စကားဝိုင်း ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်နှင့်အမျှ လင်းယန်လည်း တဖြည်းဖြည်း သဘောပေါက်လာသည်။
လေယာဉ်ဆီနှင့် သာမန်ဓာတ်ဆီတို့၏ ကွာခြားချက်မှာ ဈေးနှုန်းကြီးမြင့်မှု တစ်ခုတည်း မဟုတ်ပေ။
၎င်းသည် နိုင်ငံတော် မဟာဗျူဟာနှင့်ပါ သက်ဆိုင်နေသည်။
ပုံမှန်အားဖြင့် မတူညီသော ဂျက်အင်ဂျင်များအတွက် သီးသန့် လေယာဉ်ဆီ အမျိုးအစားများကို သီးခြား ထုတ်လုပ်ရလေ့ရှိသည်။ နည်းပညာ အဆင့်အမြင့်ဆုံးဖြစ်သည့် အမေရိကန်သည်လည်း ဤသို့ပင် လုပ်ဆောင်လေ့ရှိသည်။
ပြည်တွင်းတွင်လည်း ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ချင်သော်လည်း... လေယာဉ်အင်ဂျင်နည်းပညာမှာ အကောင်းဆုံးအဆင့်သို့ မရောက်သေးပေ။
တိုက်လေယာဉ် ဒီဇိုင်းပိုင်းတွင် ကမ္ဘာ့အဆင့်မီဖြစ်နေသော်လည်း၊ တိုက်လေယာဉ်၏ နှလုံးသားဖြစ်သော အင်ဂျင်ပြဿနာကိုမူ အပြည့်အဝ မဖြေရှင်းနိုင်သေးပါ။
အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ ပြည်တွင်းက နောက်ကျမှ စတင်ခဲ့ရခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် လင်းယန်ရော၊ လောင်ဝမ်ပါ ယုံကြည်ထားသည်မှာ... နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်ကြာလျှင် ကမ္ဘာ့အဆင့်မီ အကောင်းဆုံး အင်ဂျင်များ ထွက်ပေါ်လာမည်ဆိုသည်ကိုပင် ဖြစ်သည်။ ဘယ်လောက်ကြာကြာ စောင့်ရမလဲဆိုတာကတော့ မသိနိုင်သေးပေ။
လောင်ဝမ်က ပြောရင်းဆိုရင်း လင်းယန်ကို အားကျသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
"ကောင်လေး... မင်းစိုက်တုန်းကတော့ မင်းရဲ့ မြေပဲတွေမှာ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ အသုံးဝင်မှုတွေ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး မဟုတ်လား။"
လင်းယန် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
"တကယ် မထင်ထားခဲ့ဘူး။"
သာမန်လူတွေ နေ့တိုင်း စားနေတဲ့ အရာတစ်ခုက... ဒီလောက် အဆင့်မြင့်တဲ့ လေယာဉ်အင်ဂျင်ကြီးတွေနဲ့ ပတ်သက်သွားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ။
ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေကျရင် သိပ္ပံပညာဆိုတာ အဲ့ဒီလိုပါပဲ။
အရမ်းကို အဆင့်မြင့်တယ်လို့ ထင်ရတဲ့ အရာတွေရဲ့ ကုန်ကြမ်းတွေက တကယ်တော့ အရမ်းကို ရိုးရှင်းနေတတ်တယ်။ ဥပမာ - အဆင့်အမြင့်ဆုံး ကွန်ပျူတာ CPU တွေကို စီလီကွန်/သဲကနေ ထုတ်လုပ်ထားတယ် မဟုတ်လား?
"အဲ့ဒီ မြေပဲတွေကို မစားနဲ့တော့။ စစ်တပ်ဘက်ကနေ မင်းနဲ့ လာဆွေးနွေးမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေလိုက်။”
"အာ... စားဖို့ နည်းနည်းပါးပါးတော့ ချန်ထားပါဦးမယ်။"
"ဟားဟား... မင်းပြောတာ မှန်တယ်။ ဒီညတော့ မြေပဲလှော်လေးနဲ့ အရက် သောက်ကြတာပေါ့ကွာ!"
လောင်ဝမ်က အလွန် ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ မည်သူ့အတွက်မဆို အလွန်ကောင်းမွန်သော သတင်းတစ်ရပ်ဖြစ်သည်။
"ငါထင်တာတော့... ဒီမြေပဲ မျိုးစေ့တွေကို တို့ ကျန်းနန်စိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ်ကိုပဲ ပေးစိုက်ခိုင်းလိမ့်မယ်။ မျိုးစေ့တွေကို အပြင်ကို အလွယ်တကူ ပေါက်ကြားခံမှာ မဟုတ်ဘူး။"
လောင်ဝမ်က ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ဒီမြေပဲဆီက လေယာဉ်တွေအတွက် ပိုက်ဆံအများကြီး သက်သာစေတာကိုး။ အဲ့ဒါကြောင့် ဒီမြေပဲ စိုက်ရတာကလည်း အကျိုးအမြတ် အများကြီး ရှိလာမှာပါ။ ဘယ်လောက်ပဲ ဈေးကြီးပေးရပါစေ၊ လေယာဉ်ဆီ အစစ်လောက်တော့ ဈေးကြီးမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ဒါက ကျန်းနန်စိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ် တစ်ခုလုံးအတွက် သတင်းကောင်းပါပဲ။
ပိုအရေးကြီးတာက...
လင်းယန် စိုက်ပျိုးလိုက်တဲ့ အရာတွေကြောင့် ကျန်းနန်စိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ်ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကလည်း အများကြီး တက်လာခဲ့တယ်။ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်လျှောက်ထားတဲ့ ကျောင်းသားတွေတောင် အများကြီး ပိုများလာပြီး ဝင်ခွင့်အမှတ်ကလည်း အများကြီး မြင့်တက်သွားခဲ့တယ်လေ။
"ကောင်လေး... နောက်နောင် ဘာပြဿနာပဲရှိရှိ၊ ကျောင်းကိုသာ လှမ်းပြောလိုက်။ ပိုက်ဆံ လိုလို၊ လူ လိုလို ကျောင်းကနေ အကုန် ကူညီဖြေရှင်းပေးမယ်။"
လောင်ဝမ်က အလွန် ကျေနပ်နေသော မျက်နှာဖြင့် ပြောသည်။
"အခုခေတ်မှာ ဘယ်သူက လယ်စိုက်ချင်ကြတော့မှာလဲ။ ငါတို့စိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ်ကလည်း ရပ်တည်ရတာ မလွယ်ပါဘူး။ လာတက်ချင်တဲ့ ကျောင်းသားက သိပ်မရှိဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုက ဒီလောက်ကြီးလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ငါတို့ကျောင်းတင် မကဘူး၊ တခြား စိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ်တွေမှာတောင် စိုက်ပျိုးရေးမေဂျာကို လာတက်ချင်တဲ့ ကျောင်းသားတွေ အများကြီး တိုးလာတယ်။ ဒါက 'စံပြပုဂ္ဂိုလ်' ရဲ့ စွမ်းအားပဲ။"
လင်းယန် နားထောင်ရင်း မျက်နှာပူလာသည်။ သူက စနစ်ကို အားကိုးပြီး လုပ်နေရုံပါပဲ။ အစကတော့ ပိုက်ဆံနည်းနည်းရှာပြီး ကမ္ဘာ့အချမ်းသာဆုံး ဖြစ်လာဖို့လောက်ပဲ တွေးခဲ့တာလေ။ ဘယ်သူထင်မှာလဲ... မတော်တဆနဲ့ သူ့နာမည်က ဒီလောက်အထိ ကြီးသွားလိမ့်မယ်လို့။
အခုဆိုရင်... သူက အသက် ၂၀ ကျော်လေးပဲ ရှိသေးပေမဲ့ 'နိုင်ငံ့ဂုဏ်ဆောင် ပညာရှင်' ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကြီးနဲ့ လုံးဝကို ထိုက်တန်နေပါပြီ။
တကယ်တော့ ဒီနိုင်ငံမှာ လူငယ်ပါရမီရှင်တွေဆိုတာ ဘယ်တုန်းကမှ မရှားပါဘူး။ ဉာဏ်ကြီးရှင် လူငယ်လေးတွေအကြောင်း သတင်းတွေ ခဏခဏ ကြားရတတ်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီလူတွေနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ လင်းယန်က တော်တော်လေး နှိမ့်ချနေထိုင်တဲ့သူလို့ ပြောလို့ရတယ်။
ဥပမာ - ဂရပ်ဖင်းနည်းပညာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တဲ့ လူငယ်လေးဆိုရင် အနာဂတ် ခေတ်တစ်ခေတ်လုံးကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်မယ့် သူလေ။ အဲ့ဒီလူနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ လင်းယန် စိုက်ပျိုးလိုက်တဲ့ အရာတွေက သိပ်မပြောပလောက်ပါဘူး။
ကွာခြားချက်ကတော့... လင်းယန်ရဲ့ လယ်ထွက်ကုန်တွေက သဘာဝအတိုင်း အန္တရာယ်ကင်းပြီး တကယ့်ကို လက်တွေ့ ဝင်ငွေတိုးစေတဲ့ အရာတွေ ဖြစ်နေတာပါပဲ။ လူ့အဖွဲ့အစည်း တစ်ခုလုံးအတွက်လည်း ထူးခြားတဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေ ရှိနေတယ်။
ဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပါပြီ။
ပိုက်ဆံကိစ္စ ဆိုရင်တော့...
များလေ ကောင်းလေပေါ့။ ဘယ်သူကများ ကိုယ့်ပိုက်ဆံ ကိုယ်များတာကို မုန်းမှာလဲ?
လင်းယန်ကလည်း သာမန်လူ တစ်ယောက်ပါပဲ။ လယ်ထဲက ကိစ္စတွေကိုတော့ နောက်ဆုံးကျရင် ရှင်းမယ့်သူ ရှိလာမှာပါ။ လောလောဆယ် လင်းယန်က အစီအစဉ်ဆွဲရုံကလွဲရင် တခြား ဘာမှလုပ်စရာ မလိုပါဘူး။ ကျောင်းသားတွေရဲ့ တက်ကြွမှုကလည်း အလွန်မြင့်မားနေသည် မဟုတ်လား။
ထိုအချိန်တွင် လမ်း၌ ကတုံးချန်တို့ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လောင်ဝမ် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။
"ဒီလူမိုက်လေးတွေက မင်းစကားကို ဒီလောက် နားထောင်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ လမ်းမှားရောက်နေတဲ့ လူတွေကို ပြုပြင်ပေးတဲ့နေရာမှာ မင်းက တကယ် တော်တာပဲ။"
လင်းယန် ရယ်လိုက်သည်။
"သူတို့က လယ်စိုက်ရတာကို ဝါသနာပါလို့ ဖြစ်မှာပါ။"
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသော ကတုံးချန်တို့မှာ မျက်စောင်းထိုးချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။
လယ်စိုက်ရတာ ဝါသနာပါတယ်? ဘာတွေ လာနောက်နေတာလဲ!
နည်းနည်း ကြောက်လို့ပေါ့!
နောက်ပြီး... ဒီမှာ အလုပ်လုပ်ရတာ တစ်လကို ယွမ် ၅,၀၀၀ တောင် ရတယ်လေ! လစာက တော်တော်များတယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်။ ဒါ့အပြင် လင်းယန်နဲ့ အတူရှိနေရတာ သူတို့အတွက် အနာဂတ်လမ်းကြောင်း ပိုကောင်းမယ်လို့ ခံစားနေရလို့ပါ။
သူတို့ လိမ္မာနေတာကို ကြည့်ပြီး လောင်ဝမ် ပို၍ပင် ကျေနပ်သွားသည်။
"ကျောင်းမှာလည်း ခေါင်းမာတဲ့ ကျောင်းသားတချို့ရှိတယ်။ နောက်ရက်ကျရင် မင်းဆီ ပို့ပေးလိုက်မယ်။"
လင်းယန် ပြုံးလိုက်သည်။
လာတဲ့ ကျောင်းသားတွေထဲမှာလည်း ပျင်းရိတဲ့သူတွေ၊ အချောင်ခိုချင်တဲ့သူတွေ ပါတာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဝန်ခံရရင်တော့ ကတုံးချန်တို့ တစ်သိုက်က အဲ့ဒီကျောင်းသားတွေကို ဆုံးမတဲ့နေရာမှာ တကယ် အသုံးဝင်ပါတယ်။
လယ်စိုက်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့... ပျင်းနေလို့ လုံးဝ မရပါဘူး။
ချွင်းချက်အနေနဲ့... လင်းယန်လိုမျိုး ပိုက်ဆံ အများကြီးရှိနေရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ စိုက်ပျိုးရေးလောကမှာ လင်းယန်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုက ထိပ်တန်းအဆင့်မှာရှိနေတာ သေချာပါတယ်။ ဒီလောကမှာ တကယ် ချမ်းသာတဲ့သူဆိုတာ အရမ်းရှားတာကိုး။
ရွာထိပ်သို့ ရောက်သောအခါ၊ ရွာလူကြီး ရန်လောင်တစ်ယောက် ရွာထိပ်မှာ ရပ်စောင့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လင်းယန် အံ့ဩသွားသည်။
"ရွာလူကြီး... ခြေထောက်က သိပ်မကောင်းဘဲနဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက်ဝေးဝေး ထွက်လာရတာလဲ?"
ရွာလူကြီးအိမ်က တောင်ခါးပန်းမှာ ရှိပြီး၊ ရွာထိပ်က အောက်ဘက်မှာရှိတာဆိုတော့ လမ်းလျှောက်ရတာ မလွယ်ဘူးလေ။
"ဟား... အထက်က ဖုန်းဆက်လာတယ်။ ငါတို့ရွာကို ဆင်းရဲတွင်းကနေ ကယ်တင်ဖို့အတွက် ရွာအုပ်ချုပ်ရေးမှူးအသစ် တစ်ယောက် စေလွှတ်လိုက်တယ်တဲ့။"
လင်းယန် ကြောင်သွားသည်။
"ရွာလူကြီး... ကျွန်တော်တို့ရွာက ဆင်းရဲတဲ့ရွာမှ မဟုတ်တော့တာ။"
သူ အခု စိုက်ပျိုးနေတဲ့ လယ်ထွက်ကုန် ၄ မျိုးထဲမှာ ဘယ်ဟာကမှ ဈေးပေါတာ မရှိပါဘူး။ တစ်မျိုးတည်းနဲ့တင် သာမန်ရွာတစ်ရွာ တစ်သက်လုံး စားလို့ရနေပြီလေ။ ရောင်းရတဲ့ ဈေးထက်စာရင် လယ်စိုက်တာက ပိုပြီး ပိုက်ဆံရနေလို့သာပေါ့။ ဒါကြောင့်လည်း သူက ဈေးနှုန်းကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်တာပါ။ စနစ်က သတ်မှတ်ချက် မရှိရင်ပေါ့လေ။
ရွာလူကြီးကတော့ အလွန်တည်ကြည်နေသည်။
"လေးလေးနက်နက် ထားစမ်းပါ! သူက 'အစိုးရရုံး' ကနေ ဆင်းလာတဲ့သူကွ။ ငါတို့ရွာမှာ လူငယ်တွေ ပိုများလာအောင် လုပ်ပေးနိုင်မယ့်သူ။"
လင်းယန် နှုတ်ခမ်းလေး တွန့်သွားသည်။ ရွာလူကြီးက တကယ်ပဲ အသက်ကြီးပြီး နည်းနည်း မေ့လျော့နေပြီ ထင်တယ်။
ကျန်းနန်စိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ်က ကျောင်းသားတွေ အကုန်လုံး ဒီရွာကိုပဲ လာနေကြတာလေ။ လူငယ်တွေက မများသေးဘူးလား?
နောက်ပြီး...
'အစိုးရရုံး'?
ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးလား? အခုက ဘယ်ခေတ်ရောက်နေပြီလဲ? မင်မင်းဆက်လား? ချင်းမင်းဆက်လား?
ထားလိုက်ပါတော့... ဒီရွာက အပြင်လောကနဲ့ အဆက်အသွယ်ပြတ်နေတာ ကြာပြီဆိုတော့၊ အပြင်က အခေါ်အဝေါ်တွေကို သေချာနားမလည်တာလည်း မဆန်းပါဘူး။
ဒီရွာအုပ်ချုပ်ရေးမှူး အသစ်အတွက်တော့ လင်းယန် ဘာမှစိတ်မပူပါဘူး။
အေးအေးဆေးဆေးနေရင် ပြီးတာပဲလေ။ တကယ်လို့ ချင်းရှန်းရွာမှာ လာပြီး ပြဿနာရှာမယ်၊ ဟိုလုပ်ဒီလုပ် လာလုပ်မယ် ဆိုရင်တော့...
လင်းယန်ကလည်း အသီးအရွက်စားနေတဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး။ လောင်ဝမ် ဒါမှမဟုတ် အဘိုးစူးကို တစ်ခွန်းလောက် ပြောလိုက်တာနဲ့ အဲ့ဒီလူကို ချက်ချင်း ပြောင်းရွှေ့ပစ်လို့ရတယ်။ နောက်ဆုံး... အိမ်မှာ တံခါးစောင့်နေတဲ့ ချင်အဖေတောင်မှ ဒီကိစ္စကို အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းပေးနိုင်တယ်။
"ရောက်တော့မယ်ဆိုရင်လည်း စောင့်ကြတာပေါ့လေ။"
လင်းယန်က ချင်စုစုကို မြေပဲလှော် နည်းနည်း ယူလာခိုင်းပြီး ရွာထိပ်က သစ်ပင်အောက်မှာ အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်စောင့်နေလိုက်သည်။
သိပ်အကြာကြီး မစောင့်လိုက်ရပါဘူး။ အဝေးကနေ ဗော့စ်ဝက်ဂွန် ကားလေးတစ်စီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝင်လာတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဒါပေမဲ့ ကားထဲက လူကို သေချာမြင်လိုက်ရချိန်မှာတော့ လင်းယန် အံ့ဩသွားသည်။
လူဟောင်းကြီးပါလား!
***