Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၈၅</h2> <h2 style="text-align: center;">'တောင်ကိုဖြို ပင်လယ်ကိုဖို့' တာဝန်ပေါ်လာခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အရူးပဲ။"</p> <p style="text-align:justify">ကျင်းယွမ်ဟန်၏မျက်နှာမှာ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်နေပြီး လင်းယန်၏အတွေးကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တောင်ပေါ်က မြေကြီးနဲ့လည်း မက်မွန်ပင်စိုက်လို့ ရနေတာပဲလေ။ ဒီလောက် အပိုအလုပ်တွေ ထပ်လုပ်နေစရာ ဘာအကြောင်းမှမရှိဘူး။</p> <p style="text-align:justify">ဒါပေမဲ့ လင်းယန်ကတော့ ဘာကိုမှ ဂရုစိုက်ပုံမပေါ်ပါဘူး။</p> <p style="text-align:justify">ဒီနေရာလေးမှာ သူက အရှင်သခင်ပဲ၊ သူ ကြိုက်သလို ပြင်ဆင်လို့ရတာပဲ။ ဒီလယ်ကွက်ထဲက မြေကြီးတွေကို တောင်ကုန်းပေါ် အကုန်သယ်သွားပြီး မက်မွန်ပင် စိုက်မယ်ဆိုရင်... သေချာပေါက် ဖြစ်အောင်ကို လုပ်ရမှာပဲ!</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒီအချက်ကို ကတုံးချန်တို့ တစ်သိုက်က လုံးဝ ယုံကြည်နေကြပါတယ်။</p> <p style="text-align:justify">အစကတော့ သူတို့ဟာ လင်းယန်ရဲ့ အင်အားကို ကြောက်လို့သာ အညံ့ခံခဲ့ကြတာပါ။ အလုပ်ပြီးရင် သူတို့ရဲ့ မူလဘဝကို ပြန်သွားလို့ရမယ်လို့ ထင်ခဲ့ကြတာလေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒါပေမဲ့ အချိန်ကြာလာတော့၊ လင်းယန်ရဲ့ တည်ငြိမ်အေးချမ်းတဲ့ အသွင်အပြင်အောက်မှာ အလွန်တရာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အင်အားတွေ ပုန်းကွယ်နေတယ်ဆိုတာ သူတို့ ခံစားလာရတယ်။</p> <p style="text-align:justify">တစ်ခါတစ်ရံမှာ လင်းယန်ရဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ လုပ်ရပ်လေးတစ်ခုက သူတို့ရဲ့ စိတ်ကို တက်ကြွသွားစေပြီး လုံးဝကို ကျိုးနွံသွားစေတယ်။</p> <p style="text-align:justify">ဒီလောက်အထိ ရူးသွပ်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စကြီးကို လင်းယန်က ခိုင်းလိုက်တဲ့အခါမှာတောင်...</p> <p style="text-align:justify">သူတို့ လုံးဝ မငြင်းဆန်ခဲ့ကြတော့ဘူး!</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့ ရင်ထဲမှာ ဖြစ်ပေါ်လာတာက အဆုံးအစမရှိတဲ့ ရူးသွပ်မှုတွေပါပဲ။</p> <p style="text-align:justify">တကယ်လို့သာ ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင်... လင်းယန်ရဲ့ အမြဲတမ်း နောက်လိုက်တွေအဖြစ် သူတို့ နေသွားချင်တယ်။ နာမည်ကြီး မင်းသား၊ မင်းသမီးတွေကို အားပေးတဲ့ Fan တွေထက်တောင် ပိုပြီး ရူးသွပ်နေကြပြီလေ!</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင်...</p> <p style="text-align:justify">လမ်းမှားမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ နစ်မွန်းနေခဲ့တဲ့ သူတို့အတွက် နောက်ဆုံးတော့ ယုံကြည်ကိုးကွယ်စရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားခဲ့တာပါပဲ။ အဲ့ဒါကတော့ ဒီ လူငယ်လေးပါပဲ!</p> <p style="text-align:justify">သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက ဒီကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်လို့ သူတို့ ထင်နေကြတယ်။ အရိုးရှင်းဆုံး လယ်စိုက်တာလေး လုပ်နေရင်တောင် သူ့ကိုယ်ပေါ်ကနေ အဆုံးမရှိတဲ့ အလင်းရောင်တွေ ထွက်ပေါ်နေသလိုပါပဲ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့ရဲ့ စိတ်နှလုံးထဲမှာတော့... လင်းယန်က 'နတ်ဘုရား' ပဲ။</p> <p style="text-align:justify">သူပြောသမျှ အကုန်လုံးကို သံသယဝင်စရာ မလိုဘူး၊ ခိုင်းတဲ့အတိုင်း လုပ်လိုက်ရုံပဲ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒါပေမဲ့ ကျင်းယွမ်ဟန်ကတော့ ဒါကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်ပါဘူး။</p> <p style="text-align:justify">"ဒီကိစ္စအတွက် ကုန်ကျမယ့် ပိုက်ဆံတွေက... အဲ့ဒီ မက်မွန်ပင်တွေ နှစ်တစ်ရာ၊ နှစ်တစ်ထောင် အသီးသီးရင်တောင် ပြန်ရမှာ မဟုတ်ဘူးနော်။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လင်းယန်က ကျင်းယွမ်ဟန်ကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ခင်ဗျားက အရမ်း သေချာနေပါလား။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သေချာတာပေါ့လေ။</p> <p style="text-align:justify">'စူပါစိုက်ပျိုးရေးစနစ်' အကြောင်း မသိတဲ့သူတွေအတွက်တော့ ဒါက အရူးလုပ်ရပ်လို့ ထင်မှာ သေချာတယ်။</p> <p style="text-align:justify">ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ လူအင်အား၊ ငွေအင်အား သုံးရတာ... လုံးဝကို ရှုံးမယ့် အလုပ်ကြီးလေ! အထူးသဖြင့် စီးပွားရေးသမားဖြစ်တဲ့ ကျင်းယွမ်ဟန်အတွက်ဆိုရင် ဒီလောက်ရှုံးမယ့် အလုပ်ကို လုံးဝ လက်ခံနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒါပေမဲ့ သူ လုံးဝ မသိတာက...</p> <p style="text-align:justify">ကျင်းယွမ်ဟန်ကို မက်မွန်ပင်ကိစ္စ မေးလိုက်ချိန်မှာတင် စနစ်ဆီကနေ တာဝန်အသစ်တစ်ခု ကျလာခဲ့တယ် ဆိုတာပါပဲ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">[တာဝန် - 'တောင်ကိုဖြို ပင်လယ်ကိုဖို့'</p> <p style="text-align:justify">အကြောင်းအရာ - မက်မွန်ပင် စိုက်ပျိုးရန် အသင့်တော်ဆုံး မြေဆီလွှာများကို တောင်ကုန်းပေါ်သို့ သယ်ဆောင်ပြီး မက်မွန်ပင်များ စိုက်ပျိုးပါ။ ပြီးမြောက်ပါက ထိုတောင်ကုန်းသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အလှပဆုံး မက်မွန်တောကြီး ဖြစ်လာမည်! ထို့အပြင် အထူးဆုကြေးကိုလည်း ရရှိမည် ဖြစ်သည်။]</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စနစ်ဆီကနေ ရုတ်တရက် ကျလာတဲ့ ဒီတာဝန်က လင်းယန်ကို အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေတယ်။</p> <p style="text-align:justify">သူ့အိမ်မှာ စိုက်ပျိုးရေး စက်ကြီးတွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲလေ။ ဒီလယ်ကွက်ထဲက မြေကြီးတွေကို ဟိုတောင်ပေါ် သယ်ဖို့ဆိုတာ ဘာမှမခက်ပါဘူး။ ပိုက်ဆံနည်းနည်း ပိုကုန်ရုံပဲ ရှိမှာပါ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒါပေမဲ့ စနစ်ကပေးမယ့် ဆုကြေးဆိုတာကတော့ သူ ဘယ်တော့မှ ငြင်းဆန်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p style="text-align:justify">"ဒီတစ်ခါရော... ဘယ်လို အထူးဆုကြေးမျိုး ပေးမလဲ မသိဘူးနော်?"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လင်းယန်၏စိတ်ထဲတွင် စပ်စုချင်စိတ်များ အပြည့်ဖြစ်နေသည်။ တာဝန်မပြီးမချင်း အထူးဆုကြေးဆိုတာက Blind box လိုပါပဲ။ လူကို အမြဲတမ်း ရင်ခုန်အောင် လုပ်နေတာကိုး။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လင်းယန်က ကတုံးချန်တို့ကို ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"လယ်ထဲက အလုပ်တွေကို ခဏထားခဲ့လိုက်! လမ်းဖောက်တဲ့ ကုမ္ပဏီ (အဖွဲ့-၂) ကို ဆက်သွယ်ပြီး မြေတူးစက်တွေ၊ ကုန်ကားတွေ အများကြီး ထပ်ခေါ်လိုက်! ဒီအလုပ်ကို အမြန်ဆုံး ပြီးအောင် လုပ်ရမယ်။ ပိုက်ဆံက ပြဿနာ မရှိဘူး။</p> <p style="text-align:justify">ဒါပေမဲ့... မြေကြီးတွေကို တောင်ပေါ် ဒီအတိုင်း ပုံထားရင် မိုးရွာရင် အကုန် မျောပါသွားလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီတော့... တောင်တစ်ခုလုံးကို လှေကားထစ် လယ်ကွက်တွေ ဖြစ်အောင် လုပ်ရမယ်။</p> <p style="text-align:justify">လှေကားထစ် လယ်ကွက်အကြောင်း မသိရင်... တက္ကသိုလ်က ပါမောက္ခကြီးတွေကို သွားမေး!"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လင်းယန်က အသေးစိတ် အစီအစဉ်တွေကို ချက်ချင်း ချမှတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">မြေကြီးကို ဒီအတိုင်း ပုံထားရင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာတာနဲ့ အကုန် ပြိုကျလာမှာ သေချာသည်။ လှေကားထစ်စိုက်ခင်းတွေဆိုရင်တော့ ဒီပြဿနာ မရှိတော့ဘူးလေ။ တောင်စောင်းတွေမှာ ကျောက်တုံးတွေနဲ့ ကာထားလိုက်ရင် မြေပြိုတာကို တားနိုင်သလို ရေကိုလည်း ထိန်းထားနိုင်မှာပါ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒီလို မြေပြင်အနေအထားကို ပြောင်းလဲပစ်တဲ့ ဉာဏ်ပညာမျိုးက ချင်မင်းဆက်နဲ့ ဟန်မင်းဆက် ခေတ်ကတည်းက ရှိခဲ့တာပါ။</p> <p style="text-align:justify">တရုတ်လူမျိုးတွေရဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တည်ဆောက်ရေးစွမ်းရည်တွေက သမိုင်းကနေ ဆင်းသက်လာတာလို့ ပြောရမယ်။ (စားသောက်မှု အလေ့အထတွေ ဆင်းသက်လာသလိုမျိုးပေါ့)</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒါကို တွေးမိတော့ လင်းယန်က စူးရို့ရို့ ကျောက်ပုစွန်တွေ ယူလာတုန်းက ပြောခဲ့တဲ့ စကားကို သတိရသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒီကျောက်ပုစွန်က နိုင်ငံခြားကနေ ဝင်လာတဲ့ မျိုးစိတ်လေ။ နိုင်ငံခြားသားတွေက ဘယ်လို နှိမ်နှင်းရမလဲ မသိကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့နိုင်ငံကို ရောက်လာတော့... မျိုးသုဉ်းလုနီးပါး ဖြစ်သွားတဲ့အထိ စားပစ်လိုက်ကြတာ! လူလုပ်ပြီး မွေးမြူထားလို့သာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်မတို့တွေ အခုချိန် ကျောက်ပုစွန်တောင် စားရမှာ မဟုတ်ဘူး။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒီအကြောင်းတွေးမိတိုင်း လင်းယန် သဘောကျမိသည်။ ဘယ်နေရာမှာပဲဖြစ်ဖြစ် အပင်တွေ၊ သတ္တဝါတွေ အဆမတန် ပေါက်ပွားနေရင် တရုတ်လူမျိုးတွေကိုသာ အဲ့ဒီကို လွှတ်လိုက်!</p> <p style="text-align:justify">တရုတ်လူမျိုးတွေရဲ့ 'သဘာဝနဲ့ တစ်သားတည်းကျခြင်း' ဆိုတဲ့ အတွေးအခေါ်က သူတို့ရောက်သွားတဲ့ ဘယ်နေရာမှာမဆို ဂေဟစနစ်ကို မျှတသွားစေပါတယ်။ (တစ်ခါတလေ ရှားပါးမျိုးစိတ်တွေ ဖြစ်သွားတဲ့အထိ စားပစ်ကြတာကတော့ နောက်တာမဟုတ်ပါဘူး!)</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လင်းယန် အလုပ်လုပ်ရတာ ပိုပြီး အားတက်လာသည်။ လက်ထဲက အလုပ်တွေ မြန်မြန်ပြီးအောင် လုပ်ပြီး အိမ်ပြန်ကာ ရို့ရို့လေး ဘာလုပ်နေလဲ သွားကြည့်ချင်နေပြီ။ ရှောင်ဝူကို စာသင်ပေးနေတာပဲ ဖြစ်မှာ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒါပေမဲ့ သူ့အိမ်မှာ ဇွတ်လာနေတဲ့ အဘိုးစူးကို တွေးမိတော့ လင်းယန် နည်းနည်း စိတ်ညစ်သွားသည်။ သူနဲ့ စူးရို့ရို့ရဲ့ သဟဇာတဖြစ်တဲ့ ဘဝလေးကို အဘိုးကြီးက အနှောင့်အယှက် ပေးနေတာကိုး။ ရင်းနှီးမှု အတိုင်းအတာတွေတောင် အများကြီး လျော့ကျသွားရတယ်။</p> <p style="text-align:justify">"တောင်ခြေက ကျောင်းခွဲကြီးပြီးသွားရင် သူတို့ကို အဲ့ဒီကို အကုန်နှင်ထုတ်ပစ်ရမယ်။"</p> <p style="text-align:justify">လင်းယန် ကျိတ်တွေးလိုက်သည်။ အိမ်မှာ လူကြီးတွေရှိနေရင် တစ်ခုခုလုပ်ဖို့ သိပ်အဆင်မပြေဘူးလေ။</p> <p style="text-align:justify">…..</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျင်းယွမ်ဟန်သည် လင်းယန်က သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အလုပ်သာ ဆက်လုပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ခါးကို ပွတ်ရင်း 'လူငယ်တွေကို မမီတော့ပါဘူး' ဟု သက်ပြင်းချကာ အလုပ်ဆက်လုပ်နေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒါပေမဲ့ သူ လုံးဝ မသိတာကတော့... အခုချိန်မှာ အတွင်းရေးမှူးယန်တစ်ယောက် အကြီးအကျယ် ဒုက္ခရောက်နေပြီ ဆိုတာပါပဲ!</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျင်းယွမ်ဟန် ဒီမှာ နေနေကတည်းက ကုမ္ပဏီနဲ့ ဆက်သွယ်ဖို့ သူက တံတားတစ်စင်း ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။</p> <p style="text-align:justify">ဒါပေမဲ့ အကွာအဝေးက အရမ်းဝေးတော့ ဖုန်းပြောရတာ သိပ်အဆင်မပြေဘူး။ ဗီဒီယိုကောနဲ့ အစည်းအဝေး လုပ်လို့ရပေမဲ့၊ တချို့ စာရွက်စာတမ်းတွေက ကိုယ်တိုင် လက်မှတ်ထိုးဖို့ လိုသေးတယ်လေ။</p> <p style="text-align:justify">သူက လုပ်ပိုင်ခွင့်တွေ ကျော်လွန်ပြီး ကိစ္စတော်တော်များများကို ဖြေရှင်းပေးထားပေမဲ့လည်း ကုမ္ပဏီရဲ့ လည်ပတ်မှုက ရပ်တန့်လုနီးပါး ဖြစ်နေပါပြီ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ကုမ္ပဏီက လူတွေက ဒီနေ့ ညနေလောက်ဆို ရောက်လာတော့မယ်။ ငါက သူဌေးကျင်း ဘယ်လယ်ကွက်မှာ အလုပ်လုပ်နေလဲဆိုတာတောင် မသိဘူး! မတတ်နိုင်ဘူး... တစ်ကွက်ချင်းစီ လိုက်ရှာရတော့မှာပဲ။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တောရွာက မြေလမ်းတွေက အကုန်လုံး မပြည့်စုံသေးတော့ ဇိမ်ခံကားတွေနဲ့ သွားဖို့က လုံးဝ အဆင်မပြေပါဘူး။ ထွန်စက်တွေ ဆိုတာကလည်း သူ ဘယ်လိုမှ မမောင်းတတ်ဘူးလေ။</p> <p style="text-align:justify">ဒီတော့ ခြေလျင်လျှောက်ရှာရုံပဲ ရှိတော့တယ်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒါက ရုံးခန်းထဲမှာပဲ နေပြီး ကားနဲ့ပဲ အမြဲသွားလာတတ်တဲ့ အတွင်းရေးမှူးယန်အတွက်တော့ တကယ့် ငရဲပါပဲ။ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း သူ ဒီလောက် လမ်းအများကြီး တစ်ခါမှ မလျှောက်ဖူးပါဘူး။</p> <p style="text-align:justify">…..</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ ကျင်းယွမ်ဟန်ကို လိုက်ရှာနေချိန်မှာပဲ...</p> <p style="text-align:justify">နောင်ခရိုင်ထဲမှာ ကားနဲ့ ဟိုပတ်ဒီပတ် မောင်းနေတဲ့ ယန်ကျင်းလီတစ်ယောက်ကတော့ ချင်းရှန်းရွာဘက်ကို သွားတဲ့ (လမ်းညွှန်ဆိုင်းဘုတ် မရှိတဲ့) လမ်းအသစ်ကြီးကို ကြည့်ပြီး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဒီနေရာက သေချာပါတယ်! ဒီလမ်းအသစ်ကြီးက ဘယ်တုန်းက ပေါ်လာတာလဲ? ဒါပေမဲ့ တခြားလမ်းလည်း မရှိတော့ဘူးလေ။ ပတ်သွားရင် တောထဲမှာ လမ်းပျောက်သွားနိုင်တယ်။ ထားလိုက်တော့... ဒီလမ်းအတိုင်းပဲ မောင်းကြည့်လိုက်မယ်။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယန်ကျင်းလီ အနည်းငယ် နောင်တရနေမိသည်။ အဲ့ဒီတုန်းက ဘာလို့များ စိတ်လိုက်မာပါနဲ့ ကိုယ်တိုင် ကားမောင်းပြီး ထွက်လာခဲ့မိတာလဲ မသိဘူး။</p> <p style="text-align:justify">ချင်းရှန်းရွာကို သွားရတဲ့လမ်းက ဘယ်လောက်တောင် ခက်ခဲလဲဆိုတာကို သူမ မေ့နေခဲ့တာပါ။</p> <p style="text-align:justify">အရင်တစ်ခေါက် အစီအစဉ်အဖွဲ့ လာတုန်းက ဂြိုဟ်တု တည်နေရာပြစနစ်တွေ၊ ကင်မရာတပ် ဒရုန်းတွေ အသုံးပြုပြီးမှ ချင်းရှန်းရွာကို ရှာတွေ့ခဲ့တာလေ။</p> <p style="text-align:justify">အခု သူမဆီမှာ အဲ့ဒီ စက်ကိရိယာတွေ ဘာမှမပါဘူး!</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ပြည့်စုံကောင်းမွန်တဲ့ လမ်းမကြီးနဲ့ ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းတွေကို ဖြတ်သန်းပြီး မိုင်ဆယ်ဂဏန်းလောက် မောင်းလာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူမရဲ့ ရင်ထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မှုတွေက ပိုများလာပါတယ်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ငါ ချင်းရှန်းရွာကနေ ထွက်သွားတာ သိပ်မှ မကြာသေးတာ။ ဒီနေရာမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းတွေ ပေါ်လာရတာလဲ? ငါ သွားနေတဲ့လမ်းက တကယ်ရော မှန်ရဲ့လား?"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save