Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၅၂</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါဆို နိယာမတစ်ခုကို ကျွန်မ ဘယ်လို သုံးရမလဲ။ နိယာမကို သုံးနိုင်ဖို့အတွက် မသေမျိုးချီလိုအပ်တယ်လို့ အစ်မ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား"</p> <p>လီယောင်းက မေးလိုက်သည်။</p> <p>[အဲဒါက အမြဲတမ်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ တချို့အခြေအနေတွေမှာ မသေမျိုးချီ ရဖို့အတွက် နိယာမတစ်ခုကို အရင်ဆုံး လိုအပ်တာမျိုးလည်း ရှိတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကတော့ နောက်မှ ပြောရမယ့် ဇာတ်လမ်းပေါ့]</p> <p>ဧကရီက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>[မင်းရဲ့ အခြေအနေမှာကျတော့ နည်းနည်း ကွဲပြားတယ်]</p> <p>သူမက စတင်ရှင်းပြသည်။</p> <p>"ဘယ်လိုမျိုး ကွဲပြားတာလဲဟင်"</p> <p>လီယောင်းက မေးလိုက်၏။</p> <p>[မင်းက အရင်ကတည်းက နိယာမတစ်ခုကို သုံးစွဲနေခဲ့တာလေ]</p> <p>ဧကရီ၏ စကားကြောင့် လီယောင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။</p> <p>"ကျွန်မကလား"</p> <p>[ဟုတ်တယ်။ မင်းရဲ့ ကိုးဘုံဟင်းလင်းပြင်ကို သုံးတဲ့အခါမှာ မင်းက ကန့်သတ်ချက်တွေ သတ်မှတ်ပြီး အဲဒါတွေကို မိုးကြိုးစွမ်းအားနဲ့ အတင်းအကျပ် အကောင်အထည်ဖော်နိုင်တယ် မဟုတ်လား]</p> <p>ဧကရီက မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဟုတ်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒါက နိယာမနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"</p> <p>စီနီယာအစ်ကိုကြီး အရိုက်ခံနေရသည်ကို အာရုံခံမိနေသဖြင့် လီယောင်းမှာ စိတ်မရှည်သလို ဖြစ်လာသည်။</p> <p>[အဲဒါကို ပြောပြမလို့ပဲဟာကို]</p> <p>ဧကရီက ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>[ကျင့်ကြံသူတွေ ဘာလို့ အဆင့်တက်တိုင်း ဘေးဒုက္ခကို ရင်ဆိုင်ရလဲဆိုတာ မင်းသိလား။ မသေမျိုး ဖြစ်လာပြီးရင်ကော ဘာလို့ အထက်ဘုံကို တက်လှမ်းရသလဲဆိုတာ သိလား]</p> <p>"သိတာပေါ့... အဲဒါ ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်ကြောင့် မဟုတ်လား"</p> <p>[မှန်တယ်။ ပိုပြီး တိတိကျကျ ပြောရရင်တော့ ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် နိယာမလို့ ခေါ်တဲ့အရာကြောင့်ပဲ]</p> <p>ဧကရီက ရှင်းပြသည်။</p> <p>[မင်း ရွှေအမြုတေအဆင့်ကို တက်လှမ်းတုန်းက မိုးကြိုးဘေးဒုက္ခကို ဝါးမြိုပြီး ကိုးဘုံမိုးကြိုးခန္ဓာကို ဖွဲ့စည်းခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ အဲဒီနောက်ပိုင်း အခြေတည်ဝိညာဉ်နဲ့ ဝိညာဉ်ဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့်တွေကို တက်လှမ်းတဲ့အခါမှာလည်း မင်းက ဘေးဒုက္ခတွေဆီကနေ နိယာမစွမ်းအင်တချို့ကို စုပ်ယူခဲ့မိတယ်]</p> <p>[သာမန်ဆိုရင်တော့ ဒီစွမ်းအင်တွေက အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ပျယ်လွင့်သွားမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် ခန္ဓာကိုယ်ရှိနေတော့ အဲဒီနိယာမက မင်းကို ကောင်းကင်ဘုံတာအိုလို့ အထင်မှားပြီး ပျယ်လွင့်မသွားဘဲ မင်းဆီမှာပဲ ကပ်ညှိနေခဲ့တာ]</p> <p>[အဲဒါကြောင့်လည်း မင်းရဲ့ ကိုးဘုံဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာ မင်းက စည်းမျဉ်းတွေ သတ်မှတ်နိုင်နေတာပေါ့]</p> <p>"မိုးကြိုးဆိုတာ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ပြစ်ဒဏ်ခတ်မှုကို အတုယူထားတာဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် နိယာမကို အကန့်အသတ်တစ်ခုအထိ သုံးစွဲခွင့်ပေးထားတာပဲ"</p> <p>ဧကရီက ရှင်းပြသည်။</p> <p>[ဒါတောင်မှ နိယာမတစ်ခုရဲ့ စွမ်းဆောင်နိုင်ရည် အစစ်အမှန်နဲ့ ယှဉ်ရင် ဒါက အပိုင်းအစလေးတစ်ခုပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ နိယာမစွမ်းအင်တွေကို အစွမ်းကုန် ဘယ်လိုထုတ်သုံးရမလဲဆိုတာ ငါသင်ပေးမယ်]</p> <p>ရှန်းယွီ၏ ရင်ဘတ်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် အထိုးခံလိုက်ရသည်ကို ကြည့်ရင်း လီယောင်း၏ မျက်နှာတွင် အကြောများ ထောင်ထွက်လာတော့သည်။</p> <p>"ကောင်းပါပြီ... မြန်မြန်လေး လုပ်ပေးပါ"</p> <p>သူမက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>[ကောင်းပြီ။ ငါ့ဘဝမှာ ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် နိယာမကို ကျင့်ကြံတဲ့သူတစ်ယောက်နဲ့မှ မဆုံဖူးသေးပေမဲ့ အဲဒါက စနစ်တကျရှိခြင်းအပေါ်မှာ အဓိက အခြေခံတာပဲ။ မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကြီးရဲ့ ဗရမ်းဗတာဖြစ်ခြင်းနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်လို့ မှတ်ထားလိုက်။ စနစ်တကျရှိခြင်း နိယာမဆိုတာ ရှိသေးပေမဲ့ အဲဒါကတော့ တစ်မျိုးပေါ့။ အခုတော့ သဘာဝအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ စနစ်တကျရှိမှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ ပြတ်သားတဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကနေ ဆင်းသက်လာတဲ့ စနစ်တကျရှိမှုကို အာရုံစိုက်ကြည့်။ ဒီဗရမ်းဗတာဖြစ်နေတဲ့ အခြေအနေအားလုံးကို စောင့်ကြည့်ထိန်းကျောင်းသူတစ်ယောက်အဖြစ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်မှတ်ပြီး စနစ်တကျဖြစ်စေမယ့် စည်းမျဉ်းတွေကို ချမှတ်လိုက်စမ်း]</p> <p>ဧကရီသည် ပြင်ပလောကတွင် ရှန်းယွီတစ်ယောက် အလဲလဲအကွဲကွဲ ဖြစ်နေစဉ်အတွင်းမှာပင် လီယောင်းကို နိယာမ အသက်သွင်းနည်းကို ဆက်လက် လမ်းညွှန်ပေးနေခဲ့သည်။</p> <p>"ဟို... ဂျူနီယာညီမလေး... မြန်မြန်လုပ်ပါဦး"</p> <p>ရှန်းယွီ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အပိုင်းအစက အသည်းအသန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လီယောင်းသည် နိယာမကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေသဖြင့် သူမ၏မျက်နှာမှာ ရှုံ့တွနေတော့သည်။ သူမသည် အောင်မြင်ခါနီး ခြေတစ်လှမ်းအကွာကို ရောက်နေပြီဟု ခံစားရသော်လည်း မည်သို့ပင် ကြိုးစားစေကာမူ ထိုနောက်ဆုံးအဆင့်ကို မကျော်ဖြတ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေရသည်။</p> <p>[မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကြီးကို ဒီလိုမျိုး အစော်ကားခံရအောင် တကယ်ပဲ လွှတ်ထားတော့မှာလား ငါသာဆိုရင်တော့ ဒီလောက်အထိ အထင်သေးခံရတာကို လုံးဝ သည်းခံမှာမဟုတ်ဘူး]</p> <p>ဧကရီက ထပ်မံ၍ ဆွပေးလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လီယောင်း၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p>"မရှိစေရဘူး ဒါဟာ စနစ်တကျရှိခြင်း မဟုတ်ဘူး စီနီယာအစ်ကိုကြီးက ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းအတွက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်"</p> <p> သူမက စတင်အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>"စီနီယာအစ်ကိုကြီး ကျွန်မနားမှာ မရှိရင် ဒါက စနစ်တကျရှိတဲ့ ကမ္ဘာမဟုတ်ဘူး။ ဒါက ကမ္ဘာကြီး ဖြစ်သင့်တဲ့ ပုံစံမဟုတ်ဘူး။ ဒီလို ကမ္ဘာမျိုး တည်ရှိနေတာကို ကျွန်မ လုံးဝ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့..."</p> <p>သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်လာတော့သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ငွေရောင်သမ်းနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ ၎င်းတို့မှာ တောက်ပနေပြီး တစ်ဖက်လူကို ဆွဲငင်ဝါးမြိုတော့မည့်အလား လည်ပတ်နေကြသည်။</p> <p>"ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ လမ်းစဉ်ဟာ တစ်ခုတည်းသော လမ်းစဉ်ပဲ..."</p> <p>သူမက တည်ငြိမ်အေးစက်သော အသံဖြင့် စတင်ရွတ်ဆိုလိုက်တော့သည်။</p> <p>...</p> <p>ပြင်ပကမ္ဘာတွင် လီယောင်းသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p>သူမက ထျန်းလင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ထျန်းလင်းမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး အေးခဲသွားရသည်။</p> <p>"ဒါ... ဒါက ဘာကြီးလဲ"</p> <p>သူမ သတိပြန်ဝင်လာသည်နှင့် မေးလိုက်မိသည်။ သူမမှာ အမဲလိုက်သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်၏ အကြည့်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရခြင်းပင်။ အထက်ဘုံမှ နတ်ဘုရားက နောက်ဆုံးတော့ ကိုယ်ယောင်ပြလာပြီလားဟု သူမ တွေးတောမိသွားသည်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ သူတို့တွေက ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်ရဲ့ အပြစ်ပေးမှုကို မခံရဘဲ ဒါမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ်နိုင်ကြတာလဲ။</p> <p>လီယောင်းက သူမ၏လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းက ဖောက်ပြန်ချက်တစ်ခုပဲ"</p> <p>သူမက ထိုပုံသေလေသံအတိုင်း စတင်ပြောဆို လိုက်သည်။</p> <p>"ဖောက်ပြန်ချက်တစ်ခုက စနစ်တကျရှိမှုထဲမှာ မပါဝင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ရှင်းလင်းရမယ်"</p> <p>သူမက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"နင် ဘာတွေပြောနေတာလဲ"</p> <p>ထျန်းလင်း စကားပြောလိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် လီယောင်းက သူမရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်မဟုတ်ဘဲ သူမကိုယ်တိုင်က လီယောင်း၏ ရှေ့တည့်တည့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်ကို သိလိုက်ရသည်။ သူမ လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ချေ။ သူမ တတ်နိုင်သမျှ လွတ်မြောက်ရာလမ်းအားလုံးကို ကြိုးစားကြည့်သော်လည်း အားလုံးမှာ အချည်းနှီးပင်။</p> <p>သူမသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာပင် ပိတ်မိနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။</p> <p>လီယောင်းက သူမ၏ဦးခေါင်းကို အသာအယာလေး ပုတ်လိုက်ရုံမျှဖြင့် ထျန်းလင်းမှာ ပြင်းထန်သော အရှိန်ဖြင့် လွင့်စင်သွားတော့သည်။ ထိုတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် သူမ၏ လက်တံများမှာလည်း စုတ်ပြတ်သွားပြီး ရှန်းယွီမှာလည်း ဆန့်ကျင်ဘက်အရပ်သို့ လွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ရှန်းယွီမှာ တိုက်ရိုက်အထိမခံရသဖြင့် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>သူသည် လီယောင်းကို လှမ်းကြည့်ရင်း သူမ အဆင်ပြေရဲ့လားဟု တွေးတောမိသည်။ ထိုတိုက်ခိုက်မှုအတွင်း သူပါ ထိခိုက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သူသည် သူမ၏ရှေ့သို့ နေရာရွေ့ပြောင်းကာ ရောက်သွားသည်။</p> <p>"ယောင်းယောင်း... အဆင်ပြေရဲ့လား"</p> <p>သူက သူမကို လှမ်းကိုင်ရန် လက်ကမ်းလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် သူမသည် သူ့ကို လုံးဝသတိမပြုမိသကဲ့သို့ ဆက်လက်လမ်းလျှောက်နေသည်။ ရှန်းယွီ အံ့သြသွားရသည်မှာ သူမသည် သူ့ကို မရှိသကဲ့သို့ပင် တိုက်ရိုက်ဖြတ်လျှောက်သွားခြင်းပင်။ သူသည် သူ၏လက်များကို ပြန်ကြည့်ကာ သူ ဝိညာဉ်ဖြစ်သွားပြီလားဟုပင် တွေးတောမိသွားသည်။</p> <p>"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ"</p> <p>ရှန်းယွီ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အပိုင်းအစက ဧကရီကို မေးမြန်းလိုက်သည်။ ဝိညာဉ်ပင်လယ်ထဲမှာပင် လီယောင်းသည် သူ့စကားကို နားထောင်ခြင်းမရှိသလို သူ၏တည်ရှိမှုကိုပင် အသိအမှတ်မပြုတော့ချေ။</p> <p>[ဟင်း... ဒါက တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပဲ]</p> <p>ဧကရီက စဉ်းစားလိုက်သည်။</p> <p>[မင်း ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ။ မင်းရဲ့ ချစ်လှစွာသော စီနီယာအစ်ကိုကြီးကိုတောင် ထိခိုက်မိတော့မလို့ပဲ]</p> <p>ဧကရီက လှမ်းမေးလိုက်သည်။</p> <p>"စီနီယာအစ်ကိုကြီး အဲဒါက ဘာလဲ"</p> <p>လီယောင်းက စိတ်ခံစားမှု ကင်းမဲ့သော လေသံဖြင့် ပြန်မေးသည်။</p> <p>ပြင်ပတွင် ထျန်းလင်းမှာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း သူမ မည်မျှပင် ပြေးစေကာမူ ရှန်းယွီ၏ ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်ထဲမှာပင် ပိတ်မိနေဆဲပင်။ လီယောင်းသည် သူမ၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး ဓားကို လွှဲယမ်းလိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမသည် ထျန်းလင်းကို သူမရှေ့သို့ ရောက်အောင်လုပ်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ သူမကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှား၍ တိုက်ခိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>ထျန်းလင်းက သူမ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်နေရသည်။</p> <p>လီယောင်းက ထိုမျှအထိ မမြန်ပါဘူးဟု သူမ တွေးလိုက်မိသည်။ သူမသည် သူမ၏စွမ်းအားကို ချက်ချင်းအသက်သွင်းကာ ထိုတိုက်ကွက်မှ ခုန်ရှောင်လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် သူမ တိုက်ကွက်ကို ရှောင်လိုက်နိုင်ပြီဟု ထင်လိုက်သည့် ခဏမှာပင် လီယောင်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"မင်း ရှောင်လိုက်တာလား။ ဒါက ဖြစ်သင့်တဲ့ ပုံစံမဟုတ်ဘူး"</p> <p>ရုတ်တရက် ထျန်းလင်းသည် အချိန်တွေ နောက်ပြန်လည်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ တိုက်ကွက်ကို မရှောင်မီ အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။ ဘာဖြစ်သွားသည်ကို သူမ မသိလိုက်မီမှာပင် လီယောင်း၏ တိုက်ကွက်က သူမအပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး ခါးအောက်ပိုင်းမှနေ၍ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်ကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>"ဟုတ်တယ်... ဒါက ဖြစ်သင့်တဲ့ ပုံစံပဲ။ ဒါကမှ စနစ်တကျရှိခြင်းပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save