Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၉၄</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျုပ် တကယ်ပဲ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အရာရှိ မဟုတ်ပါဘူး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နေဝင်ဆည်းဆာ အချိန်တွင် အဝေးတစ်နေရာမှ ကောင်းကင်ယံရှိ နေရောင်ခြည်မှာ ရွှေဝါရောင်အဖြစ် လင်းလက်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဟယ်လီကော်ပတာများ၏ အင်ဂျင်သံများက အဝေးမှနေ၍ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပို၍ နီးကပ်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"တစ်စီး၊ နှစ်စီး၊ သုံးစီး..."</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဆယ်စီး! တိတိကျကျ ဆယ်စီးတောင်!"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လင်းယန် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်မိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အစကတော့ အဘိုးစူး ပြောသည့် တပ်ခွဲတစ်ခု ဆိုသည်မှာ လူစီးစစ်ကားများဖြင့် တင်ဆောင်လာမည်ဟုသာ သူ ထင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ၎င်းမှာ အသုံးအများဆုံးနှင့် အလွယ်ကူဆုံး နည်းလမ်းဖြစ်သည် မဟုတ်လား။ မဟုတ်လည်း လမ်းတစ်ဝက်တွင် အမြန်ရထားများ စီး၍ လာနိုင်သည်ဟု တွေးခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ယခုအချိန်သို့ ရောက်မှသာ... သူ၏ တွေးခေါ်မှုက အလွန် ကျဉ်းမြောင်းလွန်းနေမှန်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ လက်ရှိ ပြည်တွင်း၏ စစ်ရေးအင်အားမှာ လူ့အသက်နှင့် သွေးများကို အရင်းအနှီးပြုကာ အနာဂတ်အတွက် တိုက်ပွဲဝင်ရသည့် အစောပိုင်းခေတ် အခြေအနေမျိုးမှ လုံးဝ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အဆင့်မြင့် လက်နက်ကိရိယာများ ဆိုသည်မှာလည်း အပြည့်အစုံ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ ဤ 'ယုန်လေး' (တရုတ်နိုင်ငံကို တင်စားခြင်း) ကို တကယ်ကြီး ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိမည်ဆိုလျှင် ထိုအဆင့်မြင့် လက်နက်များကို အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်လာမည်မှာ သေချာလှသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့် ဟယ်လီကော်ပတာဖြင့် စစ်သားများ သယ်ယူပို့ဆောင်ခြင်းဆိုသည်မှာ သိပ်ပြီး ကြီးကျယ်လှသော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မကြာမီမှာပင် လင်းယန်သည် အဝေးမှ လွတ်နေသော လယ်ကွင်းပြင်ပေါ်သို့ သေတ္တာကြီးအချို့ကို ဦးစွာ ချပေးလိုက်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သေချာပေါက် ၎င်းတို့မှာ ထောက်ပံ့ရေး ပစ္စည်းများ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထို့နောက် ဟယ်လီကော်ပတာများပေါ်မှ ကြိုးများ တွဲကျလာပြီး၊ သေနတ်ကိုင်ဆောင်ထားသော စစ်သားများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လျှောချလာကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် တန်းစီ၍ စနစ်တကျ နေရာယူလိုက်ကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">'အကုန်လုံးက အထက်တန်းလွှာ အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်တွေချည်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ သေနတ်တွေ အပြည့်အစုံနဲ့ ဒီလောက်တောင် အလေးအနက်ထားဖို့ လိုလို့လား? ဒါက စစ်တိုက်နေတာမှ မဟုတ်တာ' ဟု လင်းယန် တွေးကာ အဘိုးစူး၏စိတ်ကူးကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝင်ရောက်လာပုံက တကယ်ကို အထာကျလွန်းလှသည်။ ဟိုကျောင်းသားတွေ လာတုန်းက သာမန် ဘတ်စ်ကားလေးတွေနဲ့ပဲ လာရတာကို ပြန်တွေးကြည့်လိုက်ပါဦး။ ဒီတပ်ခွဲက စစ်သားတွေရဲ့ ဝင်လာပုံကတော့ အဲ့ဒီ ကျောင်းသားတွေရဲ့ ရင်ထဲမှာ တစ်သက်လုံး မေ့မရနိုင်တဲ့ အမှတ်တရတစ်ခု အဖြစ် ကျန်ရစ်နေမှာ သေချာတယ်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အထူးသဖြင့် ထိုတိုက်ပွဲဝင် ယူနီဖောင်းများပင်။ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ထူထဲပြီး ကျည်ကာစနစ် အပြည့်အဝ ပါဝင်ပုံရသည်။ ဦးထုပ်ပေါ်တွင် ညကြည့်မှန်ပြောင်းနှင့် အခြား ဆက်စပ်ကိရိယာများ ပါဝင်သလို၊ ရင်ဘတ်တွင်လည်း အီလက်ထရောနစ် ပစ္စည်းများ ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ဘာအတွက် သုံးမှန်း မသိရသော်လည်း ကြည့်ရုံနှင့်တင် အလွန် အစွမ်းထက်မည်မှန်း သိသာလှသည်။ လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားသော ချေမှုန်းရေး ရိုင်ဖယ်များကတော့ ပို၍ပင် လေးနက်ခန့်ညားပြီး မည်သူမျှ လာရောက် မစော်ကားရဲလောက်အောင် အရှိန်အဝါ ကြီးမားနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စူးရို့ရို့မှာလည်း ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေပြီး-</p> <p style="text-align:justify">"အဘိုးက ဘာလို့ ဒီလောက် ဟိတ်ကြီးဟန်ကြီးလုပ်နေတာလဲ။ ငါ့သိသလောက်ဆိုရင် အဘိုးက ပုံမှန်ဆို အရမ်း သိုသိုသိပ်သိပ် နေတတ်တဲ့သူပါ" ဟု ညည်းတွားလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမလည်း လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရှောင်ဝူလေးမှာ အနည်းငယ် ကြောက်လန့်သွားပြီး လင်းယန်၏လည်ပင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရန်ကျင်းလီ၏မျက်နှာမှာမူ တွေဝေငေးမောနေပုံ ပေါ်သည်။ သူမက သူငယ်ချင်းဟောင်းလေးကို လာတွေ့ရုံ သက်သက်ပါလေ... အခု မျက်စိရှေ့မှာ ဘာတွေ မြင်နေရတာလဲ? အိပ်မက်မက်နေသလိုပဲ။ စစ်တပ်အကြောင်း ရိုက်ကူးတဲ့ တီဗီအစီအစဉ်တွေမှာတောင် ဒီလောက်ကြီးကျယ်တဲ့ အခင်းအကျင်းမျိုး လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဟယ်လီကော်ပတာ ဆယ်စီး တိတိနော်! အကုန်လုံးကလည်း အဆင့်အမြင့်ဆုံး အမျိုးအစားတွေချည်းပဲ! တကယ့်ကို ဇိမ်ကျလွန်းလှသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရှုချင်ကတော့ ခေါင်းငုံ့ကာ စဉ်းစားခန်း ဝင်နေသည်။ လင်းယန်၏စွမ်းဆောင်ရည်က သူမ ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ပင် အစွမ်းထက်နေနိုင်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"သွားရအောင်၊ အပြင်ထွက်ပြီး သွားကြည့်ရအောင်"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒီလောက် လူတွေအများကြီး ရောက်လာတာကိုတော့ လင်းယန်အနေဖြင့် လျစ်လျူရှုထား၍ မရနိုင်တော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရွာထဲရှိ အဘိုးအဘွားများလည်း အလန့်တကြား ထွက်လာကြသည်။ ဤခေတ်မီအဆင့်မြင့် လက်နက်ကိရိယာများက ရွာထဲရှိ အဘိုးအဘွားများ၏ အသိအမြင်များကို အစောကြီးကတည်းက ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လင်းယန်သည်လည်း ဤစစ်တပ်သုံးပစ္စည်းများက တကယ်ကို မိုက်လွန်းသည်ဟု တွေးနေမိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အပြင်သို့ ရောက်သောအခါ လောင်ဝမ်တစ်ယောက် အံကြိတ်ကာ ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"စူးတာ့ချန်! မင်း ငါ့ကို အင်အားပြချင်နေတာ မဟုတ်လား!" ဟု လောင်ဝမ်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အဘိုးစူးကတော့ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ပြုံးကာ-</p> <p style="text-align:justify">"မဟုတ်ရပါဘူး၊ မဟုတ်ရပါဘူး။ ဒါက အသေးအဖွဲလေးတွေပါ။ အသေးအဖွဲလေးတွေပါ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လောင်ဝမ်မှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ ပေါက်ကွဲမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ သူ့အမြင်တွင်မူ အဘိုးစူး ဤသို့လုပ်ခြင်းမှာ လုံးဝကို ကြွားဝါနေခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဟယ်လီကော်ပတာများ၏ အင်ဂျင်သံများလည်း တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားပြီး၊ လယ်ကွင်းထဲတွင်တော့ ဤလူတစ်ရာခန့်ရှိသော တပ်ခွဲက ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများကို စောင့်ကြပ်ရင်း မတ်မတ်ကြီး ရပ်နေကြသည်။ ဘာလှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိပေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဤအေးချမ်းသည့် တောင်ကြားရွာလေးကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားမည်စိုး၍ ဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အဘိုးစူးက လင်းယန်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူနေသော မျက်နှာဖြင့်-</p> <p style="text-align:justify">"လယ်စိုက်တဲ့ နေရာမှာဆိုရင်တော့ ဒီစစ်သားတွေက တကယ့် ထိပ်တန်း အဆင့်တွေချည်းပဲ။ ဟိုကိုသွားဖို့ လမ်းက နည်းနည်းဝေးတယ်၊ ငါ့ကိုယ်စား မင်းသွားပြီး သွားကြိုလိုက်ပါကွာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော် သွားလို့ ရပါ့မလား?" လင်းယန်က မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"စိတ်ချပါ၊ သူတို့ကို ငါ ကြိုပြီး ပြောထားပြီးသားပါ"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လင်းယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ခင်ဗျားတို့ ဒီမှာပဲ စောင့်နေကြ၊ ကျွန်တော် သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တောင်အောက်သို့ ဆင်းရသည့် လမ်းမှာ အနည်းငယ် ဝေးပြီး၊ ညဘက်လည်း ရောက်လာပြီ ဖြစ်သဖြင့် လမ်းလျှောက်ရ အနည်းငယ် ခက်ခဲသည်။ လင်းယန် တစ်ယောက်တည်း တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့ပြီး အချိန်အနည်းငယ်ကြာမှသာ ထိုလယ်ကွင်းပြင်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">'ဟက်... မြေကြီးတွေ ပွနေအောင် ထွန်ထားတာတောင် သူတို့နင်းလိုက်လို့ ကျစ်သွားပြန်ပြီ!'</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ဤစစ်သားများ၏ ကြံ့ခိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်များကို ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အားလုံး၏ အရပ်အမောင်းမှာ အတူတူလောက်ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူတို့ ရပ်နေသည့် နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါကလည်း ပြိုင်ဘက်ကင်းလှသည်။ ထို့အပြင်... တစ်ယောက်ချင်းစီ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အငွေ့အသက်က အဘိုးစူး၏ဘေးနားရှိ သက်တော်စောင့်များနှင့် ဘာမှ မကွာခြားလှပေ။ သေချာပေါက် အားလုံးက အထက်တန်းအဆင့် အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">'ဒီလောက် အထူးလေ့ကျင့်ထားတဲ့ လူတွေကို လယ်စိုက်ခိုင်းတယ် ဆိုတာ... နည်းနည်းတော့ လွန်မနေဘူးလား?' ဟု လင်းယန် တွေးမိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လင်းယန် အနားသို့ ရောက်သွားသောအခါ တန်းစီနေသော တပ်ဖွဲ့ထဲမှ စစ်သားတစ်ယောက်က ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လာပြီး၊ လင်းယန်အား မတ်မတ်ရပ်ကာ စစ်ရေးပြ အလေးပြုလိုက်သည်။ ဤလုပ်ရပ်ကြောင့် လင်းယန်လည်း ပြန်လည် အလေးပြုလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အင်း... ပထမဆုံးအကြိမ်မို့ နည်းနည်းတော့ မကျွမ်းကျင်ဘူးပေါ့။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုစစ်သား၏အသံမှာ အလွန် ကျယ်လောင်ပြတ်သားလှသည်။</p> <p style="text-align:justify">"သတင်းပို့ပါတယ် အရာရှိ! တပ်ရင်း ၇၊ တပ်ခွဲ ၆ အားလုံး စုစည်းပြီးပါပြီ။ အရာရှိရဲ့အမိန့်ကို စောင့်ဆိုင်းနေပါတယ်!"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လင်းယန် အနည်းငယ် ကြောင်သွားပြီး ချက်ချင်း ငြင်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော်က ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အရာရှိ မဟုတ်ပါဘူး။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လင်းယန်သည် သူ၏ ပခုံးပေါ်ရှိ ရာထူးတံဆိပ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ၊ ဤလူငယ်စစ်သားမှာ ဤတပ်ခွဲ၏ တပ်ခွဲမှူးဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သို့သော် ထိုတပ်ခွဲမှူးက သူ့အနောက်သို့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး-</p> <p style="text-align:justify">"ရှေ့ထွက်ခဲ့!"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မကြာမီမှာပင် စစ်သားတစ်ယောက်က ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်လာပြီး၊ သူ့လက်ထဲတွင် လေးနက်ခန့်ညားသော 'ဒုတိယဗိုလ်' စစ်ဝတ်စုံ တစ်စုံကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော်တို့ မထွက်လာခင်ကတည်းက အမိန့်ရထားပြီးသားပါ။ အရာရှိ... ယူနီဖောင်း လဲဝတ်ပေးပါ" ဟု တပ်ခွဲမှူးက ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လင်းယန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော် တကယ် မဟုတ်ပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့ လူမှားနေပြီ။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အရာရှိ... ကျွန်တော်တို့ကို အခက်မတွေ့စေပါနဲ့"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော် အခက်တွေ့အောင် လုပ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု လင်းယန်က အကူအညီမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤစစ်သားများသည် နိုင်ငံတော်၏ အဖိုးတန် သားကောင်းရတနာများ ဖြစ်ပြီး၊ တိုင်းပြည်နှင့် လူမျိုးကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပေးမည့် သူများဖြစ်သည်။ သူတို့အပေါ် လင်းယန်၏ရင်ထဲတွင်လည်း လေးစားမှု အပြည့် ရှိပါသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော်... ဤ 'ဒုတိယဗိုလ်' ရာထူးကိုတော့ သူ တကယ် လက်မခံလိုပေ။ ထို့ကြောင့် သူက စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့က မြေပဲလာစိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား? သေနတ်တွေကို သိမ်းထားလို့ ရမလား?"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဟုတ်ကဲ့ပါ အရာရှိ!"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လူတစ်ရာခန့် သေနတ်သိမ်းသည့် လှုပ်ရှားမှုက တညီတညွတ်တည်း ဖြစ်ပေါ်သွားရာ လင်းယန်ပင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ကောင်းပြီလေ၊ ကျွန်တော့်နောက် လိုက်ခဲ့ကြ။ ဒီညအတွက် နေစရာနေရာ သွားရှာကြတာပေါ့" ဟု လင်းယန်က ခေါင်းခဲစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒီတစ်ခေါက် လာတဲ့ လူဦးရေက တကယ်ကို များလွန်းနေသည်။ ချင်းရှန်းရွာ တစ်ရွာလုံးပေါင်းမှ လူဦးရေ နှစ်ရာဝန်းကျင်လောက်သာ ရှိတာ။ ဟိုကျောင်းသားတွေ ဝင်နေလိုက်တာနဲ့တင် ရွာထဲမှာ အပြည့်ဖြစ်နေပြီ။ အခု ဒီစစ်သားတွေပါ ထပ်ရောက်လာတော့... နေစရာ နေရာ လုံးဝ မရှိတော့ပေ။ သူတို့ကိုလည်း အပြင်မှာ အိပ်ခိုင်းလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">'တောင်အောက်မှာ ဆောက်ထားတဲ့ အိမ်တွေက နည်းလွန်းတယ်!' ဟုသာ လင်းယန် ညည်းတွားနိုင်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သက်ပြင်းချရင်းနှင့်ပင် လင်းယန်သည် ဤ စည်းကမ်းသေဝပ်သော တပ်ဖွဲ့ကြီးကို ဦးဆောင်ကာ ကတုံးချန်တို့ နေထိုင်သည့် အိမ်ဝင်းလေးဆီသို့ ခေါ်သွားရတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကတုံးချန်တစ်ယောက် လင်းယန်၏နောက်ရှိ တပ်ဖွဲ့ကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ငိုချင်လုမတတ် ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အစ်ကိုလင်း... ကျွန်တော်တို့ မနက်အစောကြီးထပြီး ညမိုးချုပ်တဲ့အထိ အစ်ကို့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေတာပါ။ အစ်ကိုက အရှေ့သွားဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ အနောက်ကို လုံးဝ မသွားရဲပါဘူး။ အစ်ကို ဒီလိုကြီး လုပ်စရာ မလိုပါဘူး"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လင်းယန် နောက်ရှိ စစ်သားများထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါများက ဤလူမိုက်လေးများကို သေမတတ် လန့်သွားစေသည်။ အားလုံး၏ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ် နေကြသည်။ သူတို့တွေ လင်းယန် နောက်ကိုလိုက်ပြီး လမ်းမှန်ပေါ် ရောက်နေပြီဆိုပေမယ့်၊ သူတို့ထက် အဆပေါင်းများစွာ အစွမ်းထက်တဲ့ ဒီလူတွေနဲ့ တွေ့လိုက်ရချိန်မှာတော့ ကြောက်လန့်နေတုန်းပါပဲ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဘာတွေ လျှောက်တွေးနေတာလဲ။ သူတို့က ငါ့ကို လယ်လာကူစိုက်ပေးမယ့်သူတွေပါ" ဟု လင်းယန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုစဉ် တပ်ခွဲမှူး၏မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး-</p> <p style="text-align:justify">"သတင်းပို့ပါတယ်! ကျွန်တော်တို့က အရာရှိရဲ့လုံခြုံရေးကိုလည်း တာဝန်ယူပေးမှာပါ" ဟု ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကတုံးချန်တို့အဖွဲ့မှာ အကြောက်လွန်ပြီး ငိုတော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">'လင်းယန်ရဲ့ လုံခြုံရေးကို ကာကွယ်ပေးမယ်? သူ့ရဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ခွန်အားကြီးနဲ့ သူ့ဆီမှာ ဘယ်လို အန္တရာယ်မျိုးများ ရှိနိုင်လို့လဲ?' ဟု သူတို့ခမျာ တွေးကာ အထိတ်တလန့် ဖြစ်နေကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save