Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၄၂၉</h2> <h2 style="text-align: center;">လမ်းဆုံးပြီ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>“ဝုန်း”</p> <p>ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့ကြီးက တောအုပ်အတွင်းမှ ထိုးထွက်လာပြီး ထန်ယွင်၏ အောက်ဘက်တွင် ဝဲပျံနေသည်။ ထန်ယွင်က ဓားပျံပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့ကြီးအား စီးနင်းလျက် မိုင်ပေါင်း ၃ သိန်းအကွာရှိ နတ်ဘုရားမြှုပ်နှံရာ ချောက်နက်အဝင်ဝဆီသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။</p> <p>ကုန်းစွန်းရို့ရှီနှင့် နန်းကုန်းယွိချင်တို့မှာ ချောက်နက်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဦးခေါင်းနှစ်လုံးပါ နဂါးပုတ်၏ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံနေရသဖြင့် ထန်ယွင်သည် ထိုနဂါးပုတ် စတင်ပေါ်ပေါက်ရာ နေရာသို့သွားကာ ၎င်းချန်ထားခဲ့သော အစအနများကို လိုက်လံရှာဖွေရမည် ဖြစ်၏။</p> <p>“ဝှစ်... ဝှစ်...”</p> <p>ထိုအချိန်တွင် မုမုန့်ဂျီနှင့် ရွှယ်ဇီယန်တို့သည် တောအုပ်အထက်၌ ဓားပျံစီးလျက် ထိတ်လန့်တုန်ယင်နေသော ကျုံးဝူစစ်ယောင်ထံသို့ ပျံသန်းလာကြပြီး ဘာဖြစ်ခဲ့သလဲဟု မေးမြန်းကြသည်။</p> <p>ကျုံးဝူစစ်ယောင်က ဖြစ်သမျှအကြောင်းစုံကို ပြောပြပြီးနောက်တွင်မူ ရွှယ်ဇီယန်က မဆိုင်းမတွပင် ပြောလိုက်၏။ </p> <p>“စစ်ယောင်... နင်ကတော့ တကယ်ပဲ၊ ကုန်းစွန်းရို့ရှီရဲ့ အသက်က ငါ့ခဲအိုရဲ့ အသက်ထက် ပိုအရေးကြီးလို့လား”</p> <p>“နင်က ကုန်းစွန်းရို့ရှီအတွက်နဲ့ ငါ့ခဲအိုကို အန္တရာယ်ထဲ အရောက်ခိုင်းနိုင်တယ်ပေါ့... နင် တကယ် လုပ်နိုင်တယ်ပေါ့”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ ကျုံးဝူစစ်ယောင်၏ မျက်ရည်များမှာ စီးကျလာတော့သည်။ </p> <p>“ငါ... ငါ အဲ့ဒီလောက်အထိ မတွေးမိလိုက်ဘူး၊ ငါ...”</p> <p>ကျုံးဝူစစ်ယောင်၏ စကားမဆုံးမီမှာပင် မုမုန့်ဂျီက သူမ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်၏။ </p> <p>“ရပါတယ်... ဇီယန် လျှောက်ပြောနေတာတွေကို နားမယောင်နဲ့... ထန်ယွင်ဘေးမှာ ဟိုကောင်ကြီး ရှိနေတာပဲ၊ နဂါးပုတ်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီကောင်ကြီးရဲ့ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p>မုမုန့်ဂျီက နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ရွှယ်ဇီယန်ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ </p> <p>“နင် စကားကို ဆင်ခြင်ပြောစမ်းပါ... စစ်ယောင် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာကို နင်က ထပ်ပြီး ပြောနေသေးတယ်”</p> <p>“ဟွန်း... ငါ ပြောတာ အမှန်တရားပဲလေ... ငါ့ခဲအို ဘာမှမဖြစ်ရင်တော့ အကြောင်းမဟုတ်ဘူး... တကယ်လို့ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့ရင်တော့ စစ်ယောင်... နင့်ကို ငါ လုံးဝ ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> ရွှယ်ဇီယန်က နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး ဓားပျံကို စီးနင်းကာ တောအုပ်အတွင်းသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။</p> <p>“စစ်ယောင်... ဇီယန်က နှုတ်သီးသန်သလောက် စိတ်ရင်းကောင်းတဲ့သူပါ... သူမ ပြောတာတွေကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့... စိတ်မပူနဲ့နော်... ထန်ယွင် ဘာမှမဖြစ်စေရဘူး... ငါ သူ့ကို ယုံကြည်တယ်”</p> <p>မုမုန့်ဂျီက တိတ်ဆိတ်နေသော ကျုံးဝူစစ်ယောင်ကို ဦးဆောင်ကာ အရာအားလုံး မူလသို့ပြန်ခြင်း အစီအရင်အတွင်းသို့ ပျံဝင်သွားကြသည်။</p> <p>“အားလုံး နားထောင်ကြ” </p> <p>မုမုန့်ဂျီက ဆေးဝါးအုပ်စု တပည့်များကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>“မရီး... မိန့်ကြားပါ” </p> <p>တပည့်အားလုံးက တညီတညွတ်တည်း ဖြေကြားလိုက်ကြသည်။</p> <p>မုမုန့်ဂျီက ပြတ်သားစွာပင် ပြောလိုက်၏။ </p> <p>“ငါတို့ ပုန်းအောင်းနေတဲ့နေရာကို ရန်သူတွေ မသိစေဖို့အတွက် အခုကစပြီး ဘယ်သူမှ ငါ့ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ အစီအရင်ပြင်ပကို မထွက်ရဘူး”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ မရီး”</p> <p>...</p> <p>မိုင်ပေါင်း ၃သိန်း အကွာရှိ နတ်ဘုရားမြှုပ်နှံရာ ချောက်နက်သို့သွားရာ လမ်းခရီးမှာ ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့၏ သာမန်အရှိန်ဖြင့်ဆိုလျှင် ၇ နာရီကျော် ကြာမြင့်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ထန်ယွင်က နန်းကုန်းယွိချင်၏ ဘေးကင်းမှုကို အလွန်ပင် စိုးရိမ်နေသဖြင့် ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့ကို အရှိန်မြှင့်ရန် အကြိမ်ကြိမ် တိုက်တွန်းနေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့က ၎င်း၏ ရွှေရောင် မိစ္ဆာစွမ်းအားများကို အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးကာ ၆ နာရီခန့်အကြာ နောက်တစ်နေ့ မနက်ပိုင်းတွင် နတ်ဘုရားမြှုပ်နှံရာ ချောက်နက်အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p>ထန်ယွင်သည် သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို ထိန်းချုပ်ကာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူလျက် အောက်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ မြင့်မားလှသော ရှေးဟောင်း တောင်ထိပ်ကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>ထိုတောင်ထိပ်များ၏ အလယ်တွင် မိုင်ပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ ကျယ်ဝန်းပြီး အနက်ရောင် မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ချောက်နက်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။ ထိုမြူခိုးများက အမြင်အာရုံကို ပိတ်ဆို့ထားသဖြင့် ချောက်နက်အတွင်းရှိ အခြေအနေများကို မမြင်ရပေ။</p> <p>ချောက်နက်အဝင်ဝတွင် လေများမှာ တဝူးဝူး တဝုန်းဝုန်းနှင့် တိုက်ခိုက်နေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိမှုတစ်ခု ကိန်းအောင်းနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>“ငါ့ကောင်ကြီး... ငါ သေသေချာချာ မမြင်ရဘူး၊ အနိမ့်ကို ဆင်းပေးစမ်း”</p> <p>ထန်ယွင်၏ အမိန့်အရ ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့မှာ အောက်သို့ ထိုးဆင်းသွားပြီး အနိမ့်ပိုင်းသို့ ရောက်သည့်အခါ ၎င်း၏ ဧရာမ မျက်လုံးကြီးများဖြင့် အောက်ဘက်သို့ စိုက်ကြည့်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။</p> <p>ထန်ယွင်က ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့၏ အကြည့်အတိုင်း လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ချောက်နက်အပြင်ဘက်ရှိ စိုစွတ်နေသော မြေပြင်ပေါ်တွင် ဧရာမ ကျင်းကြီးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ၎င်းမှာ ကြီးမားသော မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင် တွားသွားထားသည့် အစအနနှင့် တူနေသည်။</p> <p>ထန်ယွင်၏ အမူအရာမှာ လေးနက်သွားပြီး ထိုကျင်းကြီးကို အသေအချာ စစ်ဆေးကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ခန့်မှန်းလိုက်၏။ </p> <p>“ဒီအစအနက ၃ ပေလောက် ကျယ်ပြီး ၁၀ ပေလောက် နက်တယ်... ဒါကို ကြည့်ရင် နဂါးပုတ်ဟာ အနည်းဆုံး ၈ ပေလောက် ထူပြီး ပေ ၂၀၀ လောက် ရှည်လိမ့်မယ်... ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ နဂါးပုတ်က ဘယ်လိုအမျိုးအစားများ ဖြစ်မလဲ”</p> <p>“ငါ့ကောင်ကြီး... သူ ချန်ထားခဲ့တဲ့ အနံ့ကို သုံးပြီး နန်းကုန်းယွိချင်နဲ့ ကုန်းစွန်းရို့ရှီတို့ နောက်ကို သူလိုက်နေတဲ့နေရာကို ရှာနိုင်မလား”</p> <p>“ဝုန်း” </p> <p>ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့က ခေါင်းငြိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>“ကောင်းပြီ... မြန်မြန်သွားရအောင်”</p> <p>ထန်ယွင် အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့သည် နဂါးပုတ်၏ အနံ့ကို လိုက်လံရှူရှိုက်ရင်း အနိမ့်ပိုင်းမှနေ၍ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>နောက်ထပ် ၃ ရက်အတွင်းမှာပင် ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့က ထန်ယွင်ကို တင်ဆောင်ကာ မိုင်ပေါင်း သန်းနှင့်ချီ၍ ခရီးနှင်ခဲ့သည်။ လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် နဂါးပုတ်ကြောင့် ပျက်စီးသွားသော တောင်တန်းများကို ထန်ယွင် အထင်အရှား မြင်တွေ့နေရ၏။</p> <p>“ဝုန်း... ဝုန်း...”</p> <p>မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်များမှာ စမ်းသပ်မှုနယ်မြေတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး မိုးကြိုးမုန်တိုင်းများ နှင့်အတူ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးရေများက လေထုကို အသက်ရှူရခက်အောင် မွန်းကျပ်စေသည်။</p> <p>ထန်ယွင်တို့မှာ တောင်ထိပ်များကြားတွင် ဆက်လက် ဖြတ်သန်းနေဆဲပင်။</p> <p>ရုတ်တရက် ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့၏ အရှိန်မှာ နှေးသွားပြီးနောက် ၎င်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ရွှေရောင် အမွေးအမျှင်များမှာ ထောင်ထွက်လာတော့သည်။ ၎င်းမှာ အစွမ်းထက်သော ရန်သူနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ ပြုလုပ်လေ့ရှိသော တိုက်ခိုက်ရေး ပုံစံပင်။</p> <p>“ဝှစ်”</p> <p>ထန်ယွင်၏ ကိုယ်လုံးမှာ လျှပ်ခနဲ လှုပ်ရှားသွားပြီး ခြင်္သေ့ ကျောပေါ်မှ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ နောက်တစ်စက္ကန့်၌ ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့၏ ဦးခေါင်းပေါ်ရှိ အမွေးများကြားတွင် ပုန်းကွယ်ကာ အသက်ရှူသံကို ထိန်းထားရင်း မှောင်မည်းနေသော ကောင်းကင်နှင့် သည်းထန်သော မိုးများကြားမှနေ၍ အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ထန်ယွင်သည် ထိုကောင်ကြီးအနေဖြင့် အစွမ်းထက်သော ရန်သူနှင့် တွေ့သည့်အခါမှသာ ဤကဲ့သို့သော တိုက်ခိုက်ရေး ပုံစံကို ပြောင်းလဲတတ်ကြောင်း သိထား၏။</p> <p>ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့သည်လည်း အသက်ရှူသံကို ထိန်းထားပြီး ပေ ၂၀၀ ခန့် ကျယ်သော ရွှေရောင် အတောင်ပံကြီးများကို မခတ်တော့ဘဲ အနိမ့်ပိုင်းတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ဝဲပျံနေတော့သည်။</p> <p>မိုင်ပေါင်း ၃၀၀ ခန့်အကွာရှိ တောင်တန်းများကြားသို့ ရောက်သည့်အခါ ပြင်းထန်သော ရေစီးသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထန်ယွင် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ရှေ့တွင် ကမ်းပါးယံမှ စီးကျနေသော ပြင်းထန်သည့် ရေတံခွန်ကြီးတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p>ရေတံခွန်မှာ မိုင်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ကျယ်ဝန်းပြီး အောက်ခြေတွင် မိုင်ပေါင်း သန်းနှင့်ချီ၍ နက်သော ချောက်နက်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။</p> <p>ရေတံခွန်၏ ဘယ်ဘက် မိုင် ၁၀၀ ခန့်အကွာ၌ ပေ ၁ သောင်းခန့် မြင့်သော တောင်ထိပ်တစ်ခု ရှိနေပြီး ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့မှာ ထိုတောင်ထိပ်ကို စိုက်ကြည့်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ပျံသန်းသွားတော့သည်။</p> <p>အမွှေးများကြားတွင် ပုန်းနေသော ထန်ယွင်မှာ ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ပြူးသွားပြီး ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်သွား၏။</p> <p>မိုးရေစက်များကြားမှ ဝေဝေဝါးဝါး မြင်နေရသည်မှာ အနက်ရောင် အကြေးခွံများ ဖုံးလွှမ်းထားသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက ထိုတောင်ထိပ်ကြီးကို ရစ်ပတ်ထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထန်ယွင်သည် ဝိညာဉ်အာရုံကို မထုတ်လွှတ်ရဲပေ။ အကြောင်းမှာ ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်နှင့် နဂါးပုတ်က သူ့ကို သိရှိသွားမည်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p>နဂါးပုတ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီး လှုပ်ရှားသွားပြီးနောက် ထန်ယွင်၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ နဂါးဦးခေါင်း နှစ်လုံး ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဦးခေါင်းတစ်ခုမှာ ခန္ဓာကိုယ်ကဲ့သို့ပင် မည်းနက်နေပြီး ကျန်ဦးခေါင်းတစ်ခုမှာမူ ဆီးနှင်းအလား ဖြူဖွေးနေတော့သည်။</p> <p>“အဆင့် ၃ ဘေးဒုက္ခနယ်ပယ်က လေမိုးနဂါးပုတ် ပါလား” </p> <p>ထန်ယွင် ရင်ထဲ တုန်လှုပ်သွားပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။ </p> <p>“ငါ့ကောင်ကြီး... မင်း သူ့ကို သတ်နိုင်မယ်လို့ သေချာလား”</p> <p>ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့က ဧရာမ ဦးခေါင်းကြီးကို အလေးအနက် ငြိတ်ပြလိုက်သည်။ ယခုအခါ ၎င်းမှာ လေမိုးနဂါးပုတ်နှင့် မိုင် ၃၀ ခန့်သာ ဝေးတော့သည်။</p> <p>ရုတ်တရက် ထန်ယွင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။ မှောင်မည်းနေသော ကောင်းကင်နှင့် သည်းထန်သော မိုးများအောက်တွင် ပေ ၃၀ ခန့်ရှိသော ဝိညာဉ်လှေတစ်စင်းမှာ ထိုတောင်ထိပ်အထက်တွင် ဆိုင်းငံ့နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p>ဝိညာဉ်လှေပေါ်တွင် ယိုင်နဲ့နေသော ပုံရိပ်နှစ်ခုကို ဝေဝေဝါးဝါး မြင်နေရသည်။ ၎င်းတို့စီးနင်းလာသောလှေမှာ မီတာ ထောင်နှင့်ချီ၍ မြင့်သော ဧရာမ လေဝဲဂယက်ကြီးတစ်ခု၏ ဖုံးလွှမ်းခြင်းကို ခံနေရ၏။</p> <p>ထိုလေဝဲဂယက်၏ ဝါးမြိုမှုအောက်တွင် ဝိညာဉ်လှေမှာ ပျံသန်းနိုင်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ တောင်ထိပ်ပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ကျဆင်းနေတော့သည်။</p> <p>ထိုဧရာမ လေဝဲဂယက်မှာ လေမိုးနဂါးပုတ်၏ ဖြူဖွေးနေသော ဦးခေါင်းမှ ထုတ်လွှတ်နေခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>“ကုန်းစွန်းရို့ရှီ... သူ တက်လာတော့မယ်... မြန်မြန် တိုက်ခိုက်စမ်းပါ၊ သူ တက်လာရင်တော့ ငါတို့ အကုန် သေကုန်လိမ့်မယ်”</p> <p>“နန်းကုန်းယွိချင်... အလကားပါပဲ... ဒီနေ့တော့ ငါတို့ လမ်းဆုံးပြီ”</p> <p>“...”</p> <p>သည်းထန်စွာ ရွာနေသော မိုးသံများကြားမှ ထိတ်လန့်တုန်ယင်နေသော အမျိုးသမီး အသံနှစ်သံမှာ ထန်ယွင်၏ နားထဲသို့ ရုတ်တရက် တိုးဝင်လာတော့သည်။</p> <p>“သူတို့ပဲ” </p> <p>ထန်ယွင်၏ အမူအရာမှာ လေးနက်သွားပြီး တိုးတိုးလေး မှာကြားလိုက်၏။ </p> <p>“ငါ့ကောင်ကြီး... ငါ့အမိန့်ကို စောင့်၊ မင်း နဂါးပုတ်ကို တိုက်ခိုက်... ငါ သူတို့ကို သွားကယ်မယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း ၄၂၉ ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save