Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၈၆</h2> <h2 style="text-align: center;">ရှောင်ကျင်းလီ၏ ဇဝေဇဝါဖြစ်မှု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယန်ကျင်းလီသည် ချင်းရှန်းရွာသို့ သွားသော လမ်းအသစ်ပေါ်တွင် ကားမောင်းရင်း စိတ်တွေ ရှုပ်ထွေးနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လအနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ ဒီပတ်ဝန်းကျင်က မြေပြင်အနေအထားတွေက လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဒီလမ်းကြီးက ရုတ်တရက် ပေါ်လာတာလေ။ တောင်ကုန်းတွေပေါ်က သစ်ပင် အနေအထားတွေကတော့ သူမ မှတ်မိနေတဲ့ ပုံစံတွေနဲ့ အတူတူပါပဲ၊ မမှားနိုင်ပါဘူး။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒါပေမဲ့...</p> <p style="text-align:justify">ဒီလမ်းကြီးပေါ်မှာ ကားဆိုလို့ သူမ ကားတစ်စီးတည်းပဲ ရှိနေတာက ရင်ထဲမှာ ကြောက်စိတ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေပါတယ်။</p> <p style="text-align:justify">အထူးသဖြင့် ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းထဲ မဝင်ခင် အမှောင်တိကျနေပြီး ဝင်လိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်း လင်းထိန်သွားတဲ့ မီးတွေကြောင့် သူမ ပိုပြီး လန့်သွားရတယ်။</p> <p style="text-align:justify">ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှာ ငှက်အော်သံလေးတွေသာ မကြားရရင် သူမ လှည့်ပြန်သွားလောက်ပြီ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ရှေ့နည်းနည်း ဆက်သွားကြည့်မယ်။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကားအရှိန်က အလိုလို မြန်လာသည်။ သူမ၏ခေါင်းထဲတွင် လင်းယန်ကို တွေ့ချင်နေသည့် စိတ်က အပြည့်နေရာယူထားသည်။ နေ့စဉ်ရက်ဆက် လွမ်းဆွတ်နေရသော ထိုမျက်နှာလေးကို တွေးမိတော့ ကြောက်စိတ်တွေ အကုန်ပျောက်သွားရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မိုင် ၃၀ လောက်ကို မိနစ် ၂၀ ကျော်လေးနဲ့ ရောက်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">လမ်းအခြေအနေက အရမ်းကောင်းလွန်းတော့ ယန်ကျင်းလီလည်း နောက်ဆုံးမှာ သူမနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ တောင်ကြားရွာလေးကို မြင်လိုက်ရပါပြီ။</p> <p style="text-align:justify">ရိုးရှင်းတဲ့ ရှေးဟောင်းပုံစံလေး၊ ကြက်တွန်သံ၊ ခွေးဟောင်သံတွေနဲ့ အရင်လိုပဲ အေးချမ်းနေတုန်းပါပဲ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဒီလောက် မြန်မြန် လမ်းပေါက်သွားတာလား? ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းတွေတောင် ဖောက်ထားသေးတယ်၊ တကယ် ဇိမ်ကျတာပဲ။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမ ချင်းရှန်းရွာကနေ ထွက်သွားတုန်းက ဒီလမ်းဖောက်ဖို့အတွက် သူမကိုယ်တိုင် အလှူငွေကောက်ခံပေးဖို့ တွေးခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီလမ်းဖောက်ဖို့ ဘယ်လောက်ခက်ခဲမလဲဆိုတာကို သူမ ပိုသိတာပေါ့။ သူမ တွေးထားတာက နှစ်အနည်းငယ်လောက် အလှူငွေကောက်ခံပြီးမှ ဖောက်နိုင်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာပါ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒါပေမဲ့ မထင်မှတ်ဘဲ...</p> <p style="text-align:justify">လမ်းဖောက်တဲ့ အမြန်နှုန်းက သူမ ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုမြန်နေခဲ့တယ်။ ဒါက သူမကို ပိုပြီး ဝမ်းသာသွားစေပါတယ်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"နောက်ဆို သူ့ကို လာတွေ့ချင်ရင် ဒီလောက် ဒုက္ခများတော့မှာ မဟုတ်ဘူးပေါ့။"</p> <p style="text-align:justify">ဒီအတွေးလေးကြောင့် သူမ သီချင်းလေးတောင် ညည်းချင်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တောင်ခြေတွင် တည်ဆောက်နေသော အဆောက်အအုံကြီးကိုလည်း သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤနေရာက လမ်းမကြီးနှင့် ကပ်နေသဖြင့် တောင်ခါးပန်းတွင်ရှိသော ချင်းရှန်းရွာထက် သွားလာရ ပိုလွယ်ကူသည်။ မြေပြင်အနေအထားကလည်း ပို၍ ညီညာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချင်းရှန်းရွာကို တောင်ခါးပန်းတွင် တည်ဆောက်ထားခြင်းမှာ ရှေးခေတ်က တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ၏ အန္တရာယ်မှ ကာကွယ်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းက ရွာတိုးချဲ့ရေးနှင့် ဖွံ့ဖြိုးရေးကို ကန့်သတ်ထားသလို ဖြစ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">တောင်ခြေရှိ အဆောက်အအုံကြီးကတော့ ထိုပြဿနာမျိုး မရှိတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">သံကူကွန်ကရစ်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ဤကျောင်းခွဲကြီးတွင် နောင်တစ်ချိန် ကျောင်းသားများစွာ ရောက်လာမည်ဖြစ်ရာ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ လာရောက်ရန် ဝံ့မည်မဟုတ်ပေ။ စိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ်က စိုးရိမ်ရမည်မှာ... ကျောင်းသားများက တောသားစားချင်၍ တောထဲသို့ သွားရောက် အမဲလိုက်ကြမည်ကိုသာ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့် ဤကျောင်းခွဲကို အစကတည်းက တံခါးပိတ်ပုံစံမျိုးဖြင့် ဒီဇိုင်းဆွဲထားခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယန်ကျင်းလီသည် သတင်းများတွင် တွေ့ခဲ့ရသည်များကို ပြန်လည်တွေးတောရင်း ဤနေရာသည် ကျန်းနန်စိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ်၏ ဓာတ်ခွဲခန်းဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ပြီးတော့ လင်းယန်၏ အဆင့်အတန်းကလည်း တောရွာက လယ်သမားလေး မဟုတ်တော့ပေ။ "အငယ်ဆုံး တက္ကသိုလ် ပါမောက္ခ" ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကြီးက ရှိနေပြီလေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ခနလောက် မတွေ့ရုံနဲ့တင် လုံးဝကို ပြောင်းလဲသွားပြီပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကိုတွေ့ရင် ငါ ဘာစကားပြောရမလဲ?"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒီအကြောင်းတွေးမိတော့ ယန်ကျင်းလီ အကြောင်းမဲ့ ရင်ခုန်လာသည်။ မလာခင်ကတော့ သူ့ကို တွေ့တွေ့ချင်း "ရှင့်ကို လွမ်းနေတာ" လို့ တိုက်ရိုက် ပြောချလိုက်မယ်လို့ တွေးထားတာပါ။ အဲ့ဒီအခါကျရင် သူ့မျက်နှာ ဘယ်လိုဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ ကြည့်ချင်လို့လေ။</p> <p style="text-align:justify">ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်း နီးကပ်လာလေလေ၊ သူမ ပိုပြီး ရင်ခုန်လာလေလေပါပဲ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကားကို လမ်းဘေးတွင် ရပ်ကာ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာအောင် ငြိမ်သက်နေပြီးမှ ချင်းရှန်းရွာဘက်သို့ ဆက်မောင်းလာခဲ့သည်။ ထပ်ပြီး အကြာကြီး ရပ်နေရင် အလုပ်သမားတွေက သူမကို မှတ်မိသွားလိမ့်မည်လေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တကယ်တော့...</p> <p style="text-align:justify">သူမကို မှတ်မိသွားကြပါပြီ!</p> <p style="text-align:justify">ဒါပေမဲ့ ဒီအလုပ်သမားတွေက အံ့မဩကြတော့ပါဘူး။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဒီရက်ပိုင်း နာမည်ကြီးနေတဲ့ ရှောင်ကျင်းလီလေ။ ပါမောက္ခရှောင်လင်းရဲ့ ကိစ္စကြောင့် အစီအစဉ်က တမင်တကာ တွဲပေးလိုက်တာ၊ သူမ ပိုပြီး နာမည်ကြီးသွားတာပဲ။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"သူမ ပါမောက္ခလင်းဆီ လာတာ... တမင် သတင်းထွက်အောင် လုပ်တာ မဟုတ်ဘဲ၊ တကယ် ကြိုက်နေလို့များလား?"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဘယ်သူသိမှာလဲ? ပါမောက္ခလင်းရဲ့ အခု အဆင့်အတန်းနဲ့ဆိုရင် သူမနဲ့က သိပ်မလိုက်တော့ဘူးနော်။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အစကတော့ ငါ့မိန်းမက ပြောသေးတယ်၊ ပါမောက္ခရှောင်လင်းသာ ရှောင်ကျင်းလီကို ရလိုက်ရင် တစ်သက်လုံး ပူစရာ မလိုတော့ဘူးတဲ့။ အခုကြည့်ရတာတော့... ရှောင်ကျင်းလီသာ ပါမောက္ခလင်းကို ရရင် အဲ့ဒါ သူမဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး ကံကောင်းမှုပဲ။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ငါ အသက် ၅၀ ကျော်နေပြီဆိုပေမဲ့ ပါမောက္ခရှောင်လင်းကိုတော့ တကယ် လေးစားတယ်။ သူ့ရဲ့ စူပါမုန်ညင်းစေ့တွေသာ တကယ် စိုက်လို့ရပြီဆိုရင် ငါလည်း အိမ်ပြန်ပြီး လယ်စိုက်တာကမှ အပြင်မှာ အလုပ်လုပ်ရတာထက် ပိုကောင်းဦးမယ်။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဆီတွေ များလာရင် ဈေးကျသွားမှာ မကြောက်ဘူးလား?"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဒီလောက် ဆီတွေ ထွက်လာရင် ပြည်ပကနေ ပဲပိစပ် တင်သွင်းစရာ လိုသေးလို့လား? ပါမောက္ခလင်းကတော့ တကယ့် နိုင်ငံဂုဏ်ဆောင်ပဲကွ။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အလုပ်သမားတွေက လင်းယန်အကြောင်း ပြောနေကြရင်း သူတို့မျက်နှာပေါ်မှာ ကြည်ညိုလေးစားမှုတွေ အပြည့်ဖြစ်နေပါတယ်။ လင်းယန်အကြောင်း ပိုသိလာလေ၊ သူ့အပေါ် ပိုပြီး ယုံကြည်လေးစားလာလေပါပဲ။</p> <p style="text-align:justify">လူတိုင်း လူငယ်ဘဝမှာ အောင်မြင်ချင်တဲ့ အိပ်မက်တွေ ရှိခဲ့ကြတာပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ မအောင်မြင်တဲ့သူတွေက များပြီး၊ အောင်မြင်သွားတဲ့ အချိန်မှာလည်း အသက်ကြီးနေကြပြီ။</p> <p style="text-align:justify">ဒါပေမဲ့ လင်းယန်ကတော့ ဒီလို လူငယ်ဘဝမှာတင် လူတိုင်း အားကျရတဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းတွေကို ရရှိနေပြီလေ။</p> <p style="text-align:justify">လေးစားမှုကလွဲရင် သူတို့ ရင်ထဲမှာ ဘာမနာလိုစိတ်မှ မရှိကြပါဘူး။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"မြန်မြန် အလုပ်လုပ်ကြ! ပါမောက္ခလင်းက ဒီလောက် အဆင့်အတန်း မြင့်နေတာတောင် နေ့တိုင်း လယ်ထဲဆင်းပြီး အလုပ်လုပ်နေတုန်းပဲ!"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"သူများတွေက ပိုက်ဆံရှိတာ၊ ဂုဏ်ရှိတာကို မကြောက်ဘူး။ အဲ့ဒီလို ပြည့်စုံနေတာတောင် မင်းထက် ပိုကြိုးစားနေတာကိုပဲ ကြောက်ရတာ!"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"လုပ်ကြ၊ အလုပ်လုပ်ကြ။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အလုပ်သမားတွေ ခေါင်းယမ်းလိုက်ကြပါတယ်။</p> <p style="text-align:justify">တကယ်တော့ ကူးစက်ရောဂါကြောင့် သူတို့မှာ ပိုက်ဆံရှာစရာ လမ်းစ သိပ်မရှိတော့ပါဘူး။ လင်းယန်သာ မရှိရင် အခုချိန် အိမ်မှာ ထိုင်နေရလောက်ပြီ။</p> <p style="text-align:justify">ဒီတောင်ပေါ်မှာ အလုပ်လုပ်ရတာ ပိုက်ဆံလည်း ရတယ်၊ ရှုခင်းလည်း လှတယ်၊ လေအေးအေးလေးနဲ့ နေလို့လည်း ကောင်းတယ်။ တစ်ခုတည်းသော နှမြောစရာက... နောက်ထပ် လဝက်လောက်ဆိုရင် သူတို့အလုပ်တွေ ပြီးတော့မှာမို့ ဒီအေးချမ်းတဲ့ တောင်ပေါ်မှာ ဆက်နေလို့ မရတော့တာပါပဲ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျင်းလီသည် ချင်းရှန်းရွာနှင့် နီးကပ်လာလေ၊ သူမ၏မျက်နှာပေါ်မှ တင်းမာမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားလေ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒီရွာလေးက လူကို ကာကွယ်မှုတွေ အကုန်လုံး ချထားပြီး အေးချမ်းသွားစေတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ရှိတယ်။ ဒီခံစားချက်လေးပဲ။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယန်ကျင်းလီ ကားထိုင်ခုံကို မှီလိုက်ပြီး လေကို ရှူရှိုက်လိုက်တာတောင် အရမ်းကို လန်းဆန်းသွားသလို ခံစားရသည်။ လင်းယန်က သူမကို မြင်လျှင် ဘယ်လိုနေမလဲ ဆိုတာကိုလည်း သူမ စိတ်ကူးယဉ်နေမိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒါပေမဲ့ ပြင်ဆင်ပြီးစီးနေပြီဖြစ်တဲ့ ကြီးမားခမ်းနားတဲ့ အိမ်ဝင်းကြီးထဲကို ဝင်သွားတဲ့ အချိန်မှာတော့... အရာရာက လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီဆိုတာကို သူမ ခံစားလိုက်ရတယ်။</p> <p style="text-align:justify">ဒီနေရာက အရင်ကလို ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေတာမျိုး မဟုတ်တော့ဘူး။ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်မနေတော့ဘဲ လူနေမှုဘဝ အငွေ့အသက်တွေ အပြည့်အဝ ရှိနေပြီလေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ပြောင်းလဲသွားတာ တကယ်ကို ကြီးမားလွန်းတယ်။"</p> <p style="text-align:justify">ရွာထဲက လူကြီးတွေနဲ့ အတည်မပြုရသေးရင် ဒါက လင်းယန်အိမ်မှန်းတောင် သူမ ယုံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လူကြီးတွေက သူမကို 'ကောင်လေးလင်းရဲ့ မိန်းမ' လို့ ခေါ်နေတုန်းပဲမို့ သူမ ရှက်လည်း ရှက်၊ ရင်လည်း ခုန်နေမိတယ်။</p> <p style="text-align:justify">ဒါပေမဲ့...</p> <p style="text-align:justify">လူကြီးတွေက 'မယားကြီး' လို့ ခေါ်နေတာက ဘာသဘောလဲ?</p> <p style="text-align:justify">လင်းယန်မှာ နောက်ထပ် မိန်းမငယ်လေး ရနေပြီလား?</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တကယ်တော့ ချင်းရှန်းရွာက ဘိုးဘွားတွေက ရွာကြီး ဒီအတိုင်း ပျက်သုဉ်းသွားပြီး မျိုးဆက်ပြတ်သွားမှာကို လုံးဝ မလိုလားကြပါဘူး။ သူတို့ သေသွားရင် သင်္ချိုင်းလာရှင်းပေးမယ့်သူတောင် မရှိမှာကို စိုးရိမ်ကြတာပါ။</p> <p style="text-align:justify">လင်းယန်သာ ကလေးတွေ အများကြီး မွေးနိုင်မယ်ဆိုရင် သူတို့ ပိုတောင် ပျော်သေးတယ်။ ဒီလူကြီးတွေအတွက်တော့ ရွာထဲကို မိန်းကလေးတွေ များများရောက်လာလေ၊ ပိုကောင်းလေပါပဲ!</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒါပေမဲ့ ယန်ကျင်းလီက စူးရို့ရို့ကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာတော့ တော်တော်လေး အံ့ဩသွားရသည်။ သူမ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့တာက စူးရို့ရို့ တစ်ယောက် လင်းယန်အိမ်မှာ ဆက်နေနေသေးတာပဲ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"နင့်ခြေထောက်ကဒဏ်ရာ အခုထိ မကျက်သေးဘူးလား?"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စူးရို့ရို့လည်း သူမကို မြင်တော့ အံ့ဩသွားပြီး -</p> <p style="text-align:justify">"အာ... ငါက လမ်းပျောက်တတ်တယ်လေ၊ အပြင်ထွက်ရင် မျက်စိလည်သွားမှာစိုးလို့။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယန်ကျင်းလီ ဘာပြောရမှန်းကို မသိတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">လမ်းပျောက်တတ်တယ်?</p> <p style="text-align:justify">ချင်းရှန်းရွာ တစ်ရွာလုံးမှာမှ ဒီလမ်းတစ်ကြောင်းတည်း ရှိတာလေ။ ဘယ်လိုလုပ် လမ်းပျောက်မှာလဲ?</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ စူးရို့ရို့ကို အားကျတဲ့စိတ်တွေ အပြည့်ဖြစ်နေလေသည်။ အဲ့ဒီတုန်းက ကျန်ခဲ့တဲ့သူက ငါသာဖြစ်ခဲ့ရင် ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်မလဲလို့တောင် တွေးမိတဲ့အထိပါပဲ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save