Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၄၂၃</h2> <h2 style="text-align: center;">ရက်စက်သော သတ်ဖြတ်မှု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>တိတ်ဆိတ်မှုများဖြင့် ဝမ်းနည်းခြင်း အထိမ်းအမှတ် ပြုလုပ်ပြီးနောက် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပြန်ထလာကြသည်။</p> <p>ရူယန်ဝူကျိက ဂိုဏ်း ၂ ခုနှင့် နန်းတော် ၁ ခုမှ စမ်းသပ်မှုတွင် ပါဝင်မည့် တပည့် ၆,၀၀၀ ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့အမူအရာမှာ ရုတ်တရက် တည်ကြည်လေးနက်သွား၏။</p> <p>“ထာဝရနယ်မြေဆီကို သွားမယ့် အချိန်နဲ့ဟင်းလင်းပြင် လှိုဏ်ခေါင်းကို မဖွင့်ခင်မှာ ကျုပ်နောက်ထပ်ပြောမယ့် စကားတွေကို မင်းတို့ သေချာမှတ်သားထားကြရမယ်”</p> <p>“ထာဝရနယ်မြေထဲမှာ ဧရာမ အစီအရင်ကြီးက ဖုံးလွှမ်းထားတဲ့ စမ်းသပ်မှုနယ်မြေဟာ မိုင်ပေါင်း ၁၀ သန်း ကျယ်ဝန်းတယ်”</p> <p>“စမ်းသပ်မှုကာလက တစ်နှစ်ပဲ... တစ်နှစ်ပြည့်တဲ့အခါ အချိန်နဲ့ဟင်းလင်းပြင် လှိုဏ်ခေါင်းဟာ နတ်ဘုရားမြှုပ်နှံရာ ချောက်နက်ရဲ့ အဝင်ဝကနေ မြောက်ဘက် မိုင် ၁သိန်း အကွာမှာရှိတဲ့ အချိန်နဲ့ဟင်းလင်းပြင် နတ်ဘုရားတောင်ပေါ်မှာ ပေါ်လာလိမ့်မယ်”</p> <p>“တံခါးဖွင့်ချိန်က တစ်နာရီပဲ ရှိမယ်... အဲ့ဒီတစ်နာရီအတွင်းမှာ မင်းတို့ဟာ အချိန်နဲ့ဟင်းလင်းပြင် လှိုဏ်ခေါင်းကနေတစ်ဆင့် ပြန်လာကြရမယ်”</p> <p>“ဒါကို မလိုက်နာလို့ လှိုဏ်ခေါင်းပိတ်သွားပြီဆိုရင် စမ်းသပ်မှုနယ်မြေကို ကာကွယ်ထားတဲ့ အစီအရင်ကြီးလည်း ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်... အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် အဆင့် ၃၊ အဆင့် ၄ နဲ့ အဆင့် ၅ ရှိတဲ့ မိစ္ဆာသားရဲတွေက စမ်းသပ်မှုနယ်မြေထဲမှာ သောင်းကျန်းနေကြလိမ့်မယ်”</p> <p>“အဲ့ဒီအချိန်အထိ မင်းတို့ ထာဝရနယ်မြေထဲမှာ ကျန်ခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ ကျိန်းသေ သေရမှာပဲ... နားလည်ကြလား”</p> <p>တပည့် ၆,၀၀၀လုံးက တညီတညွတ်တည်း ဖြေကြားလိုက်ကြသည်။ </p> <p>“တပည့်များ နားလည်ပါပြီ ဆရာ... ဂျူနီယာများ နားလည်ပါပြီ”</p> <p>“ကောင်းပြီ” </p> <p>ရူယန်ဝူကျိက ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>“ကျုပ် အခုပဲ အချိန်နဲ့ဟင်းလင်းပြင် လှိုဏ်ခေါင်းကို ဖွင့်ပေးမယ်... လှိုဏ်ခေါင်းက မင်းတို့အားလုံးကို ထာဝရနယ်မြေထဲက နေရာအသီးသီးဆီကို ကျပန်း ပို့ဆောင်ပေးလိမ့်မယ်”</p> <p>“အဲ့ဒီလို ပို့ဆောင်နေတဲ့အချိန်မှာ မင်းတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းတွေနဲ့ လှိုဏ်ခေါင်းရဲ့ နံရံတွေကို မထိမိစေနဲ့... မဟုတ်ရင်တော့ ဟင်းလင်းပြင် ဝဲဂယက်တွေရဲ့ အပိုင်းပိုင်းဖြတ်တာကို ခံရပြီး သေသွားလိမ့်မယ်”</p> <p>“နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ကျုပ် မင်းတို့ကို အကြံပေးချင်တာက နတ်ဘုရားမြှုပ်နှံရာ ချောက်နက်ထဲမှာ ရတနာတွေ ရှိနေတာ မှန်ပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၅ သောင်း အတွင်းမှာ အဲ့ဒီထဲကို ဝင်ခဲ့တဲ့ ဂိုဏ်း ၃ ခုက တပည့်တွေ သေဆုံးမှုဟာ သန်း ၂၀ ကျော်သွားပြီဆိုတာပဲ”</p> <p>“ချောက်နက်ထဲကို ရတနာရှာဖို့ ဝင်တဲ့အခါမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆင်ခြင်ကြပါ... အထဲကို အရမ်းမဝင်နိုင်ဘူးလို့ ခံစားရရင် အချိန်မီ ပြန်ထွက်လာကြ”</p> <p>စကားအဆုံးတွင် ရူယန်ဝူကျိ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရွတ်ဆိုနေပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကျောက်စိမ်းအဆောက်အဦ၏ အထက် ကောင်းကင်ယံတွင် ၃ မီတာခန့် ကျယ်ဝန်းသော ဝိညာဉ်စွမ်းအား အလင်းလုံးကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။</p> <p>“ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်...”</p> <p>ရူယန်ဝူကျိ၏ လက်ချောင်းကြားရှိ ဝိညာဉ်လက်စွပ်မှာ လျှပ်ခနဲ လင်းလက်သွားပြီးနောက် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၃၆ တုံးမှာ ထိုအလင်းလုံးကြီးအတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားကာ ငြိမ်သက်စွာ ဆိုင်းငံ့နေကြ၏။</p> <p>“သွားတော့”</p> <p>ရူယန်ဝူကျိက ဝတ်စုံလက်စကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် ထိုဝိညာဉ်စွမ်းအား အလင်းလုံးကြီးမှာ အလင်းတန်း ၃၆ ခုအဖြစ် ကွဲထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>အလင်းတန်းတစ်ခုချင်းစီမှာ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံးစီ ပါရှိနေပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ထာဝရအချိန်နှင့်ဟင်းလင်းပြင် နတ်ဘုရားကွင်းပြင်ကို ဝန်းရံထားသည့် မြင့်မားသော နတ်ဘုရားတောင် ၃၆ လုံးဆီသို့ ဦးတည်သွားကြတော့သည်။</p> <p>အလင်းတန်း ၃၆ ခုမှာ တောင်ထိပ် ၃၆ ခုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည့်အခါ ခေတ္တမျှ ငြိမ်သက်သွား၏။</p> <p>“အချိန်နှင့်ဟင်းလင်းပြင် လှိုဏ်ခေါင်း - ပွင့်စေ”</p> <p>“ဝုန်း”</p> <p>“ဝုန်း...”</p> <p>ရူယန်ဝူကျိ ရေရွတ်လိုက်သည်နှင့် တောင် ၃၆ လုံးမှာ ပြင်းထန်သော အသံကြီးများ တုန်ခါသွားပြီး တောင်တစ်လုံးချင်းစီမှ မီတာ ၁၀၀ ခန့် ထူသော တောက်ပသည့် အလင်းတန်းကြီး တစ်ခုစီ ပန်းထွက်လာတော့သည်။</p> <p>အလင်းတန်း ၃၆ ခုမှာ လှပသော အကွေးအဆန့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် စက်ဝိုင်းပုံ စင်မြင့်ထက်၌ ဆုံစည်းသွားကြရာ ကောင်းကင်ယံတွင် ပြင်းထန်သော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး အချင်း မီတာ ၁၀၀ ရှိသည့် အမှောင်ထုဖုံးလွှမ်းနေသော အချိန်နှင့်ဟင်းလင်းပြင် လှိုဏ်ခေါင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>ချက်ချင်းပင် လှိုဏ်ခေါင်းကြီးအတွင်းမှ ဧရာမ အလင်းရောင်ခြည်တန်းကြီးမှာ စင်မြင့်ပေါ်သို့ ဖြာကျလာတော့၏။</p> <p>“အချိန်နှင့်ဟင်းလင်းပြင် လှိုဏ်ခေါင်း ပွင့်သွားပြီ... ဂိုဏ်း ၂ ခုနဲ့ နန်းတော် ၁ ခုက တပည့်တွေ... စမ်းသပ်မှု စတင်ဖို့ စင်မြင့်ပေါ်ကို တက်ကြတော့”</p> <p>ရူယန်ဝူကျိ၏ စကားအဆုံးတွင် ထာဝရနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှ အတွင်းစည်း အသန်မာဆုံး တပည့် ၂,၀၀၀မှာ စင်မြင့်ပေါ်သို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ခုန်တက်လိုက်ကြရာ ၎င်းတို့၏ ကိုယ်လုံးများမှာ ကောင်းကင်သို့ မြောက်တက်သွားပြီး လှိုဏ်ခေါင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။</p> <p>“ဝှစ်... ဝှစ်...”</p> <p>ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားနန်းတော်မှ တပည့် ၃,၀၀၀ မှာလည်း အနောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါသွားကြပြီး စင်မြင့်ပေါ် မှတစ်ဆင့် လှိုဏ်ခေါင်းအတွင်းသို့ စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>“မုန့်ဂျီ၊ စစ်ယောင်၊ ဇီယန်... ဂရုစိုက်ကြဦးနော်... ဆုံရပ်မှာ ပြန်တွေ့ကြမယ်”</p> <p>ထန်ယွင်က စကားတစ်ခွန်း ပြောခဲ့ပြီးနောက် အရင်ဆုံး စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လိုက်ရာ ဆွဲငင်အားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး လှိုဏ်ခေါင်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p>၎င်းနောက် ဟောင်ဖူနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှ ကျန်ရှိသော တပည့် ၉၉၉ ဦး လိုက်ပါသွားကြပြီး ခဏချင်းမှာပင် အားလုံးမှာ လှိုဏ်ခေါင်းအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့၏။</p> <p>ချက်ချင်းပင် အချိန်နှင့်ဟင်းလင်းပြင် လှိုဏ်ခေါင်းမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပိတ်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>“ဟင်း... ဟင်း... ဂိုဏ်းချုပ်ထန်ထိုင်... ကျုပ် တကယ်ပဲ စိုးရိမ်မိတယ်... ခင်ဗျားရဲ့ တပည့်တစ်ထောင်ထဲက တစ်ယောက်မှ အသက်ရှင်လျက် ပြန်မလာနိုင်မှာကိုပေါ့”</p> <p>နံပါတ် ၁ ကျောက်စိမ်းအဆောက်အဦပေါ်တွင် ရူယန်ဝူကျိက ထန်ထိုင်ကျုံးရွှမ်ကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“မှန်တယ်... ဒီနန်းတော်သခင်မလည်း အတော်လေး စိုးရိမ်မိပါတယ်” </p> <p>နံပါတ် ၂ ကျောက်စိမ်းအဆောက်အဦပေါ်မှ ကျူးကော့ယွီကလည်း ထောက်ခံလိုက်သည်။ </p> <p>“ဟောင်ဖူနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက တပည့်တွေက အရမ်းကို အားနည်းလွန်းနေတော့ ထာဝရနယ်မြေ စမ်းသပ်မှုမှာ ပါဝင်တာက အလကား အသက်လာစတေးသလို ဖြစ်နေမှာပေါ့”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ ထန်ထိုင်ကျုံးရွှမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်၏။ </p> <p>“ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်... နောက်တစ်နှစ်မှာ ဘာဖြစ်မယ်ဆိုတာကို ဘယ်သူက အသေအချာ ပြောနိုင်မှာလဲ... ကျုပ် မျှော်လင့်တာကတော့ နောက်တစ်နှစ်မှာ ခင်ဗျားတို့ အခုလိုမျိုး ဆက်ပြီး ရယ်နိုင်ဖို့ပါပဲ”</p> <p>...<br /> တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...</p> <p>ထန်ယွင်သည် မှောင်မည်းနေသော အချိန်နှင့်ဟင်းလင်းပြင် လှိုဏ်ခေါင်းအတွင်း ဖြတ်သန်းသွားနေသည်။ အရှိန်အလွန် မြန်ဆန်လှသဖြင့် သူ့ဦးနှောက်ထဲတွင် မူးဝေမှုကို ပြင်းထန်စွာ ခံစားနေရ၏။</p> <p>နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် မူးဝေမှုများ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထန်ယွင်၏ ခြေထောက်အောက်တွင် မာကျောသော မြေပြင်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထာဝရနယ်မြေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေပြီ။</p> <p>“ဝုန်း”</p> <p>“ဝှစ်”</p> <p>ထန်ယွင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို မကြည့်ရသေးမီမှာပင် ရုတ်တရက် သူ့အနောက်မှ ချွန်ထက်သော လက်နက်တစ်ခု လေကို ဖြတ်သန်းလာသည့် အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ထန်ယွင်က ဘေးသို့ ရှောင်လိုက်ရာ အနက်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုက သူ့ပါးကို သီသီလေး ဖြတ်သွားပြီး ဆံပင်တစ်စကို ဖြတ်တောက်သွားကာ အရှေ့ရှိ မြင့်မားသော ရှေးဟောင်း သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်အတွင်းသို့ တုန်ခါလျက် တိုးဝင်သွားတော့သည်။ ၎င်းမှာ အနက်ရောင် မြှားတစ်စင်းပင်။</p> <p>သစ်ပင်၏ ပင်စည်အတွင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်သွားသော ထိုမြှား၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှ သစ်ခွံစိမ်းစိမ်းများမှာ မျက်စိရှေ့တင် မည်းနက်သွားတော့သည်။</p> <p>အဆိပ်။</p> <p>ပြင်းထန်လှသော အဆိပ်ပင်။</p> <p>ထန်ယွင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဝတ်စုံဖြူ ဝတ်ဆင်ထားသော ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားနန်းတော်မှ အမျိုးသမီး တပည့်တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူမ၏ ဘယ်ဘက်လက်တွင် လေးကို ကိုင်ထားပြီး ညာဘက်လက်တွင်မူ ပြင်းထန်သောအဆိပ်များ သုတ်လိမ်းထားသည့် မြှား ၃ စင်းကို ကိုင်ထားကာ လေးကြိုးကို ဆွဲထားတော့သည်။</p> <p>“ထန်ယွင်... မင်း အဖမ်းခံမယ်ဆိုရင်တော့ ငါ မင်းကို သက်သောင့်သက်သာ သေခွင့်ပေးမယ်”</p> <p>ထိုအမျိုးသမီး တပည့်က ထန်ယွင်ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေ၏။ </p> <p>“ငါ့ကို ရက်စက်တယ်လို့ အပြစ်မတင်နဲ့... ပညာ ၄ မျိုးပြိုင်ပွဲမှာ ငါတို့ နန်းတော်သခင်မကို အရှက်ခွဲပြီး ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားနန်းတော်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ညှိုးနွမ်းအောင် လုပ်ခဲ့တဲ့ မင်းကိုယ်မင်းပဲ အပြစ်တင်လိုက်တော့”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ ထန်ယွင်က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ လှောင်ပြုံးတစ်ခုဖြင့် သူမထံသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p>“သေပေတော့”</p> <p>အမျိုးသမီးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မြှား ၃ စင်းကို တစ်ပြိုင်နက် ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် ထန်ယွင်၏ လည်ပင်းနှင့် ရင်ဘတ် ဘယ်ညာဆီသို့ တိုးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>“မင်းက ငါတို့ သူတော်စင်မလေးကို အနိုင်ယူခဲ့တယ်ဆိုလို့ ငါကတော့ အရမ်းသန်မာတယ် ထင်နေတာ... အခုတော့ မြှား ၃ စင်းတောင် မရှောင်နိုင်ဘဲ သေရပြီပေါ့... ဟင်း... နန်းကုန်းယွိချင်ရဲ့ ခွန်အားကလည်း သိပ်မပြောပလောက်ပါဘူး...”</p> <p>ရုတ်တရက် ထိုအမျိုးသမီး၏ လှောင်ပြောင်သံမှာ ရပ်တန့်သွားရသည်။ မြှား ၃ စင်း ထိမှန်သွားသော ထန်ယွင်၏ လည်ပင်းနှင့် ရင်ဘတ်တို့မှ သွေးများ ထွက်မလာသည်ကို သူမ ထိတ်လန့်တကြား တွေ့လိုက်ရပြီးနောက် သူမ၏ မြင်ကွင်းထဲတွင် ထန်ယွင်၏ ကိုယ်လုံးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။</p> <p>“ဝုန်း”</p> <p>အမျိုးသမီး အထိတ်တလန့်ဖြစ်သွားစဉ် သူမ၏ အနောက်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်ကြီး တုန်ခါသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ ဘာမှမစဉ်းစားဘဲ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်ကာ ဓားပျံကို ထုတ်ယူလျက် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်၏။</p> <p>“ဒီကို ဆင်းခဲ့စမ်း”</p> <p>ကျယ်လောင်သော ဟောက်သံနှင့်အတူ ထိုအမျိုးသမီး ပေအနည်းငယ်မျှသာ မြောက်တက်ရသေးစဉ်မှာပင် ထန်ယွင်က သူမ၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲဖမ်းကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆွဲချလိုက်တော့သည်။</p> <p>“ဝှစ်”</p> <p>ထန်ယွင်၏ ကိုယ်လုံးမှာ လျှပ်ခနဲ လှုပ်ရှားသွားပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ့ညာဘက်ခြေထောက်က အမျိုးသမီး၏ လည်ပင်းကို နင်းထားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>“ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျွန်မကို မသတ်ပါနဲ့...” </p> <p>အမျိုးသမီးက မျက်ရည်များဖြင့် အသနားခံလိုက်၏။</p> <p>ထန်ယွင်က အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ </p> <p>“မင်းသာ ငါ့နေရာမှာဆိုရင် ငါ့ကို လွှတ်ပေးမှာမို့လို့လား”</p> <p>“ဂျောက်”</p> <p>အမျိုးသမီး ကြောင်အသွားစဉ် ထန်ယွင်က ရက်စက်စွာပင် ညာဘက်ခြေထောက်ဖြင့် သူမ၏ လည်ပင်းကို နင်းချေပစ်လိုက်တော့လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း ၄၂၃ ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save