Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၄၃၀</h2> <h2 style="text-align: center;">ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွက်သွားသော ဓားတစ်ချက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့ကြီးမှာ အမိန့်ရရှိပြီးနောက် တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ လေမိုးနဂါးပုတ်ထံသို့ သတိကြီးစွာဖြင့် ချဉ်းကပ်သွားတော့သည်။</p> <p>ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့က ပါးစပ်ကြီးကို အစွမ်းကုန် ဖြန့်လိုက်ပြီး ၁၀ ပေ ကျော် ရှည်လျားသော အစွယ်ကြီးများကို ထုတ်လိုက်၏။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ၎င်း၏ ခြေ ၄ ဖက်ရှိ တံစဉ်သဏ္ဌာန် ခြေသည်းများမှာလည်း ၁၀ ပေခန့်အထိ ရှည်ထွက်လာတော့သည်။</p> <p>...</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တောင်ထိပ်အထက်ရှိ ကောင်းကင်ယံ၌ မီတာ ထောင်နှင့်ချီသော လေဝဲဂယက်အတွင်း ယိုင်နဲ့နေသည့် ဝိညာဉ်လှေမှာ တောင်ထိပ်ပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ကျဆင်းနေသည်။ တောင်ထိပ်ကို ရစ်ပတ်ထားသော လေမိုးနဂါးပုတ်က ဦးခေါင်းနှစ်လုံးကို ထောင်ကာ စောင့်ကြိုနေ၏။</p> <p>ထို့ပြင် နီရဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် အထက် မီတာ ၁၀၀ ခန့်ရှိ ဝိညာဉ်လှေကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ရုတ်တရက် လေဓာတ်ရှိသော ဖြူဖွေးသည့် နဂါးဦးခေါင်းက စူးရှသောအသံကြီး ပြုလုပ်လိုက်ပြီး မီတာ ဒါဇင်နှင့်ချီ ကျယ်ဝန်းသော ပါးစပ်ကြီးကို ဖြန့်ကာ လေဝဲဂယက် နှင့်အတူ ဝိညာဉ်လှေကို ဝါးမြိုရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ပေ ၉၀... ပေ ၈၀...</p> <p>ဝိညာဉ်လှေနှင့် နဂါးပါးစပ်ကြား အကွာအဝေး ပေ ၆၀ သာ ကျန်တော့သည့်အချိန်တွင် လှေပေါ်ရှိ နန်းကုန်းယွိချင်နှင့် ကုန်းစွန်းရို့ရှီတို့မှာ မိုးရေများကြောင့် ရွှဲနစ်နေကြပြီ ဖြစ်၏။ ၎င်းတို့၏ ဝတ်စုံရှည်များမှာ ကိုယ်လုံးလေးများပေါ်တွင် ကပ်နေပြီး လှပသော မျက်ဝန်းအစုံ၌လည်း အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။</p> <p>အထူးသဖြင့် နန်းကုန်းယွိချင် ဖြစ်သည်။ သူမ စီးနင်းလာသော ဝိညာဉ်လှေမှာ အဆင့်မြင့်ဆုံး ရတနာတစ်မျိုး ဖြစ်သော်လည်း လေမိုးနဂါးပုတ်၏ လေဝဲဂယက်မှ မလွတ်မြောက်နိုင်ပေ။ သူမနှင့် ကုန်းစွန်းရို့ရှီတို့အတွက် လွတ်လမ်းမရှိတော့ပေ။</p> <p>၎င်းတို့အနေဖြင့် ဓားပျံစီးကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်နှင့် လေဝဲဂယက်၏ စုပ်ယူမှုကြောင့် နဂါးပါးစပ်အတွင်းသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားမည်မှာ သေချာပေ၏။</p> <p>ကုန်းစွန်းရို့ရှီမှာ သည်းထန်စွာ ရွာနေသော မိုးရေများအကြား သေဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသဖြင့် သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများထဲ၌ တစ်စုံတစ်ခုကို ကျေနပ်သွားဟန် ပေါ်လာပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။ </p> <p>“အဖိုးက ငါ့ကို မွေးစားခဲ့ပေမဲ့ ငါ့ကို တကယ် မချစ်ခဲ့ဘူး...”</p> <p>“ငါ့မိဘတွေကလည်း ငါ့ကို စွန့်ပစ်ခဲ့ကြတယ်... သေခြင်းတရားက ငါ့အတွက်တော့ လွတ်မြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”</p> <p>“ငါ့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော နောင်တကတော့... သူ့ကို (ထန်ယွင်ကို) ငါ ချစ်တယ်လို့ ပြောဖို့ သတ္တိမရှိခဲ့တာပဲ...”</p> <p>ရုတ်တရက် နန်းကုန်းယွိချင်၏ အေးစက်သော အသံက ကုန်းစွန်းရို့ရှီ၏ အတွေးများကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ </p> <p>“နင် အခု ဘာကြောင်နေတာလဲ... နည်းလမ်းတစ်ခုခု စဉ်းစားစမ်းပါ”</p> <p>ကုန်းစွန်းရို့ရှီက နန်းကုန်းယွိချင်ကို ဒေါသတကြီး ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်၏။ </p> <p>“နင့်လို ယုတ်မာတဲ့မိန်းမကသာ စစ်ယောင်နဲ့ ငါ့ကို လိုက်မသတ်ရင် ငါတို့ ဒီနဂါးပုတ်လက်ထဲ ဘယ်လိုလုပ် မိမလဲ”</p> <p>“ယုတ်မာတဲ့မိန်းမ ဟုတ်လား” </p> <p>နန်းကုန်းယွိချင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပေါ်လာသည်။ </p> <p>“ကုန်းစွန်းရို့ရှီ... နင် ဒီနဂါးပုတ်ကို ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်၊ သူသာ ပေါ်မလာရင် နင် ငါ့လက်ချက်နဲ့ သေနေတာ ကြာလှပြီ”</p> <p>“နင်သာ ငါနဲ့အတူ ဒီနဂါးပုတ်ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အသုံးမဝင်တော့ဘူးဆိုရင် နင့်အလောင်းကို မိစ္ဆာတွေ စားဖို့ ပစ်ထားခဲ့မှာပဲ... ဒီသူတော်စင်မက နင့်ကို အသက်ရှင်ဖို့ ရက်အနည်းငယ် ပိုပေးထားတာက နင့်အတွက် ဆုလာဘ်တစ်ခုပဲ”</p> <p>ထိုစကားကြောင့် ကုန်းစွန်းရို့ရှီက ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်၏။ ၎င်းမှာ သေခြင်းတရားကို လျစ်လျူရှုလိုက်သော လှောင်ပြုံးမျိုး ဖြစ်သည်။ </p> <p>“နန်းကုန်းယွိချင်... ငါက မိဘမဲ့ တစ်ယောက်ပဲ၊ ငါ သေသွားရင် ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘယ်သူမှ ဝမ်းနည်းမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>“ဒါပေမဲ့ နင်ကတော့ မတူဘူးလေ... နင်က ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားနန်းတော်ရဲ့ သူတော်စင်မဖြစ်သလို နန်းကုန်းအင်ပါယာရဲ့ မင်းသမီးကြီးလည်း ဖြစ်တယ်... နင် ငါနဲ့အတူ သေရမှာဆိုတော့ ငါ့မှာ ဘာနောင်တမှ မရှိတော့ဘူး”</p> <p>“နင်...” </p> <p>နန်းကုန်းယွိချင် စကားပြောမည်ရှိသေး ကုန်းစွန်းရို့ရှီက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်ပြန်သည်။ </p> <p>“နင် လိုက်သတ်လို့ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နဂါးပုတ် ပေါ်လာလို့ပဲဖြစ်ဖြစ် ငါကတော့ သေရမှာပဲ”</p> <p>“ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါ ရက်အနည်းငယ် ပိုပြီး အသက်ရှင်ခဲ့ရတယ်... ငါ မြတ်ပါတယ်”</p> <p>“နင်ကတော့ မတူဘူးလေ... နင် ငါ့ကို လိုက်သတ်နေလို့ အခု နဂါးပုတ်ရဲ့ စားတာကို ခံရတော့မှာ... ဟားဟား”</p> <p>ကုန်းစွန်းရို့ရှီက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်၏။ </p> <p>“ငါ ပြောလိုက်မယ်... နင်က ကမ္ဘာပေါ်မှာ အယုတ်မာဆုံး လူပဲ”</p> <p>“ဒီသူတော်စင်မက နင့်ကို သတ်ရမယ်” </p> <p>နန်းကုန်းယွိချင်က ညာဘက်လက်တွင် ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကုန်းစွန်းရို့ရှီကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဝိညာဉ်လှေမှာ ဟန်ချက်ပျက်သွားပြီး အောက်ဘက် မီတာ ၅၀ အကွာရှိ နဂါးပါးစပ်ကြီးအတွင်းသို့ ထိုးဆင်းသွားတော့သည်။</p> <p>“ဝုန်း”</p> <p>သေရေးရှင်ရေး အခိုက်အတန့်တွင် ပြင်းထန်သော ခြင်္သေ့ဟိန်းသံနှင့်အတူ ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့က အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်လာပြီး ၎င်း၏ ဧရာမ တံစဉ်သဏ္ဌာန် ခြေသည်းများဖြင့် လေမိုးနဂါးပုတ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကုတ်ခြစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>“ဖောက်... ဖောက်...”</p> <p>ပုပ်စော်နံလှသော သွေးများ နေရာအနှံ့ ပန်းထွက်သွားပြီး ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့၏ ခြေသည်း ၄ ဖက်မှာ အနက်ရောင် အကြေးခွံများကို ဖောက်ထွက်ကာ နဂါးပုတ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>“ဝုန်း”</p> <p>ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့က ၎င်း၏ ဧရာမ ပါးစပ်ကြီးကို ဖြန့်ကာ နဂါးပုတ်၏ လေဓာတ်ရှိသော ဦးခေါင်းအောက်ပိုင်းကို ပြင်းထန်စွာ ကိုက်ခဲလိုက်၏။</p> <p>“အား...”</p> <p>လေမိုးနဂါးပုတ်၏ မျက်လုံးများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ လင်းလက်လာပြီး ကျန်ရှိသော မိုးကြိုးဓာတ်ရှိသည့် ဦးခေါင်းမှာလည်း တောက်ပသော လျှပ်စီးများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကာ ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့၏ လည်ပင်းကို ပြန်လည် ကိုက်ခဲလိုက်တော့သည်။</p> <p>“ဝုန်း”</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လေမိုးနဂါးပုတ်၏ မည်းနက်နေသော အမြီးကြီးမှာ တောင်ထိပ်မှ ကွာကျလာပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်လှေဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရိုက်ခတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>အကယ်၍သာ အမြီးနှင့် ရိုက်မိသွားလျှင် လှေပေါ်ရှိ နန်းကုန်းယွိချင်နှင့် ကုန်းစွန်းရို့ရှီတို့မှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားမည်မှာ သံသယဖြစ်စရာ မရှိပေ။</p> <p>ကုန်းစွန်းရို့ရှီနှင့် နန်းကုန်းယွိချင်တို့ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်နေကြစဉ် ထန်ယွင်က ဟုန်မန်နတ်ဘုရားခြေလှမ်းကို အသုံးပြုကာ ရွှေနဂါးနတ်ဘုရားခြင်္သေ့၏ ဦးခေါင်းပေါ် မှတစ်ဆင့် တောင်ထိပ်အထက်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထန်ယွင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ရွှေရောင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပန်းထွက်လာပြီး ဟုန်မန်နတ်ဘုရားဓား 'ဟော်ဝူ' ကို ထုတ်ယူကာ ဝိညာဉ်လှေပေါ်သို့ ခုန်ဆင်းလိုက်တော့သည်။</p> <p>“ဖောက်”</p> <p>သွေးများမှာ သက်တံတစ်ခုအလား ပန်းထွက်လာပြီး အကြေးခွံများမှာ ကွဲအက်သွားတော့သည်။ ထန်ယွင်၏ နတ်ဘုရားဓားက နဂါးမြီးကြီးကို နက်ရှိုင်းစွာ ပိုင်းဖြတ်လိုက်သော်လည်း ထိုနဂါးမြီးကြီးမှာ ထန်ယွင်၏ ရင်ဘတ်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်မိသွားတော့၏။</p> <p>“ဂျောက်”</p> <p>“ဖူး”</p> <p>ထန်ယွင်၏ ရင်ဘတ်မှာ ချိုင့်ဝင်သွားပြီး နံရိုး ၃ ချောင်း ကျိုးသွားကာ ပါးစပ်မှ သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်ရပြီးနောက် သူ့ကိုယ်လုံးမှာ နန်းကုန်းယွိချင် ရှိရာဘက်သို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။</p> <p>“ထန်ယွင်” </p> <p>ကုန်းစွန်းရို့ရှီက ရောက်ရှိလာသူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ လှေ၏ တစ်ဖက်စွန်းမှ ထန်ယွင်ရှိရာသို့ ပြေးသွားစဉ်မှာပင် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ </p> <p>“နန်းကုန်းယွိချင်... မလုပ်နဲ့”</p> <p>သို့သော် နန်းကုန်းယွိချင်မှာမူ သွေးများအန်ကာ သူမထံသို့ လွင့်စင်လာသော ထန်ယွင်ကို ကြည့်လျက် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်ကာ ထန်ယွင်၏ ကျောဘက်သို့ ဓားဖြင့် ထိုးသွင်းလိုက်တော့သည်။ </p> <p>“သေစမ်း”</p> <p>နန်းကုန်းယွိချင်မှာ သူမ၏ဆရာ ကျူးကော့ယွီ၏ အမိန့်အရ ထန်ယွင်ကို သတ်ရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူမက ထန်ယွင်သည် ကုန်းစွန်းရို့ရှီကို ကယ်တင်ရန် ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်သည်ဟု လွဲမှားစွာ ယူဆလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>ကုန်းစွန်းရို့ရှီကို ကယ်တင်ပြီးသွားပါက ထန်ယွင်သည် သူမကို လွှတ်ပေးမည်မဟုတ်ဟုလည်း သူမ ယုံကြည်နေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>“ဖောက်”</p> <p>အနောက်သို့ လွင့်စင်နေစဉ်မှာပင် ထန်ယွငက သူ့ကျောဘက်မှ အေးစက်သော အထိအတွေ့တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ချက်ချင်းပင် သွေးစွန်းနေသော ဓားသွားမှာ သူ့ရင်ဘတ်မှ ဖောက်ထွက်လာတော့သည်။</p> <p>“အင့်...”</p> <p>ထန်ယွင်၏ မျက်နှာမှာ နာကျင်မှုကြောင့် ပျက်ယွင်းသွားသော်လည်း နန်းကုန်းယွိချင်က ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ ထန်ယွင်၏ ကျောဘက်မှနေ၍ နှလုံးသားဆီသို့ ရောက်အောင် ထပ်မံ ထိုးသွင်းရန် ကြိုးစားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p>“နန်းကုန်းယွိချင်... နင့်လို ယုတ်မာတဲ့ အမျိုးယုတ်မ” </p> <p>ကုန်းစွန်းရို့ရှီက သူမ၏ ညာဘက်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုဖြင့် နန်းကုန်းယွိချင်ကို ပိုင်းချလိုက်တော့သည်။</p> <p>“ရို့ရှီ... သူမကို မနာကျင်စေနဲ့” </p> <p>ထန်ယွင်၏ သွေးများ ထွက်နေသော ပါးစပ်မှ ရှုပ်ထွေးလှသော ခံစားချက်များပါဝင်သည့် ဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် နန်းကုန်းယွိချင်နှင့် ကုန်းစွန်းရို့ရှီတို့မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကြောင်အသွားကြတော့သည်။</p> <p>“အား...”</p> <p>ထန်ယွင်၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်စရာကောင်းအောင် ပျက်ယွင်းနေပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ အရှေ့သို့ တစ်ဟုန်ထိုး တိုးထွက်လိုက်သဖြင့် ကျောဘက်မှ ထိုးသွင်းထားသော ဓားရှည်မှ လွတ်မြောက်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်ကာ နန်းကုန်းယွိချင်ကို စိုက်ကြည့်လျက် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။ </p> <p>“လေမိုးနဂါးပုတ်ရဲ့ လေစွမ်းအားတွေက ပျက်စီးသွားပြီ... မင်း အမြန်ပြေးတော့”</p> <p>စကားအဆုံးတွင် ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရထားသော ထန်ယွင်က နတ်ဘုရားဓား 'ဟော်ဝူ' ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဝိညာဉ်လှေပေါ်မှ ခုန်ဆင်းသွားတော့သည်။</p> <p>“ထန်ယွင်... ငါ မသွားဘူး” </p> <p>ကုန်းစွန်းရို့ရှီက ဓားပျံကို စီးနင်းကာ လှေပေါ်မှ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ထန်ယွင်ကို တွဲကူထားလိုက်၏။</p> <p>ဝိညာဉ်လှေပေါ်ရှိ နန်းကုန်းယွိချင်မှာမူ သူမ၏ ဓားချက်ကြောင့် ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရသွားသော ထန်ယွင်ကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်နေမိ၏။ ရုတ်တရက် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ရှင်းပြ၍မရသော နာကျင်မှုတစ်ခု တိုးဝင်လာတော့သည်။</p> <p>“အင့်...”</p> <p>နန်းကုန်းယွိချင်၏ ကိုယ်လုံးလေးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေပြီး သူမ လဲမကျသွားအောင် ဓားရှည်ကို ထောက်ထားလိုက်ရသည်။</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ထန်ယွင်ကို သတ်မည်ဆိုသော သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူမ၏ ရင်ထဲ၌ အဆုံးမရှိသော ထိတ်လန့်မှုများ အစားထိုးဝင်ရောက်လာတော့၏။</p> <p>သူမသည် သွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေကာ ရင်ဘတ်မှာ ချိုင့်ဝင်ပြီး ပါးစပ်မှ သွေးများ အန်နေသော ထန်ယွင်ကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် ငိုချင်စိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာတော့လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း ၄၃၀ ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save