Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ပဉ္စမအဆင့်ကတော့ တကယ်ကို ရင်ဆိုင်ရခက်တာပဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချူလျန်ကိုလည်း အပြစ်ဆို၍ မရနိုင်ပေ။</p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ ‘သူလျှိုက သုံးယောက်ရှိနေတာကို တစ်ယောက်တည်းလို့ ပြောနေပါလား၊ ကျန်တဲ့နှစ်ယောက်က မင်းကိုယ်တိုင် စီစဉ်ထားတာများလား’ ဟူ၍ပင် ဖြစ်လေ၏။</p> <p>သို့သော် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားကြည့်လိုက်လျှင်ပင် ၎င်းမှာ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူသိလိုက်သည်။ လော့ယောင်နှင့် ပုရှန်တို့တွင် ခိုင်မာသော နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းနှင့် အထောက်အထားများ ရှိကြရာ အတုအယောင် ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်နည်းပါးသည်။</p> <p>ဤမြေကမ္ဘာတမန်တော်မှာ သူလျှိုတစ်ယောက်တည်းကိုသာ ရိပ်မိသဖြင့် ဤသို့ပြောခြင်းသာ ဖြစ်ရပေမည်။</p> <p>"ငါတို့ကြားထဲမှာ သူလျှိုတစ်ယောက် ပါနေတယ်...”</p> <p>"အခု ငါ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကိုပဲ ဝိညာဉ်အာရုံနဲ့ ဆက်သွယ်ပြီး ပြောနေတာ… ငါစလှုပ်ရှားတာနဲ့ မင်းတို့က ‘၆၀’ ကို ချက်ချင်း ဝိုင်းတိုက်ကြ… သူ အပြင်ကို သတင်းပို့မှာ စိုးရိမ်ရလို့ တစ်ချက်တည်းနဲ့ အသက်ပျောက်အောင် ရှင်းပစ်ရမယ်...”</p> <p>မြေကမ္ဘာတမန်တော်က ထိုသို့ ပြောလိုက်လေ၏။</p> <p>ထိုအခါမှသာ ချူလျန် နားလည်သွားတော့သည်။ ဤတမန်တော်သည် အစောပိုင်းက လော့ယောင်နှင့် နီးကပ်စွာ ရှိနေခဲ့သူ ဖြစ်သလို၊ ‘၆၀’ နှင့်လည်း ယခင်က အဆက်အသွယ် ရှိခဲ့ဖူးပုံရရာ လော့ယောင်၏ စွမ်းရည်များမှာ ‘၆၀’ နှင့် မတူကြောင်း သူ ရိပ်မိသွားခြင်း ဖြစ်ပေမည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူက ဤ’၆၀’ကို အတုဖြစ်ကြောင်း အသေအချာ ကောက်ချက်ချလိုက်ခြင်း ဖြစ်လေ၏။</p> <p>အဘယ်ကြောင့် အစောပိုင်းက လူအုပ်ကြီးထဲတွင် ဤကိစ္စအား မထုတ်ဖော်ခဲ့ရသည့်အကြောင်းအရင်းကို အနည်းငယ် စဉ်းစားကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်ပေသည်။ တောင်ပိုင်းလမ်းပြသူသည် ဤစစ်ဆင်ရေးကို အလွန်အလေးထား၏။ အကယ်၍ မြေကမ္ဘာတမန်တော်တစ်ဦး၏ လက်အောက်တွင် သူလျှိုတစ်ယောက် ခိုးဝင်နေပြီး အစီအစဉ် ပျက်စီးသွားပါက ထိုတမန်တော်သည် အပြစ်ပေးခံရမည်မှာ အမှန်ပင်။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူသည် ‘၆၀’ ကို လူအုပ်ထဲမှ သီးသန့်ခေါ်ထုတ်လာပြီး ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုး တိတ်တဆိတ် ရှင်းလင်းရန် ကြံစည်နေခြင်း ဖြစ်ပေ၏။</p> <p>၎င်းမှာ မိမိအပြစ်ကို ဖုံးကွယ်လိုသော တာဝန်မဲ့သည့် စိတ်ဓာတ်မျိုးပင် ဖြစ်၏။</p> <p>သို့သော် ထိုသို့သော ခေါင်းရှောင်တတ်သော စိတ်ဓာတ်ကြောင့် မည်မျှလောက် ပြင်းထန်သော တန်ဖိုးကို ပေးဆပ်ရမည်ကိုမူ သူ မသိရှာ...။</p> <p>ပုရှန်သည်လည်း မြေကမ္ဘာတမန်တော်၏ ဝိညာဉ်ဆက်သွယ်မှုကို ရရှိလိုက်လေ၏။ သူသည် နားထောင်ပြီးနောက် ခေါင်းကို ခပ်သာသာ ငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ဟစ်ကြွေးလိုက်သည်။</p> <p>"လုပ်ကြဟေ့...”</p> <p>"ဟင်...”</p> <p>ကျန်ရှိနေသော သုံးယောက်လုံး အံ့အားသင့်သွားကြရသည်။</p> <p>မြေကမ္ဘာတမန်တော်မှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် အံ့သြသွားရသည်။ ‘ငါက မင်းကို ငါနဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ပဲ အကြောင်းကြားတာလေ၊ ဘယ်အချိန်က မင်းမှာ အမိန့်ပေးပိုင်ခွင့် ရှိသွားတာလဲ… ဒီလို ရုတ်တရက်ကြီး ထအော်လိုက်လို့ ရန်သူက ရိပ်မိသွားရင် မင်းကို အပြစ်ပေးရမယ်…’</p> <p>သို့သော် သူ ဒေါသထွက်၍ပင် မဆုံးသေးမီ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ သုံးယောက်လုံးသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဟန်ချက်ညီညီ လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရတော့သည်။</p> <p>လော့ယောင်သည် ထိုအသံကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် မန္တန်တားမြစ်နယ်မြေကို ထုတ်ဖော်လိုက်လေ၏။ အမှောင်ဘုရင်ဂိုဏ်းမှ ထိပ်တန်းပညာရှင်များကို နှိမ်နင်းရန် သီးသန့်စီစဉ်ထားသော ဤဗျူဟာမှာ ယနေ့တွင်မှ အမှောင်ဘုရင်ဂိုဏ်း၏ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူစစ်စစ်အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားချေပြီ။</p> <p>ခဏချင်းပင် မှော်စွမ်းအားများကို ချုပ်နှောင်သည့် အတားအဆီးက လွှမ်းခြုံလာတော့သည်။</p> <p>ချူလျန်မှာမူ ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးကို ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် နီးကပ်နေသည့် အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ရွှေအုတ်ခဲပိုင်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး ရေစီးလေဆန် လှုပ်ရှားမှုဖြင့် မြေကမ္ဘာတမန်တော်ထံ တိုးကပ်သွားကာ အုတ်ခဲဖြင့် အားကုန် ရိုက်ချလိုက်လေ၏။</p> <p>ပုရှန်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း ခုနစ်ရောင်ခြယ် အလင်းတန်းများ လင်းလက်လာပြီး ဝမ်ဖာကျောက်စိမ်းခန္ဓာကို အသက်သွင်းလိုက်၏။ ထို့နောက် အလွန်အစွမ်းထက်သော တန်ခိုးစွမ်းအားတစ်ခုကို ချက်ချင်း ထုတ်ဖော်လိုက်လေသည်။</p> <p>ဝုန်း...</p> <p>ကြီးမားသော ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကြီး၏ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုက သူ၏နောက်ကျောတွင် ပေါ်လာပြီး၊ ထိုဧရာမ ရုပ်ပွားတော်ကြီးက ကြီးမားသော လက်ဝါးကြီးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p>မဟာနေမင်း ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်…။</p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သုံးယောက်လုံးက တစ်ပြိုင်နက် တိုက်ခိုက်လိုက်ကြလေသည်။</p> <p>မြေကမ္ဘာတမန်တော်မှာ မမျှော်လင့်ထားသဖြင့် အလူးအလဲ ဖြစ်သွားရ၏။ သူ၏အာရုံစိုက်မှု အားလုံးမှာ ‘၆၀’ကိုသာ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်ထားပြီး ‘၅၉’ က လက်ဦးမှုယူကာ အော်လိုက်သဖြင့် ဒေါသထွက်နေရုံသာ ရှိသေးရာ ယခုမှပင် အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားတော့သည်။</p> <p>‘ဪ... ငါ့ကို ဝိုင်းတိုက်နေကြတာပါလား…’</p> <p>ဤတိုက်ကွက်စဉ်မှာ သူတို့သုံးဦး ကြိုတင်တိုင်ပင်ထားသော အသေသတ်ကွက်ပင် ဖြစ်လေ၏။ ပဉ္စမအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေလျှင်ပင် လွတ်မြောက်ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။</p> <p>သို့သော် ဤသို့သော အခြေအနေတွင်လည်း မြေကမ္ဘာတမန်တော်သည် ထိတ်လန့်သွားခြင်း မရှိပေ။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ကြက်ခြေခတ်ယှက်ကာ အနီးဆုံးရှိ ချူလျန်၏ ရွှေအုတ်ခဲရိုက်ချက်ကို အရင်ဆုံး တားဆီးလိုက်၏။</p> <p>ဘုန်း...</p> <p>ကျားဆယ်ကောင်အားနှင့် ညီမျှသော ဤရိုက်ချက်က သူထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုပြင်းထန်နေသည်။ အရိုးများ ကျိုးကြေသွားသည့် အသံနှင့်အတူ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိုရိုက်ချက်ကို အသုံးချကာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။</p> <p>သူသည် လုံးဝ ခုခံခြင်းမပြုဘဲ ထိုရိုက်ချက်ကို ခံယူကာ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ ဤတိုက်ခိုက်မှုက သူ့ကို အသက်မသေစေနိုင်ကြောင်း ယုံကြည်ထားသည်။</p> <p>အမှန်တကယ်လည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်၏။ သူသည် ပဉ္စမအဆင့်၏ တတိယအလွှာသို့ ရောက်ရှိနေပြီး ရွှေနှင့် သစ်သားဓာတ်နှစ်မျိုးဖြင့် သန့်စင်ကျင့်ကြံထားသူ ဖြစ်ရာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်တရာ မာကျောလှပေသည်။</p> <p>ချူလျန်၏ အားပါသော အုတ်ခဲရိုက်ချက်ကြောင့် သူ၏လက်ဖျံရိုးနှစ်ဖက် ကျိုးသွားရုံသာ ရှိပြီး မန္တန်တားမြစ်နယ်မြေ ပျက်ပြယ်သွားသည်နှင့် ဤဒဏ်ရာမှာ ချက်ချင်း ပြန်လည်သက်သာသွားမည် ဖြစ်၏။</p> <p>သို့သော် ထိုရိုက်ချက်အပြီးတွင် ကောင်းကင်ယံမှ ကြီးမားသော လက်ဝါးကြီးက ကျရောက်လာပြန်သည်။ ပုရှန်၏ ဤလက်ဝါးချက်မှာ ချူလျန်၏ အုတ်ခဲရိုက်ချက်ထက် အဆပေါင်း ရာချီ၍ ပိုမိုပြင်းထန်လှသည်။</p> <p>မြေကမ္ဘာတမန်တော်သည် လက်ဝါးပုံရိပ်၏အောက်သို့ ရောက်ရှိနေစဉ် သူ၏ရင်ဘတ်ကို အားကုန် ရိုက်လိုက်ပြီး "ဖူး..."ဟူသော အသံနှင့်အတူ သွေးမြူများကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>မိမိကိုယ်ကို ရိုက်ချလိုက်သော လက်ဝါးချက်နှင့်အတူ သူ ထွေးထုတ်လိုက်သည့် ထိုသွေးမြူများမှာ လေထဲတွင် ချက်ချင်းဆိုသလို အတားအဆီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မြေကမ္ဘာတမန်တော်၏ ရှေ့တွင် ကာကွယ်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p>သူသည် မိမိ၏ သွေးများကိုပင် သန့်စင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သွေးတစ်လုပ် ထွေးထုတ်လိုက်ရုံနှင့်ပင် အလွန်အားကောင်းသော ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါများ ပါဝင်နေပြီး ၎င်းမှာ မန္တန်စွမ်းအား မဟုတ်ပေ။ ထိုသွေးတံတိုင်း ပေါ်လာသည်နှင့် ပုရှန်၏ ဗုဒ္ဓလက်ဝါးကို ဟန့်တားလိုက်နိုင်၏။</p> <p>ဘုန်း...</p> <p>သွေးတံတိုင်းမှာ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားသော်လည်း တိုက်ခိုက်မှုကို တောင့်ခံနိုင်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုတိုက်ခိုက်မှု နှစ်ကြိမ်အပြီးတွင် လော့ယောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ရင်သွားပြီး မန္တန်တားမြစ်နယ်မြေကို ဆက်လက် မထိန်းထားနိုင်တော့ဘဲ ကွဲအက်ပျက်စီးသွားတော့၏။</p> <p>သူမသည် စတုတ္ထအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသာဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့သော ရှေးဟောင်းမှော်အတတ်ကို အဆင့်ကျော်၍ အသုံးပြုနိုင်ခြင်းမှာပင် အတော်လေး စွမ်းဆောင်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အချိန်အကြာကြီးမူ ထိန်းမထားနိုင်ပေ။</p> <p>မြေကမ္ဘာတမန်တော်သည် ထိုတိုက်ခိုက်မှုနှစ်ခုကို ခံယူလိုက်ရသဖြင့် ဒဏ်ရာအချို့ ရသွားပုံရသော်လည်း အသက်အန္တရာယ် မရှိပေ။ ပဉ္စမအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ခံနိုင်ရည်မှာ မည်မျှကြီးမားကြောင်း ဤခဏအတွင်းမှာပင် အထင်အရှား တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>မန္တန်တားမြစ်နယ်မြေ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် သူ၏ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားများ ပြန်လည်ရရှိလာပြီး သတ္တိများလည်း ပြန်တက်လာသည်။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ခါထုတ်လိုက်ရာ ကျိုးသွားသော အရိုးများမှာ ချက်ချင်း ပြန်လည် ဆက်သွားလေသည်။</p> <p>"မင်းတို့ သုံးယောက်လုံးက သူလျှိုတွေ ဖြစ်နေတာကိုး...” သူ၏ လေသံမှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေသည့် အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေလေ၏။ "အကုန်လုံး သေလိုက်ကြတော့...”</p> <p>သူလျှိုတစ်ယောက်ပါလာသည်မှာ သူ၏အမှားဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အဖွဲ့ဝင်အားလုံး သူလျှိုဖြစ်နေခြင်းမှာ သူ့အတွက် အရှက်ရစရာ အကောင်းဆုံးကိစ္စပင် ဖြစ်ချေသည်။ ယခင်က ဝိညာဉ်ချုပ်တံဆိပ်ပြားထဲတွင် သူမှလွဲ၍ ကျန်သူအားလုံးမှာ လူလိမ်များ ဖြစ်နေခဲ့သည်ကို တွေးမိလိုက်တိုင်း သူ၏ဒေါသမှာ ထိန်းမနိုင် သိမ်းမရ ဖြစ်လာတော့သည်။</p> <p>လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ သူ၏နောက်ကျောမှ ရာနှင့်ချီသော အမည်းရောင်ပုံရိပ်များ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ထိုပုံရိပ်များမှာ သူ နှစ်ပေါင်းများစွာ မွေးမြူထားခဲ့သော ဝိညာဉ်ဆိုးများပင် ဖြစ်လေတော့သည်။</p> <p>လက်တစ်ဝှေ့အတွင်းမှာပင် ဝိညာဉ်ဆိုးတစ်သောင်းက လမ်းသလားလေပြီ။</p> <p>သူနှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှုပ်ရှားလိုက်သူမှာ လော့ယောင်ပင်ဖြစ်သည်။ အင်အားကြီးမားသော ရန်သူနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ထိုမိန်းမငယ်လေးသည် လက်တွန့်နေခြင်းမရှိဘဲ အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် မန္တန်လက်ကွက်တစ်ခုကို ဖော်ဆောင်လိုက်ရာ သူမ၏ကျောပြင်နောက်မှ လက်မောင်းသုံးဖက် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>ထိုလက်မောင်းသုံးဖက်သည် စက္ကူထီးသုံးလက်ကို အသီးသီး ဖွင့်လှစ်လိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့မှာ အနက်ရောင်၊ အဖြူရောင်နှင့် အနီရောင်တို့ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>ဝုန်း...</p> <p>မျက်စိရှေ့တွင် တစ်သောင်းသော ဝိညာဉ်ဆိုးတို့က ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းလျက် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လော့ယောင်၏စက္ကူထီးသုံးလက်မှာလည်း ပွင့်အာသွားပြီး နက်ဖြူနီ ရောင်စဉ်သုံးသွယ်မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာချေသည်။</p> <p>"အား... အား..."</p> <p>တစ်ဖက်မှ ဝိညာဉ်ဆိုးများသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြရသည်။ သူတို့သည် လော့ယောင်၏ ဝိညာဉ်သုံးကောင်ကို အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့ကြပုံရလေသည်။</p> <p>လော့ယောင်၏ ကိုယ်ဟန်မှာ လျှပ်စီးအလား လက်ခနဲဖြစ်သွားပြီး အနက်ဝတ်ဝိညာဉ်က သူမ၏ခါးကို ပွေ့ပိုက်၍ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း နေရာရွှေ့ပြောင်းပေးလိုက်၏။ အဖြူရောင်ဝိညာဉ်က သူမအား ဝန်းရံလျက် မည်သည့်ထိခိုက်ဒဏ်ရာမျှ မရရှိအောင် ကာကွယ်ပေးထားပြီး၊ အနီရောင်ဝိညာဉ်ကမူ သူမ၏နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါရင်း အထိန်းအကွပ်မဲ့ သတ်ဖြတ်တော့သည်။</p> <p>သူမ ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မြေကမ္ဘာတမန်တော်သည်လည်း စိတ်ထဲမှ ထိတ်လန့်သွားပြီး ညာခြေထောက်ဖြင့် မြေပြင်ကို ဆောင့်နင်းကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>"ချုပ်နှောင်စမ်း…"</p> <p>ရွှစ်...</p> <p>ခဏချင်းတွင်ပင် အနက်ရောင်ဆူးပင်များစွာမှာ မြေပြင်ကို ထိုးဖောက်ထွက်ပေါ်လာပြီး အလွန်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ပျံ့နှံ့သွားကာ လော့ယောင်ကို ချုပ်နှောင်လိုက်၏။ ထိုဆူးပင်များသည် ဓားလှံများကဲ့သို့ ထက်မြက်လှသည်။</p> <p>အဖြူရောင်ဝိညာဉ်၏ အကာအကွယ်သည်ပင် ထိုဆူးပင်များကို လုံးဝမတားဆီးနိုင်ချေ။ အကြောင်းမှာ ထိုဆူးပင်များသည် ဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက်ဦးတည်သောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p>ဝိညာဉ်သုံးကောင်ဖြစ်စေ၊ လော့ယောင်ကိုယ်တိုင်ဖြစ်စေ ထိုဆူးပင်များ၏ ထိုးဖောက်ခြင်းကို ခံရသည်နှင့် မည်သို့မျှ လှုပ်ရှားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။</p> <p>ချူလျန်သည် ယခင်က ဝိညာဉ်ချုပ်သူ အသုံးပြုခဲ့သော ဝိညာဉ်ထွင်းဖောက်သံမှိုကို မြင်ဖူးခဲ့သောကြောင့် ယခုဆူးပင်များသည် ထိုသံမှို၏ အဆင့်မြင့်ပုံစံဖြစ်ပြီး တားဆီးရန် လုံးဝမဖြစ်နိုင်ကြောင်း သိလိုက်ရ၏။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ပုရှန်က အဝေးမှ လက်ညှိုးညွှန်ကာ ကူညီလိုက်လေသည်။</p> <p>"ပြောင်းပြန်လှန်စမ်း…"</p> <p>လောကဓမ္မ ပြောင်းပြန်လှန်ခြင်း…။</p> <p>ဘုန်း...</p> <p>အင်မော်တယ်မန္တန်က တစ်ဖန် ထွက်ပေါ်လာပြန်ရာ အခြေအနေနှစ်ရပ်မှာ ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>ဤသို့ဖြင့် မြေကမ္ဘာတမန်တော်ကိုယ်တိုင်ပင် လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘဲ ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>လော့ယောင်၏ ဘေးပတ်လည်ရှိ ဆူးပင်များမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူမ၏ကိုယ်ဟန်မှာ နောက်တစ်စက္ကန့်အတွင်း လှုပ်ရှား၍မရတော့သော မြေကမ္ဘာတမန်တော်၏ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားကာ လခြမ်းကွေးဓားကို မြှောက်လိုက်ချေသည်။</p> <p>"သေစမ်း…"</p> <p>မြေကမ္ဘာတမန်တော်သည် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရင်ဘတ်မှ သွေးမြားတစ်စင်း ထွက်ပေါ်လာ၏။ အလွန်နီးကပ်သော အကွာအဝေးဖြစ်သဖြင့် လော့ယောင်သည်လည်း မရှောင်တိမ်းနိုင်တော့ဘဲ ထိုမြားမှာ အဖြူရောင်ဝိညာဉ်၏ အကာအကွယ်ကို တည့်တည့်ပင် ထိမှန်သွားလေသည်။</p> <p>ရွှစ်...</p> <p>"အား..."</p> <p>အဖြူရောင်ဝိညာဉ်သည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရ၏။ ဤသွေးမြား၏စွမ်းအားမှာ အလွန်ကြီးမားလှသဖြင့် ခဏချင်းတွင်ပင် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ထက်ဝက်ခန့် ထိုးဖောက်သွားချေပြီ။ သို့သော် သူမသည် လော့ယောင်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် အတင်းအကျပ် ခုခံနေဆဲ။</p> <p>လော့ယောင်သည် သွေးမြား ရောက်ခါနီးဆဲဆဲတွင် ချက်ချင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ လှိမ့်ချကာ ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ သူမသည် အဖြူရောင်ဝိညာဉ်ကို အကာအကွယ်အဖြစ် အသုံးပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာသော အနီရောင်ဝတ် ဝိညာဉ်ကလေးငယ်မှာ ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ မြေကမ္ဘာတမန်တော်ကို လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုတော့ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>"မေမေ…"</p> <p>အနီရောင်ဝတ် ဝိညာဉ်ကလေးငယ်မှာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အဖြူရောင်ဝိညာဉ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးဖောက်နေသော သွေးမြားကို ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် ထိုသွေးမြား ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် မြေကမ္ဘာတမန်တော်အပေါ် သက်ရောက်နေသော အဟန့်အတားမှာလည်း လွတ်မြောက်သွားချေပြီ။</p> <p>သူသည် ရှေ့ရှိ လူသုံးယောက်၏အစွမ်းကို နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားပုံရ၏။</p> <p>မဟုတ်သေး...။</p> <p>'၅၈' ဆိုသူမှာ တတိယအဆင့် ပုရွက်ဆိတ်သာသာ ဖြစ်၏။ '၅၉' နှင့် '၆၀' ဟူသော လူနှစ်ဦးမှာ စတုတ္ထအဆင့်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း သူတို့၏စွမ်းရည်နှင့် ကျင့်ကြံမှုမှာ သာမန်မဟုတ်ဘဲ ထူးချွန်ထက်မြက်သည့် ပါရမီရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>အကယ်၍ သူသာ ဆက်လက်တိုက်ခိုက်နေပါက ဤနေရာတွင် အသက်ပျောက်ရမည်မှာ အသေအချာပင်။</p> <p>ထိုသို့ တွေးလိုက်သည်နှင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပေပေါင်းများစွာ နောက်သို့ ခုန်ဆုတ်သွားသည်။ ပတ်လည်ရှိ သွေးမြူများက ပေါက်ကွဲကုန်ပြီး အင်အားကြီးမားသော စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ၎င်းမှာ မိမိကိုယ်ကို ယဇ်ပူဇော်၍ ယာယီ ခွန်အားမြှင့်တင်သော ထွက်ပြေးသည့် နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်ပုံရပြီး မြူခိုးများအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပျောက်ကွယ်ရန် ပြင်ဆင်နေလေသည်။</p> <p>လော့ယောင်နှင့် ပုရှန်တို့မှာလည်း မိမိတို့၏စွမ်းရည်များကို အသုံးပြုပြီးနောက် ခေတ္တအနားယူနေရသဖြင့် တိုက်ခိုက်မှုများကို ချက်ချင်းမလုပ်ဆောင်တော့။ အခွင့်အရေးက လက်လွတ်သွားရချေပြီ။</p> <p>သူတို့သည် ပါရမီရှင်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း ဝှက်ဖဲပေါင်းစုံရှိသော ပဉ္စမအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ရန်မှာမူ ခက်ခဲလွန်းလှသည်။</p> <p>"ဟူး..."</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ချူလျန်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ခပ်တိုးတိုးချလိုက်၏။</p> <p>'နောက်ဆုံးတော့ ငါကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားရတော့မှာပဲ…’</p> <p>ကြာမြင့်စွာကတည်းက အောင့်အည်းထားရသော ကြက်သွေးရောင်ကွပ်မျက်သူဓားကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ ဓားသွားမှာ မြည်ဟည်းသံနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ၎င်းသည် အချိန်အတော်ကြာ ပိတ်လှောင်ခံထားရသဖြင့် မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်နေပုံရသည်။ ချူလျန်သည်လည်း တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိ လေစွမ်းအင်မန္တန်သင်္ကေတ သုံးခုကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အသုံးပြုလိုက်၏။</p> <p>သူ လိုချင်သည်မှာ အရှိန်အဟုန်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ရွှစ်... ရွှစ်... ရွှစ်...</p> <p>ဓားအလင်းက လက်ခနဲဖြစ်သွားပြီး လေစွမ်းအင်သင်္ကေတသုံးခု ပေါင်းစပ်ထားသော အဆောင်ဓားသိုင်းကွက်မှာ အရှေ့လေကို စီးနင်းလိုက်ပါသွားသည့်အလား လွန်စွာမြန်ဆန်လှသည်။ ဟိန်းဟောက်နေသော နဂါးတစ်ကောင်အလား လေထုကို ခွင်းလျက် မြေကမ္ဘာတမန်တော်၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ချက်ချင်းပင် ဝါးမြိုသွားတော့သည်။</p> <p>အရှိန်အဟုန်မှာ ကြီးမားပြင်းထန်လှ၏။</p> <p>ဘန်း…</p> <p>ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်မှုပင်။</p> <p>ဤဓားချက်မှာ ဘေးပတ်လည်ရှိ ပျယ်လွင့်ခြင်းမရှိ ထူထပ်လှသော မြူခိုးများကိုပင် လွင့်စင်သွားစေပြီး ခဏတာမျှ လေဟာနယ်တစ်ခု ဖြစ်သွားစေ၏။</p> <p>ဤမျှ ကြီးမားသောအစွမ်းကို မြင်လိုက်ရသော လော့ယောင်နှင့် ပုရှန်တို့၏ မျက်ဝန်းများမှာလည်း အံ့အားသင့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားကြလေသည်။</p> <p>ဓားအရှိန်အဟုန် နဂါးလှိုင်း…။</p> <p>ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...</p> <p>မြေကမ္ဘာတမန်တော်ကို ဝါးမြိုပြီးနောက် ထိုစွမ်းအားမှာ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ တည်ရှိနေပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားရာ မြူခိုးများမှာလည်း ပြန်လည်ဖုံးလွှမ်းလာသည်။</p> <p>မြူခိုးများ ပြန်မဖုံးခင်အချိန်အတွင်း ချူလျန်သည် ကြက်သွေးရောင်ကွပ်မျက်သူဓားကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်၏။</p> <p>ထို့နောက် လော့ယောင်နှင့် ပုရှန်တို့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့နှစ်ဦးမှာ မယုံကြည်နိုင်သော မျက်နှာပေးများဖြင့် သူ့ကို ကြည့်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>အကယ်၍ ချူလျန်သည် သူတို့မျက်စိထဲတွင် အစကတည်းက ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးအဖြစ် ထင်မြင်ခဲ့လျှင် ဤမျှ အံ့သြမည်မဟုတ်ချေ။</p> <p>သို့သော် သူသည် ယခင်က ဘာမှမလုပ်တတ်သော ငစနူတစ်ယောက်အလား ဟန်ဆောင်နေခဲ့ပြီးမှ ယခုကဲ့သို့ အင်အားကြီးရန်သူကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်လိုက်ခြင်းမှာ သူတို့အတွက် လုံးဝထင်မှတ်မထားသော အခြေအနေဖြစ်သည်။</p> <p>သူတို့၏အံ့အားသင့်မှုကို မြင်သောအခါ ချူလျန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြုံးပြလိုက်ပြီး မြေကမ္ဘာတမန်တော် သေဆုံးသွားသောဘက်သို့ ညွှန်ပြလိုက်ကာ</p> <p>"ပဉ္စမအဆင့်က တော်တော်လေး ကိုင်တွယ်ရ ခက်တာပဲနော်…"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save