Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၄၂၆</h2> <h2 style="text-align: center;">အကုန်သတ်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“ဘုန်း... ဘုန်း”</p> <p>ဖုန်မှုန့်များကြား၌ ခြေထောက်များ ကျိုးကြေနေသော ဝမ်ရွှီနှင့် ကော်ခဲ့တို့သည် ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့၏ အနှိုင်းမဲ့သော အငွေ့အသက် ဖိအားကြောင့် မြေပြင်ပေါ် ပြားပြားဝပ်နေကြရသည်။</p> <p>“ဟင့်အင်း... အား... ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပါ”</p> <p>“ထန်ယွင်... ငါတို့အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ...”</p> <p>“မင်း ငါတို့ကို မသတ်ဘူးဆိုရင် မင်းခိုင်းတာ အကုန်လုပ်ပါ့မယ်... တောင်းပန်ပါတယ်”</p> <p>ထိုနှစ်ဦးမှာ လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ဘဲ အသက်ချမ်းသာရာ ရရုံသာ တောင်းပန်နိုင်တော့သည်။</p> <p>ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့၏ ဖိအားအောက်၌ ၎င်းတို့၏ နဖူး၊ မျက်နှာနှင့် တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အရေပြားများပေါ်တွင် ဒေါင်လိုက်၊ အလျားလိုက် သွေးကြောမျှင်များ ယှက်သန်းလာတော့သည်။ သွေးများမှာ ထိုဒဏ်ရာများမှ အကြိမ်ကြိမ် စိမ့်ထွက်လာပြီး ၎င်းတို့၏ အရေပြားများမှာလည်း အသက်ရှူနေစဉ်မှာပင် ကွဲအက်နေရာ သွေးကန်ထဲမှ တက်လာသော သွေးလူသားများအလား ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p>ထိုအခါမှသာ ၎င်းတို့ အထင်သေးခဲ့သော မီးခိုးရောင်ခြင်္သေ့မှာ ၎င်းတို့ ပြန်လည်ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိလောက်အောင် အစွမ်းထက်ကြောင်း သိလိုက်ကြတော့သည်။</p> <p>ထိုသို့ အသနားခံနေကြသော်လည်း ထန်ယွင်မှာမူ ဒေါသအလိပ်လိပ် ထွက်နေပြီး ၎င်းတို့ထံသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းလာ၏။</p> <p>“အမှိုက်ကောင်နှစ်ကောင်... ငါပြောတာကို သေချာနားထောင်စမ်း”</p> <p>“ငါတို့ ဟောင်ဖူနတ်ဘုရားဂိုဏ်း တပည့်တွေနဲ့ မင်းတို့ ထာဝရနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက တပည့်တွေကြားမှာ ဘယ်တော့မှ မပြေလည်နိုင်တဲ့ ရန်ငြိုးရှိတာ အမှန်ပဲ... တကယ်လို့ ကျန်းချင်းချင်းက မင်းတို့ထက် မသန်မာလို့ မင်းတို့လက်ထဲမှာ သေသွားတယ်ဆိုရင် ငါ ဘာမှအပိုမပြောဘဲ မင်းတို့ခေါင်းကို ဓားနဲ့တစ်ချက်တည်း ပိုင်းပြီး သက်သောင့်သက်သာ သေခွင့်ပေးမှာပဲ”</p> <p>“ဒါပေမဲ့ မင်းတို့လို တိရစ္ဆာန်တွေက သူမကို အနိုင်ယူပြီးတာတောင် စော်ကားဖျက်ဆီးခဲ့ကြတယ်လေ”</p> <p>“ငါ မင်းတို့ကို အသေဆိုးနဲ့ သေစေရမယ်”</p> <p>ထန်ယွင်က ထိုနှစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းကို ခြေထောက်ဖြင့် အစီအရင်အတိုင်း နင်းချေလိုက်သည်။</p> <p>“အား...”</p> <p>“ဂျောက်”</p> <p>ထို့အပြင် ၎င်းတို့၏ လက်မောင်းများကိုပါ ရက်စက်စွာ နင်းချေပစ်လိုက်ပြီးနောက် ဝိညာဉ်ကန်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ကာ ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့ကိုလည်း ဖိအားများ ရုပ်သိမ်းခိုင်းလိုက်၏။</p> <p>ဝိညာဉ်ကန် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသည်နှင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေကြပြီး နုပျိုသော အသွင်အပြင်မှာလည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အိုမင်းရင့်ရော်သော အသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p>“ထန်ယွင်... ငါ မင်းဘိုးဘေးတွေကို...”</p> <p>“ထန်ယွင်... မင်း အသေဆိုးနဲ့ သေရမှာ”</p> <p>“မင်း သတ္တိရှိရင် ငါတို့ကို အခုပဲ သတ်လိုက်စမ်း”</p> <p>ထိုနှစ်ဦးမှာ ထန်ယွင်က ၎င်းတို့ကို သက်သောင့်သက်သာ သတ်ပေးရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် မြေပြင်ပေါ်၌ အော်ဟစ်ဆဲဆိုနေကြခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော် ထန်ယွင်က ၎င်းတို့၏ ဆန္ဒကို မည်သို့ ပြည့်ဝစေမည်နည်း။</p> <p>“ငါ့ကောင်ကြီး... ငါ့အတွက် သားရဲတချို့ ခေါ်ပေးစမ်း” </p> <p>ထန်ယွင်က အံကြိတ်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဝုန်း”</p> <p>ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့က ဧရာမ ဦးခေါင်းကြီးကို မော့ကာ ချောက်ကမ္ဘာတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားအောင် ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ ခဏချင်းမှာပင် ကြောက်ရွံ့တုန်ယင်နေသော မိစ္ဆာသားရဲများမှာ ထန်ယွင်ထံသို့ သတိကြီးစွာဖြင့် ချဉ်းကပ်လာကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့၏ ခေါ်သံကို ကြားခဲ့ကြခြင်းပင်။</p> <p>“ရှဲ... ရှဲ...”</p> <p>မြက်ခင်းထဲမှ အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပေပေါင်းများစွာ ရှည်လျားသော ပန်းမြွေရာပေါင်းများစွာမှာ ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့၏ အောက်သို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။</p> <p>ထန်ယွင်က ထိုမြွေအုပ်ကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>“ငါ့ကောင်ကြီး... သူတို့ကို ဝါးမြိုခိုင်းလိုက်တော့”</p> <p>“ဝုန်း”</p> <p>ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့၏ အမိန့်အောက်တွင် ထိုပန်းမြွေများမှာ ရုတ်တရက် ကြမ်းတမ်းသွားပြီး ဝမ်ရွှီနှင့် ကော်ခဲ့တို့ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားကြတော့သည်။ မြွေအုပ်ကြီးမှာ ထိုသူနှစ်ဦး၏ သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်နေသော ခန္ဓာကိုယ်များကို ရက်စက်စွာ ကိုက်ခဲဝါးမြိုနေကြတော့၏။</p> <p>အသက်ရှူချိန် အနည်းငယ်အကြာတွင် ထိုနှစ်ဦး၏ အရိုးစုများသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ထို့နောက် ထန်ယွင်က ဓား ကိုင်ဆောင်ကာ မြေကျင်းတစ်ကျင်းတူး၍ ကျန်းချင်းချင်းအား ဖြည်းညှင်းစွာ မြှုပ်နှံကာ အုတ်ဂူတစ်ခု ပြုလုပ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဂျူနီယာညီမလေးကျန်း... ငါ မင်းအတွက် ကလဲ့စားချေပေးခဲ့ပြီ... ဒီမှာပဲ အေးအေးချမ်းချမ်း အနားယူတော့” </p> <p>ထိုသို့ပြောကြားပြီးနောက် ထန်ယွင်က ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့၏ ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားတော့သည်။</p> <p>“ဝုန်း... ဝုန်း”</p> <p>ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့က အောက်ဘက်ရှိ မိစ္ဆာသားရဲများကို ထိုအုတ်ဂူနှင့် ဝေးဝေးနေရန် အမိန့်ပေးပြီးနောက် ထန်ယွင်နှင့်အတူ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p>နောက်တစ်ရက် အရုဏ်တက်ချိန်၌ ထန်ယွင်က ဝိညာဉ်လက်စွပ်အတွင်းမှ ဆေးဝါးအုပ်စု တပည့် ၃ ဦး၏ အမှတ်အသား ကျောက်စိမ်းပြားများ ထပ်မံကွဲအက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြန်သည်။</p> <p>တစ်နာရီခန့်အကြာတွင် ထန်ယွင်သည် လေးလံသော စိတ်နှလုံးဖြင့် ပင်လယ်အလား ကျယ်ပြောလှသော တောအုပ်စိမ်းကြီး၏ အထက်တွင် ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့ကို ရပ်နားခိုင်းလိုက်၏။ တောအုပ်ကြီးမှာ အဆုံးမရှိ ကျယ်ပြောလှပေသည်။</p> <p>“သတ်ကြ”</p> <p>“အကုန်သတ်ပစ်ကြ”</p> <p>“...”</p> <p>ရုတ်တရက် လက်နက်ချင်း ထိခိုက်သံများနှင့် သတ်ဖြတ်လိုသော အော်ဟစ်သံများမှာ ထန်ယွင်၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ ထန်ယွင်က ဝိညာဉ်အာရုံကို ထုတ်လွှတ်ကာ အောက်ဘက် မိုင် ၃၀၀ကျော် အကွာရှိ တောအုပ်ကို ဖုံးလွှမ်းလိုက်၏။ ရုတ်တရက် သူ့မျက်လုံးများထဲမှ အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ပန်းထွက်လာပြီး ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့အား အနောက်မြောက်ဘက် မိုင် ၂၄၀ ခန့်အကွာရှိ တောအုပ်ဆီသို့ အမြန်ပျံသန်းရန် အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...</p> <p>မိုးရေများ၊ မြူခိုးများနှင့် ပုပ်စော်နံနေသော သစ်ပင်များရှိသည့် ထူထပ်သော တောအုပ်အတွင်း၌ မီတာ ၁၀၀ ခန့် မြင့်သော ဓားအလင်းတန်းများမှာ တိုက်ပွဲ၏ ပြင်းထန်မှုနှင့်အတူ ကောင်းကင်သို့ ဖြာတက်နေပြီး တောအုပ်အတွင်းရှိ ပေါင်းပင်များနှင့် သစ်ပင်များကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်စေသည်။</p> <p>နွယ်ပင်ဟောင်းများ ဝန်းရံနေသော ဧရာမ တောအုပ်ကြီးအတွင်း၌ လုအိုဖန်နှင့် ဆုန့်ဟုန်တို့ ဦးဆောင်သော ဆေးဝါးအုပ်စု တပည့် ၁၃ ဦးမှာ ထာဝရနတ်ဘုရားဂိုဏ်းနှင့် ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားနန်းတော်မှ တပည့် ၁၀ ဦးနှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြရသည်။</p> <p>လုအိုဖန်တို့ ၁၅ ဦးမှာ အမျိုးသား ၆ ဦးနှင့် အမျိုးသမီး ၄ ဦးကို ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း အနောက်သို့ ဆုတ်ခွာနေရရုံ သာမက တစ်ယောက်ချင်းစီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာများစွာ ရရှိထားကြသည်။</p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ထို ၁၀ ဦးထဲမှ တစ်ဦးသာ လုအိုဖန်၏ ဓားချက်ကြောင့် ညာဘက်လက်မောင်း ဒဏ်ရာရထားပြီး ကျန် ၉ ဦးမှာ ဘာဒဏ်ရာမျှ မရှိကြပေ။ နှစ်ဖက်လုံး၏ ခွန်အားကွာခြားချက်မှာ သိသာလှပေသည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကိုလု၊ စီနီယာအစ်ကိုဆုန့်... ကျွန်တော်တို့ သူတို့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူး၊ ဆုတ်ကြရအောင်”</p> <p>“ဟုတ်တယ် စီနီယာအစ်ကိုတို့... ကျွန်တော်တို့ အခု မဆုတ်ရင် အကုန် သေကုန်လိမ့်မယ်”</p> <p>“...”</p> <p>ဆေးဝါးအုပ်စု တပည့် ၁၃ဦးမှာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်နေကြပြီး သေခြင်းတရား အငွေ့အသက်များမှာ ၎င်းတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေတော့သည်။</p> <p>“ပါးစပ်ပိတ်စမ်း” </p> <p>လုအိုဖန်က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>“ငါတို့ ဆုတ်သွားရင် ထန်ယွင် ရောက်လာတဲ့အခါ ဘာဖြစ်မလဲ... ထန်ယွင် သူတို့ရဲ့ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်တာကို ခံရမှာပေါ့”</p> <p>“စီနီယာအစ်ကိုလု ပြောတာ မှန်တယ်” </p> <p>ဆုန့်ဟုန်ကလည်း ထောက်ခံလိုက်သည်။ </p> <p>“မင်းတို့ သွားချင်ရင် သွားနိုင်တယ်... စီနီယာအစ်ကိုလုနဲ့ ငါကတော့ လုံးဝ မသွားဘူး”</p> <p>ထို ၁၅ ဦးမှာ ဒဏ်ရာများကို ဖိထားရင်း စကားပြောရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် တောအုပ်အတွင်းမှ ပုံရိပ်များ လှုပ်ရှားသွားပြီး ထာဝရနတ်ဘုရားဂိုဏ်းနှင့် ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားနန်းတော်မှ တပည့် ၁၀ ဦးမှာ ဓားများကို ကိုင်ဆောင်ကာ လုအိုဖန်တို့ ၁၅ ဦးကို ဝိုင်းရံထားလိုက်ကြသည်။</p> <p>ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားနန်းတော်မှ အမျိုးသမီးတပည့်တစ်ဦးက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်၏။ </p> <p>“နင်တို့လို ပုရွက်ဆိတ်တွေက ထွက်ပြေးချင်နေသေးတာလား... အိမ်မက်မက်မနေနဲ့တော့၊ အသက်ကိုပဲ ချန်ထားခဲ့ကြတော့”</p> <p>“ဟားဟားဟား” </p> <p>ထာဝရနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှ ခေါင်းဆောင် အမျိုးသားတပည့်တစ်ဦးက အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>“ဒီနေ့တော့ မင်းတို့ လွတ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားနန်းတော်က သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ငါတို့က မင်းတို့ကို အထီးကျန်အောင် ထားမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>“မကြာခင်မှာပဲ... အော် မဟုတ်သေးဘူး၊ ခဏနေရင် တခြားတစ်နေရာမှာရှိတဲ့ မင်းတို့လူတွေလည်း မင်းတို့နဲ့အတူ ငရဲပြည်ကို လိုက်လာကြမှာပါ”</p> <p>ထိုသူ၏ အသံမှာ ရပ်တန့်သွားပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်မှုများ ပြည့်နှက်လာကာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ </p> <p>“သတ်ကြစမ်း...”</p> <p>“ဝုန်း”</p> <p>“ဂျောက်”</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဧရာမ ရွှေရောင် ခြင်္သေ့ခြေသည်းကြီးတစ်ခုက ဟင်းလင်းပြင်ကို တုန်ခါစေကာ နွယ်ပင်ဟောင်းများကို နင်းချေပြီး ထိုတပည့်၏ အပေါ်သို့ ကျဆင်းလာတော့သည်။</p> <p>“အား... ဒါ ဘာမိစ္ဆာကြီးလဲ၊ ကယ်ကြပါဦး...”</p> <p>ထိုထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံမှာ ရုတ်တရက် ပြတ်တောက်သွားပြီး ထိုတပည့်မှာ ဧရာမ ခြေသည်းကြီးအောက်တွင် အသက်ရှင်လျက် နင်းချေခံလိုက်ရကာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြေမွသွားတော့သည်။</p> <p>“ဝုန်း”</p> <p>ခြင်္သေ့၏ ဟိန်းဟောက်သံက သစ်ရွက်များကိုပင် တုန်ခါစေပြီး ထာဝရနတ်ဘုရားဂိုဏ်းနှင့် ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားနန်းတော်မှ ကျန်ရှိသော ၉ ဦးမှာ ၎င်းတို့ရှေ့ရှိ ဧရာမ သားရဲကြီးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားကြတော့သည်။</p> <p>“ဝုန်း”</p> <p>ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အနှိုင်းမဲ့သော အငွေ့အသက် ဖိအားများမှာ မမြင်ရသော လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုအလား ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။</p> <p>လုအိုဖန်နှင့် ဆုန့်ဟုန်တို့မှာ မျက်နှာပျက်နေကြသော်လည်း ထိုမမြင်ရသော ဖိအားမှာ ၎င်းတို့ကို ရှောင်ကွင်းသွားသည်ကို သိလိုက်ကြရသည်။ သို့သော် ဓားပျံစီးကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေသော ရန်သူ ၉ ဦးထံသို့မူ လျှပ်စီးအရှိန်ဖြင့် ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။</p> <p>“ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း”</p> <p>ပြင်းထန်လှသော အငွေ့အသက်များမှာ တောအုပ်အတွင်း စက်ဝိုင်းပုံစံအတိုင်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြန့်နှံ့သွားရာ တောအုပ်အတွင်းရှိ သစ်ပင်ခြောက်များနှင့် သစ်ရွက်ပုပ်များမှာ ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သစ်ပင်စိမ်းများမှာလည်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။</p> <p>“ဟင့်အင်း...”</p> <p>“အသက်ချမ်းသာပေးပါ”</p> <p>“ကယ်ပါဦး...”</p> <p>မကြာမီပင် ထိုအငွေ့အသက်များက ထွက်ပြေးနေသော ၉ ဦးကို ဝါးမြိုသွားပြီး လွင့်စင်နေသော သဲဖုန်များအကြား ထို ၉ ဦးမှာ ပျက်စီးနေသည့် တောအုပ်အတွင်း၌ သွေးစက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ အလောင်းများလည်း မြေပြင်ပေါ်၌ ပြန့်ကျဲသွားတော့သည်။</p> <p>ထိုစဉ်ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့ကို ဗဟိုပြု၍ ၃ မိုင်ပတ်လည်အတွင်းရှိ အပင်များနှင့် သစ်ပင်အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဟင်းလင်းပြင် နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတော့လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း ၄၂၆ ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save