Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၅၃</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>[မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကြီးကိုတောင် မင်း မမှတ်မိတော့ဘူးလား] ဧကရီက အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>"အဲဒါက ဘာလဲ..."</p> <p>လီယောင်း၏ အသံတွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>[ရှန်းယွီကို မင်းမသိဘူးလား]</p> <p>ဧကရီက ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>လီယောင်းသည် ထျန်းလင်းကို အပြတ်ရှင်းရန် ပြင်နေသော်လည်း ဓားကို လေထဲတွင်ပင် ရပ်တန့်ထားလိုက်မိသည်။</p> <p>"ရှန်းယွီ... စီနီယာအစ်ကိုကြီး..."</p> <p>သူမ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>"စီနီယာအစ်ကိုကြီးဆိုတာက..."</p> <p>သူမ၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် တုန်ယင်လာပြီး မရေမရာ ဖြစ်လာတော့သည်။</p> <p>"စီနီယာအစ်ကိုကြီး မဖြစ်နိုင်တာ... သူ... သူ... သူက မတည်ရှိဘူးလေ"</p> <p>ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူမ၏မျက်လုံးများမှ တောက်ပသောအလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မူလပုံစံသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။ သူမသည် ခေါင်းကို အုပ်ထားလိုက်ပြီး ဒူးထောက်ကျသွားတော့သည်။</p> <p>"မဖြစ်နိုင်ဘူး..."</p> <p>သူမ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ရင်း အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားလုံးများကို တတွတ်တွတ် ရွတ်ဆိုနေတော့သည်။</p> <p>ထျန်းလင်းသည် ဤအခွင့်အရေးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ပြန်လည် နိုးထလာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အထက်ပိုင်းမှ အနက်ရောင် လက်တံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြတ်တောက်နေသော အောက်ပိုင်းခန္ဓာကိုယ်ကို အသည်းအသန် လှမ်းဆွဲလိုက်ကြသည်။</p> <p>သို့သော် ၎င်းတို့ ပြန်လည် မဆက်မိခင်မှာပင် ရှန်းယွီ ပေါ်လာသည်။</p> <p>မဟုတ်သေးပေ။ ရှန်းယွီ နှစ်ယောက် ပေါ်လာခြင်းပင်။</p> <p>တစ်ယောက်က လီယောင်းကို ဆွဲပွေ့ကာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p>ကျန်တစ်ယောက်ကမူ ပြုံးလိုက်ရင်း မိစ္ဆာသတ္တဝါကြီးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းကာ ရှေ့သို့ ခုန်တက်ပြီး ထျန်းလင်းကို ပတ်နှောင်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ရှန်းယွီသည် ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်ခံမည် မဟုတ်ကြောင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် ပေါက်ကွဲစေတတ်သော အဆောင်ရာပေါင်းများစွာ ကပ်ထားသည်။ သူသည် ထျန်းလင်းကို မလှုပ်နိုင်အောင် ရစ်ပတ်ထားလိုက်သည်နှင့် တစ်စက္ကန့်မျှပင် အချိန်မဖြုန်းဘဲ ၎င်းတို့အားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက် အသက်သွင်းလိုက်တော့သည်။</p> <p>"မင်း... မင်း မဖြစ်ရဘူး"</p> <p>ထျန်းလင်းမှာ သူမ၏ ကျန်ရှိသမျှ စွမ်းအားများကို အသုံးပြုကာ ရှန်းယွီ၏ပုံစံကို ဆွဲဖြဲပစ်ရန် အော်ဟစ်ကာ ကြိုးစားရှာသည်။ သို့သော် သူသည် ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ရှင်သန်လာကာ သူမကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြန်လည်ရစ်ပတ်မြဲ ရစ်ပတ်ထားဆဲပင်။</p> <p>သူမသည် စောစောက ဒဏ်ရာရထားသောကြောင့် စွမ်းအားများမှာ သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်၏ ပြင်ပတွင်မူ ရှန်းယွီသည် သူ၏လက်ထဲမှ ဟင်းလင်းပြင်စက်လုံးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။</p> <p>"ဟင်းလင်းပြင် ပြိုကွဲခြင်း"</p> <p>သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ချက်ချင်းပင် ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်တစ်ခုလုံးမှာ ဘာမှမရှိတော့သည့်အထိ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပြိုကွဲပျက်စီးသွားတော့သည်။</p> <p>ဟူး... နောက်ဆုံးတော့ ပြီးသွားပြီ။</p> <p>သူ၏ကိုယ်ပွား ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်အမျှ ထျန်းလင်းလည်း တစ်ပါတည်း ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ရှန်းယွီ သိလိုက်ရသည်။</p> <p>အခု ဒါကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ရမလဲ။</p> <p>လီယောင်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ရင်း သူ စဉ်းစားနေမိသည်။ သူမသည် မူလအခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ခွေခွေလေးထိုင်ကာ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို တတွတ်တွတ် ရွတ်ဆိုနေရှာသည်။</p> <p>ပထမဆုံးတော့ အကာအကွယ်ပေးရမယ် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>သူမကို ဂရုတစိုက်ပွေ့ချီကာ ဂူအတွင်းသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ကိုယ်ပွားတစ်ခုက ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် အကာအကွယ်အစီရင်ခံအသစ်တစ်ခုကို အလျင်အမြန် တည်ဆောက်လိုက်၏။</p> <p>ဝိညာဉ်ကြောဂူအတွင်း၌ လီယောင်းသည် ခေါင်းကိုလက်ဖြင့်အုပ်ထားကာ  "စီနီယာအစ်ကိုကြီး... စီနီယာအစ်ကိုကြီး ဘယ်မှာလဲဟင်။ အစ်ကိုကြီးက တကယ်ရှိနေတာ ကျွန်မသိပါတယ်။ စီနီယာအစ်ကိုကြီး... ကျွန်မကို ထားမသွားပါနဲ့ဦး... စီနီယာအစ်ကိုကြီး..." ဟု ဆက်တိုက် ရေရွတ်နေမိသည်။</p> <p>သူမ ဘာဖြစ်နေတာပါလိမ့်။</p> <p>ရှန်းယွီက သူမအနားသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်သွားရင်း တွေးတောနေမိသည်။ သူမ၏ပုခုံးကို ညင်သာစွာပုတ်လိုက်ပြီး "ယောင်းယောင်း... ငါ ဒီမှာရှိတယ်လေ" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူမက ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့ကြည့်လာသည်။</p> <p>"စီနီယာအစ်ကိုကြီး"</p> <p>သူ့ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူမသည် သူ့ထံသို့ အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်ဖက်လိုက်တော့သည်။</p> <p>"အား"</p> <p>လီယောင်းက သူ၏လည်ပင်းကို ကိုက်လိုက်သဖြင့် ရှန်းယွီ တွန့်သွားရသည်။</p> <p>"ဒါ ဘာလုပ်တာလဲ"</p> <p>သူ အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်မိသည်။</p> <p>သူမ ငိုရှာတော့သည်။</p> <p>"စီနီယာအစ်ကိုကြီး..."</p> <p>စိတ်သက်သာရာရသွားသောကြောင့် သူမ၏မျက်ဝန်းများ ဝင်းပလာကာ "စီနီယာအစ်ကိုကြီးက တကယ်ရှိနေတာ ကျွန်မသိသားပဲ" ဟု ပြောရင်း သူ့ကို ပို၍ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။</p> <p>"ငါက တကယ်ရှိတာပေါ့။ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ငါ့ကို ရှင်းပြပါဦးလား"</p> <p>ရှန်းယွီက သူမ၏ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"စီနီယာအစ်ကိုကြီး... ကျွန်မ..."</p> <p>သူမ စကားစလိုက်သော်လည်း ခေါင်းကို ပြန်အုပ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>"ဟင့်အင်း... ကျွန်မ ပြန်မသွားချင်ဘူး"</p> <p>သူမ ပြန်လည် ရေရွတ်နေပြန်သည်။</p> <p>"စီနီယာအစ်ကိုကြီး... ဘယ်မှာလဲဟင်"</p> <p>သူမ အသည်းအသန် မေးနေရှာသည်။</p> <p>"ရပါတယ်... စိတ်အေးအေးထား။ ငါ ဒီမှာရှိနေတုန်းပဲလေ"</p> <p>သူ ချော့မော့လိုက်သည်။</p> <p>"စီနီယာအစ်ကိုကြီး..."</p> <p>သူမ ထပ်မံ ငိုကြွေးပြန်သည်။ ရှန်းယွီက သူမကို ညင်ညင်သာသာ ချော့မော့နှစ်သိမ့်ပေးနေရင်းမှ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် သူ၏ရင်ခွင်ထဲ၌ပင် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။</p> <p>သူမ အိပ်ပျော်သွားသောအခါ ဧကရီသည် ပေါ်လာပြီး သူ၏ဘေးနားတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p>"ဘာတွေဖြစ်သွားတာလဲ"</p> <p> ရှန်းယွီက မေးလိုက်သည်။</p> <p>"နိယာမမှာ ငါတို့မသိတဲ့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေ ရှိနေလို့လား"</p> <p>ဧကရီက သက်ပြင်းကို အလေးအနက် ချလိုက်သည်။</p> <p>[ဒီကိစ္စက မင်းနဲ့ ပတ်သက်နေတာ။ ငါ့ကိုပြောစမ်း... မင်းက အတိအကျပြောရရင် ဘာကောင်လဲ]</p> <p>...</p> <p>"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ကျွန်တော်က ဘာဖြစ်ရမှာလဲ... ကျွန်တော်က ကျွန်တော်ပဲလေ"</p> <p>ရှန်းယွီက တကယ်ကို ဇဝေဇဝါဖြစ်စွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ဧကရီက ထပ်မံ သက်ပြင်းချပြန်သည်။</p> <p>[ထားလိုက်ပါတော့... မင်းလည်း သိမှာမဟုတ်ပါဘူး။ ဒါက မင်းအပြစ်လည်း မဟုတ်ပါဘူး]</p> <p>သူမက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်တော် နားမလည်တော့ဘူး။ အတိအကျ ဘာဖြစ်သွားတာလဲဆိုတာ ပြောပြလို့ရမလား"</p> <p>ရှန်းယွီက မေးလိုက်၏။</p> <p>[ငါထင်တာတော့... မင်းက တည်ရှိမနေဘူးဆိုတာကို သူမ သဘောပေါက်သွားတာပဲ]</p> <p>ဧကရီက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောချလိုက်သည်။</p> <p>"တည်ရှိမနေဘူး ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ဒီမှာ ရှိနေတာပဲလေ"</p> <p>ရှန်းယွီက သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>[အဲဒီလို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်ရဲ့ မျက်စိကွယ်ရာမှာ ရှိနေစေတဲ့ ထူးခြားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံရှိတယ်လို့ ငါပြောခဲ့တာ မှတ်မိလား]</p> <p>ဧကရီက စတင်ရှင်းပြသည်။</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့... မှတ်မိပါတယ်"</p> <p>ရှန်းယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>[ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် နိယာမဆိုတာ ကောင်းကင်ဘုံ လည်ပတ်ပုံ နည်းလမ်းပဲ။ လီယောင်းက အဲဒီနိယာမကို လက်ခံကျင့်သုံးလိုက်တဲ့အချိန်မှာ သူမက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ မျက်စိနဲ့ ကြည့်သလို ဖြစ်သွားပြီး မင်းကို မမြင်ရတော့ဘူး]</p> <p>ဧကရီက ဆက်လက် ရှင်းပြသည်။</p> <p>[ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ စည်းမျဉ်းအရ မင်းက တည်ရှိမနေတဲ့အတွက် အဲဒီနိယာမက မင်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့ မှတ်ဉာဏ်အားလုံးကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်]</p> <p>ရှန်းယွီမှာ ဤအချက်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားရသည်။</p> <p>အခြေအနေက ဤမျှအထိ ဆိုးရွားသွားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ လီယောင်း တစ်</p> <p>ယောက် ထူးထူးဆန်းဆန်းတွေ ဖြစ်နေခြင်းမှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ပေ။</p> <p>ကောင်းကင်ဘုံက ငါ့ကို ဘာလို့ တည်ရှိမနေဘူးလို့ သတ်မှတ်ထားရတာလဲ။</p> <p>လူတွေ ပြန်လည်ဝင်စားကြသည်မှာ သိပ်တော့ ထူးဆန်းလှသည်မဟုတ်ပေ။ သူ လာခဲ့သော ခေတ်မီကမ္ဘာမှာ ကျင့်ကြံခြင်းမရှိသည့် အောက်ခြေအဆင့် ကမ္ဘာတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ကောင်းကင်ဘုံ၏ လက်အောက်မှာပင် ရှိနေသင့်သည်။</p> <p>ဒါဆိုရင် ကောင်းကင်ဘုံက ဘာလို့ ငါ့ရဲ့ တည်ရှိမှုကို အသိအမှတ်မပြုရတာလဲ။</p> <p>အားလုံးက စနစ်ဆီမှာပဲ အဖြေရှိနေမှာ။ ဒီစနစ်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ။  ပြီးတော့ ငါ့ကို ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်ရဲ့ မျက်စိကွယ်ရာမှာ ဘာကြောင့် ဖုံးကွယ်ထားရတာလဲ။</p> <p> သူ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဤအဖြေကို သိနိုင်ဖို့ကတော့ အတော်လေး ကြာဦးမည့်ပုံပင်။</p> <p>ထိုနေ့ နေဝင်ရီတရောအချိန်တွင် ရှန်းယွီသည် လီယောင်းကို ကျောပိုးကာ ဂိုဏ်းအတွင်း လမ်းလျှောက်နေခဲ့သည်။</p> <p>"အခု ဘယ်လိုနေသေးလဲ"</p> <p>သူက ကြင်နာစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"အများကြီး သက်သာသွားပါပြီ။ ကျေးဇူးပါပဲ"</p> <p>သူမက တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေရှာသည်။</p> <p>ရှန်းယွီ ပြုံးလိုက်ရင်း "ရပါတယ်" ဟု ပြောကာ သူမကို ဆက်လက် ကျောပိုးထားဆဲပင်။</p> <p>"စီနီယာအစ်ကိုကြီး..."</p> <p>လီယောင်းက တုံ့ဆိုင်းတုံ့ဆိုင်းဖြင့် စကားစလိုက်သည်။</p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်"</p> <p>ရှန်းယွီက မေးလိုက်၏။</p> <p>"ကျွန်မ တကယ် ကြောက်ခဲ့တာ။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးက လိမ်ညာမှုကြီးတစ်ခုလို ခံစားခဲ့ရတယ်။ စီနီယာအစ်ကိုကြီးကို လုံးဝ မမှတ်မိတော့ဘူး။ အစ်ကိုကြီးက ဘယ်တုန်းကမှ တည်ရှိမနေခဲ့သလိုမျိုးပဲ"</p> <p>"စီနီယာအစ်ကိုကြီး..."</p> <p>သူမ ခေါ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>"အင်း..."</p> <p>သူ ပြန်ထူးလိုက်သည်။</p> <p>"အဲဒီလို ကမ္ဘာမျိုးမှာ ကျွန်မ မနေချင်ဘူး"</p> <p>သူမက ခပ်တိုးတိုး ပြောရှာသည်။</p> <p>"အခုချိန်မှာတောင် ကျွန်မက လိမ်ညာမှုတစ်ခုထဲမှာ ရှင်သန်နေရသလို ခံစားနေရတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကြီးကသာ လိမ်ညာမှုတစ်ခု ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင် အဲဒီ အမှန်တရားထဲမှာ ကျွန်မ မရှင်သန်နိုင်ဘူး။ ဒါက ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေရင်တောင် အဲဒီထဲမှာပဲ ထာဝရ နစ်မြောနေချင်တယ်။ ဒါက အိမ်မက်တစ်ခု ဖြစ်နေရင်တောင် ကျွန်မ မနိုးထချင်ဘူး။ ကျွန်မ အပိတ်လှောင်ခံထားရတာ ဖြစ်နေရင်တောင် ကျွန်မ အကယ်တင်မခံချင်တော့ဘူး"</p> <p>"စီနီယာအစ်ကိုကြီး..."</p> <p>သူမ ထပ်မံခေါ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>"အင်း ပြောလေ..."</p> <p>သူ ပြန်ထူးလိုက်၏။</p> <p>"ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ကြရအောင်"</p> <p>သူမက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ရှန်းယွီ၏ လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် စကားပြန်ပြောလိုက်တော့သည်။</p> <p>"ကောင်းပြီလေ... ငါတို့တွေ လက်ထပ်ကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save