Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">မင်း ကျုပ်ကို အကြီးအကျယ် လှည့်စားသွားတာပဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“လမ်းပြသူ... ဒီကိုလာတာ ဘယ်လိုရတနာမျိုးကို ရှာဖို့လဲ...”</p> <p>“ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ ဘယ်လိုနက်နဲမှုတွေ ရှိနေလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိလား...”</p> <p>“ဘာလို့ ဒီနယ်မြေထဲက သက်ရှိတွေအားလုံးက အိပ်ပျော်နေသလို ဖြစ်နေရတာလဲ...”</p> <p>“ဒီ အိပ်မက်ချောက်နက်ဆိုတာက...”</p> <p>တောင်ပေါ်တက်ရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဘုန်းတော်ကြီးပုရှန်မှာ တောင်ပိုင်းလမ်းပြသူထံမှ ဤနေရာနှင့် ပတ်သက်သည့် လျှို့ဝှက်ချက်အချို့ကို သိရှိရန် အဆက်မပြတ် မေးခွန်းထုတ်နေလေ၏။</p> <p>“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း...”</p> <p>တောင်ပိုင်းလမ်းပြသူသည် အစပိုင်းတွင် ဂရုမစိုက်ဘဲနေသော်လည်း တစ်ဖက်လူမှာ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိသည့်တိုင် တတွတ်တွတ် မရပ်မနား ပြောဆိုနေသည်ကို တွေ့သောအခါ နောက်ဆုံးတွင် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>“မပြောချင်လည်း မပြောနဲ့ပေါ့... ဘာလို့ ဒီလောက် ရန်လိုနေတာလဲ...” ပုရှန်က နှုတ်ခမ်းဆူကာ တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်လေ၏။</p> <p>ခဏအကြာတွင် သူက ထပ်မံမေးမြန်းပြန်သည်။ “ခင်ဗျား ဒဏ်ရာတွေက ဘယ်လောက်တောင် ပြင်းထန်နေတာလဲ… တကယ်တော့ ကျုပ်တို့ ဗုဒ္ဓဘာသာမှာ ဒဏ်ရာကုသတဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအားတွေ ရှိတယ်၊ တော်တော်လေး အသုံးဝင်တယ်နော်...”</p> <p>တောင်ပိုင်းလမ်းပြသူက ခြေလှမ်းရပ်လိုက်ပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ “ငါ ဒီကိုလာတာက ဒီမှာ အိပ်စက်နေတဲ့ သတ္တမအဆင့် စစ်ဝိညာဉ်တစ်ခုကို စုပ်ယူဖို့ပဲ… ဒါကို သိသွားတာကလည်း မတော်တဆဖြစ်ရပ်တစ်ခုကြောင့်ပဲ၊ ဒီထက်ပိုပြီး ငါ ဘာမှမသိဘူး… မင်း ကုပေးဖို့လည်း ငါမလိုဘူး၊ မင်း ပါးစပ်ပိတ်ထားဖို့ပဲ လိုတယ် ဟုတ်ပြီလား… တကယ်လို့ မင်း နောက်ထပ် တစ်ခွန်းထပ်ပြောရင် ဒီမိန်းကလေးရဲ့ လျှာကို ငါ ဆွဲထုတ်ပစ်မယ်၊ နားလည်ရဲ့လား...”</p> <p>ပုရှန်မှာ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလိုက်ပြီး နှာခေါင်းဖြင့်သာ အသံပြု၏။ “ဝူးဝူးဝူး၊ ဝူးဝူးဝူးဝူးဝူးဝူး...”</p> <p>ဘေးနားရှိ ချူလျန်က ဝင်ပြောပေးလိုက်သည်။ “သူ နားလည်သွားပြီတဲ့၊ မိန်းကလေးလော့ကို ထိခိုက်အောင် မလုပ်ပါနဲ့တဲ့...”</p> <p>“မင်း ဘာသာပြန်ပေးဖို့ မလိုဘူး...” တောင်ပိုင်းလမ်းပြသူက ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ထိုသို့ဖြင့် ခက်ခဲစွာ ခရီးနှင်လာပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် တောင်ထိပ်ရှိ နန်းတော်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာတော့၏။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပေတစ်ထောင်ခန့် ကျယ်ဝန်းသည့် ညီညာသော စကျင်ကျောက်ဖြူ ကွင်းပြင်ကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး အလယ်တွင် ခမ်းနားထည်ဝါသော နန်းတော်ကြီး တည်ရှိလေ၏။ အဝေးမှ ကြည့်လိုက်လျှင် နန်းတော်အတွင်း၌ ထိုင်နေသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုကို ဝိုးတဝါး မြင်တွေ့နေရသည်။</p> <p>ဤကွင်းပြင်သို့ ရောက်သောအခါ ချူလျန်နှင့် ပုရှန်တို့မှာ ရှေ့သို့ အလွယ်တကူ ဆက်မတိုးဝံ့ကြတော့ပေ။</p> <p>တောင်ပိုင်းလမ်းပြသူက သတိမပေးလျှင်ပင် ဤကွင်းပြင်ထဲ၌ သတ်ဖြတ်ခြင်း အငွေ့အသက်များနှင့် ဝိညာဉ်အလင်းတန်းများ ပုန်းကွယ်နေသည်ကို သူတို့ မြင်နိုင်လေသည်။ ဤနေရာ၌ တစ်စုံတစ်ရာကို စီမံထားသည်မှာ သေချာလှပေသည်။</p> <p>“ဒီမှာ ထျန်းကြည်ဓာတ်ကြီးငါးပါး အစီအရင်တစ်ခု ရှိတယ်… မင်းတို့ ဒီအစီအရင်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်ရင် နန်းတော်ထဲကို ဝင်လို့ရပြီ...” တောင်ပိုင်းလမ်းပြသူက လေသံအေးအေးဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “မင်းတို့ နှစ်ယောက်ကို ဒုက္ခပေးရတော့မယ်...”</p> <p>ချူလျန်က နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တောင်ပိုင်းလမ်းပြသူသည် လော့ယောင်၏ နောက်ကွယ်တွင် ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ကာ ပုန်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် မိန်းကလေးကို အကာအကွယ်အဖြစ် အသုံးပြုထားပြီး တစ်ဖက်လူကို ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေး လုံးဝမပေးချေ။</p> <p>လော့ယောင်၏ မျက်လုံးများမှာမူ ထူးဆန်းစွာ တည်ငြိမ်နေပြီး သေခြင်းတရားကို အလေးထားပုံမရ။</p> <p>“ကျုပ် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကြည့်ပါ့မယ်...” ချူလျန်က ပြန်ပြောလိုက်ပြီး စိတ်ကိုတင်းကာ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်လေ၏။</p> <p>ဘုန်း…</p> <p>ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း ချလိုက်သည်နှင့် ထိုနေရာ၌ ဝဲဂယက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဓာတ်သဘာဝများမှာ ချက်ချင်းပင် လည်ပတ်ကာ အစိုင်အခဲများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p>ဝူးရှ်…</p> <p>မီးတောက်တစ်ခုက လေဟာနယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချူလျန်ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာလေသည်။</p> <p>ချူလျန်က ကိုယ်ကိုလှည့်၍ တိမ်းရှောင်လိုက်သဖြင့် မီးတောက်ကို ကပ်သီလေး လွတ်သွားသော်လည်း သူ ရောက်ရှိသွားသည့် နေရာသစ်တွင် နောက်ထပ် ဓာတ်သဘာဝတစ်ခုကို လှုံ့ဆော်လိုက်မိပြန်၏။ မြေပြင်မှ မြေသားဆူးပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီကာ ထိုးထွက်လာပြီး သူ့ကို ထိုးဖောက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားချေသည်။</p> <p>သူသည် လေထဲတွင် ပျံသန်းကာ ရှောင်တိမ်းနေပြီး မြေပြင်သို့ ထပ်မကျဝံ့တော့ပေ။ သို့သော် လေဟာနယ်ထဲ၌လည်း မမြင်ရသော ကြိုးမျှင်များဖြင့် ဆွဲငင်ထားသကဲ့သို့ ဝဲဂယက်များ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p>ရွှစ်… ရွှစ်…</p> <p>လေတိုးသံနှစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>ချူလျန်မှာ အလျှင်အမြန် ကိုယ်ကို လှည့်ကာ ရှောင်လိုက်ရပြန်သည်။ ၎င်းမှာ မမြင်ရသော ရွှေရောင် အလင်းတန်းဓားသွားနှစ်ခု ဖြစ်ပြီး ချူလျန်ကို လေးပိုင်း ပိုင်းဖြတ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားစေ၏။</p> <p>သူ မြေပြင်ပေါ်သို့ မကျနိုင်သေးခင်မှာပင် လေဟာနယ်ထဲ၌ ရေစက်များ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သူ၏ ဝတ်စုံပေါ်၌ အေးခဲသွားတော့သည်။ ရေခဲများမှာ တိုးပွားလာပြီး ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ချူလျန်တစ်ကိုယ်လုံးကို ခဲသွားစေသည်။</p> <p>သူသည် အတွင်းစွမ်းအားများဖြင့် ရေခဲများကို လျင်မြန်စွာ ခွဲပစ်လိုက်သော်လည်း မြေသားဆူးများနှင့် ရေစက်များကြားမှ သစ်နွယ်များစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချူလျန်၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ရစ်ပတ်လိုက်ပြန်၏။ သူ ရှောင်တိမ်းရန် အချိန်မရလိုက်တော့ပေ။</p> <p>ဆူးများပါသော ဤရှည်လျားသည့် သစ်နွယ်များသည် ချူလျန်ကို ပေပေါင်းဒါဇင်ဝက်ခန့် ဝေးရာသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်ရာ ကွင်းပြင်၏ အပြင်ဘက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျသွားတော့၏။</p> <p>ချူလျန် ကွင်းပြင်အထက်မှ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် ဖြစ်ပျက်သမျှ အရာအားလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လေဟာနယ်ထဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားကာ ညီညာဖြောင့်တန်းသော စကျင်ကျောက်ဖြူ ကွင်းပြင်ကြီးအဖြစ် ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။</p> <p>ဘုန်း…</p> <p>ချူလျန်က ဖုန်တလုံးလုံးဖြင့် ထရပ်လိုက်ပြီး ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်၏။ “ဒီအစီအရင်က တော်တော်လေး အစွမ်းထက်တာပဲ...”</p> <p>ဤအစီအရင်သည် ထျန်းကြည်စွမ်းအားဖြင့် လည်ပတ်နေပြီး အလယ်ဗဟိုရှိ နန်းတော်ကို ထောင့်ပေါင်းစုံမှ အကာအကွယ် ပေးထားလေသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ၎င်းမှာ မောင်းထုတ်ရန်သာ ဖြစ်ပြီး သတ်ဖြတ်ရန် မဟုတ်ပေ။ မဟုတ်လျှင် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး အကောင်းအတိုင်း ထွက်လာနိုင်ရန် မသေချာချေ။</p> <p>“ဟမ့်...” တောင်ပိုင်းလမ်းပြသူက အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ လော့ယောင်၏ လည်ပင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ “လာဟန်ဆောင်မနေနဲ့… မင်း ဒီအစီအရင်ကို မဖြိုခွင်းနိုင်ရင် ဒီမိန်းကလေးကို ငါ ချက်ချင်း သတ်ပစ်မယ်...”</p> <p>“ကျုပ်ရဲ့ စွမ်းအားက ဒီလောက်ပဲ ရှိတာပါ… ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို ပညာရှင်တစ်ယောက်လို့ ထင်နေမယ်ဆိုရင်လည်း ကျုပ် ဘာမှမတတ်နိုင်ဘူး...” ချူလျန်က အမှန်အတိုင်း ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p>တောင်ပိုင်းလမ်းပြသူသည် လုံးဝ မယုံကြည်ဟန်ဖြင့် ရက်စက်စွာ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။ “ဝက်လို ဟန်ဆောင်ပြီး ကျားစားမယ့် နည်းလမ်းတွေက ငါ့အပေါ်မှာ အလုပ်မဖြစ်ဘူး၊ လာလုပ်မနေနဲ့...”</p> <p>သူ၏အမြင်တွင် ချူလျန်သည် အားနည်းသူအဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ သူ၏သတိကို လျော့နည်းစေပြီးနောက်မှ သူ့ကိုတိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေး ရှာနေသည်ဟု ထင်နေခြင်းပင်။ ဤကဲ့သို့သော အကြံအစည်မျိုးက သူကဲ့သို့သော မိစ္ဆာလောကမှ ဝါရင့်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို မည်သို့ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p>ဘုန်းတော်ကြီးပုရှန်က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတက်ကာ ပြောလိုက်၏။ “ထားလိုက်ပါတော့၊ ကျုပ်ပဲ စမ်းကြည့်ပါ့မယ်...”</p> <p>စကားမဆုံးသေးခင်မှာပင် သူသည် ကွင်းပြင်ထဲသို့ တစ်လှမ်း တိုးဝင်လိုက်လေသည်။ သို့သော် ဤခြေလှမ်းမှာ မြေပြင်ကို နင်းလိုက်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ လေဟာနယ်ကို နင်းလျှောက်ခြင်းဖြစ်ကာ မမြင်ရသောကြာပန်းများက သူ့ကို ပင့်မ,ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။</p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း သူသည် ဆယ်လှမ်းကျော်ခန့်ကို ဆက်တိုက်လှမ်းလိုက်ရာ ချူလျန်ထက် များစွာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p>ထိုအချိန်မှသာ အစီအရင်က စတင် လှုပ်ရှားလာတော့၏။</p> <p>ချက်ချင်းပင် သူ၏ရှေ့၌ ကြီးမားသော လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု မြင့်တက်လာပြီး ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် မြင့်မားသော ရေခဲတံတိုင်းကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ရှေ့ဆက်သွားမည့်လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်လေသည်။</p> <p>ထို့နောက် နောက်ဘက်တွင်လည်း မြင့်မားသော မီးတံတိုင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်လာကာ လမ်းပိတ်လိုက်ပြန်သည်။ ခြေထောက်အောက်မှ မြေသားဆူးများနှင့် သစ်နွယ်များစွာ ထိုးထွက်လာပြီး ကောင်းကင်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများမှာလည်း ဓားသွားများကဲ့သို့ ကျဆင်းလာတော့၏။</p> <p>သူသည် အလွန်အမင်း အရှိန်ပြင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားသောကြောင့် အစီအရင်၏ တုံ့ပြန်မှုမှာလည်း ယခင်ကထက် ပိုမို ပြင်းထန်လှပေ၏။</p> <p>ဘန်း… ဘန်း… ဘန်း…</p> <p>ပေါက်ကွဲသံများကြားတွင် ပုရှန်မှာ အလျှင်အမြန်ပင် ရွှေခေါင်းလောင်းကြီးကို ဆင့်ခေါ်ကာ အကာအကွယ် ယူလိုက်ရ၏။ သူသည် ခေါင်းလောင်းပုံရိပ်အတွင်း ပုန်းအောင်းကာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ထောင့်ပေါင်းစုံမှ မမြင်ရသော အတားအဆီးများကြောင့် ထွက်ပြေးရန်လမ်းမရှိတော့ဘဲ ထိုနေရာ၌ ပိတ်မိနေတော့သည်။</p> <p>ချူလျန်က ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ကွင်းပြင်အပြင်ဘက်မှ ဓားတစ်လက်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်ရသည်။ ဓားအလင်းမှာ နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဝဲပျံကာ နောက်ဘက်ရှိ မီးတံတိုင်းကို ထိမှန်သွားတော့၏။ ထိုအခါမှသာ ပုရှန်မှာ ခေါင်းလောင်းအတွင်းမှ မီးတံတိုင်းကို တိုက်ခွဲကာ ထွက်လာနိုင်လေသည်။</p> <p>သို့သော် မပြီးသေး၊ သူ အစီအရင်အတွင်းမှ ပြေးထွက်လာပြီး ကွင်းပြင်မှ ခွာလိုက်သည်နှင့် သူ၏နောက်ကွယ်မှ ဓာတ်ကြီးငါးပါး စွမ်းအားငါးခုမှာ လိုက်လံ တိုက်ခိုက်လာပြန်သည်။</p> <p>ပုရှန်၏ ခေါင်းလောင်းပုံရိပ်မှာ ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့ ထပ်မံ အတိုက်ခံရသောအခါ ဘန်းန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ကွဲအက်သွားတော့၏။</p> <p>သူ တိုက်ခိုက်မှုနှင့် လုံးဝ ထိပ်တိုက်တွေ့တော့မည့်အချိန်၌ ချူလျန်က လက်တစ်ဖက်မြှောက်ကာ ဓားချီများဖြင့် သူ့ကို ဝိုင်းဝန်း ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>ဘုန်း…</p> <p>နှစ်ဦးသား အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလိုက်မှသာ ဤအစီအရင်၏ လိုက်လံတိုက်ခိုက်မှုကို ဟန့်တားနိုင်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ဤထျန်းကြည်ဓာတ်ကြီးငါးပါး အစီအရင်မှာ အလွန်ပင် ရက်စက်ပုံရ၏။ ချူလျန်က စမ်းသပ်ရုံမျှသာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သဖြင့် တိုက်ခိုက်မှု အနည်းငယ်သာ ရှိခဲ့သော်လည်း၊ ပုရှန်က အတင်းဝင်ရောက်ခဲ့သောကြောင့် အစီအရင်က သူ့ကို အသေသတ်သည်အထိ ပြင်းထန်ခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p>တိုက်ခိုက်မှုများ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ချူလျန်နှင့် ပုရှန်တို့မှာ မျက်နှာများဖြူလျော်နေပြီး ခက်ခက်ခဲခဲပင် ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>တောင်ပိုင်းလမ်းပြသူထံသို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>“လက်စသတ်တော့… မင်းက တကယ့်ကို...”</p> <p>ဤအကြိမ်တွင် ချူလျန်သည် ယင်းယွမ်ဆေးလုံးကို မသောက်ထားသဖြင့် သူ ပထမဆုံးအကြိမ် တိုက်ခိုက်လိုက်စဉ်ကပင် တောင်ပိုင်းလမ်းပြသူသည် ချူလျန်၏ ဝိညာဉ်အသိအမြင်အဆင့် အထွတ်အထိပ်ရှိ အရှိန်အဝါကို ခံစားမိလိုက်သည်။</p> <p>အစပိုင်းတွင် ထိုငနဲက တမင်လျှိုထားခြင်းဟုသာ သူထင်ထားခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော် ပုရှန် အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရချိန်တွင် ချူလျန်၏ အရေးပေါ်ကယ်တင်ခဲ့သည့် လုပ်ရပ်များမှတဆင့် သူ၏စစ်မှန်သော ကျင့်ကြံမှုမှာ ဝိညာဉ်အသိအမြင်အဆင့်သာ ဖြစ်ကြောင်း၊ ရွှေအမြုတေအဆင့်ပင် မဟုတ်ကြောင်း အထင်အရှား ပြသနေလေ၏။</p> <p>တစ်နည်းအားဖြင့် ဆိုရလျှင် သူ မှားယွင်းစွာ တွေးတောမိခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>ယခင်က အနောက်တောင်လမ်းပြသူကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာလည်း တစ်စုံတစ်ရာသော အထူးနည်းလမ်းဖြင့် လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်ရပေမည်။ သူ‌ေစစ်မှန်သော အစွမ်းမဟုတ်သည်မှာ သေချာလှ၏။</p> <p>ဤကဲ့သို့သော ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်အား သူ့အတွက် ထျန်းကြည်ဓာတ်ကြီးငါးပါး အစီအရင်ကို ဖြိုခွင်းပေးနိုင်ရန် မျှော်လင့်နေမိသည်မှာ...</p> <p>မည်သို့ ဖြစ်နိုင်ပါမည်နည်း…။</p> <p>တောင်ပိုင်းလမ်းပြသူသည် ရင်ဘတ်အတွင်း ဒေါသများ ဟုန်းဟုန်းတောက်လာတော့သည်။ အစီအရင်ကို မဖြိုခွင်းနိုင်၍ ဒေါသထွက်ခြင်းလား သို့မဟုတ် ချူလျန်ကို မှားယွင်းစွာ ခန့်မှန်းမိ၍ အရှက်ရခြင်းလား မသိနိုင်တော့။</p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ အလွန်ပင် ဒေါသထွက်နေမိ၏။</p> <p>သူသာ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် မရထားလျှင် ဤအစီအရင်ကို ကိုယ်တိုင်ဖြိုခွင်းလိုက်မည် ဖြစ်ပြီး ချူလျန်အား အားကိုးနေစရာ မလိုပေ။ ဤသူလျှိုသုံးယောက်ကိုလည်း စောစောစီးစီး သုတ်သင်ပစ်လိုက်မိမည်သာ။</p> <p>“တကယ်တော့ မင်းက ဝိညာဉ်အသိအမြင်အဆင့် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ပဲ ဖြစ်နေတာကိုး...” တောင်ပိုင်းလမ်းပြသူက လော့ယောင်ကို ဘေးသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး ချူလျန်ထံသို့ လက်ညှိုးညွှန်ကာ မန္တန်ရွတ်လိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် မင်းကို ဆက်ထားဖို့ ဘာအသုံးဝင်တော့မှာလဲ… သေလိုက်စမ်း...”</p> <p>အနက်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုက ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာတော့၏။</p> <p>တောင်ပိုင်းလမ်းပြသူက သူ့ကို တိုက်ခိုက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ချူလျန်သည်လည်း ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်ရာ၊ သူ တိုက်ခိုက်လိုက်သည့် ခဏမှာပင် ဓားတစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>ကြက်သွေးရောင်ကွပ်မျက်သူဓား…။</p> <p>မိစ္ဆာဂိုဏ်းဝင် အများအပြားကို သတ်ဖြတ်ထားသည့် ဤဖြောင့်မတ်သော ဓားမှာ ယခုအချိန်တွင်လည်း လှုပ်ခတ်နေဆဲ။ ၎င်းသည် အစီအရင်များကို မဖြိုခွင်းနိုင်သော်လည်း လူဆိုးများကို နှိမ်နင်းရန်မှာမူ လက်နှေးမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>အဆောင်ဓားသိုင်း…၊ မိုးကြိုးအဆောင်ဓား…။</p> <p>အချိန်လုနေရသဖြင့် စွမ်းအားသုံးမျိုးပါသော ဓားကို မသုံးနိုင်တော့ဘဲ ချူလျန်သည် မိုးကြိုးမန္တန်ကိုသာ အသုံးပြု၍ ဓားကို တွန်းထုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>မိုးကြိုးမန္တန်ကို ရွေးချယ်ရခြင်း၏ ပထမအကြောင်းရင်းမှာ မြန်ဆန်သောကြောင့် ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယအချက်မှာ တောင်ပိုင်းလမ်းပြသူ၏ အခြေအနေမှာ အလွန်ထူးဆန်းကာ နာမ်နှင့်ရုပ်ကြား ရောက်နေသည့်အတွက် အခြားတိုက်ခိုက်မှုများဖြင့် အလုပ်မဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>မိုးကြိုးစွမ်းအားမှာ ဆိုးယုတ်ညစ်ထေးသော အရာများကို နှိမ်နင်းရာတွင် အစွမ်းထက်လှရာ သူ၏ မိစ္ဆာပညာရပ်များကိုလည်း နှိမ်နင်းနိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်၏။</p> <p>အမှန်တကယ်လည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။</p> <p>ဟိန်းဟောက်နေသော ရွှေရောင် မိုးကြိုးနဂါးတစ်ကောင်သည် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း တောင်ပိုင်းလမ်းပြသူထံသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး သူ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော အနက်ရောင်အလင်းတန်းကို ဝါးမျိုကာ သူ၏ကိုယ်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားတော့၏။</p> <p>မိုးကြိုးနဂါး၏ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံလိုက်ရသည့်ခဏ၌ တောင်ပိုင်းလမ်းပြသူမှာ မည်သည့် ခုခံမှုကိုမျှ ပြုလုပ်ရန်အချိန်မရလိုက်ဘဲ ဓားချက်ကို အငိုက်မိစွာ ခံလိုက်ရတော့၏။</p> <p>သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာ မပြိုကွဲခင်မှာပင် သူသည် အံ့သြတုန်လှုပ်နေသော မျက်လုံးများဖြင့်သာ ကြည့်နေနိုင်တော့သည်။</p> <p>ဝိညာဉ်အသိအမြင်အဆင့် အထွတ်အထိပ်မှာ ရှိနေတဲ့ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ ဓားချီကို ထုတ်နိုင်ရတာလဲ…။</p> <p>စောန အစီအရင်ကို ဖြိုခွင်းတုန်းက သေတော့မယ့်ပုံစံ ဖြစ်နေပြီးတော့… အခုငါ့ကို တိုက်ခိုက်တဲ့အခါကျမှ ဘာလို့ ဒီလောက် စွမ်းနေရတာလဲ…။</p> <p>ဒါဆို ခုနက သူ အားနည်းသလို လုပ်ပြနေတာတွေအားလုံး ဟန်ဆောင်နေတာလား…။</p> <p>သူ ငါ့ကို လာသရုပ်ဆောင်ပြနေတာလား…။</p> <p>တကယ်ကို မတူဘူးလေ...။</p> <p>အဲဒီ အပြုအမူတွေက ပညာရှင်တစ်ယောက် ဟန်ဆောင်နေတာနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် တူနိုင်မှာလဲ…။ ဝက်လို ဟန်ဆောင်ပြီး ကျားစားတယ်ဆိုတာမှာ တကယ့်ဝက်အစစ်နဲ့ ဒီလောက်တူအောင် ဘယ်သူက လုပ်နိုင်မှာလဲ…။</p> <p>သူက အားနည်းသူအဖြစ် သရုပ်ဆောင်တာမှာ သိပ်ကို ပီပြင်လွန်းတယ်…။</p> <p>သို့သော် ဤမိုးကြိုးဓားက သူ၏ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာချိန်တွင် မည်မျှပင် မယုံကြည်နိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ တောင်ပိုင်းလမ်းပြသူမှာ သူ အမှန်တကယ်ပင် လှည့်စားခံလိုက်ရပြီဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံလိုက်ရတော့၏။</p> <p>အစပိုင်းတွင် ဝိညာဉ်ချုပ်သူအဖြစ် ဟန်ဆောင်သော လှည့်စားခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ဝိညာဉ်အသိအမြင်အဆင့်အဖြစ် ဟန်ဆောင်၍ ထပ်မံ လှည့်စားခံရပြန်သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ထိုငနဲ၏ အဆက်မပြတ် လှည့်စားခြင်းကိုသာ ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေ၏။</p> <p>“အား...”</p> <p>သူ၏ဘဝ နောက်ဆုံးအချိန်တွင် သူသည် အလွန်အမင်း နာကျည်းစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>“မင်း ကျုပ်ကို အကြီးအကျယ် လှည့်စားသွားတာပဲ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save