Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၅၁</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထျန်းလင်းက ရွှေရောင်နာရီကြီးကို မော့ကြည့်ရင်း သူမ၏မျက်လုံးများ စူးရှသွားသည်။</p> <p>သာမန်လူသားနှစ်ယောက်အနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော နားလည်မှုအဆင့်အတန်းမျိုး အနားသို့ပင် ကပ်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။</p> <p>သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပလာပြီးနောက် သူမ၏ အခြားသော စွမ်းရည်တစ်ခုကို အသက်သွင်းလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>ဤစွမ်းရည်ဖြင့် သူမသည် ထိုနာရီကြီးထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ရွှေရောင်စွမ်းအင်ကြိုးမျှင်လေးကို လိုက်လံကြည့်ရှုရာ ၎င်းမှာ လီယောင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p>"သူမက ဒါကို လုပ်နေတာလား"</p> <p>သူမက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>"ဟက်... မဖြစ်နိုင်တာ"</p> <p>လီယောင်းအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သောအရာမျိုးကို တတ်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။ ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် ခန္ဓာကိုယ်ဆိုလျှင်ပင် အကန့်အသတ်တော့ ရှိရမည်ပင်။</p> <p>သူမ၏ အမူအရာမှာ ပိုမိုတည်ကြည် လေးနက်သွားသည်။</p> <p>"အကယ်၍ လီယောင်းက အဲဒီနာရီကို ထိန်းချုပ်နေသူ မဟုတ်ဘူးဆိုရင်... ဘယ်သူ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ သူမရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကူညီနေတာတော့ အသေအချာပဲ။ အဲဒီလူဟာ ဒီလောကက မဟုတ်ဘဲ အထက်ဘုံက ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်။ ဒါမှမဟုတ်ရင် အချိန်နိယာမကို ဒီလောက်အထိ ကစားနိုင်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး"</p> <p>ထျန်းလင်းက တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်တစ်ဦးကို မည်သူမျှ သတိမပြုမိဘဲ ဤနေရာတွင် ရှိနေစေမည်မဟုတ်ပေ။ အခြားသူများကလည်း ဤဆုလာဘ်ကြီးကို မျက်စိကျနေကြပုံပင်။</p> <p>သူမ ခန့်မှန်းရသလောက်ဆိုလျှင် အထက်ဘုံမှ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ဤကမ္ဘာသို့ ဆင်းသက်လာပြီး ဤမိန်းကလေးကို လမ်းညွှန်ပေးနေခြင်းပင်။ ထိုသို့ဖြင့် သူမ အထက်ဘုံသို့ တက်လှမ်းလာသောအခါမှ ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် ခန္ဓာကိုယ်ကို သူတို့အတွက် သိမ်းပိုက်ရန် ကြံစည်နေခြင်းပင်။</p> <p>သူမသည် လက်နှစ်ဖက်ကို စုကာ ဂါရဝပြုလိုက်ရင်း လီယောင်းကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ကျင့်ကြံဖော်ရဲ့ နာမည်ကို သိခွင့်ရှိမလား"</p> <p>သူမက မေးလိုက်သည်။</p> <p>လီယောင်းနှင့် ရှန်းယွီတို့မှာ ဇဝေဇဝါဖြစ်စွာဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လှမ်းကြည့်လိုက်ကြ၏။</p> <p>[သူမက ငါ့ကို ပြောနေတာ]</p> <p>ဧကရီက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ဧကရီသည် သူမ၏ တည်ရှိမှုကို ရိပ်မိသွားခြင်းမှာ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ အမှန်စင်စစ် သူမသည် ဤပုဂ္ဂိုလ်က သူမကို တိုက်ရိုက် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပစ်မှတ်ထားနေခြင်း ဟုတ်မဟုတ် သိနိုင်ရန် တမင်တကာ အရိပ်အယောင် ပြခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p>ရှန်းယွီနှင့် လီယောင်းတို့မှာမူ ဤအခြေအနေကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ဧကရီ၏ တည်ရှိမှုကို တစ်စုံတစ်ယောက်က သတိပြုမိသွားခြင်းမှာ ယခုက ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။</p> <p>[ဒါကိုပဲ ပြောလိုက်...]</p> <p>ဧကရီက လမ်းညွှန်လိုက်သည်။</p> <p>"မင်းက ဘယ်လို နတ်ဘုရားမျိုးလဲ"</p> <p>လီယောင်းက မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ငါက အသူရာနတ်ဘုရားပဲ"</p> <p>ထျန်းလင်းက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>"ဒီနာမည်ကို သုံးရဲတဲ့သူ ရှိသေးတာပဲလား။ မင်းက မိစ္ဆာနတ်ဘုရားနဲ့များ ပတ်သက်နေတာလား"</p> <p>လီယောင်းက ဆက်မေးလိုက်၏။</p> <p>"ဟုတ်တယ် မိစ္ဆာနတ်ဘုရားနဲ့ ငါက ညီအစ်ကိုတွေပဲ"</p> <p>သူမက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"မင်း သူ့ကို သိပ်ကြည်ပုံမရဘူးနော်"</p> <p>လီယောင်းက အကဲခတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ဟုတ်တယ်... ငါတို့ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က ခွဲမရအောင် ရင်းနှီးခဲ့ကြတာ... ငါတို့တွေ..."</p> <p>သူမ၏ စကားမှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက်နှင့် ရပ်တန့်သွားသည်။ ထို့နောက် ပထမဆုံးအကြိမ် ပြောသကဲ့သို့ ပြန်စပြန်သည်။</p> <p>"ဟုတ်တယ်... ငါတို့ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က ခွဲမရအောင် ရင်းနှီးခဲ့ကြတာ... ငါတို့တွေ..."</p> <p>သူမသည် ချွတ်ယွင်းချက်ရှိနေသော NPC တစ်ဦးကဲ့သို့ ထိုစကားစုကိုပင် ခဏခဏ ရပ်တန့်လိုက်၊ ပြန်စလိုက်နှင့် ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p>[နားလည်ပြီ... ဒီလိုကိုး]</p> <p>ဧကရီက တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p>သူမသည် သက်ပြင်းကို အလေးအနက် ချလိုက်မိသည်။ သူမ၏ သံသယများမှာ မှန်ကန်နေခဲ့ပြီ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဤဖြစ်ရပ်များအားလုံးကို နောက်ကွယ်မှနေ၍ ကြိုးကိုင်နေခြင်းပင်။ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားနှင့် အသူရာနတ်ဘုရားတို့မှာ ပိုမိုကြီးမားသော အစီအမံတစ်ခု၏ အစိတ်အပိုင်းများသာ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>နတ်ဘုရားတွေကိုတောင် သေစေနိုင်တာလား...။ ဒါတင်မကဘဲ သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ပြန်ခေါ်ပြီး အစေခံတွေအဖြစ် ခိုင်းစေနိုင်တဲ့အထိ အစွမ်းထက်နေတာလား။</p> <p>သူမ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်မိသည်။ အသူရာနတ်ဘုရား၏ မှတ်ဉာဏ်များမှာ နှောက်ယှက်ခံထားရပြီး ထျန်းလင်းကိုယ်တိုင်ပင် ထိုသို့ဖြစ်နေသည်ကို မသိရှိနိုင်ချေ။</p> <p>ရုတ်တရက် ထျန်းလင်း စကားပြောခြင်း လုံးဝရပ်တန့်သွားသည်။ ထို့နောက် အစမှ ပြန်စပြန်သည်။</p> <p>"ကျင့်ကြံဖော်ရဲ့ နာမည်ကို သိခွင့်ရှိမလား"</p> <p>သူမက မေးလိုက်ပြန်သည်။ ယခင်ပြောခဲ့သော စကားဝိုင်းမှာ လုံးဝမရှိခဲ့သည့်အလားပင်။</p> <p>ဧကရီသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။ ဤသူမှာ ကြိုးကိုင်သူ မဟုတ်သည့်အပြင် သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်များပင် ပုံဖျက်ခံထားရသည်။ သူမနှင့် ထပ်မံစကားပြောနေခြင်းမှာ အချိန်ကုန်ရုံသာ ရှိသည်။</p> <p>"မင်းလို အမှိုက်မျိုးက ငါ့နာမည်ကို သိဖို့ မထိုက်တန်ဘူး"</p> <p>လီယောင်းက အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p>ထျန်းလင်း၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် နီမြန်းလာတော့သည်။</p> <p>"ငါ့ရှေ့မှာ လာပြီး ဟန်ကြီးပန်ကြီး လုပ်မနေနဲ့ မင်းလည်း ငါ့လိုပဲ မဟုတ်လား။ ဒီလူ့ပြည်လောကကို ဆင်းလာတာက ဒီမိန်းကလေးကို လမ်းပြပေးပြီး အပြင်ရောက်မှ သူမရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝါးမြိုဖို့ပဲမလား။ မင်းရဲ့ အကြံပတ်စက်မှုကို ငါမသိဘူးလို့ မမှတ်နဲ့"</p> <p>သူမက အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>"ဘာ..."</p> <p>လီယောင်းမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>"မင်း မသိဘူးလား။ ဟားဟားဟား... ငါတော့ မင်းရဲ့ အကွက်တွေကို ဖော်လိုက်ပြီထင်တယ်" ထျန်းလင်းက အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်လို ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p>"ကောင်မလေး... မင်း အဲဒီမိန်းမ ပြောသမျှကို မယုံနဲ့။ ငါ့ကိုပဲ အဲဒီခန္ဓာကိုယ်ကို ပေးလိုက်တာက မင်းအတွက် ပိုကောင်းလိမ့်မယ်"</p> <p>"အဲဒါ တကယ်ပဲလားဟင်"</p> <p>လီယောင်းက ဧကရီကို မရေမရာသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>ဧကရီကမူ ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေပြီး "မင်းကော ဘယ်လိုထင်လဲ" ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူမသည် မည်သည့် အရှိန်အဝါမျှ မသုံးဘဲ သာမန်အတိုင်းသာ ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>"ကျွန်မ ထင်တာတော့... အစ်မက အဲဒီလိုလူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p>လီယောင်းက ခိုင်ခိုင်မာမာပင် ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>လီယောင်း၏ ယုံကြည်မှုကြောင့် ဧကရီက နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p>[ကဲ... အခု မင်းကို နိယာမကို ဘယ်လိုသုံးရမလဲဆိုတာ သင်ပေးတော့မယ်]</p> <p>...</p> <p>လီယောင်း၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်း၌ သူမနှင့် ဧကရီတို့သည် တရားထိုင်သည့် ပုံစံဖြင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြသည်။ လီယောင်းသည် ရှန်းယွီ၏ (၁၀) ခုမြောက် စိတ်ဝိညာဉ်အပိုင်းအစကို ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ပိုက်ထား၏။</p> <p>"စီနီယာအစ်ကိုကြီး... အဆင်ပြေရဲ့လားဟင်"</p> <p>သူမက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ သူမသည် ဧကရီထံမှ နိယာမကို သင်ယူနေရသဖြင့် ပြင်ပလောကတွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ရပ်တန့်နေပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ရှန်းယွီအနေဖြင့် သူမကိုပါ ကာကွယ်ပေးနေရသဖြင့် ပို၍ အခက်တွေ့နေမည်ကို သူမ သိနေသည်။</p> <p>"အဆင်ပြေပါတယ်... ငါ ထိန်းထားနိုင်တယ်"</p> <p>ရှန်းယွီက ပြန်ပြောလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ လီယောင်း၏ အကူအညီမပါဘဲ တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ရသည်မှာ တကယ်ကို ခက်ခဲလှသည်ဟု တွေးနေမိသည်။ ယခင်က နှစ်ယောက်ပေါင်း တိုက်ခိုက်စဉ်ကပင် အနိုင်နိုင် ခုခံနေရခြင်းပင်။ ယခုမူ ဒါက တိုက်ပွဲဟုပင် မခေါ်နိုင်တော့ဘဲ သူသည် ဘယ်ပြန်ညာပြန် အရိုက်ခံနေရသည့် အဆင့်သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထျန်းလင်း၏ လက်သီးက ရှန်းယွီ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွက်သွားသော်လည်း သူသည် ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်သက်သာလာကာ သူမထံသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြန်လည်ပြေးဝင်သွားပြန်သည်။</p> <p>"မင်းက တကယ်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးလွန်းတာပဲ သိလား"</p> <p>သူမက ပြောရင်း သူ့ကို ဖမ်းဆွဲကာ လှုပ်ရှားမှုမရှိသော လီယောင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ သူမ စိတ်ထဲတွင်တော့ ဤကောင်လေးဆီမှ ရတနာကို မည်သို့ယူရမည်မှန်း မသိသေးသဖြင့် သူ့ကို မသတ်နိုင်သေးဘူးဟု တွေးထားသည်။ အမှန်စင်စစ် သူ၏ ပြန်လည်ရှင်သန်နှုန်းမှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသဖြင့် သူမ သတ်ချင်လျှင်ပင် သတ်နိုင်ရန် မလွယ်ကူလှပေ။</p> <p>ရှန်းယွီ၏ ကိုယ်သည် လီယောင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် တိုက်မိတော့မည့် ဆဲဆဲတွင် သူသည် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထျန်းလင်း၏ နောက်ကျောဘက်၌ ပေါ်လာပြန်သည်။ သို့သော် သူမက လှည့်ပင်မကြည့်ချေ။ သူမ၏ ကျောဘက်မှ အနက်ရောင် ရေဘဝဲလက်တံရာပေါင်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်တော့သည်။ ထို့နောက် သူမက လှည့်လိုက်ပြီး ထိုလက်တံများကို ထိန်းချုပ်ကာ သူ့ကို အနားသို့ ဆွဲခေါ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>"မင်းဆီက ရတနာကို ဘယ်လိုထုတ်ယူရမလဲဆိုတာ ငါပြောပြခဲ့တဲ့ နည်းလမ်းကို မင်းမေ့သွားပြီလား"</p> <p>သူမက ပြုံးရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>ရှန်းယွီသည် ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက်က သူမ သူ့ကို နှစ်ကိုယ်တူကျင့်စဉ်ကျင့်ကြံရန် ကြိုးစားခဲ့ပုံကို ပြန်သတိရသွားသည်။</p> <p>"နေဦး... ခဏလေး ရပ်..."</p> <p>သူက အသည်းအသန် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။</p> <p>သို့သော် လက်တံများမှာမူ သူ၏ပတ်ပတ်လည်တွင် ပို၍ တင်းကျပ်လာတော့သည်။</p> <p>ရှန်းယွီသည် အစောပိုင်းက စကားဝိုင်းကို ပြန်စဉ်းစားမိသည်။</p> <p>သူမက သူမနှင့် မိစ္ဆာနတ်ဘုရားမှာ ညီအစ်ကိုတွေပါဟု ပြောခဲ့သည်။</p> <p>"နေပါဦး... မင်းက ယောက်ျားကြီး မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p>သူက မေးလိုက်သည်။</p> <p>သူမ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ရှက်သွေးဖြာသွားသည်။</p> <p>"မင်း ဒါကို ဘယ်လိုသိတာလဲ"</p> <p>ထို့နောက် သူမက သူ၏မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ငါတို့လို ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ရှိတဲ့သူတွေအတွက် ကျား မ ခွဲခြားနေတာက အရေးမကြီးပါဘူး"</p> <p>သူမ၏ အကြည့်များက ပို၍ ပြင်းထန်လာသည်။</p> <p>"မင်းရဲ့မျက်လုံးတွေကို ကြည့်ရုံနဲ့ မင်းနဲ့ငါက အကျင့်စရိုက်ချင်း တူတယ်ဆိုတာ ငါပြောနိုင်</p> <p>တယ်။ ငါ့ကို ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရဘူးနော်"</p> <p>ရှန်းယွီမှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားတော့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ရူးသွပ်စွာ ရုန်းကန်</p> <p>တော့သည်။</p> <p>"ဘာတွေလဲ ဘာအကျင့်စရိုက်တွေလဲ ဘယ်သူက မင်းနဲ့ အကျင့်ချင်းတူလို့လဲ" သူက အော်ဟစ်ရုန်းကန်သော်လည်း လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိချေ။</p> <p>"ရပါတယ်... ကြောက်မနေပါနဲ့"</p> <p>ထိုသို့ပြောကာ သူမက သူ၏မျက်နှာကို ညင်သာစွာ ကိုင်လိုက်သည်။</p> <p>လီယောင်း၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်း၌မူ  "ဟို... ဂျူနီယာညီမလေး... မြန်မြန်လုပ်ပါဦး" ရှန်းယွီ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အပိုင်းအစက အလောတကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လီယောင်းသည်လည်း သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုအပေါ် အာရုံစိုက်နိုင်ရန် အတော်လေး ရုန်းကန်နေရသည်။</p> <p>[မြန်မြန်လုပ်စမ်းပါ... မင်းက ခြေတစ်လှမ်းပဲ လိုတော့တာ။ အာရုံမများပါနဲ့တော့]</p> <p>ဧကရီက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါပေမဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကြီးက..."</p> <p>လီယောင်းက စကားစလိုက်သည်။</p> <p>ဧကရီက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် ပိုမိုကောင်းမွန်သော အကြံတစ်ခု ရသွားပုံပင်။</p> <p>[ဒါက မင်း ဒါကို ကျွမ်းကျင်အောင် သင်ယူသင့်တဲ့ အကြောင်းပြချက်ပဲပေါ့။ အခု မင်း ထွက်သွားရင်လည်း ဘာမှလုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး]</p> <p>ဧကရီက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>[မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကြီးကို ဒီလိုမျိုး အစော်ကားခံရအောင် တကယ်ပဲ လွှတ်ထားတော့မှာလား ငါသာဆိုရင်တော့ ဒီလောက်အထိ အထင်သေးခံရတာကို လုံးဝ သည်းခံမှာမဟုတ်ဘူး]</p> <p>ဧကရီက မီးလောင်ရာလေပင့် ပို၍ လုပ်ပေးလိုက်သောအခါ လီယောင်းသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ငွေရောင်သမ်းနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ ၎င်းတို့မှာ တောက်ပနေပြီး တစ်ဖက်လူကို ဆွဲငင်ဝါးမြိုတော့မည့်အလား လည်ပတ်နေကြသည်။</p> <p>"ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ လမ်းစဉ်ဟာ တစ်ခုတည်းသော လမ်းစဉ်ပဲ..."</p> <p>သူမက တည်ငြိမ်အေးစက်သော အသံဖြင့် စတင်ရွတ်ဆိုလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save