Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၉၅</h2> <h2 style="text-align: center;">ချင်းရှန်းရွာ၏ အပြောင်းအလဲများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကတုံးချန်တစ်ယောက် အလွန်ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ သူ လင်းယန်ကို ပြဿနာလာရှာသည့် အချိန်တွင် လင်းယန်၏အနောက်၌ ဤကဲ့သို့သော လူများ မရှိနေခဲ့သည်ကို ကျေးဇူးတင်နေမိသည်။ မဟုတ်ပါက သူတို့တစ်သိုက် ဘယ်လို သေသွားမှန်းတောင် သိလိုက်ရမည် မဟုတ်ပေ။ ဤအချက်ကပင် လင်းယန်နောက်သို့လိုက်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းမှာ အလွန်မှန်ကန်ကြောင်း သူတို့ကို ပို၍ ခံစားလာရစေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဒါနဲ့ အစ်ကိုလင်း... ကျွန်တော် အခုမှ သတိရတယ်။ မနက်ဖြန်ကျရင် အဖွဲ့-၂ က လူတွေနဲ့ လှေကားထစ် လယ်ကွက်တွေ ပြင်ဖို့ ကိစ္စရှိသေးတယ်။ အဲ့ဒါ ကျွန်တော်တို့ တောင်အောက်ကို ဆင်းပြီး အဖွဲ့-၂ က လူတွေနဲ့ သွားတိုင်ပင်လိုက်ပါဦးမယ်။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ် အစ်ကိုလင်း... ကျွန်တော်တို့ကို စိတ်မပူပါနဲ့။ အစ်ကို့အတွက် ပြဿနာ လုံးဝ မရှာပါဘူး။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အစ်ကို့ ခြံဝင်းကို စောင့်ပေးဖို့ လူလည်း ကြုံတုန်း ရှာပေးခဲ့ပါ့မယ်။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကတုံးချန်တို့တစ်သိုက်မှာ ရယ်ရယ်မောမောနှင့် စကားပြောရင်း အခြေအနေကို နားလည်စွာဖြင့် ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ သူတို့က တောင်အောက်ရှိ ဆောက်လုပ်ရေးအဖွဲ့နှင့် သွားရောအိပ်ရန် စဉ်းစားထားပုံရသည်။ ဤသည်ကို လင်းယန်လည်း သဘောတူလိုက်သည်။ ဤလူမိုက်လေးများကို အပြင်ဘက် ကွင်းပြင်တွင် ထပ်အိပ်ခိုင်းရန်လည်း သူ မရက်စက်နိုင်တော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ခင်ဗျားတို့တော့ ခွဲပြီး အိပ်ရလိမ့်မယ် ထင်တယ်"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လင်းယန်က တပ်ခွဲမှူးကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။ ဤခြံဝင်းကြီးမှာ မကျဉ်းသော်လည်း၊ ဤမျှ လူအများကြီးကိုတော့ သေချာပေါက် ဆန့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ထိုတပ်ခွဲမှူးကမူ အလွန် ကျေနပ်နေပုံရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော်တို့ စစ်တပ်သုံး တဲတွေ ပါလာပါတယ်။ ဒီခြံဝင်းအကျယ်က လုံလောက်ပါတယ်။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လင်းယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထိုလူငယ် တပ်ခွဲမှူးကို မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော် ခင်ဗျား နာမည်ကို မသိရသေးဘူး။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုတပ်ခွဲမှူးက အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော့် နာမည်က ဟောင်ကျန့် ပါ။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"..."</p> <p style="text-align:justify">လင်းယန် ဆွံ့အသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">'ဒီနာမည်က... ဟာသကားထဲက နာမည်နဲ့ တူနေသလိုပဲ'</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"တပ်ခွဲမှူးဟောင်... ခင်ဗျားတို့ အခုလောလောဆယ် ဒီမှာပဲ နေလိုက်ကြပါ။ ဘာပြဿနာရှိရှိ ခြံထဲကိုလာပြီး ကျွန်တော့်ကို ပြောပါ။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အရာရှိ... စိတ်ချပါ!"</p> <p style="text-align:justify">လင်းယန် ပြုံးပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ သူ ဘာပဲလုပ်လုပ် ဤစစ်သားများ၏ရင်ထဲရှိ 'အရာရှိ' ဆိုသည့် နေရာမှ ရုန်းထွက်နိုင်မည် မဟုတ်တော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">'ဒီကိစ္စကို အဘိုးစူးဆီကနေပဲ ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်းရှာရတော့မယ် ထင်တယ်!'</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူ ပြန်ရောက်သွားချိန်တွင် အဘိုးစူးမှာ အိပ်ရာဝင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">'ဒီအဘိုးကြီးကတော့... တချို့အချိန်တွေဆို တကယ်ကို ဒေါသထွက်ဖို့ ကောင်းတာပဲ!' ဘာမှလုပ်မရတော့သဖြင့် လင်းယန်လည်း လက်လျှော့လိုက်သည်။ ဤမျှ အလုပ်ရှုပ်သွားရာ မိုးပင် ချုပ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ မနက်ဖြန်မှပဲ ဆက်ဆွေးနွေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နေရာချထားပေးပြီးချိန်တွင် ညဉ့်နက်နေပြီ ဖြစ်ရာ၊ မိန်းကလေး လေးယောက်နှင့် ဆက်လက် စကားပြောရန် အချိန်မရတော့ဘဲ မနက်ဖြန်မှသာ ဆက်ပြောရန် ရွှေ့ဆိုင်းလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">"အလုပ်သမား အင်အားတွေ ထပ်တိုးလာပြန်ပြီပဲ" ဟု လင်းယန် ညည်းတွားလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မူလက ရွာကို ရောက်လာသော ကျောင်းသားများနှင့်တင် လယ်စိုက်ရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ယခု ဤစစ်သားများပါ အများအပြား ရောက်လာသောအခါ လုပ်အားများ အလွန်အကျွံ ပိုလျှံနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဒါပေမဲ့ သူတို့က မြေပဲခင်းအတွက် သီးသန့်ရောက်လာတာ ဖြစ်လောက်တယ်။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လင်းယန် ခနစဉ်းစားပြီးနောက်၊ လောင်ဝမ်ထံ သွားရောက်ကာ ဝူယင်းကို မြေဆီလွှာများ ထပ်မံ ဓာတ်ခွဲစမ်းသပ်ခိုင်းပြီး မည်သည့်နေရာက မြေပဲစိုက်ရန် အသင့်တော်ဆုံးဖြစ်မည်ကို ရှာဖွေရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ နိုင်ငံတော် အရေးကိစ္စနှင့် ပတ်သက်နေသဖြင့် အနည်းငယ်မျှ နှောင့်နှေး၍ မရပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တစ်ခုတော့ ပြောရမည်။ ဤစစ်သားများ ရောက်လာပြီးနောက် ချင်းရှန်းရွာ၏ လုံခြုံရေးခံစားမှုမှာ အမြင့်ဆုံးသို့ တက်သွားခဲ့သည်။ ညဘက် သားရဲတိရစ္ဆာန်များ ရွာထဲ ဝင်လာမည်ကို လုံးဝ ကြောက်စရာ မလိုတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လင်းယန်သည် ဤစစ်သားများ၏ နိုးကြားမှုကို ပို၍ပင် လေးစားမိသွားသည်။ ညဘက်ရောက်သည်တိုင် အလှည့်ကျ ကင်းလှည့်နေကြသည်။ ရွာပတ်ဝန်းကျင် တစ်ဝိုက်တွင်သာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ချင်းရှန်းရွာလေးမှာ သေးငယ်သဖြင့် ရွာထဲတွင် ဘာဖြစ်သည်ကို လင်းယန် အကုန်သိနေသည်။ အထူးသဖြင့် သူ့ခြံဝင်းပတ်လည်တွင် ကင်းလှည့်နေသော စစ်သား အများဆုံးဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးမျိုးကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားဖူးခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် အပြင်ဘက် ခြံဝင်းတွင် ယာယီ နေထိုင်နေကြသော ကျောင်းသားများစွာကတော့ ညည်းညူနေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ပါမောက္ခလင်းက တကယ်တော့ ဘာရာထူးလဲဟ? ဒီစစ်သားတွေ ရောက်လာတော့... ညဘက် တောကောင် သွားပစ်လို့ မရတော့ဘူး။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျောင်းသားများ၏ ရင်ထဲတွင် နှမြောတသ ဖြစ်နေကြသော်လည်း၊ တိတ်ဆိတ်သော ညယံတွင် ပြောစရာ အကြောင်းအရာများ ပိုမို များပြားလာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တကယ်တမ်း ပြောရလျှင် လင်းယန်၏အနားတွင်ရှိနေပါက စကားပြောစရာ အကြောင်းအရာ လုံးဝ မရှားပါချေ။ ဤကျောင်းသားများသည်လည်း တောင်ပေါ်ရွာလေး၏ ဘဝကို အသားကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သူတို့၏ ကျောင်းသားဘဝအတွက် အလွန်ကောင်းမွန်သော အတွေ့အကြုံ တစ်ခုပင်။ လင်းယန်၏အနားတွင် ပညာသင်ယူခွင့်ရသည်ကို သူတို့ ပို၍ပင် ကျေးဇူးတင်နေကြသည်။ ဘွဲ့ရပြီးနောက် ဤအတွေ့အကြုံကို အသုံးပြု၍ အလွန်ကောင်းမွန်သော အလုပ်အကိုင် အခွင့်အလမ်းများကို ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့ လူပြောများသော စိုက်ပျိုးရေး ထွက်ကုန်များကို ပြုစုပျိုးထောင်ရာတွင် ပါဝင်ခွင့်ရခြင်းထက် တန်ဖိုးရှိသောအရာ ဘာများ ရှိဦးမှာလဲ?</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ပါမောက္ခလင်းက စိုက်ပျိုးရေးလောကကို လမ်းကြောင်းသစ်တစ်ခုဆီ လုံးဝ ဆွဲခေါ်သွားတာပဲ။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ပါမောက္ခလင်းက အင်တာနက် ပလက်ဖောင်းတွေကို သိပ်မကြိုက်လို့သာပေါ့။ မဟုတ်ရင် သူ ကိုယ်တိုင်သာ ကြေညာလိုက်ရင် စိုက်ပျိုးရေးကဏ္ဍကို လူတွေ အများကြီး ပိုစိတ်ဝင်စားလာမှာ သေချာတယ်။ နိုင်ငံတော်ကတောင် မူဝါဒပိုင်းဆိုင်ရာ ပံ့ပိုးမှုတွေ လုပ်လာနိုင်တယ်။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အေးလေ... အခု အင်တာနက်ပေါ်မှာ ပါမောက္ခလင်းနဲ့ နည်းနည်းလေး ပတ်သက်နေတဲ့ အကြောင်းအရာဆိုရင်ကို လူစိတ်ဝင်စားမှု အရမ်းများနေတာ။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ကျောင်းသားတချို့ဆိုရင် ပါမောက္ခလင်းအကြောင်းကို Short Video တွေ လုပ်ပြီး ပိုက်ဆံ တော်တော်များများတောင် ရှာနေကြပြီလို့ ကြားတယ်။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ကံကောင်းတာပဲ။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ပါမောက္ခလင်းကမှ တကယ် အစွမ်းထက်တာ။ ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ အောင်မြင်ကျော်ကြားနေပြီ။ သူ့ဘေးနားက ဝိုင်းရံနေတဲ့ မိန်းမလှလေးတွေကို ကြည့်လိုက်ပါဦး... တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းက တကယ်ကို မိုက်တာချည်းပဲ။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ငါတို့ရဲ့ ဆရာမ ဝူယင်း တောင် သူ့ကို သဘောကျနေတာ။ ဒါပေမဲ့ အခွင့်အရေး မရဘူး ဖြစ်နေတယ်။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဟို ကျောင်းသူတွေကို သွားမေးကြည့်လိုက်ပါလား... ပါမောက္ခလင်းကို သဘောမကျတဲ့သူ ဘယ်နှယောက် ရှိလဲလို့? ဒီလို တောခေါင်ခေါင်ရွာလေးမှာ နေရတာကိုကြိုက်တယ်ဆိုတာကလွဲရင် ကျန်တာ လုံးဝ အပြစ်ပြောစရာ မရှိဘူး။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"မင်း တကယ် တော်နေပြီဆိုရင်၊ ဘယ်လောက်ပဲ ခေါင်ကျတဲ့ နေရာမှာ ရောက်နေပါစေ... မင်းရဲ့ အလင်းရောင်က အရပ်လေးမျက်နှာကို ထွန်းလင်းစေပြီး၊ မင်းလိုပဲ တော်တဲ့လူတွေ အများကြီး မင်းဆီကို ရောက်လာအောင် ဆွဲဆောင်နိုင်တယ်ဆိုတာ လက်တွေ့ သက်သေပြနေတာပဲ။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အများကြီး လျှောက်မတွေးပါနဲ့ကွာ။ ပါမောက္ခလင်းရဲ့အဆင့်အတန်းက ငါတို့ နားလည်နိုင်တဲ့ အဆင့် မဟုတ်တော့ဘူး။ အိပ်ကြစို့။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဘယ်သူက အိပ်ပျော်မှာလဲကွ! ဟို စစ်သားတွေက ပါမောက္ခလင်းကို 'အရာရှိ' လို့ ခေါ်နေတာ... မင်းတို့ စိတ်မဝင်စားဘူးလား?"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ငါ့အစ်ကိုလည်း စစ်တပ်ထဲမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါက ဒီစစ်သားတွေလောက် လုံးဝ မပြင်းဘူး။ ကြည့်ရတာ သာမန် စစ်သားတွေတော့ မဟုတ်လောက်ဘူး။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"စကားပိုတွေ ပြောနေပြန်ပြီ... သေနတ်တွေ အပြည့်အစုံနဲ့ကို။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဒါပေမဲ့... ပါမောက္ခလင်းက ဘာလို့ သူ့ကို 'အရာရှိ' လို့ ခေါ်တာကို ငြင်းဆန်နေရတာလဲ?"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဘယ်သူသိမှာလဲကွာ?"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤညတွင် စစ်သားများ ရောက်ရှိလာမှုနှင့်အတူ အိပ်မပျော်နိုင်သူ မည်မျှ ရှိမည်ကို မသိနိုင်တော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">…..</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နောက်နေ့ မနက်ခင်းတွင် လင်းယန် စောစောထကာ၊ ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်ရင်း လယ်အလုပ် အနည်းငယ် လုပ်သည်။ မနက်ခင်း၏ လတ်ဆတ်ပြီး ချိုမြိန်သော လေကို ရှူရှိုက်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အင်း... နေလို့ကောင်းလိုက်တာ!"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လှပသော နေ့သစ်တစ်ရက် ပြန်လည်စတင်တော့မည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ခြံဝင်းအပြင်ဘက်သို့ ရောက်သောအခါ၊ ချင်းရှန်းရွာ၏ လမ်းမများက အလွန် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လင်းယန် လုံးဝ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး... ဒီလောက်တောင် သန့်ရှင်းနေရတာလဲ!"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တောင်ပေါ်ရွာလေးက တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းပြီး၊ အဘိုးအဘွားများက သွားလာရခက်ခဲသဖြင့် ရွာထဲတွင် သန့်ရှင်းသည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း၊ ဤမျှလောက်အထိ သပ်ရပ်နေမည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ရွာထိပ်ရှိ ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ဖုန်တစ်စက်မျှပင် မရှိချေ! သန့်ရှင်းလွန်း၍ ကြောက်စရာပင် ကောင်းနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ရွာထိပ်ရှိ ကျောက်မုခ်ဦးပေါ်သို့ စစ်သားအချို့တက်ကာ သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ရေညှိများ တက်နေသော မုခ်ဦးမှာ မူလအရောင်အတိုင်း ပြန်လည် တောက်ပလာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရှေးဟောင်းအငွေ့အသက်များ လွှမ်းခြုံနေသော ရွာလေးမှာ လွန်မင်းစွာ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေသဖြင့် လင်းယန်၏စိတ်ထဲတွင် ယောင်ချာချာပင် ဖြစ်သွားသည်။ ဤနေရာက သူ ငယ်ငယ်ကတည်းက ကြီးပြင်းလာခဲ့သည့် ရွာလေးမှန်းသိသော်လည်း ယခုတော့ နည်းနည်းစိမ်းသွားသလို ခံစားရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုစဉ် အဘိုးစူးတစ်ယောက် သန်းဝေရင်း ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဘယ်လိုလဲ... အံ့ဩသွားလား?"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"အဘိုး ခိုင်းထားတာလား?" ဟု လင်းယန်က မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဒါက စစ်သားတိုင်းရဲ့ အကျင့်ပါပဲကွာ။ ကိုယ့်အိမ်လေး တစ်ခန်းကိုတောင် သန့်ရှင်းအောင် မလုပ်နိုင်ရင်၊ တစ်လောကလုံးကို ဘယ်လိုလုပ် သန့်ရှင်းအောင် (ငြိမ်းချမ်းအောင်) လုပ်နိုင်မှာလဲ။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လင်းယန် ခေါင်းငုံ့ကာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ စစ်သားများတွင် အနည်းနှင့်အမျှ သန့်ရှင်းရေးကို အစွဲအလမ်းကြီးသည့်ရောဂါ ရှိတတ်သည်ကို သူ သိထားပါသည်။ သို့သော်... ဤမျှလောက်အထိ သန့်ရှင်းအောင် လုပ်ပစ်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ နောက်ဆိုလျှင် ရွှံ့ပေနေသော ဖိနပ်ဖြင့် ရွာထဲ ပြန်ဝင်လာရန်ပင် သူ အားနာနေမိပြီ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထို့အပြင်... ထိုစစ်သားများသည် အထီးကျန် အဘိုးအဘွားများ၏ အိမ်များသို့ သွားရောက်ကာ သန့်ရှင်းရေး ကူညီလုပ်ပေးနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ရှုပ်ပွနေသော ခြံဝင်းများမှာ ဖုန်တစ်စက်မျှ မရှိအောင် သန့်ရှင်းသွားခဲ့လေပြီ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">'ဒါက ပြည်သူ့တပ်မတော် ဆိုတာပဲ ဖြစ်မယ်'</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လင်းယန်လည်း ဤကဲ့သို့သော စည်းကမ်းသေဝပ်မှုအပေါ် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်။ သူ့ရင်ထဲတွင် လေးစားမှုများ အလိုလို ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဘယ်လိုလဲ ကောင်လေး... စစ်တပ်ထဲ ဝင်ရတာ မဆိုးဘူး မဟုတ်လား?"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လင်းယန်က အမြန်လက်ကာပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော် တစ်ခါမှ သဘောမတူခဲ့ပါဘူး။"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဒီစစ်သား တစ်ရာလောက် ရောက်လာကတည်းက၊ ဒီချင်းရှန်းရွာက စစ်တပ်စခန်းတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီလေကွာ..."</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save