Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">သရဲအရိုး တစ်လက်မရွှေဆေးလုံး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချူလျန်တစ်ယောက်တည်း မြူခိုးများကို ဖြတ်သန်းသွားရသည့် လုပ်ငန်းစဉ်မှာ တကယ်ကို အန္တရာယ်များလှသည်။</p> <p>ရွှေအမြုတေအဆင့်ရှိကြသော လော့ယောင်နှင့် ပုရှန်တို့အတွက်မူ ဤခရီးစဉ်က အနည်းငယ်မျှသာ ခက်ခဲမည်ဖြစ်၏။ သို့သော် ချူလျန်မှာမူ ဝိညာဉ်အသိအမြင်အဆင့်သာ ရှိသေးသဖြင့် သူ၏ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ ထိုနှစ်ယောက်နှင့်ယှဉ်လျှင် အလွန်အားနည်းနေသေးသည်။</p> <p>သူက အရိုးဖြူမီးတုတ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ မြူခိုးများထဲတွင် ဖြတ်သန်းသွားစဉ် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ စိုစွတ်မှုများက ပိုမိုလေးလံလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး ပခုံးပင် မ,မနိုင်လောက်အောင် ဖိစီးလာရသည်။</p> <p>ထို့အပြင် ပတ်ဝန်းကျင်မှလည်း ညို့ငင်မှုအပြည့်ပါသော ခေါ်သံများ ထွက်ပေါ်လာနေ၏။ "လာခဲ့... လာခဲ့ပါ…"</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပုံရိပ်ယောင်များ ပိုမိုပေါ်ပေါက်လာသည်။ သူ၏တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ရွှေတောင်ငွေတောင်များ ပုံနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသလို တောင်ကုန်းပေါ်တွင် အင်မော်တယ်ဆေးပင်များ ပွင့်လန်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ ထို့အပြင် ဂိုဏ်းတူအစ်မကျန်းက ဘေးမှနေ၍ လက်ယပ်ခေါ်နေသည်ကိုပင် မြင်နေရသည်။</p> <p>"မဖြစ်တော့ဘူး" သူက လျှာဖျားကို ခပ်နာနာလေးကိုက်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်အာရုံကို နိုးကြားလာစေရန် လှုံ့ဆော်လိုက်သည်။</p> <p>အကယ်၍ ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေပါက လီကွေ့များ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်စရာပင်မလိုဘဲ သူ၏ဝိညာဉ်မှာ ဤသရဲတစ္ဆေများ၏ ဖမ်းစားမှုကိုခံရကာ ဤနေရာတွင် ထာဝရကျန်ရစ်နေခဲ့ရပေမည်။</p> <p>ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် သစ်ရွက်စိမ်း မှော်ဝင်ပစ္စည်းကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ ရတနာသစ်ရွက်မီးအိမ်ပုံစံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်၏။</p> <p>ဝှီး…</p> <p>အလယ်ဗဟိုရှိ ရတနာပုလဲလုံးပေါ်မှ နတ်ဘုရားမီးတောက်တစ်ခု လင်းလက်လာပြီး ချက်ချင်းပင် ချူလျန်၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>"အား... အား... အား..."</p> <p>တကယ်ပင် မျက်စိဖြင့်မမြင်နိုင်သော ဝိညာဉ်ပေါင်းများစွာက မြူခိုးများထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေပြီး သူ၏ဝိညာဉ်ကို ထုတ်ယူကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝင်ပူးရန် ကြံစည်နေခဲ့ကြသည်ကို ချူလျန် သိလိုက်ရသဖြင့် တိတ်တဆိတ် တုန်လှုပ်သွားရသည်။</p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤနတ်ဘုရားမီးတောက်မှာ မရဏကမ္ဘာမှ သရဲတစ္ဆေများကို နှိမ်နင်းနိုင်သော အစွမ်းရှိနေသောကြောင့်သာ ဤဝိညာဉ်များကို အဝေးသို့ ဆုတ်ခွာသွားစေနိုင်ခြင်းဖြစ်၏။</p> <p>ကြာနီရတနာပုလဲ၏ နတ်ဘုရားမီးတောက်မှာ မြူခိုးများကို ဖယ်ရှားရာတွင် ထိရောက်မှု များစွာမရှိဘဲ ချူလျန်၏ ပတ်လည်နှစ်ပေခန့်ကိုသာ လင်းထိန်စေနိုင်သော်လည်း ဝိညာဉ်များကို ဖယ်ရှားရာတွင်မူ အလွန်သိသာထင်ရှားပေသည်။</p> <p>ချူလျန်က စဉ်းစားလိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်တွင် ရတနာသစ်ရွက်မီးအိမ်ကို ကိုင်ထားကာ အခြားလက်တစ်ဖက်တွင် အရိုးဖြူမီးတုတ်ကို ကိုင်ဆောင်ရင်း တောက်ပလင်းထိန်ကာ တည်ငြိမ်လုံခြုံစွာဖြင့် ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။</p> <p>မိစ္ဆာအပေါင်းမှာ ဖယ်ရှားခံရလေပြီ…။</p> <p>"ဝေါင်း…"</p> <p>မဝေးလှသော နေရာသို့ ရောက်သောအခါ ဘေးဘက်မှ လီကွေ့တစ်ကောင်က ရုတ်တရက် ခုန်အုပ်လာသည်။ ၎င်းက ချူလျန်၏ လက်နှစ်ဖက်စလုံး မအားမလပ်ဖြစ်နေသဖြင့် ကာကွယ်ရန် လက်မအားသည်ကို အခွင့်ကောင်းယူလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပုံရ၏။</p> <p>သို့သော် ချူလျန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းရောင်တစ်ခု လက်ကနဲဖြစ်သွားပြီး သူ၏ညာဘက်လက်မှ နတ်ဘုရားမီးတောက်မှာ ချက်ချင်းပင် ရှည်ထွက်လာကာ သိပ်သည်းလှသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p>ရွှီး…</p> <p>နတ်ဘုရားအလင်းတန်းသည် ဓားတစ်လက်အဖြစ် စုစည်းသွားပြီး တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် လီကွေ့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်တောက်သွားကာ အလွန်မာကျောလှသော ထိုလီကွေ့ကို ခါးလယ်မှ ပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်လေ၏။</p> <p>ကျိုးပဲ့သွားသော အရိုးများက မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းကနဲ ပြုတ်ကျသွားပြီး ချူလျန်က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>'သရဲသတ်ချင်ရင်တော့ နတ်ဘုရားအလင်း သရဲသတ်ဓားက အကောင်းဆုံးပဲ' ဟု တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p>သို့သော် ဤလီကွေ့၏ အနောက်တွင် တခြားသရဲအရိပ် လေးငါးခုက ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာလေသည်။ ၎င်းမှာ သေးငယ်သော လီကွေ့အုပ်စုတစ်စု ဖြစ်နေပေသည်။</p> <p>ချူလျန်၏ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသွားပြီး နောက်ဆုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း မြူခိုးများထဲတွင် လှုပ်ရှားရခက်ခဲနေသဖြင့် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လီကွေ့များ၏ ဝိုင်းရံထားမှုထဲသို့ ကျရောက်သွားရသည်။ လီကွေ့လေးကောင်က သူ့ကို ဝိုင်းရံထားပြီး ချက်ချင်းပင် အထက်သို့ မြင့်မားစွာ ခုန်တက်လာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်လှသော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ချူလျန်ကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ကာ စားသောက်ရန် ပြင်လိုက်ကြလေ၏။</p> <p>“ဟိုင်းယား…"</p> <p>ကြည်လင်ပြတ်သားသော အော်သံတစ်သံနှင့်အတူ ချူလျန်က နတ်ဘုရားအလင်း သရဲသတ်ဓားကို ချက်ချင်း ချာချာလည်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ကာ ရေတစ်စက်ပင် မဝင်နိုင်လောက်အောင် စိပ်နေသော နတ်ဘုရားအလင်း အကာအကွယ်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။</p> <p>ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး...</p> <p>လီကွေ့လေးကောင်ခမျာ အနီးသို့ပင် မကပ်နိုင်ခင်မှာပင် ဤအသက်နုတ်မီးလုံးကြီး၏ ဖြတ်တောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကျိုးပဲ့သွားသော အရိုးပုံများအဖြစ် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။</p> <p>"ဟူး..." ချူလျန်တစ်ယောက် ထိုအခါမှသာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်နိုင်ပြီး စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>'ဂိုဏ်းတူညီလေးဝမ်... တောင်းပန်ပါတယ်'</p> <p>ဤကဲ့သို့ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး လာခဲ့ရသဖြင့် အဖွဲ့ကြီးဆီသို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ထိုမျှလောက် အားနည်းနေသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေခြင်းမှာ လမ်းပြသူကို ပြီးပြည့်စုံစွာ လှည့်စားနိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p>နောက်ပိုင်းတွင် လော့ယောင်နှင့် ဘုန်းတော်ကြီးပုရှန်တို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ သူ့အား ချီးကျူးစကားဆိုရာတွင် သူ၏ထက်မြက်သော ဉာဏ်ရည်ကို ချီးကျူးရုံသာမက လမ်းပြသူ၏ သံသယများကိုပါ ပျောက်ကွယ်သွားစေခဲ့သည်။ နောက်တစ်ချက်မှာ ထိုနှစ်ယောက်သည်လည်း ထူထပ်လှသော မြူခိုးများကို တစ်ကိုယ်တော် ဖြတ်ကျော်ရခြင်း၏ အခက်အခဲကို ကိုယ်တိုင်ခံစားခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤအချက်က သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင်ရှိသော ချူလျန်အပေါ် အထင်အမြင်ကို ပိုမိုခိုင်မာစေခဲ့၏။ ဤရှုတောင်ဂိုဏ်းသားကို သာမန် ဝိညာဉ်အသိအမြင်အဆင့် တစ်ယောက်အဖြစ် လုံးဝ သဘောထား၍မရနိုင်ပေ။</p> <p>......</p> <p>အဖွဲ့၏ နောက်ဘက်တွင်မူ အရာအားလုံး တည်ငြိမ်သွားခဲ့လေပြီ။</p> <p>ချူလျန်သည် ဝိညာဉ်အာရုံကို ထုတ်လွတ်လိုက်ကာ မြေကမ္ဘာတမန်တော်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ကျလာသော ကျောက်စိမ်းပေလွှာကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုလိုက်သောအခါ လေထဲတွင် တွဲလောင်းကျနေသော စာလုံးတန်းများကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>၎င်းမှာ ကျင့်စဉ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ၎င်း၏အမည်မှာ "နတ်ဘုရားသတ်ဖြတ်ခြင်း သွေးသန့်စင်မဟာပညာရပ်" ဖြစ်လေ၏။</p> <p>ယခင်က ထိုမြေကမ္ဘာတမန်တော်သည် မှော်အတတ်များ ပိတ်ပင်ခံထားရချိန်တွင်ပင် သူ၏ကိုယ်ပိုင်သွေး ပေါက်ကွဲထွက်လာမှုအပေါ် မှီခို၍ တိုက်ခိုက်မှုတစ်ကြိမ်ကို ကာကွယ်နိုင်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ကာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ခြင်းမှာလည်း သူ၏ အစွမ်းထက်လှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေသည့် သွေးများကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>ဓာတ်ကြီးငါးပါးနယ်ပယ်သို့ အဆင့်တက်လှမ်းချိန်တွင် ပြုလုပ်ရသော အရိုးနှင့် သွေးများကို သန့်စင်ခြင်းဖြစ်မည်ဟု ချူလျန် ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုကြည့်ရသည်မှာ သာမန်ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် ရရှိနိုင်သော အစွမ်းမျိုး လုံးဝမဟုတ်ပေ။</p> <p>သူ၌ သီးသန့်သွေးသန့်စင်ခြင်း ကျင့်စဉ်တစ်ခု ရှိနေခြင်းသာ ဖြစ်ပေ၏။</p> <p>ချူလျန်က ချက်ချင်းပင် ဂရုတစိုက် လေ့လာဖတ်ရှုလိုက်ရာ ဤနတ်ဘုရားသတ်ဖြတ်ခြင်း သွေးသန့်စင်မဟာပညာရပ်မှာ မိစ္ဆာသားရဲများ အသတ်ခံရချိန်တွင် ထွက်ပေါ်လာသော ဝိညာဉ်သွေးစက်လေးများကို စုပ်ယူပြီး ၎င်းမှတစ်ဆင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ရယူကာ မိမိ၏ကိုယ်ပိုင်သွေးကို သန့်စင်ရခြင်းဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။</p> <p>လူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ လျှို့ဝှက်ချက်ပေါင်းများစွာမှာ ကျင့်ကြံနိုင်သော နေရာများဖြစ်၏။ အတွင်းပိုင်းတွင်မူ အနှစ်သာရ၊ ချီစွမ်းအင်၊ ဝိညာဉ် အစရှိသည်တို့မှာ ကျင့်ကြံသူများ အများဆုံး ကျင့်ကြံလေ့ရှိသောအရာများဖြစ်ပြီး အဆင့်အားလုံးသည် ၎င်းတို့မှတစ်ဆင့် ရရှိလာခြင်းဖြစ်၏။ အပြင်ဘက်တွင်မူ အရိုး၊ အသား၊ အရေခွံ အစရှိသည်တို့ဖြစ်ကာ ၎င်းတို့မှာ သိုင်းပညာရှင်များ သို့မဟုတ် ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံသူများက အဓိကထား ကျင့်ကြံလေ့ရှိသောအရာများ ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် သွေးများမှာ သွေးကြောများအတွင်း စီးဆင်းနေပြီး အတွင်းအပြင် ကျင့်ကြံမှုအားလုံးနှင့် သက်ဆိုင်နေသော်လည်း သွေးများကို သီးသန့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ဖြည့်ဆည်းပေးသည့် ကျင့်ကြံသူများ အလွန်ရှားပါးလှသည်။</p> <p>ဤကျင့်စဉ်ကို တီထွင်သူက ဤအချက်ကို စဉ်းစားမိသောကြောင့်သာ ဤကျင့်စဉ်ကို ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေမည်။</p> <p>ကျင့်စဉ်တွင် အဆင့်ကိုးဆင့်ပါဝင်ပြီး အဆင့်ကိုးဆင့်ရှိသော မိစ္ဆာသားရဲများ၏ ဝိညာဉ်သွေးနှင့် ကိုက်ညီလေသည်။ အစောဆုံး ပထမအဆင့်အတွက် သာမန်ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ရှိသော မိစ္ဆာသားရဲ၏ သွေးစက်လေးသာ လိုအပ်သည်။</p> <p>နောက်ပိုင်းတွင် လိုအပ်ချက်များ တဖြည်းဖြည်း မြင့်မားလာပြီး သတ္တမ သို့မဟုတ် အဋ္ဌမအဆင့်သို့ ရောက်သောအခါ နတ်သားရဲအဆင့်ရှိသော သွေးများ လိုအပ်လာလေသည်။ နောက်ဆုံး နဝမအဆင့်အတွက်မူ နဝမအဆင့်ဖြစ်သော နက်နဲအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသည့် နတ်ဘုရားသားရဲထံမှ စုပ်ယူရန် လိုအပ်ပေသည်။</p> <p>'တကယ်ကို အိပ်မက်ထဲက အဆင့်တစ်ခုပဲ...' ဟု ချူလျန်က စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုမြေကမ္ဘာတမန်တော်မှာ ဤကျင့်စဉ်၏ ပဉ္စမ သို့မဟုတ် ဆဋ္ဌမအဆင့်အထိသာ အများဆုံး ကျင့်ကြံနိုင်မည်ဖြစ်၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သတ္တမအဆင့်ရှိသော နတ်သားရဲကို သတ်ဖြတ်နိုင်ရန်မှာ သူ့အတွက် ဖြစ်နိုင်ခြေမရှိသလောက် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p>သူအသုံးပြုခဲ့သော အစွမ်းအစများကို ပြန်တွေးကြည့်ပြီးနောက် ဤကျင့်စဉ်မှာ လုံးဝကို ကျင့်ကြံသင့်သော ကျင့်စဉ်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ချူလျန် ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>လောလောဆယ် ကျင့်ကြံ၍မရနိုင်သေးသော "နတ်ဘုရားသတ်ဖြတ်ခြင်း သွေးသန့်စင်မဟာပညာရပ်"ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် ချူလျန်သည် ဝိညာဉ်အာရုံကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ကာ စေတီတော်ဖြူအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားလေ၏။</p> <p>စောစောက လီကွေ့ အကောင်အနည်းငယ်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော်လည်း ဆုလာဘ်များကို မဖွင့်ရသေးပေ။ ယခုအချိန်တွင် တည်ငြိမ်နေခိုက် ဘာတွေရမည်ကို အရင်ဆုံး ကြည့်လိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းပေမည်။</p> <p>စေတီတော်ဖြူအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် လီကွေ့များ၏ ရုပ်ဆိုးလှသော ပုံရိပ်ယောင်များက သံလှောင်အိမ်ထဲတွင် လွင့်မျောနေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ ချူလျန်က ရှေ့သို့တိုးသွားပြီး တွေဝေခြင်းမရှိ 'သန့်စင်မည်' ဟူသော စာလုံးကို နှိပ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ဝုန်း…</p> <p>လုံးဝန်းနေသော အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုက ထိုအထဲမှ လွင့်မျောထွက်လာပြန်၏။ ဤရင်းနှီးနေသော ပုံစံကြောင့် သူ၏ရင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားရလေသည်။</p> <p>'ဆေးလုံး ထပ်ရတာလား' ဟု တွေးလိုက်၏။</p> <p>ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က စေတီတော်ဖြူမှ ရရှိခဲ့သော ကျားအမြုတေအားဖြည့်ဆေးလုံးသည် သူ့အတွက် နက်ရှိုင်းသော အထင်အမြင်ကို ချန်ထားရစ်ခဲ့ပြီး ယနေ့တိုင် ကျားဆယ်ကောင်အားမှာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် တည်ရှိနေဆဲဖြစ်၏။ ဤလီကွေ့များထံမှ ရရှိသောဆေးလုံးတွင် မည်သို့သော အံ့ဖွယ်အသုံးဝင်မှုများ ရှိမည်ကို မသိရပေ။</p> <p>[သရဲအရိုး တစ်လက်မရွှေဆေးလုံး - ဤဆေးလုံးကို သောက်သုံးပါက ခန္ဓာကိုယ်၏ မည်သည့်အရိုး တစ်လက်မကိုမဆို ရွေးချယ်၍ အစွမ်းများ ထပ်တိုးပေးနိုင်ပြီး ထပ်တိုးပြီးနောက်တွင် ရွှေနှင့်ကျောက်ကဲ့သို့ မာကျောလာမည်ဖြစ်၏။ ]</p> <p>"ဟင်"</p> <p>ဤအရာ၏ အစွမ်းကြောင့် ချူလျန် တစ်ချက်မျှ တွေးတောသွားရလေ၏။</p> <p>မည်သည့် တစ်လက်မကိုမဆို ရွေးချယ်ပြီး ရွှေနှင့်ကျောက်ကဲ့သို့ မာကျောလာစေမည်လော...။</p> <p>နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ အရိုးပေါ်တွင်သာ ရွေးချယ်၍ ရနိုင်ခြင်းပင်။</p> <p>ချူလျန် အသည်းအသန် မာကျောစေလိုသော အစိတ်အပိုင်းတွင် တိုက်ဆိုင်စွာဖြင့် အရိုးများ မရှိချေ။</p> <p>မှန်ပေ၏။</p> <p>၎င်းတို့မှာ ကလီစာများပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>အစောပိုင်းက ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း ကျင့်ကြံသူများက အတွင်းပိုင်း၌ အနှစ်သာရ၊ ချီစွမ်းအင်၊ ဝိညာဉ်တို့ကို ကျင့်ကြံပြီး အပြင်ပိုင်း၌ အရိုး၊ အသား၊ အရေခွံတို့ကို ကျင့်ကြံကြလေသည်။</p> <p>ကလီစာများကဲ့သို့သော အစိတ်အပိုင်းများမှာ ကျင့်ကြံရာတွင် အမြဲတမ်း အားနည်းချက်တစ်ခု ဖြစ်နေတတ်၏။</p> <p>ကလီစာများ၏ ခိုင်ခံ့မှုကို တိုးမြင့်စေရန်အတွက် သီးသန့်ကျင့်ကြံမှုများ ရှိနေလျှင်တောင်မှ ၎င်းမှာ သာမန်လူများနှင့် ယှဉ်လျှင်သာ ဖြစ်သည်။ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့အပြားတွင် ကလီစာများမှာ အသက်အန္တရာယ်ရှိသော အားနည်းချက်တစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပင်။</p> <p>အကယ်၍ ကလီစာများကို ခိုင်မာအောင် ပြုလုပ်နိုင်ပါက ၎င်းသည် မိမိကိုယ်ကို ကြီးမားစွာ အစွမ်းမြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။</p> <p>ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်မှာ ဤသရဲအရိုး တစ်လက်မရွှေဆေးလုံးက အရိုးများကိုသာ ခိုင်မာစေရန် အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိခြင်းဖြစ်၏။</p> <p>သူသည် လီကွေ့ခြောက်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သဖြင့် သရဲအရိုး တစ်လက်မရွှေဆေးလုံး ခြောက်လုံးကို ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p>တစ်လက်မမှာ သုံးစင်တီမီတာခန့် ရှိရာ ချူလျန် တွက်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကွက်တိပင် ဖြစ်နေချေသည်။</p> <p>သူ အစွမ်းထပ်တိုးချင်သော နေရာမှာလည်း ခြောက်လက်မ အတိအကျပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>မှန်ပေ၏။</p> <p>၎င်းမှာ သူ၏ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>အကယ်၍ အရိုးများထဲမှ ရွေးချယ်ရမည်ဆိုပါက သူ၏ ပထမဆုံးရွေးချယ်မှုမှာ သဘာဝကျကျပင် လက်ချောင်းနှစ်ချောင်း၏ အရိုးများဖြစ်ပေမည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လက်ချောင်းများကို အများဆုံး အသုံးပြုရပြီး အလွန်သွက်လက်သဖြင့် ဤနေရာကို အစွမ်းထပ်တိုးခြင်းက အကျိုးအမြတ် အများဆုံးရနိုင်မည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p>သူက သရဲအရိုး တစ်လက်မရွှေဆေးလုံး တစ်လုံးကို သောက်သုံးလိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် အပူလှိုင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူသည် ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် လမ်းညွှန်ကာ ဤအပူလှိုင်းကို လက်ညှိုးထိပ်ဆီသို့ ပို့ဆောင်လိုက်ပြီး မကြာမီမှာပင် လက်ညှိုး၏ အဆစ်တစ်ခုကို ခိုင်မာအောင် ပြုလုပ်ခြင်း ပြီးစီးသွားလေသည်။</p> <p>သူ လက်ဆစ်ကို ဆန့်ထုတ်ကြည့်လိုက်ရာ မည်သည့်အပြောင်းအလဲမှ မရှိသကဲ့သို့ ခံစားရသော်လည်း သဲ့သဲ့မျှရှိသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် စီးဆင်းမှုများကို ချူလျန် ခံစားနေရဆဲပင်။</p> <p>ဆေးလုံး၏ အစွမ်းများ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်၏။ စေတီတော်ဖြူက သူ့ကို ဘယ်တော့မှ စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ခဲ့ပေ။</p> <p>ထို့နောက် သူက ဤလုပ်ငန်းစဉ်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြုလုပ်ကာ လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်ရှိ လက်ဆစ်ခြောက်ခုစလုံးကို ခိုင်မာအောင် ပြုလုပ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>လုပ်ငန်းစဉ်များ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ချူလျန်က ပြုံးလိုက်၏။</p> <p>ယခုအခါတွင် သူသည် အမည်နှင့် အမှန်တကယ် လိုက်ဖက်သော ရွှေလက်ချောင်းများကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီ မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save