Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၄၂၈</h2> <h2 style="text-align: center;">ယွိချင် အန္တရာယ်ကြုံနေပြီ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ... ငါ အခုပဲ သွားလိုက်မယ်” </p> <p>လုအိုဖန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ထန်ယွင် ဆက်ပြော၏။ </p> <p>“ငါ့ကောင်ကြီး... မင်း အစ်ကိုလုနဲ့အတူ လိုက်သွားလိုက်”</p> <p>“ဝုန်း”</p> <p>ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့က ထန်ယွင်၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ထွက်လာပြီး လုအိုဖန်၏ ညာဘက်ပခုံးပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည့်အခါ လုအိုဖန်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး ငိုရခက် ရယ်ရခက် မျက်နှာပေးမျိုး ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကိုလု... မကြောက်ပါနဲ့၊ သူ မင်းကို မနာကျင်စေပါဘူး” </p> <p>ထန်ယွင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ကောင်းပြီ... ကောင်းပါပြီ” </p> <p>လုအိုဖန်က နဖူးမှ ချွေးအေးများကို သုတ်လိုက်သည်။ သူ ထွက်ခွာတော့မည့်အချိန်တွင် ထန်ယွင်က တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး... </p> <p>“စီနီယာအစ်ကိုလု... ခဏနေဦး”</p> <p>၎င်းနောက် ထန်ယွင်သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်ကာ နန်းကုန်းယွိချင်၏ ပုံရိပ်ကို ဖန်တီးပြပြီး မှာကြားလိုက်၏။ </p> <p>“ငါ့ကောင်ကြီး... မင်း သူမကို မြင်ရင် မနာကျင်စေနဲ့၊ သတ်လည်း မသတ်နဲ့နော်... သူမကို အရှင်ပဲ ဖမ်းခဲ့ရမယ်၊ နားလည်လား”</p> <p>“ဝုန်း”</p> <p>ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့က ခေါင်းငြိတ်ပြလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် ဖန်တီးထားသော နန်းကုန်းယွိချင်၏ ပုံရိပ်ကို စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ ၎င်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် လွမ်းဆွတ်မှု အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်သွားပြီးနောက် ထိုပုံရိပ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>“ဟူး... ဝုန်း... ဝုန်း”</p> <p>ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့က ထန်ယွင်ကို ကြည့်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောလိုဟန်ဖြင့် တောက်လျှောက် အော်ဟစ်နေတော့သည်။</p> <p>၎င်းနောက် လုအိုဖန်က ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့ကို တင်ဆောင်ကာ အစီအရင်အတွင်းမှ ထွက်ခွာသွား၏။ တောအုပ်ထဲမှ ထွက်လာစဉ် သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။ </p> <p>“စီနီယာခြင်္သေ့ကြီး... မင်းရဲ့သခင်က နန်းကုန်းယွိချင်ကို ကြိုက်နေတာလား”</p> <p>“ဝုန်း”</p> <p>လုအိုဖန်၏ ပခုံးပေါ်ရှိ ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့က ခေါင်းကို အလေးအနက် ငြိတ်ပြလိုက်သည်။ နန်းကုန်းယွိချင်ဆိုသည်မှာ ၎င်းနှင့်အတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့သည့် ထန်မိသားစုမှ မွေးစားသမီး မဟုတ်ပါလော။ ထိုအချက်ကို ကောင်းစွာ မှတ်မိနေပေသည်။</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့၏ မျက်လုံးများထဲ၌ လူသားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ သူတို့ လက်ထပ်စဉ်က ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့ ရှိမနေခဲ့သလို၊ နန်းကုန်းယွိချင် အခေါ်ခံသွားရပုံကိုလည်း မသိခဲ့ပေ။ သို့သော် နန်းကုန်းယွိချင်က သူ့သခင်ကို “အစ်ကို” ဟု အမြဲတမ်း ခေါ်ဝေါ်ခဲ့သည်ကိုမူ ကောင်းကောင်း မှတ်မိနေ၏။</p> <p>ယခုအခါ ဘာကြောင့် သခင်နှင့် နန်းကုန်းယွိချင်တို့မှာ ရန်သူတွေလို ဖြစ်နေရသနည်း။</p> <p>ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့မှာ အလွန်ပင် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p>သို့သော် ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့က ထိုအကြောင်းကို ထန်ယွင်အား မေးမြန်းရန် စိတ်မကူးခဲ့ပေ။ သူ့အသိစိတ်ထဲတွင် သခင်ခိုင်းသည့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ရန်သာ ရှိပြီး အကြောင်းပြချက်ကို ဘယ်သောအခါမှ မမေးမြန်းဘဲ နာခံရန်သာ ရှိသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့က သခင်နှင့် သခင်၏နှမကြား ဘာတွေဖြစ်ခဲ့သနည်းဆိုသည်ကို မမေးမြန်းခဲ့တော့ပေ။</p> <p>အစီအရင်အတွင်း၌မူ...</p> <p>ဆုန့်ဟုန်နှင့် အခြား ဆေးဝါးအုပ်စု တပည့် ၁၄ ဦးတို့မှာ ကျင့်စဉ်ကို စတင် ကျင့်ကြံနေကြလေပြီ။</p> <p>ထန်ယွင်သည်လည်း တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်လိုက်ပြီး ဟုန်မန်မီးလျှံနှင့် ဟုန်မန်ရေခဲမီးလျှံတို့ကို မီးလျှံများ ဝါးမြိုစေရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။</p> <p>ယခုအခါ သူ့တွင် ထန်ထိုင်ကျုံးတယ် ပေးအပ်ထားသည့် အဆင့်မြင့် ရေခဲဓာတ် မီးလျှံ ၃ လုံးဖြစ်သော “အနက်ရောင် သံရေခဲမီးလျှံ” နှင့် အဆင့်နိမ့် ရေခဲဓာတ် မီးလျှံ တစ်လုံးဖြစ်သော “အစွန်းရောက် ယင်နက်မီး” တို့ ရှိနေသည်။</p> <p>ထို့ပြင် အလယ်အလတ်အဆင့် မီးဓာတ် မီးလျှံတစ်ခုဖြစ်သည့် “ချင်းလင် အစစ်အမှန်မီး” လည်း ရှိသေး၏။</p> <p>၎င်းအပြင် ထန်ထိုင်ကျုံးရွှမ်က သူ့အား ဆုလာဘ်အဖြစ် ပေးအပ်ခဲ့သည့် အဆင့်မြင့် မီးဓာတ် မီးလျှံ တစ်လုံးဖြစ်သော “ကျီယန် နတ်မီးလျှံ” နှင့် အဆင့်မြင့် ရေခဲဓာတ် မီးလျှံ တစ်လုံးဖြစ်သော “နတ်ရေခဲ စစ်မှန်သောမီးလျှံ” တို့လည်း ရှိနေပြန်သည်။</p> <p>ထန်ယွင်က ထိုမီးလျှံအားလုံးကို အချိန်တိုအတွင်း ဝါးမြိုနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သိထား၏။</p> <p>ထို့ကြောင့် ထန်ယွင်သည် ဝိညာဉ်လက်စွပ်အတွင်းမှ အဆင့်မြင့် ရေခဲဓာတ် မီးလျှံ ၃ လုံးဖြစ်သည့် “အနက်ရောင် သံရေခဲမီးလျှံ” များကို အရင်ဆုံး ထုတ်ယူလိုက်သည်။ မီးလျှံတစ်ခုချင်းစီမှာ ပေအနည်းငယ်မျှ မြင့်မားကြ၏။</p> <p>“သွားတော့”</p> <p>ထန်ယွင်က တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်လျက် ဘယ်ဘက်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အဆင့် ၂ အောင်မြင်မှုအဆင့်ရှိပြီး မီတာ ၃၀ ခန့် မြင့်မားသည့် ရေခဲပြာရောင် ဟုန်မန်ရေခဲမီးလျှံမှာ လက်ဖဝါးအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုမီးလျှံ ၃ လုံးကို ဝါးမြိုလိုက်တော့သည်။</p> <p>ချက်ချင်းပင် ထိုအနက်ရောင် သံရေခဲမီးလျှံများမှာ မျက်စိရှေ့မှာတင် သေးငယ်သွားတော့၏။</p> <p>ထန်ယွင်က အဆင့်မြင့် မီးဓာတ် မီးလျှံဖြစ်သည့် “ကျီယန် နတ်မီးလျှံ” ကိုလည်း ထပ်မံ ထုတ်ယူလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>“ဟုန်မန်မီးလျှံ... ဝါးမြိုစမ်း”</p> <p>ထန်ယွင်၏ စိတ်အမိန့်ဖြင့် ညာဘက်လက်ဖဝါးအတွင်းမှ ပေ ၃၀ ခန့် မြင့်မားသည့် ခရမ်းရောင် ဟုန်မန်မီးလျှံ ပေါ်ထွက်လာပြီး ထိုမီးလျှံဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>အဆင့် ၃ အောင်မြင်မှုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော ဟုန်မန်မီးလျှံသည် ပေအနည်းငယ်မြင့်သော ထိုမီးလျှံကို ရူးသွပ်စွာ ဝါးမြိုနေတော့သည်။</p> <p>အစီအရင်အတွင်း၌ အချိန်တစ်လ ကုန်ဆုံးသွားသည့်အခါ ဟုန်မန်မီးလျှံက ထိုမီးလျှံများကို ဝါးမြိုပြီးစီးသွားပြီး အဆင့် ၃ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိရန် အရိပ်အယောင်များ ပြသလာတော့သည်။</p> <p>ထန်ယွင်သည် ဝိညာဉ်လက်စွပ်အတွင်းမှ အလယ်အလတ်အဆင့် မီးဓာတ် မီးလျှံဖြစ်သည့် “ချင်းလင် အစစ်အမှန်မီးလျှံ” ကို ထပ်မံထုတ်ယူကာ ဟုန်မန်မီးလျှံအား ဆက်လက် ဝါးမြိုခိုင်းလိုက်၏။</p> <p>အဆင့် ၂ ရှိသော ဟုန်မန်ရေခဲမီးလျှံမှာမူ အနက်ရောင် သံရေခဲမီးလျှံ ၃ လုံးကို ဆက်လက် ဝါးမြိုနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ယခုအခါ အဆင့်မြင့် မုန့်ညင်းစေ့ အချိန်နှင့်ဟင်းလင်းပြင် ရတနာအစီအရင်အတွင်း၌ တစ်လ ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်သော်လည်း အပြင်လောကတွင်မူ ရက်ပေါင်း ၂၀ သာ ကုန်ဆုံးသေး၏။</p> <p>ထိုရက်ပေါင်း ၂၀ အတွင်းမှာပင် မုမုန့်ဂျီ၊ ရွှယ်ဇီယန်နှင့် ဆေးဝါးအုပ်စု တပည့် ၁၃၆ ဦးတို့မှာ အစီအရင်အတွင်းသို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရောက်ရှိလာကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားပြီး အပြင်လောက၌ တစ်လ ပြည့်သွားသည့်အခါ အစီအရင်အတွင်း၌မူ နောက်ထပ် တစ်လခွဲ ကုန်ဆုံးသွားပြန်၏။</p> <p>ယခုအခါ နောက်ထပ် ဆေးဝါးအုပ်စု တပည့် ၁၁၇ ဦး ထပ်မံ ရောက်ရှိလာကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကျုံးဝူစစ်ယောင်နှင့် ကုန်းစွန်းရို့ရှီတို့မှာမူ ပျောက်ချက်သား ကောင်းနေဆဲပင်။</p> <p>ထန်ယွင်၏ ဝိညာဉ်လက်စွပ်အတွင်းရှိ ကျုံးဝူစစ်ယောင်၏ အမှတ်အသား ကျောက်စိမ်းပြားမှာ မပျက်စီးသေးကြောင်း သိရသော်လည်း မုမုန့်ဂျီနှင့် ရွှယ်ဇီယန်တို့မှာမူ အလွန်ပင် စိုးရိမ်နေကြတော့သည်။</p> <p>ထန်ယွင်က ကျုံးဝူစစ်ယောင်အတွက် စိုးရိမ်နေသော စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ ဟုန်မန်ရေခဲမီးလျှံအား ထိုမီးလျှံ ၃ လုံးကို အပြီးသတ် ဝါးမြိုခိုင်းလိုက်၏။</p> <p>“ဝှစ်”</p> <p>ပေ ၃၀ မြင့်သော ဟုန်မန်ရေခဲမီးလျှံမှာ ရုတ်တရက် ပေ ၆၀ အထိ မြင့်တက်သွားပြီး အဆင့် ၂ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိကာ အဆင့် ၃ အစောပိုင်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားတော့သည်။ ယခုအခါ ၎င်းသည် အဆင့်နိမ့် ရတနာများကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သော စွမ်းအား ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>“ပြန်လာတော့”</p> <p>စိတ်အမိန့်တစ်ခုဖြင့် ဟုန်မန်ရေခဲမီးလျှံသည် ထန်ယွင်၏ ဘယ်ဘက်လက်ဖဝါးအတွင်းသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။</p> <p>ထန်ယွင်က ဟုန်မန်မီးလျှံ ဝါးမြိုနေဆဲဖြစ်သည့် “ချင်းလင် အစစ်အမှန်မီး” ကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။ </p> <p>“နောက်ဆုံး ၃ ရက်အတွင်းမှာ ဟုန်မန်မီးလျှံဟာ အဆင့် ၃ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားလိမ့်မယ်”</p> <p>...</p> <p>၃ ရက်အကြာတွင် ဟုန်မန်မီးလျှံမှာ ထိုမီးလျှံ၏ သုံးပုံတစ်ပုံကို ဝါးမြိုပြီးစီးသွားသည့်အခါ ရုတ်တရက် ပေ ၁၂၀ အထိ မြင့်တက်သွားပြီး အဆင့် ၃ အထွတ်အထိပ်သို့ အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။ ယခုအခါ ၎င်းသည် အဆင့်မြင့် ရတနာများကိုပင် ဖုန်မှုန့်အဖြစ် လောင်ကျွမ်းပစ်နိုင်စွမ်း ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>ထန်ယွင်က ဟုန်မန်မီးလျှံကို ညာဘက်လက်ဖဝါးအတွင်းသို့ ပြန်သွင်းလိုက်ပြီး ကျန်ရှိသော မီးလျှံ သုံးပုံနှစ်ပုံကို ဝိညာဉ်လက်စွပ်အတွင်း ပြန်သိမ်းဆည်းလိုက်၏။</p> <p>ယခုအခါ ထန်ယွင်၏ လက်ထဲတွင် ဝါးမြိုရန် ကျန်ရှိနေသော မီးလျှံများမှာ ချင်းလင် အစစ်အမှန်မီးလျှံ တစ်ခု၊ အဆင့်မြင့် ရေခဲဓာတ် မီးလျှံဖြစ်သည့် နတ်ရေခဲ စစ်မှန်သောမီးလျှံ နှင့် အဆင့်နိမ့် ရေခဲဓာတ် မီးလျှံဖြစ်သည့် အစွန်းရောက် ယင်နက်မီးတို့ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>“ဝှစ်”</p> <p>ထန်ယွင် ထရပ်လိုက်သည်နှင့် မုမုန့်ဂျီနှင့် ရွှယ်ဇီယန်တို့က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ထန်ယွင်၏ ရှေ့သို့ ပြေးလာကြတော့သည်။</p> <p>“ထန်ယွင်... အခု နှစ်လတောင် ရှိနေပြီ၊ စစ်ယောင် ရောက်မလာသေးဘူး... ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ” </p> <p>မုမုန့်ဂျီ၏ လှပသော မျက်လုံးများထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝဲနေတော့သည်။</p> <p>ရွှယ်ဇီယန်သည်လည်း နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ထန်ယွင်ကို ကြည့်နေ၏။</p> <p>ထန်ယွင်က လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>“စိတ်မပူကြပါနဲ့... စစ်ယောင်ရဲ့ အမှတ်အသား ကျောက်စိမ်းပြားက မပျက်စီးသေးဘူး... ဆိုလိုတာက သူမ ဘာအန္တရာယ်မှ မကြုံရသေးဘူးပေါ့”</p> <p>“နောက်ထပ် ငါးရက်လောက် ထပ်စောင့်ကြည့်ရအောင်... တကယ်လို့ သူမ ပြန်မလာသေးရင် ငါကိုယ်တိုင် သွားရှာမယ်”</p> <p>ထန်ယွင်က စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့်အတူ ဆေးဝါးအုပ်စု တပည့်ဦးရေကို စတင်စစ်ဆေးလိုက်၏။</p> <p>စစ်ဆေးပြီးနောက် ထန်ယွင် အပါအဝင် ဆေးဝါးအုပ်စု တပည့် ၂၅၅ ဦး စုစည်းမိသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။</p> <p>ထို့နောက် ဝိညာဉ်အာရုံကို ဝိညာဉ်လက်စွပ်အတွင်း စေလွှတ်ကာ ကွဲအက်နေသော ကျောက်စိမ်းပြားများကို စစ်ဆေးလိုက်ပြီးနောက် ဝမ်းနည်းစိတ်ဖြင့် လူတိုင်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။ </p> <p>“ငါတို့နဲ့အတူရှိနေတဲ့ တပည့်တွေထဲက ၇၅ ယောက်ကတော့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ သေဆုံးသွားခဲ့ကြပြီ”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ ဆေးဝါးအုပ်စု တပည့်များကြားတွင် ငိုကြွေးသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သေဆုံးသွားသော ၇၅ ဦးထဲတွင် ၎င်းတို့၏ ဆွေမျိုးသားချင်းများနှင့် သူငယ်ချင်းများ ပါဝင်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p>၅ ရက်အကြာတွင်...</p> <p>ထန်ယွင်၊ ရွှယ်ဇီယန်နှင့် မုမုန့်ဂျီတို့မှာ ကျုံးဝူစစ်ယောင်အတွက် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေကြစဉ်မှာပင် တောအုပ်အထက်မှ ရင်းနှီးသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>“ထန်ယွင်... စီနီယာအစ်မမု... ငါ စစ်ယောင်ပါ၊ နင်တို့ ဘယ်မှာလဲ... ဝူး... ဝူး...”</p> <p>အသံကြားသည်နှင့် ထန်ယွင်က အရင်ဆုံး ဓားပျံကို စီးနင်းကာ တောအုပ်အထက်သို့ ပျံတက်သွား၏။ ဓားပျံပေါ်တွင် ငိုယိုနေသော ကျုံးဝူစစ်ယောင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူက လှမ်းအော်လိုက်သည်။ </p> <p>“စစ်ယောင်... ငါ ဒီမှာရှိတယ်”</p> <p>“ဝူး... ဝူး...” </p> <p>ကျုံးဝူစစ်ယောင်က ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုယိုရင်း ထန်ယွင်၏ အနားသို့ ပျံသန်းလာပြီး မျက်ရည်များ ကျလျက် ပြောလိုက်၏။ </p> <p>“ထန်ယွင်... စီနီယာအစ်မကုန်းစွန်းကို သွားကယ်ပေးပါဦး၊ နောက်ကျသွားရင် သူမ သေသွားလိမ့်မယ်”</p> <p>“မငိုနဲ့ဦး...” </p> <p>ထန်ယွင်က ကျုံးဝူစစ်ယောင်ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်ကာ ညင်သာစွာ ချော့မော့ရင်း မေးလိုက်သည်။ </p> <p>“ပြောပါဦး... ကုန်းစွန်းရို့ရှီ ဘာဖြစ်လို့လဲ”</p> <p>“ထန်ယွင်... စီနီယာအစ်မနဲ့ ငါနဲ့ ဆုံပြီးတဲ့နောက် နင့်ဆီလာနေတုန်း လမ်းမှာ နန်းကုန်းယွိချင် လိုက်သတ်တာကို ခံခဲ့ရတယ်”</p> <p>ကျုံးဝူစစ်ယောင်က ထိတ်လန့်တကြား ပြောလိုက်၏။ </p> <p>“ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က ငါတို့ နတ်ဘုရားမြှုပ်နှံရာ ချောက်နက် အဝင်ဝကနေ ထွက်ပြေးလာတုန်းမှာ ရုတ်တရက် အဆင့် ၃ မိစ္ဆာသားရဲ ‘ဦးခေါင်းနှစ်လုံးပါ နဂါးပုတ်’ တစ်ကောင် ပေါ်လာပြီး နန်းကုန်းယွိချင်နဲ့ စီနီယာအစ်မကုန်းစွန်းတို့ကို လိုက်တိုက်ခိုက်နေတယ်”</p> <p>“အခုဆိုရင် နန်းကုန်းယွိချင်ရော စီနီယာကုန်းစွန်းရော အန္တရာယ်ကြုံနေလောက်ပြီ”</p> <p>နန်းကုန်းယွိချင် အကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ထန်ယွင်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားပြီး ကျုံးဝူစစ်ယောင်ကို လွှတ်ကာ အသက်ရှူ မြန်လာတော့သည်။ </p> <p>“စစ်ယောင်... နင်နဲ့ မုန့်ဂျီတို့ ဒီမှာပဲ စောင့်နေကြ၊ ငါ ပြန်လာတဲ့အထိ စောင့်နေကြနော်”</p> <p>ချက်ချင်းပင် ထန်ယွင်က အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ </p> <p>“ငါ့ကောင်ကြီး... အမြန်သွားရအောင်”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း ၄၂၈ ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save