Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၅၅</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကံကြမ္မာတွေကို ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့မယ် ဟုတ်လား"</p> <p>ဂူထဲကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ရှန်းယွီက မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဟုတ်တယ် စီနီယာအစ်ကိုကြီး"</p> <p>လီယောင်းက ရှန်းယွီရဲ့ ပေါင်ပေါ်မှာ သက်သောင့်သက်သာ ထိုင်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>"နားလည်ပြီ"</p> <p>ရှန်းယွီက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>အော်... အဲဒါကြောင့်မို့လို့ သူမက လက်ထပ်ချင်တယ်လို့ ပြောတာကိုး။</p> <p>ရှန်းယွီ စိတ်ထဲကနေ တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p>ဒါက တကယ်ကို မဆိုးတဲ့ အကြံဉာဏ်ပဲ။</p> <p>အကယ်၍ ငါတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာတွေကိုသာ အပြန်အလှန် ချည်နှောင်ထားနိုင်မယ်ဆိုရင်... သေခြင်းတရားမှာဖြစ်စေ၊ မသေမျိုးဘဝမှာဖြစ်စေ၊ တည်ရှိခြင်းနဲ့ မတည်ရှိခြင်းကြားမှာဖြစ်စေ သူမက ငါ့ကို ဘယ်တော့မှ မေ့သွားမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ဒါဆိုရင် ငါတို့ကြားက ပြဿနာတွေအားလုံး အပြီးအပိုင် ပြေလည်သွားပြီပေါ့။ ငါဆိုတာ သူမရဲ့ ဝိညာဉ်ထဲမှာ ထာဝရ ကပ်ငြိနေမယ့် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သွားမှာလေ။</p> <p>"ကောင်းပြီလေ... ငါတို့တွေ ဒါကို လုပ်ကြတာပေါ့"</p> <p>ရှန်းယွီက ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။</p> <p>အချိန်အခါကလည်း ဒီထက်ပိုပြီး မပြည့်စုံနိုင်တော့ဘူးလို့ သူ တွေးမိသည်။</p> <p>သူ့၏ ဆန်းစစ်ခြင်း စွမ်းရည်မှာလည်း နောက်ထပ်တစ်ကြိမ်ခန့် ပြန်လည်သတ်မှတ်ခြင်းလုပ်လိုက်ရုံနှင့် မသေမျိုးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိတော့မည်ဖြစ်သည်။ ယခင်က ဆန်းစစ်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ သူ ခံစားမိနေသည့်အရာမှာ ကံကံ၏အကျိုးနိယာမများ ဖြစ်နေမည်လားဟု သူ တွေးတောနေမိသည်။ သူ သက်ပြင်းကို တိုးတိုးလေး ချလိုက်ရင်း “ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... အဲဒီအဆင့်ရောက်မှပဲ ဆက်လက်စဉ်းစားတော့မယ်” ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>သူ သဘောတူညီလိုက်သည်ကို ကြားသိရသောအခါ လီယောင်းက ဝင်းပစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါဆို မင်္ဂလာဆောင်ကို ဘယ်တော့လောက် လုပ်ကြမလဲ”</p> <p>ရှန်းယွီက မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>နောက်ထပ် ရန်သူတစ်ဦး ထပ်မံရောက်ရှိလာမည်ကို သူ တကယ်ပင် စိုးရိမ်နေမိသဖြင့် လီယောင်း စွမ်းအားများ ပြန်လည်ရရှိအောင် ဤကိစ္စကို အမြန်ဆုံး အဆုံးသတ်ချင်နေမိခြင်းပင်။</p> <p>လီယောင်းကမူ ကလူကွဲဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး “စီနီယာအစ်ကိုကြီးက အမြန်ဖြစ်ချင်နေတာ ကျွန်မ သိတာပေါ့” ဟု စနောက်သလို ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် နှုတ်ခမ်းလေးကို ဆူလိုက်ရင်း ဘေးသို့ မျက်စောင်းလေး ထိုးလိုက်ကာ “ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကြီး စိတ်စောနေတာက တခြားအကြောင်းကြောင့် ဖြစ်နေမှာကိုတော့ ကျွန်မ ကြောက်မိသား” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ရှန်းယွီက ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးမှ နွေးထွေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် သူမ၏ မျက်နှာလေးကို သူ့ဘက်သို့ တည့်တည့်ကြည့်ရန် ညင်သာစွာ ဆွဲလှည့်လိုက်တော့သည်။</p> <p>"ဂျူနီယာညီမလေး... မဟုတ်ဘူး... လီယောင်း ကိုယ့်ရဲ့ ဇနီးသည်အဖြစ် လက်တွဲပြီး ကိုယ့်ကို ကမ္ဘာပေါ်မှာ အပျော်ဆုံးလူသား ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးမလား"</p> <p>သူက အလေးအနက် မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်မ လက်ခံပါတယ်"</p> <p>သူမက တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>"ဒါဆိုရင် ထပ်စောင့်နေဖို့ မလိုတော့ဘူး။ မနက်ဖြန်ပဲ လက်ထပ်ကြစို့"</p> <p>သူမက ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် ဆိုလိုက်၏။</p> <p>ရှန်းယွီ ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p>"ကောင်းပါပြီ"</p> <p>ထို့နောက် သူ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကာ "နေပါဦး... မင်းက ကံကြမ္မာနိယာမကို မနက်ဖြန်အမှီ သင်ယူနိုင်ပါ့မလား" ဟု စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>သူမက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြုံးပြသည်။</p> <p>"ရတာပေါ့။ ကျွန်မမှာလည်း ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းတွေ ရှိတာပဲဟာ။"</p> <p>"နည်းလမ်းတွေ ဟုတ်လား"</p> <p>သူက စပ်စုလိုက်မိသည်။</p> <p>ရုတ်တရက်ဆိုသလို ကမ္ဘာဦးအမြုတေက သူတို့ရှေ့မှာ ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>[ဟိုင်း... အားလုံးပဲ။ ကျွန်တော် ပြန်လာပြီနော်]</p> <p>၎င်းက ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>လီယောင်းက ပြုံးလိုက်ရင်း ၎င်းကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။</p> <p>"အချိန်ကိုက်ပဲ။ ကဲ... ပေးစရာရှိတာတွေ ပေးတော့"</p> <p>သူမက တည့်တည့်ပင် ပြောချလိုက်၏။</p> <p>ရှန်းယွီမှာ နဖူးကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်မိသည်။</p> <p>ဒါကို သူမ ပြောနေတာကိုး။ ကမ္ဘာဦးအမြုတေက နားတောင် မနားရသေးဘူး။ သူမက အကျိုးအမြတ်တွေ တောင်းဆိုနေပြီလေ။</p> <p>[ကျွန်တော် အပြည့်အဝ ပြန်ကောင်းလာတဲ့အထိ စောင့်လို့မရဘူးလားဟင်]</p> <p>၎င်းက မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် မေးရှာသည်။</p> <p>"မရဘူး အခုချက်ချင်းသာ မပေးရင် ကျန်နေတဲ့အပိုင်းတွေကို ငါကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးပစ်မှာ"</p> <p>သူမက ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် ဧကရီက သူတို့ဘေးနားမှာ ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p>[ဘာလို့ ဒီလောက် ကပ်စေးနှဲနေတာလဲ။ မင်း အိတ်ကပ်ထဲက စိုက်ထုတ်ပေးရတာမှ မဟုတ်</p> <p>တာ။ ဒါတွေအားလုံးက ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်က ပေးထားတာတွေပဲလေ။ ပြီးတော့ သူမက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ကိုယ်ပွားပဲလေ။ ဆိုလိုတာက သူမပိုင်တဲ့အရာကို သူမ ပြန်ယူနေတာပဲ]</p> <p>ဧကရီက ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အော်... ဟုတ်သားပဲ"</p> <p>လီယောင်း၏ မျက်လုံးများမှာ သဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့် ဝင်းပလာသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ အပြုံးမှာ ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာပြီး လူဆိုးမလေးတစ်ယောက်အလား ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>"ရှိသမျှ အကုန်ပေးစမ်း"</p> <p>"အား"</p> <p>လီယောင်း ချက်ချင်း နောင်တရသွားသည်။ ရှန်းယွီက သူမ၏နဖူးကို လက်ဖြင့် တောက်လိုက်သောကြောင့်ပင်။</p> <p>"စီနီယာအစ်ကိုကြီး..."</p> <p>သူမက မချိတင်ကဲ အသံလေးဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>"တခြားသူကို အနိုင်မကျင့်နဲ့လေ"</p> <p>ရှန်းယွီက ဆုံးမလိုက်တော့သည်။</p> <p>"ဒါပေမဲ့ ဒါတွေက ကျွန်မပိုင်တဲ့ဟာတွေပဲလေ"</p> <p>သူမက တကယ်ကို မချိတင်ကဲဖြစ်သွားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ရှန်းယွီက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "မင်း ဒီကမ္ဘာမှာ နေထိုင်ခွင့်ရနေတာအတွက်လည်း ကမ္ဘာကြီးကို ပြန်ပေးဆပ်ရဦးမယ်လေ" ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>လီယောင်းက မကျေမနပ်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း ကမ္ဘာဦးအမြုတေကိုတော့ စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်လိုက်သေးသည်။</p> <p>မင်းကြောင့် စီနီယာအစ်ကိုကြီးက ငါ့ကို ခေါင်းတောက်လိုက်တာ။ ငါက အဲဒီလို အလုပ်ခံရတာကို တစ်မျိုးလေး သဘောကျတယ်ဆိုပေမဲ့ မင်းကိုတော့ ဒီတိုင်းလွှတ်မပေးနိုင်ဘူး။</p> <p>သူမ စိတ်ထဲက ကြုံးဝါးနေမိသည်။</p> <p>ကမ္ဘာဦးအမြုတေမှာ သူမ၏အကြည့်ကြောင့် တုန်လှုပ်သွားရသည်။</p> <p>[ဟို... တကယ်တော့ ကျွန်တော့်အတွက် အဲဒီလောက်အထိ မလိုပါဘူး။ ကမ္ဘာကြီးက ကြီးမားတဲ့ ဘေးဒုက္ခတစ်ခုကနေ လွတ်မြောက်သွားရင် အကျိုးအမြတ်တချို့ ပြန်ရတတ်တာမို့ ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်။ စီနီယာအစ်ကိုကြီးက ဒါကို လက်ခံလို့မရတဲ့အတွက် သူ့ရဲ့ ဝေစုကိုပါ မင်းကိုပဲ ပေးလိုက်ပါ့မယ်]</p> <p>၎င်းက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်တော့သည်။</p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် လီယောင်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ဝင်းပသွားတော့သည်။ "အို... အဲဒါကို ကျွန်မ မေ့တော့မလို့ပဲ။ ကျေးဇူးအများကြီးတင်တယ်နော်"</p> <p>သူမက ချိုချိုသာသာလေး ပြောရင်း အမြုတေကို ဖက်လိုက်သည်။</p> <p>[ဟူး... လွတ်ပြီ]</p> <p>အမြုတေမှာ သက်ပြင်းချရင်း စိတ်အေးသွားရရှာသည်။</p> <p>...</p> <p>လီယောင်းသည် ယခင်က သူမ၏ ဝိညာဉ်အမြုတေကို အဆင့်မြှင့်တင်ဖို့ လက်လျှော့ပြီး ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှုကိုပဲ နတ်ဘုရားအဆင့်အထိ မြှင့်တင်ရန် ကြံစည်ထားခြင်းပင်။ သို့မှသာ ကံကြမ္မာနိယာမကို အမြန်ဆုံး သင်ယူနိုင်မည်ပင်။</p> <p>အခုတော့ ရှန်းယွီရဲ့ ကုသိုလ်ဝေစုကိုပါ ငါ ရတော့မယ်။ ငါ့ရဲ့ ဝေစုက သူမထက်တောင် ပိုများနေပြီဆိုတော့ အရာအားလုံးကို အဆင့်မြှင့်တင်ဖို့ အခွင့်အရေးပဲ။ နတ်ဘုရားအဆင့် ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှုနဲ့ ဝိညာဉ်အမြုတေကိုလည်း ငါ ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးပြီ။ ဒါတင်မကသေးဘူး... စီနီယာအစ်ကိုကြီးရဲ့ မသေမျိုးအဆင့်နီးပါးရှိတဲ့ လက်ရာတွေကိုပါ ငါ စားသုံးထားတာလေ။</p> <p>မနက်ဖြန် ငါတို့ လက်ထပ်ပြီးတာနဲ့ နှစ်ကိုယ်တူကျင့်စဉ်ကိုပါ ပေါင်းစပ်လိုက်မယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့အစွမ်းက အနှိုင်းမဲ့ ဖြစ်လာတော့မှာ။ အဲဒီအချိန်ကျရင်တော့ စီနီယာအစ်ကိုကြီးက ငါ့ရဲ့ လက်ခုပ်ထဲက ရေပဲ။ သူ ငါ့လက်ထဲကနေ ဘယ်တော့မှ ထွက်ပြေးရဲမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ သူက ငါ့အနားမှာပဲ ထာဝရ ရှိနေစေရမယ်။</p> <p>ဟီးဟီး။</p> <p>"အား"</p> <p>ရှန်းယွီက သူမ၏နဖူးကို ထပ်မံတောက်လိုက်သဖြင့် သူမ တွန့်သွားပြန်သည်။</p> <p>"အခုကော ကျွန်မ ဘာလုပ်မိလို့လဲဟင်"</p> <p>သူမက အပြစ်ကင်းစင်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>"မင်း တစ်ခုခု မကောင်းတာ ကြံစည်နေပြန်ပြီ မဟုတ်လား"</p> <p>ရှန်းယွီက သံသယဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p>"အာ"</p> <p>သူမသည် သူမ၏အတွေးများကို အပြင်ထုတ်ပြောမိသွားသလားဟု တွေးတောရင်း ပါးစပ်ကို အမြန်ပိတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>ဧကရီနှင့် ကမ္ဘာဦးအမြုတေတို့သည် သူမကို စိတ်ပျက်လက်ပျက် အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>"မင်းမျက်နှာမှာ အကုန်ပေါ်နေတာပဲဟာ"</p> <p>ရှန်းယွီက ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူမကို ဇနီးအဖြစ်တောင် လက်ခံပေးထားရလောက်အောင် သူက ကြင်နာပေးနေတာတောင်မှ သူမကတော့ တစ်နေကုန် တစ်ခုခုကို အကွက်ဆင်ဖို့ပဲ စဉ်းစားနေတာဟု ရှန်းယွီ တွေးတောနေမိတော့သည်။</p> <p>ရုတ်တရက် ရှန်းယွီ တစ်ချက် တုံ့ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>နေပါဦး... ဒါ ငါ့ရဲ့ အတွေးတွေပဲ မဟုတ်လား။</p> <p>သူ ခေါင်းကို အမြန်ခါယမ်းလိုက်မိသည်။</p> <p>မဟုတ်သေးဘူး... ငါ ဒီထက် ပိုကောင်းအောင် လုပ်ရမယ်။ လီယောင်းလိုမျိုး ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကျင့်ကြံနေမိတာလဲ။</p> <p>ယခုမူ ဧကရီနှင့် ကမ္ဘာဦးအမြုတေတို့သည် ထိုနှစ်ယောက်ကို မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မရှိသော မျက်နှာပေးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>[ဒီနှစ်ယောက်ကတော့ တကယ်ကို တစ်ယောက်အတွက် တစ်ယောက် ဖန်တီးထားတာပဲ]</p> <p>ဧကရီက လက်လျှော့လိုက်သလိုမျိုး တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p>[ဟူး... ငါတော့ ကံကောင်းလို့ လွတ်သွားတာ။ ဒီလို အရူးနှစ်ယောက် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် လက်ထပ်သွားတာက တကယ်ကို ကောင်းတဲ့ကိစ္စပဲ။ အပြင်က တခြားသူတွေပါ ဒုက္ခမရောက်တော့ဘူးပေါ့။ ဒါကို သဘာဝတရားရဲ့ ရွေးချယ်မှုလို့ ခေါ်ရမလားပဲ... ဟီးဟီး]</p> <p>ကမ္ဘာဦးအမြုတေက စိတ်အေးသွားဟန်ဖြင့် တွေးနေသည်။</p> <p>ထိုစဉ် ဂူအတွင်းရှိ ဟင်းလင်းပြင်မှာ ရုတ်တရက် ပွင့်ထွက်သွားပြီး ရှန်းလီတစ်ဖြစ်လဲ ရှန်းယွီ၏ မိန်းကလေးပုံစံ ကိုယ်ပွား ချက်ချင်း ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>ရုတ်တရက် လီယောင်း၏ အမူအရာက တည်ကြည်သွားသည်။</p> <p>"မိန်းမတစ်ယောက်လား"</p> <p>သူမ၏ဓားက လက်ထဲမှာ ချက်ချင်းပေါ်လာပြီး ရှန်းလီရှေ့ကို ဖျတ်ခနဲ ရောက်သွားတော့သည်။</p> <p>ရှန်းလီကတော့ သူမကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် အသာအယာ တားဆီးထားလိုက်သည်။</p> <p>"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ"</p> <p>သူမက တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်၏။</p> <p>တောက် ဒီမိန်းမက အတော်လေး သန်မာတာပဲ။</p> <p>လီယောင်း အသည်းအသန် တွေးနေမိသည်။</p> <p>"ဟင်... နေပါဦး... ဒီအနံ့က..."</p> <p>သူမကို တားထားသည့် ရှန်းလီ၏လက်ကို လီယောင်း နမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"စီနီယာအစ်ကိုကြီး"</p> <p>သူမ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>"စီနီယာအစ်ကိုကြီး..."</p> <p>လီယောင်း၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားတော့သည်။</p> <p>"အစ်ကိုကြီးမှာ ဒီလို ဝါသနာရှိတယ်လို့ ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး"</p> <p>ထိုအချိန်မှသာ ရှန်းယွီသည် သူ၏ မူလပုံစံသို့ ပြန်ပြောင်းရန် မေ့နေခဲ့သည်ကို သတိရသွားတော့သည်။</p> <p>လီယောင်းက ဘာလို့ သူ့ကိုယ်ပွားနောက်ကို ဒီလောက်အမြန် လိုက်သွားတာလဲဆိုတာ သူ အံ့သြနေခဲ့တာ။</p> <p>"ဂျူနီယာညီမလေး... မဟုတ်ဘူး... အထင်မမှားနဲ့ဦး... ဒါက..."</p> <p>သူ စတင်ရှင်းပြရန် ကြိုးစားသည်။</p> <p>သို့သော် လီယောင်းက သူ့စကားကို အဆုံးထိ နားမထောင်ဘဲ နားလည်မှုရှိရှိ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>"ရပါတယ် စီနီယာအစ်ကိုကြီး။ ယောင်းယောင်းက အကုန်လုံးကို နားလည်ပေးနိုင်ပါတယ်"</p> <p>သူမက ချိုချိုသာသာလေး ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ပြီးသွားရင် အစ်ကိုကြီး ဒါမျိုးတွေ ထပ်လုပ်နေစရာ မလိုတော့ပါဘူး"</p> <p>သူမက ဆိုရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း နောက်ဆုတ်သွားတော့သည်။</p> <p>"မဟုတ်ဘူး အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး ကိုယ့်ကို ယုံစမ်းပါ"</p> <p>ရှန်းယွီက သူမဆီ လက်လှမ်းရင်း အသည်းအသန် အော်ပြောသော်လည်း သူမကတော့ နောက်ကို ထပ်ဆုတ်သွားပြန်သည်။</p> <p>"ရပါတယ်... အစ်ကိုကြီးက လူကြီးတစ်ယောက်ပဲဟာကို"</p> <p>သူမက ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဧကရီ ကမ္ဘာဦးအမြုတေ မင်းတို့ကတော့ ငါ့ကို ယုံကြတယ်မဟုတ်လား"</p> <p>သူက နောက်လှည့်ပြီး အကူအညီတောင်းလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် သူတို့ကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးမှာ မီတာအတော်ဝေးဝေးကို နောက်ဆုတ်သွားကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>"မဟုတ်ဘူးလေ မင်းတို့ ငါ့ကို ယုံရမယ်။ ငါ့မှာ တကယ်ကို ရွေးချယ်စရာ မရှိလို့ပါ"</p> <p>သူက စိတ်ပျက်လက်ပျက် အော်ဟစ်နေမိသည်။</p> <p>သို့သော် သူတို့ကတော့ နားမထောင်တော့ဘဲ သုံးယောက်သား ဂူထဲကနေ အတူတူ ထွက်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save