Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၅၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">အဲ… သူက မိန်းကလေးလော့ပါ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ချူသခင်လေးကတော့ တကယ့်ကို အစစ်နဲ့အတုကို ရောထွေးအောင် လုပ်နိုင်တာပဲ၊ တစ်ဖက်လူအနေနဲ့ ခန့်မှန်းလို့ကို မရနိုင်တော့ဘူး...”</p> <p>ချူလျန်က တောင်ပိုင်းလမ်းပြသူကို ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်လိုက်သည်ကို မြင်တွေ့ရပြီးနောက် ပုရှန်ဘုန်းတော်ကြီးကလည်း စိတ်ရင်းဖြင့် ချီးကျူးစကား ဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p>ထိုလမ်းပြသူမှာ သေအံ့ဆဲဆဲအထိ ဆဲဆိုသွားခြင်းမှာလည်း မဆန်းတော့။ ချူလျန် ပြသခဲ့သော ကျင့်ကြံဆင့်မှာ တစ်ခါတစ်ရံ အားကောင်းလှပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ အားနည်းနေပြန်ရာ တစ်ပါးသူအဖို့ ခန့်မှန်းရ ခက်လှပေသည်။</p> <p>အဓိကအချက်မှာ သူအားကောင်းချိန်တွင် အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်ပြီး အားနည်းသွားချိန်တွင်လည်း အမှန်တကယ်ပင် အားနည်းသွားခြင်းဖြစ်ရာ ရှုတောင်၏ ထူးဆန်းသောလူလိမ်တစ်ဦးဟုပင် ဆိုနိုင်ပေသည်။</p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုငနဲနှင့် မိတ်ဆွေဖြစ်နေ၍သာ တော်တော့သည်။ မဟုတ်ပါက ထိုသို့သောသူနှင့် ရန်သူဖြစ်ရခြင်းမှာ အလွန်ခေါင်းခဲစရာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချူလျန်က “ဟဲဟဲ” ဟုသာ ရယ်ပြလိုက်၏။</p> <p>တောင်ပိုင်းလမ်းပြသူ သေဆုံးသွားပြီးနောက် ဝိညာဉ်ပုံရိပ်မှသည် ရုပ်ခန္ဓာအဖြစ် ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် မြေမှုန့်ဘဝသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>လော့ယောင်၏ ဝိညာဉ်ထွင်းဖောက်သံမှိုမှာလည်း ပြုတ်ထွက်သွားလေသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် ယိုင်နဲ့သွားပြီးမှ ပြန်လည် မတ်တပ်ရပ်နိုင်ကာ ချူလျန်ကို “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်၏။</p> <p>သို့သော် ထိုအချိန်၌ ချူလျန်၏အာရုံမှာမူ သူမထံတွင် မရှိတော့ဘဲ လမ်းပြသူ၏ အလောင်းထံသို့သာ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p>သူသည် ဝူချန်ဓားဖြင့် နှလုံး၊ လည်ပင်းနှင့် ဦးခေါင်းကဲ့သို့သော သေစေနိုင်သည့် နေရာများကို ထပ်မံထိုးလိုက်သေး၏။ ထို့နောက် အောက်ပိုင်းကိုလည်း အချက်ပေါင်းများစွာ ဆက်တိုက်ထိုးလိုက်ပြီးနောက် အချိန်အတော်ကြာအောင် သေချာစွာ စောင့်ကြည့်နေလေသည်။</p> <p>ထိုသူ သေချာပေါက် သေဆုံးသွားပြီဟု အတည်ပြုနိုင်မှသာ အလောင်းကို စတင်ရှာဖွေတော့သည်။</p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကိုမြင်သော် လော့ယောင်နှင့် ပုရှန်တို့မှာလည်း ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ဆက်လက်မကြည့်ရက်နိုင်ဘဲ ခေါင်းများကိုသာ ခါယမ်းလိုက်ကြတော့သည်။</p> <p>“ဒီ အမှောင်ဘုရင်ဂိုဏ်းက မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေက အကြံအစည် အရမ်းများကြတာ၊ သတိထားတာကတော့ အကောင်းဆုံးပဲလေ...” ချူလျန်က ရှက်ပြုံးပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။</p> <p>ရှာဖွေပြီးနောက်တွင် ထိုသူ့ထံမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအားပါရှိသော သစ်သားရုပ်ထုတစ်ခုကိုသာ တွေ့ရှိရပြီး ၎င်းမှာ ရတနာတစ်ခုဟု ဆိုနိုင်သည်။</p> <p>ချူလျန်က ထိုရုပ်ထုကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ ၎င်းမှာ နဂါးဝတ်ရုံနက်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သရဲမျက်နှာဖုံး စွပ်ထားသည့် ဘုရင်တစ်ပါး၏ ပုံတူဖြစ်ကာ အေးစက်စက် အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ သေချာစွာ ခံစားကြည့်လိုက်သောအခါ ဤသည်မှာ ပစ္စည်းများ ထည့်သွင်းနိုင်သည့် ဟင်းလင်းပြင်မှော်ဝင်ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရ၏။</p> <p>သူသည် ထိုပစ္စည်းကို ချက်ချင်း ဖွင့်မကြည့်သေးဘဲ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကာ “ကျုပ်တို့ ဒီကနေ မြန်မြန် ထွက်သွားကြရအောင်… ဒီနေရာက တစ်မျိုးကြီးပဲ… ကျုပ် စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို စိုးရိမ်နေသလို ခံစားနေရတယ်...”</p> <p>“ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ ခံစားရတယ်...” ပုရှန်ကလည်း “ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီတိုက်ခိုက်ရေး မန္တန်အစီအရင်ကို ငါတို့ ကျော်ဖြတ်လို့ မရဘူး… ရတနာတွေလည်း ရှာလို့မရတော့တာမို့ အပြင်ကိုပြန်ပြီး လူခေါ်လာတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်...” ဟု ဆို၏။</p> <p>“ကျွန်မလည်း အစောကတည်းက စီနီယာတွေကို အကူအညီတောင်းဖို့ တံဆိပ်ပြားကို သုံးထားပြီးသားပါ... ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ခုထိ ရောက်မလာကြသေးတာလဲ မသိဘူး...” လော့ယောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကျုပ်လည်း တူတူပါပဲ...” ချူလျန်က ခေါင်းညိတ်ရင်း “ဒီနေရာက ကောင်းကင်ယံကနေ တိုက်ရိုက်ဝင်လို့မရဘူး… မြူခိုးချိုင့်ဝှမ်းကို ဖြတ်ကျော်လာရမှာဆိုတော့ အချိန်နည်းနည်း ကြာဦးမှာပဲ… စိတ်မလောကြပါနဲ့… အရင်ဆုံး တောင်အောက်ဆင်းပြီး စောင့်ကြတာပေါ့...”</p> <p>“ကောင်းပါပြီ...” ကျန်နှစ်ဦးကလည်း သဘောတူလိုက်ကြသည်။</p> <p>သို့သော် သူတို့သုံးဦး တောင်အောက်သို့ ဆင်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ပြင်းထန်သော မူးဝေမှုကြီးက ရုတ်တရက် ရိုက်ခတ်လာလေသည်။ ထို့နောက် ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ လော့ယောင်နှင့် ပုရှန်တို့မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လဲကျသွားကြတော့သည်။</p> <p>“ဘာဖြစ်တာလဲ...” ချူလျန်မှာလည်း အလွန်အမင်း မူးဝေလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>သူ သတိလစ်တော့မည့် အချိန်တွင် ရင်ခွင်ထဲရှိ ဂူဗိမာန်ထိန်းကျောက်တိုင်မှ တုန်ခါမှုများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုတွန်းလှန်ရခက်သော အင်အားစုကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်လေသည်။</p> <p>“အီး...”</p> <p>ချူလျန်က ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရှေ့ရှိနန်းတော်မှ တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ လူတစ်ဦးကို မတွန်းလှန်နိုင်အောင် ဆွဲဆောင်နေသကဲ့သို့ ရှိချေသည်။</p> <p>လော့ယောင်နှင့် ပုရှန်တို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ရောင်စုံအလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသော ဝိညာဉ်ပုံရိပ်များသည် ထိုနန်းတော်ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားနေကြသည်။</p> <p>ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရင်ပြင်ပေါ်ရှိ မန္တန်အစီအရင်ကြီးက သူတို့ကို တားဆီးခြင်း မပြုတော့။</p> <p>'ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ...' ချူလျန်၏ စိတ်ထဲတွင် အန္တရာယ်အချက်ပေးသံများ မြည်ဟည်းသွား၏။ 'သူတို့နှစ်ဦးရဲ့ ဝိညာဉ်တွေ ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရတာလား…'</p> <p>“မသွားကြနဲ့...” သူက နှစ်ဦးသား နိုးကြားလာစေရန် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း ထူးခြားမှု မရှိပေ။</p> <p>သူသည် ယိုင်နဲ့စွာဖြင့် နောက်မှလိုက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာလည်း ခက်ခဲနေရသည်။</p> <p>ထိုစဉ် ဘေးနားမှ ကြည်လင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ “အသုံးမဝင်ဘူး...”</p> <p>...</p> <p>“ဟင်...”</p> <p>ချူလျန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျောင်းတော်သားဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ချောမောခန့်ညားသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို ဘေးနားတွင် တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ မည်သည့်အချိန်က ရောက်ရှိနေသည်ကိုပင် ချူလျန် သတိထားမိလိုက်ခြင်း မရှိချေ။</p> <p>“မင်းတို့တွေ ဒီ မအိုနိုင်တဲ့နယ်မြေထဲမှာ ခေတ္တခဏလောက် နေလိုက်ရုံနဲ့တင် အိပ်မက်သက်ပြင်းရဲ့ အဆိပ်မိသွားပြီး ဝိညာဉ်က အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲကို ရောက်သွားလိမ့်မယ်… သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေသာ ဟိုနေရာကို ရောက်သွားရင် ဘယ်တော့မှ နိုးထလာတော့မှာ မဟုတ်ဘူး… မင်းဆီမှာသာ အဖိုးတန် ရတနာတစ်ခု ရှိမနေခဲ့ရင် မင်းလည်း ဒီကံကြမ္မာကနေ လွတ်မှာမဟုတ်ဘူး… ဒါပေမဲ့ လူကယ်ဖို့ဆိုတာကတော့ စိတ်ကူးယဉ်နေတာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်...” ထိုချောမောသော ပညာရှိက အေးအေးလူလူ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လော့ယောင်နှင့် ပုရှန်တို့၏ ဝိညာဉ်များမှာ ရင်ပြင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး နန်းတော်နှင့် ပိုမိုနီးကပ်လာသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ချူလျန်မှာ ပျာယာခတ်သွားတော့သည်။</p> <p>“ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ...” သူက ထိုသူကို မေးလိုက်ပြီး “ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်ကို ကယ်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းရှိလား...” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>“ငါ ကယ်တော့ ကယ်နိုင်ပါတယ်...” ပညာရှိက ပြုံးလိုက်ပြီး “ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့ကို အကူအညီ သေးသေးလေးတစ်ခု ပြန်ပေးရမယ်...” ဟု ဆို၏။</p> <p>“ရတယ်...” ချူလျန်က ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်သည်။</p> <p>“အိုး...” ပညာရှိက အံ့ဩဟန်ဖြင့် “ဘာအကူအညီလဲဆိုတာတောင် မမေးဘူးလား...”</p> <p>“လူအသက်က ပိုအရေးကြီးတယ်၊ အများကြီး မမေးတော့ဘူး...” ချူလျန်က “သူတို့သာ နန်းတော်နား ရောက်သွားရင် ဘယ်တော့မှ နိုးလာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ခင်ဗျား ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား...”</p> <p>“ဟားဟား၊ မင်းက တကယ့်ကို သစ္စာရှိတဲ့လူပဲ...” ပညာရှိ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။</p> <p>ပြောပြီးသည်နှင့် သူက လက်ညှိုးဖြင့် အသာအယာ ညွှန်ပြလိုက်၏။</p> <p>လော့ယောင်နှင့် ပုရှန်တို့၏ ဝိညာဉ်ပုံရိပ်များသည် ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားပြီး ရှေ့သို့ ဆက်မတိုးတော့ပေ။</p> <p>ချူလျန်မှာ ထိုအခါမှ စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး ပညာရှိကို “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ဘာကူညီစေချင်တာလဲ ပြောပါ… ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျင့်ကြံဆင့်က အကန့်အသတ် ရှိတာမို့ အရမ်းခက်ခဲတဲ့ အလုပ်ဆိုရင်တော့ မတတ်နိုင်မှာ စိုးရတယ်...”</p> <p>“တကယ့်ကို ကိစ္စသေးသေးလေးပါပဲ...” ပညာရှိက “ပထမဆုံးအနေနဲ့ ငါ့ကို ဒီမှာတွေ့ခဲ့တာကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါနဲ့… ငါနဲ့ ပတ်သက်သမျှ အကြောင်းအရာအားလုံးကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဖို့ပဲ… ပြီးတော့ ငါ့အတွက် စာတစ်စောင်လောက် အပြင်ကို ပါးပေးစေချင်တယ်...”</p> <p>ချူလျန်က ခေါင်းညိတ်ကာ “ပြဿနာ မရှိဘူး...” ဟု ကတိပေးလိုက်၏။</p> <p>၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် သေးငယ်သော အကူအညီတစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p>“အလုပ်က မခက်ပေမဲ့ မင်းတကယ်ပဲ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ထိန်းသိမ်းနိုင်မလားဆိုတာကတော့ မင်းရဲ့ စိတ်ရင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်လိမ့်မယ်...” ပညာရှိက ပြုံးရင်း “မင်းက ဟိုမိစ္ဆာဂိုဏ်းကလူကို သတ်လိုက်တာကို မြင်လို့ ငါကလည်း ကူညီပေးချင်စိတ် ပေါ်လာတာပဲ...”</p> <p>ချူလျန်က “ကျွန်တော်တို့က မြင့်မြတ်ဂိုဏ်း(၉)ဂိုဏ်းနဲ့ မြေကမ္ဘာဂိုဏ်း(၁၀)ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တွေပါ၊ မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းတာက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တာဝန်ပဲလေ...” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကောင်းပြီ...” ပညာရှိက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုကို ကမ်းပေးလိုက်ကာ “ဒီစာကို ကျီမိသားစုဆီ ပို့ပေးပါ၊ ဆယ့်သုံးယောက်မြောက် သခင်မလေး ကျီလျန်ဟွာကို ပေးပေးပါ… သူမကလွဲလို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ပေးမကြည့်ပါနဲ့...”</p> <p>ချူလျန်က ကျောက်စိမ်းပြားကို လက်ခံလိုက်ပြီး “ကျွန်တော် သေချာပေါက် ပို့ပေးပါ့မယ်...” ဟု လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ငါက ဒီအိပ်မက်ကမ္ဘာကို နာရီဝက်လောက်ပဲ တားထားနိုင်မယ်… နာရီဝက် ကြာပြီးရင်တော့ အိပ်မက်က ပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ်… မင်းတို့ နာရီဝက်မတိုင်ခင် ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားကြရမယ်… မဟုတ်ရင် ငါနဲ့အတူ ဒီမှာပဲ အဖော်လုပ်နေရလိမ့်မယ်...” ပညာရှိက သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p>ပြောပြီးသည်နှင့် သူက အင်္ကျီလက်စကို တစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်၏။</p> <p>ဝုန်း...</p> <p>အိပ်မက်ထဲမှ နိုးထလာသကဲ့သို့ပင် ချူလျန်၏ မျက်လုံးရှေ့တွင် စူးရှသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက်၊ ပြန်လည်ကြည့်လိုက်သောအခါ ပုရှန်နှင့် လော့ယောင်တို့မှာ သူ့ရှေ့တွင် မတ်တပ်ရပ်လျက်ပင် ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>ဘာမှ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်း မရှိသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးမှာလည်း ယခုမှ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ကြခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>“ဘာဖြစ်သွားတာလဲ...” ပုရှန်က “ခုနက ငါ ခဏလောက် မိန်းမောသွားသလိုပဲ...” ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>လော့ယောင်ကလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ ထောက်ခံလေသည်။</p> <p>ချူလျန်က ဘာမှမပြောဘဲ ရင်ဘတ်ကို စမ်းကြည့်လိုက်ရာ ထိုကျောက်စိမ်းပြားမှာ ထိုနေရာတွင်ပင် ရှိနေသဖြင့် အစောပိုင်းက ကိစ္စများမှာ အိပ်မက်မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရ၏။</p> <p>သူက ချက်ချင်းပင် “ဒီနေရာက တစ်မျိုးကြီးပဲ၊ ငါတို့ မြန်မြန် ထွက်သွားရအောင်...”</p> <p>ပြောပြီးသည်နှင့် သူက တောင်အောက်သို့ ဦးဆောင်ကာ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p>လော့ယောင်နှင့် ပုရှန်တို့မှာ သူ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ စိုးရိမ်နေသည်ကို မသိသော်လည်း ဤနေရာတွင် ကြာကြာမနေသင့်ကြောင်း သိကြသဖြင့် နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြသည်။</p> <p>ပျံသန်းနေစဉ်အတွင်း ချူလျန် စဉ်းစားနေမိ၏။ ထိုပညာရှိမှာ အခန့်မသင့်၍ ဤနေရာတွင် ပိတ်မိနေသည့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်နိုင်ပြီး ကျင့်ကြံဆင့်မှာ အလွန်မြင့်မားပုံရသည်။</p> <p>မဟုတ်မှလွဲရော... သူက တောင်ပိုင်းလမ်းပြသူ ရှာဖွေနေတဲ့ သတ္တမအဆင့် ဝိညာဉ်ပုံရိပ် ဖြစ်နေနိုင်မလား…။</p> <p>သေချာသည်မှာ ထိုသူသည် လက်ရှိတွင် ကြီးမားသော အခက်အခဲနှင့် ရင်ဆိုင်နေရခြင်းသာ ဖြစ်ရပေမည်။</p> <p>သို့မဟုတ်ပါက သတ္တမအဆင့် အစွမ်းထက်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤနေရာမှ မထွက်နိုင်လျှင်ပင် တစ်ဖက်လူ ကတိတည်အောင် ပြုလုပ်နိုင်သည့် နည်းလမ်းပေါင်းများစွာ ရှိပေလိမ့်မည်။ သို့သော် သူက လျှို့ဝှက်ချက်ကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် ချူလျန်၏ “စိတ်ရင်း” အပေါ်တွင်သာ ယုံကြည်မှု ထားခဲ့လေသည်။</p> <p>၎င်းမှာ အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးလွန်းလှသည်။</p> <p>တစ်ဖက်လူက တားမြစ်ချက်များ မထားခဲ့သော်လည်း ချူလျန်ကမူ ကတိဖျက်မည့်သူ မဟုတ်ပေ။ သူတစ်ပါး၏ ကျေးဇူးကို ခံယူခဲ့သည်ဖြစ်ရာ ကတိအတိုင်း ဆောင်ရွက်ပေးရပေမည်။</p> <p>သို့သော် ထိုအကြောင်းကို လော့ယောင်နှင့် ပုရှန်တို့ကို ပြောပြ၍ မရနိုင်ချေ။ သူတို့နှစ်ဦးမှာမူ မိမိတို့၏ အသက်ကို ချူလျန် ကယ်တင်ပေးခဲ့သည်ကို မည်သည့်အခါမှ သိရှိနိုင်ကြတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>‘ဟင်း… နှမြောစရာကောင်းလိုက်တာကွာ…’</p> <p>...</p> <p>နယ်မြေ၏အစွန်းသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ သူတို့သုံးဦးရှေ့တွင် နောက်ထပ် ပြဿနာတစ်ခုက ဆီးကြိုနေပြန်သည်။</p> <p>၎င်းမှာ သူတို့အနေဖြင့် ဤနယ်မြေ၏တံခါးကို ဖွင့်နိုင်စွမ်းမရှိခြင်းပင်။</p> <p>အစောပိုင်းက ဆဋ္ဌမအဆင့်ရှိသော လမ်းပြသူပင်လျှင် အချိန်အတော်ကြာအောင် အားစိုက်ထုတ်ပြီးမှ အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုကို ခက်ခက်ခဲခဲ ဖွင့်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ယခုအခါ ထိုအက်ကွဲကြောင်း ပြန်လည်ပိတ်သွားပြီဖြစ်ရာ ဝင်ပေါက်မှာ ပျောက်ကွယ်နေလေပြီ။</p> <p>“ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...” ချူလျန်မှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်လာသည်။</p> <p>“လူကြီးတွေ လာကယ်တာကို စောင့်ရုံပဲ ရှိတော့တာပေါ့...” လော့ယောင်ကမူ တည်ငြိမ်စွာပင် ဆိုလိုက်၏။</p> <p>ချူလျန်က နယ်မြေ၏ အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော အိပ်မက်ချောက်နက်ကို မြင်တွေ့နေရသည်။</p> <p>သူ စိုးရိမ်နေရခြင်းမှာ ထိုပညာရှိက နာရီဝက်သာ တားဆီးပေးနိုင်မည်ဟု ပြောခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်၏။ အကယ်၍ နာရီဝက်အတွင်း မိမိ၏ဆရာ သို့မဟုတ် ပကတိတရားသုံးပါးချိုင့်ဝှမ်းမှ လူကြီးများ ရောက်မလာပါက မည်သို့ ဖြစ်သွားမည်နည်း။</p> <p>ထိုသို့ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင်...။</p> <p>အတားအဆီး၏ အပြင်ဘက်တွင် မီးတောက်ကဲ့သို့ နီရဲသော အလင်းတန်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် စိတ်အေးသွားတော့သည်။</p> <p>ထိုအနီရောင်အလင်းတန်းမှာ ပိုမိုနီးကပ်လာပြီး အရှိန်အဟုန်မှာလည်း အလွန်မြန်ဆန်လှရာ ဖီးနစ်ငှက်၏ ဟစ်ကြွေးသံကဲ့သို့သော အသံများ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။ ပိုမို နီးကပ်လာသောအခါ ထိုအရာက လက်သီးဖြင့် တစ်ချက် ထိုးနှက်လိုက်၏။</p> <p>ဝုန်း...</p> <p>နယ်မြေတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အတားအဆီးမှာ လမ်းပြသူ ပြုလုပ်ခဲ့သကဲ့သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ တစ်စစီ ကွဲအက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျောပြင်ပေါ်တွင် မီးတောက်အတောင်ပံများ ဖြန့်ကျက်ထားသော တိနွီဖုန့်မှာ နတ်ဘုရားမတစ်ပါးကဲ့သို့ ခန့်ညားစွာဖြင့် သူတို့ သုံးဦးရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>“ဆရာ...” ချူလျန်က ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ “ဆရာ ရောက်လာလို့ တော်သေးတာပေါ့… ကျွန်တော်တို့လည်း ဒီကနေ ဘယ်လို ထွက်ရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားနေတာ...” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လော့ယောင်နှင့် ပုရှန်တို့မှာ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်နေပုံရသဖြင့် သူက ပြုံးလျက် “မကြောက်ပါနဲ့၊ ကျွန်တော့်ဆရာက အရမ်းကို ဖော်ရွေပြီး စိတ်ရင်းကောင်းတဲ့သူပါ...”</p> <p>“ဟွန်း… ငါ တကယ်တော့ စောစောကတည်းက ရောက်နေရမှာ...” တိနွီဖုန့်က ဒေါသတကြီးဖြင့် “ဒါပေမဲ့ ဒီကိုလာရင်း လမ်းမှာ ပကတိတရားသုံးပါးချိုင့်ဝှမ်းက အဖိုးကြီးအချို့နဲ့ တွေ့ပြီး ရန်ဖြစ်နေရလို့ ကြာသွားတာ… သူတို့ကို နည်းနည်း ပညာပေးနေရလို့ပေါ့… အဲဒီကိစ္စသာ မရှိရင် ငါ စောစောကတည်းက ရောက်နေပြီ… ငါ့တပည့်သာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင်တော့ သူတို့ကို ငါ အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး...” ဟု မြည်တွန်တောက်တီးလေသည်။</p> <p>“...” ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူငယ်သုံးဦးစလုံး၏ မျက်နှာများမှာ ပျက်သွားကြတော့သည်။</p> <p>“အိုး၊ ဒါ မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းအသစ်တွေလား...” တိနွီဖုန့်က ချူလျန်၏နောက်ကွယ်ရှိ လူနှစ်ဦးမှာ လူဆိုးများ မဟုတ်သည်ကို မြင်သောအခါ ဖော်ရွေစွာ မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်...” ချူလျန်က ခေါင်းညိတ်ကာ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီနှစ်ယောက်စလုံးက ကျွန်တော့်ရဲ့ မိတ်ဆွေတွေပါ၊ တော်တော်လေးကို ရေစက်ရှိကြတယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်… ဒီဘက်ကတော့ ယွမ်ချွယ်ကျောင်းတော်က ပုရှန်ဘုန်းတော်ကြီးပါ...”</p> <p>“ဒီဘက်ကတော့... အဲ… မိန်းကလေးလော့ ဖြစ်ပါတယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save