Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၅၀</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထျန်းလင်း၏ မျက်လုံးများမှာ သူမ၏ အနာဂတ်မြင်ကွင်းအစွမ်း ပွင့်လာသည်နှင့်အမျှ တောက်ပလာတော့သည်။</p> <p>သူမ အားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရသည်။ နောက်ထပ် သုံးစက္ကန့်အကြာတွင် လီယောင်းသည် သူမ၏ နောက်ကျောဘက်မှ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ကျောရိုးတည့်တည့်ကို ဓားဖြင့် ထိုးလိမ့်မည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှန်းယွီက သူ၏ အမှတ်အသားဖြစ်သော ဟင်းလင်းပြင်လက်ဝါးဖြင့် ရှေ့တည့်တည့်မှ တိုက်ခိုက်လာပြီး နောက်ဆုံးစက္ကန့်တွင်မှ ဓားချက်အဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်လိမ့်မည်။</p> <p>သူမ ပြုံးလိုက်မိကာ “ဒါက ရိုးရှင်းလွန်းတယ် ကလေးတွေ”</p> <p>လီယောင်း ပေါ်လာတော့မည့် အချိန်အတိအကျတွင် ထျန်းလင်းက ဝေ့ယမ်းကာ လှည့်လိုက်ပြီး ပြေးဝင်လာမည့် ဓားသွားကို လက်ဗလာဖြင့် ဖမ်းဆွဲရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် သူမ၏ နောက်ထပ်လက်တစ်ဖက်ကို နောက်သို့ဆန့်ထုတ်ကာ ရှန်းယွီ၏ တိုက်ကွက်ကို ခုခံရန် အသင့်ပြင်လိုက်၏။</p> <p>သို့သော် သူမ၏လက်မှာ ဟင်းလင်းပြင် အလွတ်ကြီးကိုသာ ဆုပ်ကိုင်မိသွားတော့သည်။</p> <p>"ဟင်..."</p> <p>လီယောင်းက ထိုနေရာတွင် ရှိမနေခဲ့ပေ။</p> <p>ယင်းအစား အစစ်အမှန် တိုက်ကွက်မှာ အပေါ်တည့်တည့်မှ ကျဆင်းလာခြင်းပင်။ လီယောင်း</p> <p>နှင့် ရှန်းယွီတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် အပေါ်မှနေ၍ အတူတကွ ဒိုင်ဗင်ထိုးဆင်းလာပြီး သူတို့၏ လက်နက်များကို အသင့်ပြင်ထားကြသည်။ ထျန်းလင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ ထိုတိုက်ကွက်ကို အနိုင်နိုင် ရှောင်တိမ်းလိုက်ရသည်။</p> <p>လီယောင်းသည် သူမ ရပ်နေခဲ့သော နေရာတွင် ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး ၎င်းကို ချက်ချင်းပင် အေးခဲပစ်လိုက်သည်။ ရှန်းယွီကမူ ထိုအေးခဲနေသော ဟင်းလင်းပြင်ကို သူ၏ ဟင်းလင်းပြင်လက်ဝါးဖြင့် ဆက်တိုက် ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>"ဒါကြီးက ဘာကြီးတုန်း…."</p> <p>သူမ ဇဝေဇဝါဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>သူမ၏ အနာဂတ်မြင်ကွင်းက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံပွင့်လာပြန်သည်။ ယခုတစ်ခေါက်တွင်မူ နောက်ထပ် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် အစီအစဉ်ကို သူမ အတိအကျ မြင်လိုက်ရပြန်သည်။ ရှန်းယွီက ဘယ်ဘက်မှနေ၍ တိုက်ခိုက်ဟန်ပြလုပ်နေစဉ် လီယောင်းက ညာဘက်မှ တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်။ ထို့နောက် ရှန်းယွီက ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်ကို အသုံးချကာ တိုက်ပွဲအလယ်မှာပင် သူတို့နှစ်ဦး၏ တည်နေရာကို ချိန်းလိုက်လိမ့်မည်။</p> <p>ထျန်းလင်းသည် သူမ မြင်တွေ့ခဲ့သည့်အတိုင်း တန်ပြန်တိုက်စစ်ဆင်ရန် နေရာယူလိုက်သည်။ သူမသည် ညာဘက်မှ ဝင်လာမည့် လီယောင်း၏ တိုက်ကွက်ကို ရင်ဆိုင်ရန် လှည့်လိုက်ပြီး ဓားကို ဖမ်းဆွဲရန် ပြင်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>သို့သော် လီယောင်းမှာ ညာဘက်မှ မဟုတ်ဘဲ ဘယ်ဘက်မှနေ၍ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြန်သည်။</p> <p>ရှန်းယွီက နောက်ကျောဘက်မှနေ၍ အလစ်အငိုက် ရိုက်နှက်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>ထျန်းလင်းမှာ သူမ၏ ဆံနွယ်အချို့ ဖြတ်တောက်ခံရလုနီးပါး ဖြစ်သည်အထိ ကံသီစွာဖြင့် ရှောင်တိမ်းလိုက်ရသည်။</p> <p>"ဒါ... ဒါ မဖြစ်နိုင်တာ"</p> <p>သူမ၏လက်ကို သူမ ပြန်ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ သူမ၏ အနာဂတ်</p> <p>မြင်ကွင်းသည် ယခင်က တစ်ခါမျှ မလွဲချော်ခဲ့ဖူးချေ။</p> <p>သူမသည် စွမ်းအားကို ပိုမိုအသုံးပြု၍ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံကြိုးစားလိုက်ပြန်သည်။ အနာဂတ်မြင်ကွင်းမှာ ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ အချိန်ဆိုင်ရာ နားလည်မှုများကို အသုံးပြု၍ ၎င်းကို ပိုမိုအားကောင်းအောင် ပြုလုပ်နိုင်သည်။ ယခုတစ်ခေါက်တော့ သေချာပေါက်...</p> <p>ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လီယောင်းက ရှေ့တည့်တည့်သို့ အားပါးတရ ထိုးနှက်လာမည်ဖြစ်ပြီး ရှန်းယွီက အောက်ပိုင်းကို ဝေ့ယမ်းတိုက်ခိုက်လိမ့်မည်။ သူမသည် အသေးစိတ်အချက်အလက်တိုင်းနှင့် ကြွက်သားလှုပ်ရှားမှုတိုင်းကိုပါ မြင်နေရသည်။</p> <p>ထျန်းလင်းသည် ရှန်းယွီ၏ အောက်ပိုင်းတိုက်ကွက်ကို ခုန်ကျော်ပြီး လီယောင်း၏ ဓားချက်ကို ဖမ်းဆွဲရန် တန်ပြန်စစ်ဆင်ရေးအတွက် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် လီယောင်းမှာ ဓားဖြင့် ဘေးတိုက်လှီးဖြတ်ကာ ဝင်ရောက်လာပြီး ရှန်းယွီကမူ အပေါ်စီးမှနေ၍ တိုက်ခိုက်လာခဲ့ပြန်သည်။</p> <p>ထျန်းလင်းမှာ ရှောင်တိမ်းရင်း ရင်ခုန်သံများ မြန်လာတော့သည်။ ဤကလေးနှစ်ယောက်ကို ကိုင်တွယ်ရသည်မှာ အလွန်တရာ ခက်ခဲလှသည်မဟုတ်သော်လည်း တစ်မျိုးကို မျှော်လင့်ထားပြီး အခြားတစ်မျိုး ဖြစ်လာသောအခါ သူမ၏ အာရုံခံစားမှုများမှာ တကယ်ကို ကမောက်ကမ ဖြစ်ကုန်ရသည်။ ဤကဲ့သို့သော တိုက်ပွဲမျိုးတွင် သူမ၏ အနာဂတ်မြင်ကွင်းမှာ အားသာချက်မဟုတ်တော့ဘဲ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုသာ ဖြစ်လာတော့သည်။</p> <p>ရှန်းယွီ၏ အပေါ်စီးမှ ရိုက်နှက်မှုကို သူမ ရှောင်တိမ်းလိုက်စဉ်မှာပင် ထိုအရှိန်ကို အသုံးချကာ ရှန်းယွီကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး အနားသို့ ပြေးဝင်လာသော လီယောင်းထံသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။</p> <p>"စီနီယာအစ်ကိုကြီး"</p> <p>လီယောင်းက အော်ဟစ်လိုက်ရင်း သူ့ကိုဖမ်းရန် သူမ၏တိုက်စစ်ကို ချက်ချင်းရပ်လိုက်ရသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ထိုပစ်ပေါက်လိုက်သော အရှိန်ကြောင့် နောက်သို့ လွင့်စင်သွားကြ၏။</p> <p>"ဗရမ်းဗတာနိယာမလား"</p> <p>ထျန်းလင်းက တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>သူမက လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ သူမ၏ လက်ချောင်းများပတ်လည်တွင် ရွှေရောင်</p> <p>စွမ်းအင်များ စတင်ဝဲလည်လာတော့သည်။</p> <p>"အခုမှ အခြေအနေကို သဘောပေါက်တော့တယ်။ မင်းက ဗရမ်းဗတာနိယာမကို ဒီလောက်အထိ နားလည်ထားလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားခဲ့ဘူး"</p> <p>ဗရမ်းဗတာနိယာမသည် ကျပန်းဖြစ်နိုင်ခြေအပေါ်တွင် များစွာအခြေခံပြီး ဖြစ်နိုင်ခြေများကို နှောင့်ယှက်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူမ၏ ကြိုတင်ဟောကိန်းများမှာ အကောင်အထည် မပေါ်လာခြင်းဖြစ်ပြီး ဗရမ်းဗတာနိယာမက သူမ ဖတ်ရန်ကြိုးစားနေသော အနာဂတ်ကို ဖျက်ဆီးနေခြင်းပင်။</p> <p>"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ကိစ္စမရှိပါဘူး"</p> <p>သူမ ကိုယ့်ဘာသာ တွေးလိုက်သည်။</p> <p>"ပြဿနာရဲ့ အရင်းအမြစ်ကို ငါ သိသွားပြီဆိုတော့ အရင်လို ဖြစ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>မသေမျိုးစွမ်းအင်လုံလောက်မှုမရှိခြင်းကြောင့် အချိန်နိယာမကို တိုက်ရိုက်အသုံးမပြုနိုင်သော်လည်း သူမအနေဖြင့် အချိန်နယ်ပယ်ကိုမူ အသုံးပြုနိုင်သေးသည်။ သူမ၏လက်အတွင်းရှိ ရွှေရောင်စွမ်းအင်များမှာ ရှေ့သို့ ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့်အမျှ ပိုမိုတောက်ပလာတော့သည်။</p> <p>ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း၌ အချိန်နယ်ပယ်မှာ စတင်ကျယ်ပြန့်လာသည်။ သူမ ဖန်တီးလိုက်သော အချိန်စွမ်းအင်များကို ဟင်းလင်းပြင်က ငတ်မွတ်စွာ ဝါးမြိုနေသည်ကို သူမ ခံစားရသော်လည်း သူမကမူ ပြုံးလိုက်ရုံသာရှိပြီး ဟင်းလင်းပြင်က သူမ၏ ဖန်တီးမှုကို မလိုက်နိုင်တော့သည်အထိ စွမ်းအားကို ပိုမိုမြှင့်တင်လိုက်သည်။</p> <p>ငါ့ရဲ့ အချိန်နိယာမကို အပြည့်အဝ ကျွမ်းကျင်မှုနဲ့ဆို နိုင်မှာသေချာတယ်။</p> <p>သူမက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် တွေးလိုက်သည်။</p> <p>ဒီကလေးရဲ့ နယ်ပယ်ကို ငါမနှိမ်နင်းနိုင်ဘူးဆိုရင် ဘယ်သူမှလည်း နှိမ်နင်းနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။</p> <p>"စီနီယာအစ်ကိုကြီး... အဆင်ပြေရဲ့လား"</p> <p>လီယောင်းက ရှန်းယွီကို ထူပေးရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>"အင်း... ကျေးဇူးပဲ"</p> <p>သူက ပြန်ဖြေလိုက်သော်လည်း သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ တင်းမာနေဆဲပင်။</p> <p>ထျန်းလင်း၏ နယ်ပယ် ကျယ်ပြန့်လာသည်ကို ကြည့်ရင်း ရှန်းယွီ၏ ဦးနှောက်က အပြင်းအထန် အလုပ်လုပ်နေသည်။ ဒါက အန္တရာယ်ရှိသည်။ အကယ်၍ သူမ ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေလျှင် သူ၏ ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်ကို အမှန်တကယ် ဖောက်ထွက်သွားနိုင်ပြီး သူတို့၏ အစီအစဉ်တစ်ခုလုံး အလဟဿ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ သူ့တွင် အရန်အစီအစဉ်ရာနှင့်ချီ၍ ရှိနေသော်လည်း ၎င်းတို့ကို အသုံးမပြုရဖို့သာ သူ ဆန္ဒရှိသည်။</p> <p>သူသည် လက်ကိုမြှောက်လိုက်ပြီး သူမ၏နယ်ပယ်ကို တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ရန် သူ၏ အချိန်နယ်ပယ်ကို စတင်ဖြန့်ကျက်လိုက်သည်။ နယ်ပယ်နှစ်ခုမှာ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံကာ အပြန်အလှန် ပွတ်တိုက်အားပြိုင်နေကြတော့သည်။</p> <p>"အိုး... မင်းလည်း ဒါကို သုံးတတ်တာလား။ မင်းက စက္ကန့်တိုင်းမှာ ပိုပိုပြီး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလာတာပဲ"</p> <p>ထျန်းလင်းက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများတွင် မကောင်းဆိုးဝါး အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်လျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါက မင်းကို ငါ ပိုပြီး လိုချင်လာအောင် လုပ်နေတာပဲ။"</p> <p>ထိုခဏမှာပင် လီယောင်းသည် သူမ၏ နောက်ကျောဘက်၌ ပေါ်လာပြီး ထျန်းလင်း၏ လည်ပင်းကို ဓားဖြင့် အားပါးတရ လွှဲယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>ထျန်းလင်းကမူ အလျင်စလိုမရှိဘဲ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"သဝန်တိုမနေပါနဲ့။ မင်းကိုလည်း ငါ လိုချင်ပါတယ်"</p> <p>ထိုသို့ပြောကာ ဓားသွားကို လက်ဗလာဖြင့် ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။ သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော အနက်ရောင် ဝတ်စုံအကျပ်မှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ပြဲသွားပြီး အနက်ရောင် ရေဘဝဲလက်တံရာပေါင်းများစွာမှာ လီယောင်းကို ပတ်နှောင်ရန် တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးထွက်လာတော့သည်။</p> <p>လက်တံများက လီယောင်းနှင့် ထိတွေ့တော့မည့် ဆဲဆဲတွင် သူမသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရှန်းယွီ၏ ဘေးနားတွင် ပြန်လည်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>"ဘယ်လိုလဲ"</p> <p>လီယောင်းက အလောတကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>"အရမ်း အစွမ်းထက်လွန်းတယ်။ ငါ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘူး။ ဒီအတိုင်းသာဆိုရင်..."</p> <p>ရှန်းယွီ စကားမဆုံးသေးခင်မှာပင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>[ဒါဆို ငါလည်း ဝိုင်းကူပေးရမှာပေါ့]</p> <p>ဧကရီ၏ အသံက ဟိန်းထွက်လာသည်။</p> <p>ချက်ချင်းပင် ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်၏ အထက်တွင် ကြီးမားလွန်းလှသော ရွှေရောင်နာရီကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုနာရီကြီး ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထျန်းလင်း၏ အချိန်နယ်ပယ်မှာ တရိပ်ရိပ် ပြန်လည်ကျုံ့ဝင်သွားတော့သည်။ သူမ၏ ပတ်ပတ်လည် မီတာအနည်းငယ်အတွင်းသို့ ရောက်သွားသည်အထိ နယ်ပယ်က ဖိသိပ်ခံလိုက်ရသည်ကို ကြည့်ရင်း သူမ မယုံကြည်နိုင်စွာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရသည်။</p> <p>"ဒါ ဘာကြီးလဲ ဒါမျိုးက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"</p> <p>...</p> <p>ထျန်းလင်းသည် ကျုံ့ဝင်သွားသော သူမ၏ အချိန်နယ်ပယ်ကို ပြန်လည်ကျယ်ပြန့်လာစေရန် အတင်းအဓမ္မ ဖိအားပေး တွန်းထုတ်နေသည်။</p> <p>သို့သော် သူမ ရှိသမျှ စွမ်းအားအကုန် သုံးနေသော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်ပတ်လည် မီတာအနည်းငယ်ထက် ပို၍ ကျယ်မလာတော့ချေ။</p> <p>သူမသည် အထက်တွင် လွင့်မျောနေသော ကြီးမားသည့် ရွှေရောင်နာရီကြီးကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် အချိန်ဆိုင်ရာ စွမ်းရည်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သူမ အာရုံခံမိသည်။ နိယာမအဆင့်ထိ မရောက်သေးသော်လည်း အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှသည်။</p> <p>ငါ့ရဲ့ အချိန်နယ်ပယ်ကိုတောင် ကန့်သတ်နိုင်တဲ့ အချိန်စွမ်းရည်မျိုးကို ဘယ်သူက ထုတ်သုံးနိုင်တာလဲ။</p> <p>သူမ တွေးတောနေမိ၏။</p> <p>သူမသည် ဤနိယာမကို အပြည့်အဝ ကျွမ်းကျင်ပြီးသားသူ ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်</p> <p>နိုင်ရန်မှာ သူမထက်ပင် အချိန်ဆိုင်ရာ နားလည်မှုပိုမိုမြင့်မားသူမှသာ ဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p>ဒါပေမဲ့... ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ငါက အချိန်နိယာမကို ပိုင်စိုးပြီး နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာခဲ့သူလေ။</p> <p>သူမထက် သာလွန်သော နားလည်မှုရှိသူဆိုသည်မှာ မရှိနိုင်ပေ။</p> <p>သူမထက် ပိုမိုနားလည်နိုင်ရန်မှာ တစ်သက်လုံး အချိန်နိယာမကိုသာ ထိုင်၍ လေ့လာနေသူမျိုးမှသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>"မင်းရဲ့ အချိန်ဆိုင်ရာ နားလည်မှုက တကယ်ကို မြင့်မားတာပဲ။ သူမရဲ့ နယ်ပယ်ကိုတောင် နှိမ်နင်းနိုင်တယ်ပေါ့"</p> <p>ရှန်းယွီက အထင်ကြီးလေးစားသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>[ဒီလိုပါပဲ...]</p> <p>ဧကရီက စိတ်မပါသလို ပြန်ဖြေသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက သူမ၏ စီနီယာအစ်မဖြစ်သူက ဤအရာကို အတင်းအကျပ် လေ့လာခိုင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က သူမ သိပ်စိတ်မဝင်စားဘဲ အပျော်သဘောလောက်သာ လေ့လာခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p>ဧကရီက သူမ၏ အာရုံကို လီယောင်းထံသို့ လွှဲလိုက်သည်။</p> <p>[ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ဒါက ယာယီအစီအစဉ်ပဲ။ ငါ့မှာ ဒါကို အကြာကြီး ထိန်းထားနိုင်ဖို့ စွမ်းအင် အလုံအလောက် မရှိဘူး။ မင်းတို့ ဒါကို အပြတ်ရှင်းနိုင်မယ့် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာမှဖြစ်မယ်]</p> <p>သူမက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အပြတ်ရှင်းဖို့"</p> <p>လီယောင်းက မရေရာသော လေသံဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူတို့ တကယ်လုပ်နိုင်ပါ့မလားဟု သူမ တွေးနေမိ၏။ အချိန်နယ်ပယ် အားသာချက် မရှိတော့လျှင်တောင်မှ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှု ကွာခြားချက်မှာ အလွန်ကြီးမားလွန်းနေဆဲပင်။</p> <p>[မှန်တယ်]</p> <p>ဧကရီက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူမ ပြုံးလိုက်ကာ  [ဒါကို လုပ်နိုင်မယ့် နည်းလမ်း ငါ့မှာရှိတယ်]</p> <p>"ဘယ်လိုနည်းလဲဟင်"</p> <p>လီယောင်းက စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။</p> <p>[ငါ မင်းကို နိယာမတစ်ခုကို ဘယ်လိုသုံးရမလဲဆိုတာ သင်ပေးမယ်]</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save