Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၉၃</h2> <h2 style="text-align: center;">မိန်းမလှလေး ၄ ယောက် ဆုံစည်းခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အဘိုးကြီး နှစ်ယောက်၏ ဒေါသထွက်လွယ်သော စရိုက်များကို လင်းယန် အစောကြီးကတည်းက ရိပ်မိပြီးသားဖြစ်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် လူတွေ အများကြီး ကြည့်နေသည် မဟုတ်လား။ သူတို့ တကယ်ကြီး လက်ပါသွားအောင် လွှတ်ထား၍ မဖြစ်ပေ။ အချင်းချင်း သံယောဇဉ်တွေ ပျက်ပြားသွားနိုင်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မြေပဲကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍မူ ဧက ၂၀၀ ခန့် စိုက်ပေးရန်က ပြဿနာမရှိပေ။ ဤအထဲတွင် စူးရို့ရို့၏ မျက်နှာကို ထောက်ထားရသည့် အစိတ်အပိုင်းလည်း ပါဝင်သလို၊ နိုင်ငံတော်အတွက် အကျိုးပြုချင်သည့် စိတ်ဆန္ဒ အနည်းငယ်လည်း ပါဝင်နေသည်။ မည်သည့် တောင်သူလယ်သမားမဆို ဤအချက်ကို အလွန် ရှင်းလင်းစွာ နားလည်ထားကြသည်။ နိုင်ငံတော် အင်အားတောင့်တင်းမှသာလျှင်၊ ကိုယ်တိုင်လည်း အိမ်တွင် အေးအေးချမ်းချမ်း လယ်စိုက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ နိုင်ငံမငြိမ်မသက် ဖြစ်လာပါက လယ်သမား တော်တော်များများ စစ်မြေပြင်သို့ ရောက်သွားကြရမည်သာ။ အဲ့ဒီလိုဆိုရင် မိန်းမ၊ ကလေးတွေနဲ့ နွေးနွေးထွေးထွေးနေရတဲ့ ဘဝမျိုး ဘယ်ရှိတော့မလဲ?</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">'နှမြောစရာပဲ... ဒီတောင်ပေါ်ရွာလေးမှာတော့ အဲ့ဒီလောက် နွေးထွေးတဲ့ အိပ်ရာမျိုး မရှိသေးဘူးလေ' ဟု လင်းယန် တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အဘိုးစူး ပြောသည့် စစ်ဗိုလ်ရာထူးနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူ လုံးဝ လက်မခံရန်သာ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ မြေပဲလေး စိုက်ပေးရုံသက်သက်ပါပဲ။ နိုင်ငံတော်အတွက် ကြီးမားလှသည့် အကျိုးကျေးဇူး ကြီးကြီးမားမားတော့ မဟုတ်ပါဘူးလေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒါ့အပြင်...</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">'အဘိုးစူးက တပ်ခွဲ တစ်ခုလုံးကို ခေါ်လာမယ်ဆိုတော့... အဲ့ဒီလူတွေ အကုန်လုံးက ငါ့အတွက် အခမဲ့ အလုပ်သမားတွေ ဖြစ်သွားမှာပဲ။ လယ်စိုက်ဖို့ လူအင်အားကတော့ တကယ်ကို အများကြီး ဖြစ်သွားပြီ!' လင်းယန် စိတ်ထဲမှတွေးကာ ကျေနပ်နေမိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရွာကလေးအတွင်း ဤမျှ တိုတောင်းသော အချိန်လေးအတွင်းမှာပင် ဤမျှ ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု လင်းယန်ကိုယ်တိုင်တောင် မထင်ထားခဲ့ပေ။ 'မိုးနဲ့မြေ ပြောင်းပြန်လှန်သလို' ဆိုသည့် စကားလုံးဖြင့်ပင် တင်စား၍ ရနိုင်ပေသည်။ အပြင်လူများသာ အများဆုံး ရောက်လာကြသည် ဆိုသော်လည်း၊ ရွာကလေးမှာ အရင်ကထက် အများကြီး ပိုပြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။ ရွာထဲရှိ အဘိုးအဘွားများ၏ မျက်နှာများတွင်လည်း အပြုံးပန်းများ ဝေဆာနေကြသည်။ ရောက်လာသော လူငယ်များစွာကို သူတို့ မသိကြသော်လည်း၊ ဤတက်ကြွလန်းဆန်းနေသော လူငယ်လေးများ၏အငွေ့အသက်က သူတို့၏ စိတ်ခံစားချက်များကိုပါ ကူးစက်လွှမ်းမိုးစေခဲ့သည်။ မသိမသာဖြင့် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေးများ ပိုမို တောက်ပလာသလို ခံစားရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အဘိုးကြီး နှစ်ယောက်ကို ဆွဲခွာပြီးနောက် စကားအနည်းငယ် ဝင်ဖျန်ဖြေပေးလိုက်သည်။ ရှုချင်မှာမူ မျက်နှာတွင် ဇဝေဇဝါ အမူအရာများ အပြည့်ဖြင့် လင်းယန်ကိုသာ မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ဤမျှ တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း လင်းယန်ထံတွင် ဤမျှ ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်နေလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ရှင့်ရဲ့ အဲ့ဒီ မြေပဲကိစ္စက တကယ်တမ်း ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ?" ဟု ရှုချင်က သိချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဒါကိုတော့ မမေးပါနဲ့။ နိုင်ငံတော် လျှို့ဝှက်ချက် ဟုတ်မဟုတ်တော့ ကျွန်တော် မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ လောလောဆယ်တော့ မပြောတာ အကောင်းဆုံးပဲ" ဟု လင်းယန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အင်း... ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်" ဟု ရှုချင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤသို့သော ကိစ္စမျိုးကို သူမ နားလည်ပါသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လင်းယန်အပေါ် သူမ၏အမြင်များ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ဘုံက နတ်သမီးလေးပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... လင်းယန်၏ အရှေ့တွင်တော့ တကယ့်ကို အမှိုက်စလေးတွေသာ ဖြစ်သွားရတော့သည်။ 'ဒုဗိုလ်' ရာထူးတဲ့လား! စစ်သား တော်တော်များများက တစ်သက်လုံး ကြိုးစားရင်တောင် အဲ့ဒီရာထူးကို ရဖို့ မလွယ်ဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ လင်းယန်ကတော့ ချက်ချင်းကြီး ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းပယ်ပစ်လိုက်တယ်။ ရာထူး နိမ့်လွန်းလို့လား? ဒါမှမဟုတ် ဒီကျေးလက်က အေးချမ်းတဲ့ ဘဝလေးကိုပဲ သဘောကျနေလို့လား? သံယောဇဉ် အနှောင်အဖွဲ့တွေ အများကြီး မထားချင်လို့များလား? ရှုချင်၏အမြင်တွင်မူ လင်းယန်၏ကိုယ်ပေါ်ရှိ ပဟေဠိများမှာ ပို၍ပင် များပြားလာခဲ့သည်။ အနားယူချိန်များတွင်ပင် လင်းယန်၏အကြောင်းကို တွေးတောနေမိသည်အထိ ဖြစ်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လင်းယန်က မြေပဲမျိုးစေ့များကို အဘိုးစူးထံ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပေးလိုက်ပြီး၊ လောင်ဝမ်ကိုလည်း ဓာတ်ခွဲစမ်းသပ်ရန် နောက်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ထည့်ပေးလိုက်မှသာ အဘိုးကြီး နှစ်ယောက်မှာ အခြေအနေ ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားကြသည်။ အဘိုးစူးကတော့ သေချာပေါက် အရေးကြီးသော ကိစ္စများအတွက် ယူသွားခြင်းဖြစ်ပြီး၊ လောင်ဝမ်ကတော့ ဓာတ်ခွဲစမ်းသပ်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။ လင်းယန် စိုက်ပျိုးထားသော အရာများ၏ အာနိသင်များမှာ အလွန်ထူးခြားလွန်းလှသဖြင့် အခြား ဘေးထွက် အသုံးဝင်မှုများ ရှိသေးသလားဆိုတာကို သူတို့ သုတေသနလုပ်ချင်နေကြသည်။ ဤအချက်ကို လင်းယန်ကိုယ်တိုင်ပင် အနည်းငယ် စပ်စုချင်စိတ် ဖြစ်နေမိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူ မသိလိုက်သည်မှာ... ရန်ကျင်းလီတစ်ယောက် အတွင်းအိမ်ဝင်းထဲမှနေ၍ ဤအရာအားလုံးကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည် ဆိုခြင်းပင်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">'သူနဲ့ ငါ့ကြားက ကွာဟချက်က ပိုပြီးတောင် ကြီးမားလာပြီလား မသိဘူး?' ဟု သူမ တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လင်းယန်က သူမနှင့် မတန်ပါဘူးဟု အရင်က လူတွေပြောခဲ့ကြသည်များကို ပြန်တွေးမိတိုင်း... ယခုအချိန်တွင်တော့ ဤကဲ့သို့ တွေးခဲ့ခြင်းများက မည်မျှ ရယ်စရာကောင်းကြောင်းကို သူမ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စူးရို့ရို့မှာမူ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲနေခဲ့သည်။ သူမ၏ အဘိုးဖြစ်သူက ဟို မြေပဲလေးတစ်ခုအတွက်နဲ့ သူမကိုပါ ချက်ချင်း ရောင်းစားပစ်လိုက်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ပေ! မနက်ဖြန် တန်းလက်ထပ်ရမယ်တဲ့လား! သူမ ဘာမှတောင် အဆင်သင့် မဖြစ်သေးဘူးလေ။ သေချာသည်မှာ... နိုင်ငံတော်အတွက်ဆိုလျှင် အသက်ပါပေးဝံ့သော အဘိုး၏ မျိုးချစ်စိတ်ဓာတ်ကို သူမ အပြည့်အဝ နားလည်နိုင်ပါသည်။ ၎င်းသည် အဘိုး တစ်သက်လုံး ကြိုးစားပမ်းစား တည်ဆောက်ခဲ့သော ယုံကြည်ချက်ပင် မဟုတ်လား။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သေချာသည်ကတော့... အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ လင်းယန်နှင့်သာ လက်ထပ်ရမည်ဆိုလျှင် သူမက ကျေကျေနပ်နပ်ကြီး လက်ခံနိုင်ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အခြား လူတစ်ယောက်သာ ဆိုလျှင်တော့ ဇာတ်လမ်းက တစ်မျိုးပြောင်းသွားလောက်ပြီ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"သူ အလုပ်တွေ ပြီးလောက်ပြီ၊ သွားတွေ့လိုက်ပါဦး" ဟု စူးရို့ရို့က ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမ၏အမြင်တွင်မူ ရန်ကျင်းလီနှင့် လင်းယန်တို့ကြား ဇာတ်လမ်းဖြစ်လာနိုင်ချေ သိပ်မရှိလှပေ။ သို့သော် သူငယ်ချင်းအဖြစ်တော့ ရှိနေနိုင်ပါသည်။ အကယ်၍ ညီမလေး ကျင်းလီသာ လင်းယန်နှင့် တကယ် တွဲချင်သည်ဆိုလျှင်... သူမ၏ သရုပ်ဆောင်ဘဝကို စွန့်လွှတ်ရမည်မှာ သေချာနေပြီဖြစ်သည်။ ဒီလို ကျေးလက်တောရွာမှာတော့ ရုပ်ရှင်တွေ၊ ဇာတ်လမ်းတွဲတွေ ရိုက်ဖို့ဆိုတာ မရှိနိုင်ဘူးလေ။ ဖျော်ဖြေရေး အစီအစဉ်တွေတောင် သိပ်မရှိတာ။ ဤကဲ့သို့ ငြိမ်းချမ်းတိတ်ဆိတ်သော ဘဝမျိုးကို လူနည်းစုလေးကသာ အသားကျနိုင်လိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စူးရို့ရို့ကိုယ်တိုင်ကတော့ ထိုလူနည်းစုထဲတွင် ပါဝင်သည်။ သေချာသည်မှာ... သူမက ဒီရွာထဲမှာဆိုရင် လမ်းမမှားတတ်ဘူးဆိုတဲ့ အချက်နဲ့လည်း နည်းနည်းတော့ သက်ဆိုင်နိုင်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ရန်ကျင်းလီ လင်းယန်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင်တော့ စူးရို့ရို့၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ်တော့ စိုးရိမ်သွားမိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">'သူ့ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုက... ဟို စည်ကားတဲ့ မြို့ကြီးတွေထက်တောင် အများကြီး ပိုကြီးမားနေတာပဲ' ဟု တွေးကာ စူးရို့ရို့ အနည်းငယ် ပူပန်လာမိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုစဉ် ရှောင်ဝူလေးက လင်းယန်ဆီသို့ ဖင်တုန်ခေါင်းတုန် ပြေးသွားပြီး၊ လင်းယန်၏ကိုယ်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ခုန်တက်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ကိုကို! မမကျင်းလီလည်း ရောက်နေတယ်!"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လင်းယန်က လင်းရှောင်ဝူလေး၏ ပါးလေးကို အသာဆွဲလိမ်လိုက်သည်။ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း နေထိုင်စားသောက်မှုများ ကောင်းမွန်လာသဖြင့် လင်းရှောင်ဝူလေးမှာ တော်တော်လေး ဝလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏မျက်နှာလေးမှာ အလုံးပုံစံသို့ ပြောင်းလဲလာမည့် အရိပ်အယောင်များပင် ရှိနေသည်။ မူလက ကလေးပါးဖောင်းဖောင်းလေးမှသည် ယခုတော့ ပေါက်စီလုံးလေးလို ဖြစ်နေပြီ။ ကိုယ်အလေးချိန်လည်း သိသိသာသာ တက်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဪ... ရောက်နေတာလား? ရောက်နေတာကို ဘာလို့ ကိုကို့ကို လာမပြောတာလဲ?"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ကိုကိုမှ ဖုန်းမကိုင်ထားတာ။ မမကျင်းလီရဲ့ဖုန်းတွေကို သမီးပဲ ကိုင်နေရတာလေ။"</p> <p style="text-align:justify">ရှောင်ဝူလေးက နှုတ်ခမ်းဆူကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လင်းယန် အနေရခက်စွာဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ ဖုန်းဆိုသည့်အရာက သူ လယ်စိုက်သည့် အမြန်နှုန်းကို လုံးဝ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည် မဟုတ်လား။ တကယ့်ကို အပိုဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးပါပဲ! အထူးသဖြင့် ယခုခေတ် ဖုန်းများက ကြီးသထက် ကြီးလာရာ၊ အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်ထားရသည်မှာ အလွန် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသလို၊ အလုပ်လုပ်နေချိန်တွင် မှန်ကွဲသွားရန်လည်း အလွန် လွယ်ကူသည်။ တောင်သူလယ်သမားများအတွက်တော့ တကယ်ကို အဆင်မပြေလှပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သေချာသည်မှာ... သာမန် လယ်သမားများတွင် သူတို့၏ဖုန်းများကို ဝယ်ယူရန် ပိုက်ဆံ အများကြီး မရှိနိုင်သည်ကို ဖုန်းကုမ္ပဏီများက စောစောကတည်းက သိထားပြီးသား ဖြစ်နိုင်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မကြာမီမှာပင် ရန်ကျင်းလီတစ်ယောက် သူ့အရှေ့သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ယခင်ကလို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တက်ကြွနေသည့် ပုံစံမျိုး မရှိတော့ဘဲ၊ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေသည့် အမူအရာမျိုး ဖြစ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"တော်တော်လေး ပိန်သွားတယ်နော်။ ငါ့ကို လွမ်းလို့လား?" ဟု လင်းယန်က နောက်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"သေလိုက်!"</p> <p style="text-align:justify">ရန်ကျင်းလီ ချက်ချင်းပင် ရှက်ရွံ့မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရယ်မောကာ ပြန်အော်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"နေ့တိုင်း ဇာတ်ကားတွေ ရိုက်နေရတာလေ။ ကောင်းကောင်း မစားရ၊ ကောင်းကောင်း မအိပ်ရနဲ့။ မပိန်ဘဲ နေပါ့မလား? ငါ ဒီကိုလာတာက နင့်ဆီက စားစရာတွေကို လာစားချင်လို့ သက်သက်ပဲ!" ဟု ရန်ကျင်းလီက စကားကို လွှဲကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒီနေရာက လေထုရဲ့ ရနံ့လေးကို သူမ အိပ်မက်ထဲမှာတောင် အကြိမ်ကြိမ်မက်ဖူးသည်။ ဒီနေရာက လူတွေကို ပြောဖို့ဆိုတာ ဝေးရောပေါ့? သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူတွေ အများကြီးရှိနေသဖြင့် သူမ၏ ခံစားချက် အစစ်အမှန်များကို ပေါ်လွင်အောင် မပြရဲချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမက လက်ရှိတွင် အလွန် နာမည်ကြီးနေသော သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်လား။ အဆင့်အတန်းချင်းက မတူတော့ဘူးလေ။ ဟို စိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ်က ကျောင်းသားတွေ သူမကို ကြည့်နေတဲ့ အကြည့်တွေထဲမှာ ဘယ်လောက်တောင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ ပါနေလဲဆိုတာ မမြင်ဘူးလား?</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် လင်းယန်၏ နာမည်ကြီးမှုကို ပြန်တွေးမိချိန်တွင်တော့ သူမ အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျသွားရသည်။ ဤမျှလောက် နာမည်ကြီးလာစေရန်အတွက် သူမ ဘယ်လောက်တောင် ပေးဆပ်ခဲ့ရသလဲဆိုတာကို သူမသာ အသိဆုံး ဖြစ်သည်။ သို့သော် လင်းယန် ရရှိထားသည့် အရာများက သူမထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို များပြားနေသည် မဟုတ်လား!</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း နင့်ကို လာရှာတဲ့ အမျိုးသမီး ပရိသတ်တွေ ဘာတွေ မရှိဘူးလား? နင့်အိမ်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် တိတ်ဆိတ်နေရတာလဲ?" ဟု ရန်ကျင်းလီက စပ်စုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လင်းယန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"လုံးဝ မရှိပါဘူး။ ငါ့အတွက်နဲ့ သီးသန့်ကြီး ဒီအထိလာကြမယ်လို့ မထင်ပါဘူး။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဘေးတွင် ရပ်နေသော စူးရို့ရို့နှင့် ချင်စုစုတို့မှာတော့ အနည်းငယ် လိပ်ပြာမလုံ ဖြစ်သွားကြသည်။ 'ဖရဲသီးကိုကို' ဆိုသည့် နာမည်က အင်တာနက်ပေါ်တွင် ထိုမျှလောက် နာမည်ကြီးနေတာ၊ လာရှာမည့်သူ မရှိဘဲ နေပါ့မလား? သို့သော် ရောက်လာသူ အားလုံးကို သူတို့နှစ်ယောက်က လှည့်စားပြီး မောင်းထုတ်ပစ်ခဲ့သည်ကိုတော့ လင်းယန် မသိခဲ့ချေ။ ချင်စုစု၏အခန်းကဏ္ဍက ပို၍ ကြီးမားသည်။ ချင်ဖခင်၏ ခရိုင်တွင်းရှိ အဆက်အသွယ်များကို အသုံးပြုကာ လာရှာသူများ အားလုံး ချင်းရှန်းရွာသို့ လာရာလမ်းကို လုံးဝ ရှာမတွေ့နိုင်အောင် လုပ်ပစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ရှောင်ဝူလေးကတော့ အလွန် ရိုးသားစွာဖြင့်-</p> <p style="text-align:justify">"ကိုကိုက နေ့တိုင်း လယ်ထဲမှာပဲ ရှိနေတာလေ။ တစ်ယောက်ယောက် လာရှာရင်တောင် ကိုကို သိမှာမှ မဟုတ်တာ" ဟု ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လင်းယန် အနေရခက်စွာဖြင့် ပြုံးလိုက်မိသည်။ လင်းရှောင်ဝူ ပြောသည်မှာ လုံးဝ မှန်နေသည်။ ထို့အပြင်... ထိုလူများ ရောက်လာပြီး သူ့ကို ဘာများ ကူညီပေးနိုင်မည်လဲ ဆိုတာကိုလည်း သူ နားမလည်နိုင်ပေ။ လယ်လာစိုက်ပေးနိုင်မည်မှ မဟုတ်တာ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရန်ကျင်းလီနှင့် ရှုချင်တို့ တစ်ရက်တည်း အတူတူရောက်လာခဲ့ကြသဖြင့်၊ လင်းအိမ်တော်၏ ညစာစားပွဲမှာ အလွန်စည်ကားသိုက်မြိုက်နေတော့သည်။ ဤသည်ကို သူတို့ လူငယ်များ၏ ပါတီပွဲလေး တစ်ခုဟုပင် ဆို၍ရပေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မိန်းမလှလေး လေးယောက်နှင့် ရှောင်ဝူလေးတို့ အတူတူ ထိုင်နေကြရာ... တစ်ယောက်တစ်မျိုးစီ အလှကိုယ်စီ ရှိနေကြသည်။ ညနေခင်း လေညင်းလေးများ တိုက်ခတ်နေမှုနှင့်အတူ တကယ့်ကို နတ်ပြည်လို နေ့ရက်များပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော်... သူတို့ ညစာပင် စား၍ မပြီးသေးခင်မှာပင်၊ ကောင်းကင်ယံမှ ဟယ်လီကော်ပတာများ၏ အင်ဂျင်သံကြီးများကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လင်းယန် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">'လာမယ်ဆိုရင်လည်း ဒီအတိုင်း လာတာ မဟုတ်ဘူး၊ အသံတွေက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကျယ်နေရတာလဲ? ဟယ်လီကော်ပတာ ဘယ်နှစ်စီးတောင် ရောက်လာတာလဲ မသိဘူး!'</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save