊ ဝူဘိုး‌ေဘးတို့လက်ထဲ အဲဒီပုဆိန် ရောက်သွားလို့ မဖြစ်ဘူး" နျိုဝါသည်လာ်း အလောတကြီး ပြောလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် နျိုဝါ နှင့် စုန်လင်းတို့သည် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်နှင့် လူသားမျိုးနွယ်မှ အင်အားကြီးသူများကို ခေါ်ဆောင်၍ ကောင်းကင်ဖွင့်ပုဆိန် ပေါ်ထွန်းရာ အရပ်သို့ ပြေးထွက်သွားကြတော့သည်။

ဟုန့်မုန်ပုလဲရှိရာ လျှပ်စစ်ပင်လယ်မှာ ယခုကမ္ဘာ၏ မြောက်ဘက်အစွန်ဆုံးတွင် တည်ရှိပြီး  ကောင်းကင်ဖွင့်ပုဆိန် ပေါ်ထွန်းရာအရပ်မှာ တောင်ဘက်အစွန်ဆုံးတွင် ဖြစ်သည်။ မြောက်အရပ် နှင့် တောင်အရပ်မှာ တစ်ဖက်စီ ဝေးကွာလှသည်။

နျိုဝါနှင့် စုန်လင်းတို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ လူပင်လယ်ကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဝူဘိုး‌ေဘးသာမက ဟုန်ယဲ့ နှင့် အခြားသော တာအိုဘိုးဘေး အထွတ်အထိပ် ပညာရှင် ခြောက်ဦးတို့သည်လည်း ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဝူဘို‌ေဘးနှင့် ဟုန်ယဲ့တို့သည် ကောင်းကင်ဖွင့်ပုဆိန်၏ မိုင်ပေါင်း တစ်သိန်းအကွာအဝေးအတွင်းသို့ မချဉ်းကပ်ရဲကြပေ။

ထိုမိုင်တစ်သိန်းအတွင်းတွင် ပုဆိန်၏ အလင်းတန်းများ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေပြီး၊ နေရာအနှံ့တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုဆိန်အရှိန်အဝါများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ‌ေလသည်။ အကယ်၍ အနီးသို့ချဉ်းကပ်လာပါက ထိုအရှိန်အဝါများ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရမည် ဖြစ်သည်။ ထိပ်တန်း တာအိုဘိုးဘေး အများအပြားပင် ထိုပုဆိန်ချက်များကြောင့် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ခဲ့ရပြီဖြစ်သည်။

နျိုဝါနှင့် စုန်လင်းတို့သည် သွေးစွန်းနေသော တောင်တန်းများကို ကြည့်ကာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ နျိုဝါသည် အသေအချာ ကြည့်လိုက်သောအခါ အလင်းတန်းများ၏ အလယ်ဗဟို လေထုထဲတွင် ကြီးမားသော ပုဆိန်ကြီးတစ်လက် ရပ်တည်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုပုဆိန်၏ အေးစက်သော အလင်းရောင်ကြောင့် လူတိုင်း တုန်လှုပ်သွားရသည်။ သို့သော် နျိုဝါအား အမှန်တကယ် ဆွဲဆောင်သွားသည်မှာ ထိုပုဆိန်အောက်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသော ဝတ်စုံဖြူနှင့် လူငယ်တစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။

ထိုဝတ်စုံဖြူနှင့် လူငယ်သည် တာအိုဘိုးဘေး၏ အထွတ်အထိပ်အဆင့်တွင် ရှိနေပြီး သူ၏ ရုပ်ရည်မှာ ကောင်းကင်ယံမှ လမင်းကဲ့သို့ ချောမောလှပပေသည်။

"အဲဒီလူငယ်က ဘယ်သူလဲ…" စုန်လင်းလည်း အံ့ဩသွားရသည်  "သူက ကောင်းကင်ဖွင့်ပုဆိန်ကို ပိုင်ဆိုင်ဖို့အတွက် စိတ်စွမ်းအားနဲ့ ပေါင်းစပ် နေတာပဲ"

နျိုဝါသည် ထိုလူငယ်ကို စိုက်ကြည့်ကာ "သူ တကယ်ပဲ ပေါင်းစပ်နေတာ၊ ပြီးတော့ အောင်မြင်တော့မယ်ပုံစံပဲ တကယ်လို့ သူသာ အောင်မြင်သွားရင် ပန့်ကူး ရဲ့ အလိုဆန္ဒနဲ့အတူ ကမ္ဘာဉီးဖွင့်စနယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းနိုင်သွားလိမ့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ဝူဘိုး‌ေဘး နှင့် အခြားသူများမှာ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် မည်သူမျှ မချဉ်းကပ်ရဲကြချေ။ ဝူဘိုး‌ေဘး၏ ဝူမျိုးနွယ်စုဝင် ငါးသောင်းနီးပါးလည်း သေဆုံးခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။

ဝူဘိုး‌ေဘးသည် ဒေါသထွက်ကာ ဟုန်ယဲ့နှင့် အခြားသူများကို "အားလုံးပဲ၊ ငါတို့ ခုနစ်ယောက် စုပေါင်းပြီး အဲဒီပုဆိန်ရဲ့ အတားအဆီးကို ဖျက်ကြရမယ်၊ အဲဒီလူငယ်ကို သတ်နိုင်မှ ငါတို့ ပုဆိန်ကို ရဖို့ မျှော်လင့်ချက် ရှိလိမ့်မယ်" ဟု အော်ဟစ်ကာ အမိန့်‌ေပးလိုက်သည်။

ဟုန်ယဲ့ကလည်း သဘောတူလိုက်ပြီး သူတို့ ခုနစ်ဦး စုပေါင်းကာ အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ကွက်များဖြင့် ထိုလူငယ်ကို တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။ သို့သော် လူငယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် အကာအကွယ် အလွှာများစွာ ပေါ်လာပြီး သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ခုခံထားနိုင်ခဲ့သည်။ ဝူဘိုး‌ေဘးသည် နျိုဝါကိုပါ ဝိုင်းကူရန် အော်ဟစ်အကူညီ‌ေတာင်းခဲ့သော်လည်း နျိုဝါသည် ငြိမ်သက်စွာဖြင့် "ပုဆိန်ကို ရမယ့်သူက သူအလိုလိုရလိမ့်မယ်၊ အခုလို တိုက်ခိုက်နေစရာမလိုဘူး" ဟု ဆိုကာ နောက်သို့သာ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။

နာရီအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်…

ဝူဘိုး‌ေဘးနှင့် အခြားသူများ ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်နေစဉ်မှာပင် ကောင်းကင်ဖွင့်ပုဆိန်ကြီးမှာလည်း မီးလျှံများ တောက်လောင်လာပြီး လူငယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားတော့သည်။ ထိုလူငယ်၏ ကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါများသည် ဝူဘိုး‌ေဘး နှင့် ဟုန်ယဲ့တို့ ရှစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို တစ်ခဏချင်း အပိုင်းပိုင်း ချေမှုန်းပစ်လိုက်‌ေလသည်။

"ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် မြန်မြန် ပေါင်းစပ်နိုင်ရတာလဲ" ဝူဘိုးဘေးသည် တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထိုဝတ်စုံဖြူနှင့် လူငယ်သည်လည်း မျက်လုံးများ ပွင့်လာခဲ့သည်။ ဝူဘိုး‌ေဘးနှင့် ဟုန်ယဲ့တို့သည် နောက်သို့ ဆုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ လူငယ်၏ လက်ထဲတွင် ကောင်းကင်ဖွင့်ပုဆိန် ပေါ်လာပြီး တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ဝူဘိုး‌ေဘးနှင့် ဟုန်ယဲ့တို့မှာ မျက်ခုံးကြားမှ စတင်ကာ ခန္ဓာကိုယ် နှစ်ခြမ်း ကွဲထွက်သွားပြီး အလင်းမှုန်များအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားကြ‌ေတာ့သည်။ သူတို့၏ ဝိညာဉ်များလည်း လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်ရှိနေသော တာအိုဘိုးဘေး ပညာရှင် ခြောက်ဦးသည် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားခဲ့‌ေသာ်လည်း အချည်းနှီးသာဖြစ်သွား‌ေလသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးလည်း ဝူဘိုးဘေးနည်းတူ အသတ်ခံလိုက်ရသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် မြောက်ဘက်အရပ်မှ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုအရှိန်အဝါသည် ဝတ်စုံဖြူ လူငယ်၏ အရှိန်အဝါထက် မနိမ့်ပေ။ နျိုဝါနှင့် စုန်လင်းတို့သည် ထိုအရပ်သို့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"နောက်ထပ် ကမ္ဘာဦးစနယ်ပယ် ပညာရှင် တစ်ယောက်လား…"

ဝတ်စုံဖြူ လူငယ်သည်လည်း ထိုအရပ်သို့ ကြည့်ကာ "စိတ်ဝင်စားစရာပဲ၊ ငါ့လိုမျိုး ကမ္ဘာဦးစနယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းနိုင်တဲ့သူ ရှိနေသေးတာပဲ" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် မိုးကြိုးပင်လယ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးအရပ်ဆီမှ အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံသန်းလာပြီး နျိုဝါတို့ ရှေ့တွင် လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုသူမှာ ဟုန့်မုန်ပုလဲနှင့် ပေါင်းစပ်ကာ ကမ္ဘာဦးစနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည့် လုရိီဖျင်ပင် ဖြစ်သည်။

လုယီဖျင် ရောက်လာသောအခါ ဝတ်စုံဖြူ လူငယ်ကို မြင်ပြီး ဝမ်းသာအားရ ပြုံးလိုက်‌ေလသည်။ "

“ ဦးလေးယဲ့…"

ယဲ့ဝူချန်းသည်လည်း လုရီဖျင်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး “လူကလေး၊ မင်းကိုး…မင်းတောင် ကမ္ဘာဦးစ နယ်ပယ်ကို ရောက်နေပြီပဲ၊ ကြည့်ရတာ ငါတို့တွေ တစ်ပွဲလောက် စမ်းကြည့်သင့်ပြီထင်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

နျိုဝါနှင့် စုန်လင်းတိုသည် လုရီဖျင်ကို ဂုဏ်ပြုလိုက်ကြသည်။ လုရီဖျင်သည် ယဲ့ဝူချန်းနှင့် သူတို့ကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

လအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်…

ဟုန့်မုန်‌ေလာက၏ ဟင်းလင်းပြင်အတွင် လုရီဖျင်နှင့် ယဲ့ဝူချန်းတို့ အချင်းချင်း လေ့ကျင့်တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။ လုရီဖျင်သည် မြေတူးဆောက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ယဲ့ဝူချန်းသည် ကောင်းကင်ဖွင့်ပုဆိန်ကို ကိုင်ဆောင်ထားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် အားရပါးရ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပြီး မောပန်းသွားသည့်အခါ အတူတူ အရက်သောက်ကာ စကားပြောဆိုခဲ့ကြသည်။

နှစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် ဟုန့်မုန်လောကသို့ ပြန်‌ေရာက်လာကြသည်။ လုရီဖျင်သည် သူ၏ မိဘများနှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက် ယဲ့ဝူချန်းနှင့်အတူ ချောင်းလောကသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

"လူကလး ၊ မင်းမှာ နောက်ထပ် ဘာလုပ်ဖို့ ရှိ‌ေသးလဲ" ယဲ့ဝူချန်းက မေးလိုက်သည်။

လုရီဖျင်က ခဏစဉ်းစားလိုက်ပြီး "နောက်ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် နတ်ဘုရားလောက ကို သွားကြည့်ချင်တယ်" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

နှစ်ပေါင်းသန်းချီ ကြာသွားပြီ ဖြစ်ရာ သူ၏ မိတ်ဆွေဟောင်းများဖြစ်သော နွားသိုးလုံကျာင်းကို သတိရနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူသည် စကြဝဠာ နိယာမများကို နားလည်ထားသဖြင့် မည်သည့်နေရာသို့မဆို သွားလာနိုင်‌ေပသည်။ ထို့ပြင် သူ မမေ့နိုင်သေးသော လော့ရွှေ ကိုလည်း ရှာဖွေချင်နေခဲ့သည်။လုရီဖျင်သည် ယခုချိန်တွင် လောကနိယာမအားလုံးကို ကျွမ်းကျင်နားလည်သွားပြီဖြစ်သဖြင့် သူ့အတွက်အချိန်များစွာ ပိုနေခဲ့လေသည်။ ထို့ကြောင့် ကျန်ရှိနေသောအချိန်များတွင် သူ့အတွက် တန်ဖိုးရှိသည့်အရာများကိုသာ ရှာဖွေသွားရန် စိတ်ကူးထားတော့သည်။

ယဲ့ဝူချန်းကမူ စကြဝဠာ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဆက်လက် ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်ကာ အသီးသီး ထွက်ခွာသွားကြပြီး ကောင်းကင်ယံ၌ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

Book List