Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၈၃</h2> <h2 style="text-align: center;">တမ်းတဖွယ် ဘဝ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လင်းယန်နှင့် ပိုမို နီးကပ်လာလေလေ၊ ကျင်းယွမ်ဟန်တစ်ယောက် ပို၍ အံ့ဩရလေလေ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">တောတောင်ကြားထဲက ရွာလေးမှာ ပုန်းအောင်းနေဖို့ ဆန္ဒရှိတဲ့ ဒီလူငယ်လေးမှာ... လူအများစု တစ်သက်လုံး ကြိုးစားရင်တောင် မရနိုင်မယ့် အောင်မြင်မှုတွေရှိနေလိမ့်မယ်လို့ သူ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးမိခဲ့ပါဘူး။</p> <p style="text-align:justify">ထိုမျှမကသေး... ဒီအောင်မြင်မှုတွေက လူတိုင်း အထင်သေးကြတဲ့ 'လယ်စိုက်ခြင်း' နဲ့ ပတ်သက်နေတာလေ!</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သေချာတာပေါ့၊ မြို့ပေါ်က လူတော်တော်များများက တောင်သူလယ်သမားတွေကို အထင်သေးကြပါတယ်။</p> <p style="text-align:justify">လယ်သမားတွေက တောဆန်တယ်၊ အမြင်မကျယ်ဘူးလို့ သူတို့ ထင်ကြတာလေ။</p> <p style="text-align:justify">တကယ်တော့ ဒါက လူမှုအဖွဲ့အစည်း ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုရဲ့ အရိပ်အယောင်တစ်ခုပါပဲ။</p> <p style="text-align:justify">နိုင်ငံတော်က လယ်သမားတွေရဲ့ ထွက်ကုန်အားလုံးကို မြို့ပြ ဖွံ့ဖြိုးရေးနဲ့ ခေတ်မီရေးအတွက် ဦးစားပေး ပံ့ပိုးပေးခဲ့လို့သာ မြို့တွေက ဒီလောက် တိုးတက်လာခဲ့တာပါ။</p> <p style="text-align:justify">ဒီကြားထဲကနေ ကြီးမားတဲ့ အကျိုးအမြတ်တွေကို ရသွားတဲ့ သူဌေးကြီးတွေလည်း အများကြီး ရှိခဲ့ပါတယ်။</p> <p style="text-align:justify">ကျင်းယွမ်ဟန် ကိုယ်တိုင်လည်း အဲ့ဒီအထဲက တစ်ယောက်ပါပဲ။</p> <p style="text-align:justify">သူကိုယ်တိုင်ကလည်း တောင်သူမိသားစုကနေ ဆင်းသက်လာခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ဆီက မြေဆီလွှာက အရမ်းညံ့လွန်းတော့၊ အိမ်ကလူတွေ ထမင်းတစ်လုပ် ပိုစားရအောင်လို့ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ အပြင်ထွက် အလုပ်လုပ်ခဲ့ရတာလေ။</p> <p style="text-align:justify">ကံကြမ္မာရဲ့ အလှည့်အပြောင်းတွေကြောင့်သာ သူ ဒီနေ့ ဒီနေရာကို ရောက်လာခဲ့တာပါ။ ကျန်းပြည်နယ်လောက်မှာတင် မကဘဲ တစ်နိုင်ငံလုံး အတိုင်းအတာနဲ့ပါ သူ့ရဲ့ အောင်မြင်မှု သမိုင်းကြောင်းက 'ဂန္ထဝင်' တစ်ခုလို့ ပြောလို့ ရပါတယ်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နှမြောစရာကောင်းတာက...</p> <p style="text-align:justify">ဇနီးနဲ့ သားဖြစ်သူရဲ့ ကိစ္စတွေကြောင့် သူ့ရဲ့နာမည်ကောင်းက အနည်းငယ်တော့ ထိခိုက်ခဲ့ရတယ်။</p> <p style="text-align:justify">သူလည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ကုမ္ပဏီအတွက် သူ အများကြီး ပေးဆပ်ခဲ့ရတာကိုး။</p> <p style="text-align:justify">တစ်ပတ်ကို အိမ်မှာ မိသားစုနဲ့ အတူနေဖို့ အချိန် နှစ်နာရီ၊ သုံးနာရီ ရတယ်ဆိုတာကတောင် အရမ်းကို များနေပါပြီ။ အဲ့ဒီ နှစ်နာရီ၊ သုံးနာရီလေးမှာတောင် သူက အလုပ်ကိစ္စတွေ လုပ်နေရတတ်သေးတယ်။</p> <p style="text-align:justify">ဒီစည်းစိမ်တွေ အကုန်လုံးက သူကိုယ်တိုင် လက်နှစ်ဖက်နဲ့ အပင်ပန်းခံ တည်ဆောက်ခဲ့ရတာလေ။ ဒီကြားထဲက ခါးသီးမှုတွေကို ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ပါဘူး။ ဒါကြောင့်ပဲ ဒီအရာတွေ အားလုံးကို သူ အသေအချာ ကာကွယ်ထားချင်ခဲ့တာပါ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒါပေမဲ့... မိသားစု ပြဿနာကတော့ သူ့ရင်ထဲက ဒဏ်ရာတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့တယ်။</p> <p style="text-align:justify">"ငါ ဒီမှာ ရက်အနည်းငယ်ပဲ နေလိုက်ရသေးတယ်၊ ငါ့ကိုယ်ငါ ပြန်သုံးသပ်ဖို့ အချိန်ရသွားပြီ။ အရင်တုန်းက ငါက မိသားစု ပြဿနာတွေကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းရမလဲ ဆိုတာ နားမလည်ခဲ့လို့ ဒီလိုတွေ ဖြစ်ကုန်တာ။ အဘိုးစူးက အဲ့ဒီ အသုံးမကျတဲ့ကောင်ကို စစ်တပ်ထဲ ပို့လိုက်တာ ကောင်းပါတယ်။ သူ့ရဲ့ အကျင့်ဆိုးတွေ ပြင်နိုင်ပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းရတော့မှာပဲ။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျင်းယွမ်ဟန်သည် လယ်ထဲမှ ပေါင်းပင်များကို ပေါက်တူးဖြင့် ပေါက်ရင်း၊ သူ့နဖူးမှ ချွေးများကို အင်္ကျီလက်ဖြင့် သုတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒီလိုဘဝမျိုးက ကုမ္ပဏီကနေ ရလာတဲ့ ဖိအားတွေ အကုန်လုံးကို မေ့ပစ်သွားစေတယ်။ ဒါပေမဲ့... အဲ့ဒီကောင်လေးကိုတော့ ငါ တကယ် အားကျမိတယ်။”</p> <p style="text-align:justify">ကျင်းယွမ်ဟန်သည် လင်းယန်ကို မကြာခဏ ခိုးကြည့်နေမိသည်။</p> <p style="text-align:justify">'ငါ့သားက ဘာလို့ သူလို မဖြစ်ရတာလဲ' လို့တောင် သူ တွေးမိတဲ့အထိပါပဲ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ သူ့လို သူဌေးကြီးတောင် လေးစားလောက်တဲ့ စွမ်းရည်တွေ ရှိနေတယ်။</p> <p style="text-align:justify">ဒါပေမဲ့... ဒီလူငယ်လေးရဲ့ ဘဝက အရမ်းကို ပေါ့ပါးလွန်းနေတယ်။</p> <p style="text-align:justify">လှပတဲ့ မိန်းကလေး နှစ်ယောက်နဲ့ အတူနေနေတယ်၊ (တရားဝင် ချစ်သူတွေတော့ မဟုတ်ပေမဲ့) သူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးလေးက အရမ်းကို သဟဇာတ ဖြစ်နေတယ်။</p> <p style="text-align:justify">အချုပ်ပြောရရင်တော့...</p> <p style="text-align:justify">လင်းယန်ရဲ့ အရာရာတိုင်းကို သူ အားကျနေမိတာပါပဲ။</p> <p style="text-align:justify">သူ့ရဲ့ နာမည်ကျော်ကြားမှုကို အားကျတယ်၊ သူ့ရဲ့ အေးချမ်းတဲ့ ဘဝကို အားကျတယ်၊ သူ့ရဲ့ လူငယ်ပီပီ တက်ကြွနေတဲ့ အားမာန်တွေကို အားကျတယ်။</p> <p style="text-align:justify">နောက်ဆုံးတော့... အားကျရာကနေ မနာလိုတဲ့အထိတောင် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒါပေမဲ့ အချိန်ကြာလာတော့ သူ စိတ်ဖြေလိုက်နိုင်ပါတယ်။</p> <p style="text-align:justify">ငါက အသက် ၅၀ ကျော်နေပြီလေ။ ဘာတွေ လိုက်ယှဉ်ပြိုင်နေဦးမှာလဲ?</p> <p style="text-align:justify">ငါကရော လူတွေအများကြီးက အားကျနေရတဲ့ သူတစ်ယောက် မဟုတ်လို့လား? ကျန်းပြည်နယ် တစ်ခုလုံးမှာ ငါ့ကို မျက်နှာချိုသွေးချင်တဲ့သူတွေ ဘယ်လောက်တောင် များနေလဲ။</p> <p style="text-align:justify">ရယ်စရာကောင်းတာက... အဲ့ဒီလို လူမျိုးက ဒီမှာ လာပြီး လူငယ်လေးတစ်ယောက်အတွက် လယ်လာစိုက်ပေးနေရတာပဲ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဒါပေမဲ့ ဒီလိုဘဝမျိုးက တကယ်ကို အေးချမ်းတာပဲ! အခုထိ နားမလည်သေးတာက... ဒီကောင်လေးရဲ့ ရည်မှန်းချက်က ဘာလဲ ဆိုတာပဲ။ သူက တစ်သက်လုံး ဒီလယ်ထဲမှာပဲ အေးအေးဆေးဆေး နေသွားချင်တဲ့ပုံပဲ။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျင်းယွမ်ဟန် သူ့ကိုယ်သူ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး အလုပ်ဆက်လုပ်နေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ့ကို ဒီလို နားမလည်နိုင်အောင်လုပ်နိုင်တဲ့ လူငယ်ဆိုတာ လင်းယန်က ပထမဆုံးပါပဲ။</p> <p style="text-align:justify">ဒါပေမဲ့... ကျင်းယွမ်ဟန် နားမလည်နိုင်တာက မဆန်းပါဘူး။ အဘိုးစူးတောင်မှ အစက မျက်စိမှားခဲ့သေးတာပဲလေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လင်းယန်၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးတွင် ဆန့်ကျင်ဘက် အချက်များစွာ ရှိနေသည်။ ထိုဆန့်ကျင်ဘက် အချက်များကပဲ လင်းယန်၏ ထူးခြားသော စရိုက်လက္ခဏာကို ပုံဖော်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူက အလွန်တည်ငြိမ်အေးချမ်းသူလို့ ထင်ရပေမဲ့၊ သူ့မျက်လုံးထဲက ရိုင်းစိုင်းတဲ့ အငွေ့အသက်တွေက အလွန်အန္တရာယ်များလှသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူက အောင်မြင်မှုတွေ အများကြီးရနေပြီဖြစ်သော်လည်း၊ တောတောင်ကြားမှာပဲ ပုန်းအောင်းနေချင်သူ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒီလို စိတ်ထားမျိုးကို တခြားလူသာဆိုရင် လှောင်ပြောင်ကြမှာ သေချာသည်။</p> <p style="text-align:justify">'လူငယ်ဖြစ်ပြီး ကြိုးစားရကောင်းမှန်း မသိဘူး၊ တောထဲမှာပဲ ပုန်းနေချင်တယ်။ မြို့ပေါ်မှာမှ အခွင့်အရေးတွေ အများကြီးရှိတာ၊ အောင်မြင်မှုတွေ ရနိုင်တာ' လို့ ပြောကြမှာပေါ့။</p> <p style="text-align:justify">ဒါပေမဲ့ သူတို့ မနက်စောစောထ၊ ညဉ့်နက်မှအိပ်ပြီး တစ်သက်လုံး ကြိုးစားရှာဖွေခဲ့ရတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေနဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို... လင်းယန်က ရပြီးနေပြီလေ!</p> <p style="text-align:justify">သူတို့ထက်တောင် ပိုအောင်မြင်ပြီး၊ ပိုက်ဆံလည်း ပိုများသေးတယ်!</p> <p style="text-align:justify">ငါးဆားနယ် (အလုပ်မလုပ်ဘဲ အလကားနေသူ) လို နေမယ်ဆိုရင်တောင် အရမ်းကို ဇိမ်ကျနေပြီလေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မြို့ပေါ်မှာ အလုပ်လုပ်နေကြတဲ့ လူတွေ ဘယ်လောက်များများက ပိုက်ဆံအတွက်နဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ သိက္ခာကို အောက်ချပြီး '996' (မနက် ၉ နာရီမှ ည ၉ နာရီအထိ၊ တစ်ပတ်လျှင် ၆ ရက် အလုပ်လုပ်ခြင်း) စနစ်အောက်မှာ အမြတ်ထုတ်ခံနေရလဲ ဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။</p> <p style="text-align:justify">နောက်ဆုံးတော့ အိပ်မက်တွေ၊ ရည်မှန်းချက်တွေ အကုန်ပျောက်ပြီး... "အသက်ရှင်ဖို့"ဆိုတဲ့ စကားလုံး နှစ်လုံးပဲ ကျန်တော့တာလေ။</p> <p style="text-align:justify">ဒီမြို့ပြကြီးထဲမှာ အသက်ရှင်နေနိုင်တာကိုက ကံကောင်းနေပြီ။ တခြားအရာတွေကတော့ အရမ်းကို ဇိမ်ခံလွန်းတဲ့ အိပ်မက်တွေ ဖြစ်သွားပြီ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"မြို့ပြတွေက အမြင့်ဆုံးကို ရောက်သွားရင် သေချာပေါက် ပြန်ကျလာမှာပဲ။ လင်းယန်ရဲ့ ဗီဒီယိုကို စမြင်ကတည်းက၊ ခေတ်ကြီး ပြောင်းသွားပြီဆိုတာ ငါ သိလိုက်တယ်။ အရင်ခေတ်ကတော့ မြို့ပြတွေမှာ လူတွေ အများကြီး စုဝေးပြီး အလုပ်အကိုင်တွေ ဖန်တီးတယ်၊ ဓနဥစ္စာတွေ ရှာဖွေကြတယ်၊ အဆက်အသွယ်တွေ လုပ်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့...</p> <p style="text-align:justify">အင်တာနက်ခေတ်ကြီးမှာ... တောရွာမှာပဲနေနေ၊ ဘယ်မှာပဲနေနေ အင်တာနက်ကနေတစ်ဆင့် အရာအားလုံးကို လုပ်လို့ရနေပြီ။ တချို့ အဆင့် ၃၊ အဆင့် ၄ က ဘလော့ဂါတွေရဲ့ ဝင်ငွေက စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တွေထက်တောင် များနေသေးတယ်။ မြို့ပြတွေ ဆက်ပြီး ကြီးထွားလာရင်... နောက်ဆုံးကျရင် ဘယ်လောက်များများက ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်တွေ ဖြစ်သွားမလဲ?"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျင်းယွမ်ဟန် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ပြည်တွင်း ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုက ကောင်းမွန်နေတယ်ဆိုပေမဲ့၊ အစိုးရရဲ့ အာရုံမရောက်နိုင်တဲ့ ထောင့်ကွယ်လေးတွေကတော့ ရှိနေသေးတာပါပဲ။ အဲ့ဒီက လူတွေကတော့ ခွန်အားကို ရောင်းစားပြီး သိမ်ငယ်စွာ အသက်ရှင်နေကြရတုန်းပါပဲ။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့နဲ့ယှဉ်ရင် ဒီတောရွာက လယ်သမားတွေကမှ ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ နေနိုင်ကြသေးတယ်။ သူတို့မှာ နှစ်တိုင်း ပြင်ရမယ့် အိမ်တွေ၊ ရေဖိုး မီးဖိုးတွေကလွဲရင် တခြား ဘာဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှ မရှိဘူးလေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လွတ်လပ်မှုရဲ့ မီးပြတိုက်ကြီးလို့ တင်စားကြတဲ့ အမေရိကန်လိုမျိုးပေါ့။</p> <p style="text-align:justify">ကူးစက်ရောဂါတွေ ပြီးသွားတဲ့အခါ ပါတီတွေ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ကြရင်း၊ တကယ့် သူဌေးကြီးတွေက မြို့ပြတွေကို စွန့်ခွာပြီး တောရွာတွေဆီ သွားနေကြပြီ။</p> <p style="text-align:justify">ကမ္ဘာကျော်ပါတယ်ဆိုတဲ့ နိုင်ငံတကာ မြို့ကြီးတွေမှာ နေ့တိုင်းလိုလို ဆန္ဒပြပွဲတွေ၊ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုတွေ ဖြစ်နေတယ်။ အခြေခံအဆောက်အအုံတွေ ဖျက်ဆီးခံရတယ်၊ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်တွေ ပျက်စီးတယ်၊ အခြေခံ စားသောက်ကုန်တွေတောင် ပြတ်လပ်လာတယ်။</p> <p style="text-align:justify">နောက်ဆုံးကျတော့... အဲ့ဒီ ကွန်ကရစ်တောကြီးတွေက အမာရွတ်တွေနဲ့ အကျည်းတန်သွားတော့တာပါပဲ။</p> <p style="text-align:justify">လူတွေ ပြန်ငြိမ်သက်သွားတဲ့ အချိန်ကျရင်တောင် အဲ့ဒီမြို့ကြီးကို အရင်လိုပြန်ဖြစ်အောင် ဘယ်သူက လုပ်နိုင်မှာလဲ?</p> <p style="text-align:justify">အဲ့ဒီအတွက် ကုန်ကျမယ့် စရိတ်က တခြား မြေလွတ်တစ်ခုမှာ မြို့သစ်တစ်ခု တည်ဆောက်တာထက်တောင် ပိုများနေလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီ ပျက်စီးနေတဲ့ မြို့ကြီးကတော့ တဖြည်းဖြည်း စွန့်ပစ်ခံရပြီး သမိုင်းရဲ့ ဖုန်မှုန့်တွေကြားမှာပဲ ပျောက်ကွယ်သွားရမှာပါ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒီအကြောင်းတွေကို တွေးမိတော့ ကျင်းယွမ်ဟန် ရုတ်တရက် ရယ်လိုက်မိသည်။</p> <p style="text-align:justify">"လယ်စိုက်နေရင်းနဲ့တောင် ငါက ဒီလောက်အများကြီး တွေးနေမိသေးတယ်နော်။ အချိန်တိုင်းကို အလုအယက် ယှဉ်ပြိုင်နေရတဲ့ နေ့ရက်တွေကိုတောင် ငါ မေ့သွားပြီ။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျင်းယွမ်ဟန် သီချင်းလေး တဟိမ့်ဟိမ့် ဆိုရင်း စိတ်ကြွလာကာ ဘေးနားက ကတုံးချန်ကို မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ချန်ဇီ... မင်း သိလား။ ထန်မင်းဆက်တုန်းက ဘာလို့ မြို့တော် ချန်အန်းကို စွန့်လွှတ်ပြီး လော့ယန်ကို ပြောင်းသွားရသလဲ ဆိုတာကို?"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကတုံးချန် ခေါင်းကုတ်လိုက်ပြီး -</p> <p style="text-align:justify">"ခင်ဗျား ပြောတာ... လီရှစ်မင်လား? 'ဆွေ့-ထန် သူရဲကောင်းများ' ဇာတ်လမ်းကိုတော့ ကျွန်တော် အလွတ်ရတယ်။ ဝါကန်းကျိုက်က လူတွေ အကုန်လုံးက တကယ့် သူရဲကောင်းတွေချည်းပဲ!"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"..."</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျင်းယွမ်ဟန် လုံးဝ ဆွံ့အသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">ငါ ဘာလို့များ ဒီကောင်နဲ့ ဒါတွေ လာပြောနေမိတာလဲ။ သူတို့ လိုင်းက လုံးဝ မတူတာကိုး။</p> <p style="text-align:justify">ဒါပေမဲ့ ကတုံးချန်ရဲ့ အဲ့ဒီလို ပုံစံလေးကပဲ သူ့ကို ပိုပြီး ပေါ့ပါးသွားစေပါတယ်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဘာလို့လဲဆိုတော့... ချန်အန်းရဲ့ ဂေဟစနစ်တွေ ပျက်စီးသွားလို့လေ။ သောက်ရေတောင် ပြဿနာ ဖြစ်လာတယ်၊ အခြေခံ စားနပ်ရိက္ခာတွေတောင် မလုံလောက်တော့လို့ လော့ယန်ကို ပြောင်းသွားရတာ။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော် အကြိုက်ဆုံးကတော့ ချန်ယောင်ကျင်းပဲ။ သူ့ရဲ့ ပုဆိန် သုံးကွက်က တကယ် မိုက်တာဗျ၊ ဧကရာဇ်တောင် ဖြစ်ဖူးသေးတယ်၊ တကယ် လန်းတယ်!"</p> <p style="text-align:justify">သူပြောချင်ရာ သူပြော၊ ငါပြောချင်ရာ ငါပြောနှင့် နှစ်ယောက်သား တကယ်ကို အားရပါးရ စကားပြောနေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒါပေမဲ့... အခုချိန်မှာ ယွမ်ကျင့်ဂရု တစ်ခုလုံးတော့ ပွက်လောရိုက်နေပြီဆိုတာကိုတော့ သူ လုံးဝ မသိသေးပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save