Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၄၉</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“အခုတော့ ပြေးစရာလမ်း မရှိတော့ဘူးနော် အချောအလှလေး”</p> <p>ထျန်းလင်းက ပြောရင်း သူမ၏လက်ကို ရှန်းယွီ၏ မျက်နှာဆီသို့ လှမ်းလိုက်သည်။</p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လီယောင်းသည် သူမ၏ဓားကို ဆွဲထုတ်ပြီးဖြစ်ကာ ထျန်းလင်းထံသို့ ရှိသမျှအားအင်အကုန်သုံး၍ လွှဲယမ်းလိုက်သည်။ သို့သော် ထျန်းလင်း၏ အရှိန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် လီယောင်း၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ ရပ်တန့်နေသည့်အလား အလွန်တရာ နှေးကွေးလွန်းလှသည်။</p> <p>ထျန်းလင်း၏ လက်ချောင်းများ ရှန်းယွီ၏ အရေပြားနှင့် ထိတွေ့တော့မည့် ဆဲဆဲမှာပင် သူမသည် လေထဲ၌ ရုတ်တရက် တောင့်ခဲသွားတော့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ပုံပျက်ရှုံ့တွသွားပြီး စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ဂိမ်းထဲ၌ ပြသာနာတက်နေသည့် NPC တစ်ဦးကဲ့သို့ ထောင်ပေါင်းများစွာသော အမူအရာများ တလှည့်စီ ပြောင်းလဲနေတော့သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူမ၏ အရေပြားများ စတင်အက်ကွဲလာပြီး အနက်ရောင် မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ ပန်းထွက်လာသည်။</p> <p>လီယောင်းအတွက် အချိန်စီးဆင်းမှုမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပြီး သူမ၏ဓားသည် ရှေ့သို့ဆန့်တန်းထားသော ထျန်းလင်း၏လက်ကို ချက်ချင်းပင် ပိုင်းဖြတ်လိုက်တော့သည်။ ဓားသွားက အသားနှင့် အရိုးကို ထိမှန်သွားသည့် ခဏမှာပင် ရှန်းယွီသည် သူ၏ နယ်ပယ်ကို အသက်</p> <p>သွင်းလိုက်ပြီး သူတို့သုံးဦးစလုံးကို ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ယခုအခါ သူတို့သည် အရပ်မျက်နှာအနှံ့ အဆုံးအစမဲ့ ကျယ်ပြောလှသော လုံးဝမှောင်အတိကျနေသည့် ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ လွင့်မျောနေကြသည်။</p> <p>ထိုအချိန်ကျမှသာ အဖြစ်အပျက်အားလုံးကို ထျန်းလင်း သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ သူမသည် ကျန်ရှိနေသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ခေါင်းကို အုပ်ထားလိုက်ပြီး ဖြစ်ပျက်သမျှကို နားလည်သွားသည့်အတွက် တစ်ကိုယ်လုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေတော့သည်။</p> <p>သူမသည် ရှိသမျှ အားအင်အကုန်သုံး၍ အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ နီရဲသော အငွေ့အသက်များမှာ မီးလျှံများကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ရှန်းယွီနှင့် လီယောင်းတို့ကို ဝေးရာသို့ လွင့်စင်သွားစေသည်။</p> <p>"စီနီယာအစ်ကိုကြီး... အဆင်ပြေရဲ့လား"</p> <p>လွင့်စင်သွားရာမှ ပြန်လည် ထိန်းချုပ်နိုင်သည်နှင့် လီယောင်းက ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>"အင်း... အဆင်ပြေပါတယ်"</p> <p>သူက ပြန်ဖြေလိုက်သော်လည်း သူ၏မျက်နှာတွင် အလွန်အမင်း အားစိုက်ထားရသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေသည်။</p> <p>တကယ်ကို ကြီးမားတဲ့ စွမ်းအားပဲ။</p> <p>သူ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။ သူမကို သူ၏နယ်ပယ်အတွင်း၌ ပိတ်လှောင်ထားနိုင်ရန် သူ အမှန်တကယ် ရုန်းကန်နေရခြင်းပင်။</p> <p>သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ နီရဲသော အငွေ့အသက်များနှင့် မှောင်မိုက်သော အငွေ့အသက်များ စတင်ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် သူ၏ဆံပင်အရောင်မှာ တစ်ဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားပြီး တစ်ဖက်မှာ အဖြူရောင်၊ အခြားတစ်ဖက်မှာမူ နီရဲသောအရောင် ဖြစ်သွားသည်။ သူ၏ကြွက်သားများမှာလည်း အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း သေးသွယ်သော ကိုယ်ဟန်ကိုမူ ထိန်းသိမ်းထားဆဲပင်။</p> <p>ဒါ စီနီယာအစ်ကိုကြီးရဲ့ စစ်နတ်ဘုရားပုံစံလား။</p> <p>လီယောင်းက ထိုအသွင်ပြောင်းလဲမှုကို ကြည့်ရင်း အံ့သြနေမိသည်။</p> <p>ထိုအသွင်ပြောင်းလဲမှုထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် ရှန်းယွီ၏ ဖိအားမှာ အတန်ငယ် လျော့ပါးသွားသော်လည်း ထျန်းလင်းကို ထိန်းချုပ်ထားရန်မှာ ခက်ခဲနေဆဲပင်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် စိတ်ရူးပေါက်နေသည့် အခြေအနေမှ ပြန်လည် နိုးထလာဟန်ရှိသော ထျန်းလင်းထံသို့ အာရုံစိုက်လိုက်ကြသည်။</p> <p>သူမ၏ အရေပြားမှာ တစ်ကိုယ်လုံး အက်ကြောင်းများ ထင်နေပြီး ထိုအက်ကြောင်းတိုင်းမှ အနက်ရောင် မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ စိမ့်ထွက်နေတော့သည်။</p> <p>"မင်း... မင်းတို့ ကောင်တွေ ဘာတွေလုပ်လိုက်တာလဲ"</p> <p>သူမက ခေါင်းကို အုပ်ထားရာမှ လွှတ်လိုက်ရင်း ဒေါသတကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>ဘာတွေဖြစ်သွားသလဲဆိုသည်ကို နားလည်နိုင်ရန် သူမ၏ဦးနှောက်က အသည်းအသန် အလုပ်လုပ်နေသည်။ မသေမျိုးရတနာမှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး ထိုအရာ ပျက်စီးသွားနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က မိစ္ဆာပန်းများကို ဖျက်ဆီးလိုက်ခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ရမည်။ သို့သော် ပန်းတစ်ပွင့် နှစ်ပွင့်တည်း မဟုတ်ဘဲ ပန်းငါးပွင့်စလုံးကို တစ်ချိန်တည်း တစ်ပြိုင်တည်းမှာ ဖျက်ဆီးပစ်မှသာ ဤသို့ ဖြစ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ဤကဲ့သို့သော လုပ်ရပ်မျိုးကို လုပ်ဆောင်နိုင်သူမှာ ဗဟိုတိုက်ကြီးမှ ပညာရှင်များသာ ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် ၎င်းတို့မှာ ထိုရတနာ၏ မူလပိုင်ရှင်များ ဖြစ်ကြရာ ရတနာကို မထိခိုက်စေဘဲ သူမကိုသာ ဖမ်းဆီးလိုကြပေလိမ့်မည်။ မသေမျိုးရတနာတစ်ခုကို ပြန်လည်ပြုပြင်ရန်မှာ အလွန်တရာ အဖိုးအခ ကြီးမားလှသဖြင့် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ပြုပြင်မည့်အစား အသစ်တစ်ခု ရှာဖွေခြင်းကပင် ပို၍ သက်သာပေလိမ့်မည်။</p> <p>ဗဟိုတိုက်ကြီးရှိ ဂိုဏ်းများမှလွဲ၍ အခြားမည်သူမျှ မိစ္ဆာပန်းတစ်ပွင့်ကိုပင် ဖျက်ဆီးနိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။</p> <p>ဒါဆို ပန်းငါးပွင့်စလုံးကို တစ်ပြိုင်တည်း ဖျက်ဆီးနိုင်တဲ့သူက ဘယ်သူ ဖြစ်မလဲ။</p> <p>သူမသည် လီယောင်းနှင့် ရှန်းယွီတို့၏ ကျေနပ်နေသော မျက်နှာပေးများကို လှမ်းကြည့်လိုက်</p> <p>သည်။</p> <p>တောက်... ဒါ သူတို့လက်ချက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။</p> <p>ထိုသို့တွေးလိုက်မိသည်နှင့် သူမ၏ဒေါသမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာတော့သည်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဘယ်လိုလုပ်နိုင်ခဲ့တာလဲ။</p> <p>ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူမ၏မျက်နှာမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့် ဝင်းပသွားသည်။</p> <p>"ကိုယ်ပွားလား မင်းမှာ ကိုယ်ပွားက တစ်ခုထက်မက ရှိနေတာပဲ"</p> <p>သူမက အကွက်စိပ်များကို ဆက်စပ်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ရှန်းယွီကမူ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ပြုံးပြလိုက်ရုံသာ ရှိသည်။ ထိုအပြုံးက သူမ၏ သံသယကို အတည်ပြုပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားသဖြင့် သူမ၏ဒေါသမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p>"ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေ လျော့နည်းသွားရင်ရော ဘာဖြစ်လဲ။ နားရွက်နောက်က သွေးမခြောက်သေးတဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ငါ မကိုင်တွယ်နိုင်ဘူးလို့ မင်းတို့ ထင်နေတာလား"</p> <p>ထိုသို့အော်ဟစ်လိုက်ရင်း သူမသည် ရှန်းယွီဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်လာတော့သည်။</p> <p>သူ တကယ် မြန်တာပဲ။</p> <p>ရှန်းယွီက ချဉ်းကပ်လာသော သူမကို ကြည့်ရင်း တွေးလိုက်မိကာ သူ ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p>သူမက တကယ်ကို လျင်မြန်ကာ သူတို့ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမြန်နေဆဲပင်။ သို့သော် ဤအလျင်နှုန်းမှာ သူမ လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း အချိန်တွေ ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားခဲ့ရသော ယခင်အခြေအနေနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်မူ ထိန်းချုပ်၍ရနိုင်သော အနေအထားတွင် ရှိနေသေးသည်။ ဤနေရာတွင် သူမက အံ့မခန်း မြန်ဆန်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့အနေဖြင့် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေးရှိနေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ရှန်းယွီက လီယောင်းကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမကလည်း သူ၏ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားသည်။ မည်သည့်တုံ့ဆိုင်းမှုမျှမရှိဘဲ သူမသည် ဓားကိုမြှောက်ကာ ထျန်းလင်းကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် ရှေ့သို့ တိုးထွက်သွားတော့သည်...</p> <p>...</p> <p>ရှန်းယွီနှင့် လီယောင်းတို့သည် ဆန့်ကျင်ဘက်အရပ်မျက်နှာများသို့ လွင့်စင်သွားကြပြီး နှစ်ဦးစလုံး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ထိန်းချုပ်နိုင်ရန် ရုန်းကန်နေကြရသည်။</p> <p>သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် အရှိန်ဖြင့် လွင့်မျောသွားပြီးမှသာ အနိုင်နိုင် ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားကြ၏။</p> <p>"ဒါပဲလား... မင်းတို့ တတ်နိုင်တာ ဒီလောက်ပဲလား"</p> <p>ထျန်းလင်းက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p>ရှန်းယွီသည် စိတ်ကိုပြန်လည်စုစည်းရင်း အံကြိတ်လိုက်မိသည်။ သူမက တကယ်ကို အစွမ်းထက်လွန်းလှသည်။ ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်၏ ဖိနှိပ်မှုကို ခံထားရသည့်တိုင်အောင် သူမ၏ စွမ်းအားမှာ အံ့မခန်း ရှိနေဆဲပင်။ သူ၏ ခန့်မှန်းချက်အရ သူမ၏ အဆင့်မှာ အနည်းဆုံး ဘေးဒုက္ခနယ်ပယ်တွင် ရှိနေသည်။ စနစ်ဖြင့် စကင်ဖတ်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ သံသယမှာ အတည်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ဘေးဒုက္ခနယ်ပယ်၏ အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသူ ဖြစ်သည်။</p> <p>ပေါင်းစပ်ခြင်းနယ်ပယ်အတွင်း၌ ပြိုင်ဘက်ကင်းသည်ဟု ဆိုနိုင်သော သူနှင့် လီယောင်းတို့အတွက်ပင် ဤစွမ်းအားကွာခြားချက်မှာ ရူးသွပ်စရာကောင်းလှသည်။ အခြားပြဿနာတစ်ခုမှာ သူတို့၏ လက်နက်များမှာ ထိရောက်မှု သိပ်မရှိခြင်းပင်။ မသေမျိုးရတနာမှာ ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်သော်လည်း အချို့သော လုပ်ဆောင်ချက်များမှာ အလုပ်လုပ်နေဆဲဖြစ်ရာ သူမသည် ၎င်းကို အသုံးပြု၍ သူတို့၏ ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် လက်နက်များကို ဖိနှိပ်ထားသည်။</p> <p>ဤသို့ အားနည်းချက်များစွာ ရှိနေသည့်တိုင်အောင် သူ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ပေ။ သူမကို သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်လျှင် ရတနာပျက်စီးသွားမှုကြောင့် ဒဏ်ရာရရှိထားဆဲ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရသည်။ သူမသည် တစ်စုံတစ်ရာသော ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်း စွမ်းရည်ကို အသုံးပြု၍ ပြတ်တောက်သွားသော လက်ကို ပြန်လည်ပေါက်စေခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ သူ၏ ပြန်လည်ရှင်သန်နှုန်းနှင့် ယှဉ်လျှင်မူ အဝေးကြီး လိုနေသေးသည်။</p> <p>ရှန်းယွီသည် သူ၏ ကုသခြင်းစွမ်းရည်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံအသက်သွင်းလိုက်သည်။ သူတို့အားလုံးမှာ သူ၏ ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်အတွင်း၌ ရှိနေကြသဖြင့် သူသည် ကုသခြင်းစွမ်းအင်ကို ထိုနယ်ပယ်၏ မည်သည့်နေရာတွင်မဆို ဖန်တီးနိုင်သည်။ ဤနည်းလမ်းဖြင့်ပင် သူသည် လီယောင်းကို တိုက်ပွဲတစ်ခုလုံးတွင် အကောင်းဆုံးအခြေအနေ၌ ရှိနေအောင် ထိန်းသိမ်းပေးထားနိုင်ခြင်းပင်။</p> <p>ရန်သူက အစွမ်းထက်လှသော်လည်း အင်အားကုန်ခမ်းမှုဆိုင်ရာ တိုက်ပွဲဆိုလျှင်မူ သူသည် တစ်နေကုန် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ သို့သော်လည်း ဤတိုက်ပွဲကို ဤမျှအထိ ကြာရှည်မဆွဲလိုပေ။ တိုက်ပွဲကြာရှည်လေလေ မမျှော်လင့်ထားသော အရာများ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ခြေ ပိုများလေလေ ဖြစ်သည်။</p> <p>"အခုတော့ အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးရတော့မယ်"</p> <p>သူ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် ဤသတင်းစကားကို လီယောင်းထံသို့ စိတ်ချင်းဆက်၍ ပို့လိုက်ရာ သူမက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူတို့၏ နောက်ဆုံးတိုက်စစ်အတွက် အသင့်ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>ထျန်းလင်းသည် ရှန်းယွီနှင့် လီယောင်းတို့ကြားသို့ အကြည့်လွှဲကာ စောင့်ကြည့်နေမိသည်။ သူမ ပေးလိုက်သော ဒဏ်ရာများမှ သူတို့သည် အကြိမ်ပေါင်း တစ်ရာမက ပြန်လည်နိုးထလာသည်ကို မြင်တွေ့နေရခြင်းပင်။ ယခုအခါ သူမသည် ဤနေရာတွင် ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေတာလဲဟု အလေးအနက် စတင်သံသယဝင်လာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှန်းယွီကိုတော့ သူမ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ နားလည်နိုင်သည်ဟု ထင်မိသည်။</p> <p>"သူ့မှာ ဖီးနစ်သွေးမျိုးဆက် ရှိနေတာတော့ ဟုတ်ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့... နယ်ပယ်တစ်ခုလုံးကို ထိန်းချုပ်နေတာရော၊ သွေးမျိုးဆက်နဲ့ ပြန်လည်ရှင်သန်နေတာရော၊ ပြီးတော့ ကောင်းကင်ဘုံအဆင့်လက်နက်နဲ့ မရပ်မနား တိုက်ခိုက်နေတာတွေပါ လုပ်ဖို့ဆိုရင် သူ ဘယ်လိုစွမ်းအင်မျိုးကို သုံးနေတာလဲ။ ဒါက သာမန် ဝိညာဉ်အင်အားနဲ့တင် မလုံလောက်ဘူး"</p> <p>သူမ အပြည့်အဝ နားမလည်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ရှင်းပြ၍ ရနိုင်သေးသည်။</p> <p>သို့သော် လီယောင်းမှာမူ ပို၍ပင် မယုံကြည်နိုင်စရာ ကောင်းလှသည်။ သူမက ဒါတွေကို ဘယ်လိုများ ဆက်တိုက်လုပ်နေနိုင်တာလဲ။ ဒါက ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်ကို လုံးဝဆန့်ကျင်နေခြင်းပင်။ ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် ခန္ဓာကိုယ်ဆိုသည်မှာ ကောင်းကင်ဘုံ၏ စည်းမျဉ်းများ၏ ချုပ်ကိုင်မှုကို မခံရဘူးလားဟု သူမ တွေးတောမိသွားသည်။ အကယ်၍ ထိုသို့သာဆိုလျှင် သူမသည် ၎င်းကို ပို၍ပင် လိုချင်တပ်မက်မိသွားတော့သည်။</p> <p>သူမ ဤသို့ တွေးနေစဉ်မှာပင် ရှန်းယွီနှင့် လီယောင်းတို့သည် သူမဆီသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြေးဝင်လာကြပြန်ရာ သူမသည်လည်း သူတို့၏ တိုက်စစ်ကို ရင်ဆိုင်ရန် အသင့်ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>သူမအနေဖြင့် နောက်ထပ် ကစားနေ၍ မဖြစ်တော့ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ ဤတိုက်ပွဲ ကြာရှည်လေလေ သူမ ပို၍ အင်အားနည်းလာလေလေ ဖြစ်ရာ ဤကိစ္စကို အမြန်ဆုံး အဆုံးသတ်ရပေလိမ့်မည်...</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save