Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၅၈</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>[ကံကြမ္မာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါ့မှာ အကြံတစ်ခုရှိတယ်]</p> <p>ဧကရီက စကားစလိုက်သဖြင့် လီယောင်းမှာ အာရုံစိုက်သွားရသည်။</p> <p>[မင်းရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံကုသိုလ်ကံကို သုံးပြီး သိမြင်နားလည်မှုကို အဆင့်မြှင့်တဲ့အခါ မင်းဟာ သိမြင်နားလည်ခြင်း အခြေအနေထဲကို ရောက်သွားနိုင်တယ်]</p> <p>သူမက ရှင်းပြသည်။</p> <p>[တကယ်လို့ မရောက်သွားဘူးဆိုရင်တောင် ငါ့ရဲ့စွမ်းအားကို သုံးပြီး မင်းကို အဲ့ဒီအခြေအနေထဲရောက်အောင် အတင်းအကျပ် တွန်းပို့ပေးမယ်]</p> <p>[အဲ့ဒီအခြေအနေမှာ အချက်အလက်တွေ အလုံးအရင်းနဲ့ စီးဝင်လာမှာမို့လို့ စိတ်လွတ်မသွားအောင် သတိထားပါ]</p> <p>သူမက သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p>[မင်းအနေနဲ့ ကံကြမ္မာတစ်ခုတည်းကိုပဲ အာရုံစိုက်ရမယ်။ ဒီအခွင့်အရေးကို အဆုံးရှုံးမခံနဲ့]</p> <p>[မင်း ကံကြမ္မာနိယာမကိုလည်း တစ်ချက်လောက် မြင်တွေ့ရနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုချက်ချင်း နားလည်အောင်တော့ မကြိုးစားနဲ့ဦး။ ကံကြမ္မာနယ်ပယ်တစ်ခု ဖန်တီးဖို့ကိုပဲ အဓိကထားပါ]</p> <p>သူမက ညွှန်ကြားသည်။</p> <p>[နားလည်ရဲ့လား]</p> <p>လီယောင်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ နားလည်ပါပြီ"</p> <p>[ကောင်းပြီ မင်းအဆင်သင့်ဖြစ်ရင် စလိုက်ရအောင်]</p> <p>ဧကရီက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အဆင်သင့်ပါပဲ"</p> <p>လီယောင်းက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>ကျန်ရှိနေသော ကောင်းကင်ဘုံကုသိုလ်ကံများမှာ လီယောင်း၏ သိမြင်နားလည်မှုအတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်အမျှ သူမသည် မရေမတွက်နိုင်သော အရောင်အသွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုအတွင်း လွင့်မျောနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ အရောင်တစ်ခုချင်းစီသည် သဘောတရားတစ်ခုစီကို ကိုယ်စားပြုနေပြီး သူမအား လာရောက်ရိုက်ခတ်နေကြသော်လည်း သူမက ဂရုမစိုက်ဘဲ မျက်လုံးမှိတ်ကာ အာရုံစူးစိုက်လိုက်သည်။</p> <p>"ဧကရီပြောတာက ငါ ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်နိယာမဆီကနေ စွမ်းအားထုတ်ယူနိုင်တယ်ဆိုတာပဲ"</p> <p>သူမ တွေးလိုက်သည်။ သူမသည် ထိုနိယာမကို အသက်မသွင်းဘဲ အကဲခတ်ရုံသာ အကဲခတ်</p> <p>ကြည့်နေမိသည်။ ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်က စနစ်တကျရှိမှုကို ဘယ်လိုမျိုး တည်ဆောက်သလဲဆိုတာကို သူမ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။</p> <p>ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်သည် စည်းမျဉ်းများ သတ်မှတ်ခြင်းနှင့် ၎င်းတို့ကို လိုက်နာစေခြင်းဖြင့် စနစ်တကျရှိမှုကို တည်ဆောက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ကံကြမ္မာနိယာမအတွက်မူ စနစ်တကျရှိမှုဆိုသည်မှာ အရာအားလုံး ဖြစ်သင့်ဖြစ်ထိုက်သည့်အတိုင်း သဘာဝအလျောက် ဖြစ်ပျက်ခြင်းပင်။ စည်းမျဉ်းများဖြင့် အတင်းအကျပ် လုပ်ယူခြင်းမျိုးမဟုတ်ဘဲ သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်နေသော အစီအစဉ်တကျရှိမှုကို သူမ အာရုံစိုက်ရန် လိုအပ်သည်။</p> <p>သူမသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် အာရုံစူးစိုက်နေခဲ့သည်။ ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ကာ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ချိန်တွင် အနီရောင်ချည်မျှင်လေးတစ်ခုမှာ သူမ၏ လက်ဖဝါးနားသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး ကခုန်နေတော့သည်။</p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ကြီးမားသော ဖိအားတစ်ခုမှာ သူမအပေါ်သို့ သက်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏လက်တွင် ပတ်ထားသော ချည်မျှင်လေးပင်လျှင် ကြောက်ရွံ့တုန်ရီနေသကဲ့သို့ သူမကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ပတ်ထားမိသည်။</p> <p>သူမ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ အဖြူရောင်အဝတ်အစားများသာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမနှင့် တစ်ပုံစံတည်းတူကာ ဖြူဖျော့နေသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူမကို ငုံ့ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ ဧကရီပြောသော ကံကြမ္မာကို တစ်ချက်မြင်တွေ့ခြင်းလားဟု လီယောင်း တွေးတောနေမိသည်။</p> <p>[ကံကြမ္မာကို မြင်တွေ့တာလား။ မဟုတ်ပါဘူး]</p> <p>ထိုအမျိုးသမီးက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>သူမက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မြင်ကွင်းမှာ လုံးဝပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ထိုဖြူဖျော့သောအမျိုးသမီးမှာ ယခုအခါ ရေခဲဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ကြီးမားသည့် ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး လီယောင်းမှာမူ သူမ၏အောက်တွင် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ရေခဲသံကြိုးများဖြင့် နံရံတွင် ချည်နှောင်ခြင်း ခံထားရသည်။</p> <p>[ဒါက အကျိုးအကြောင်းနိယာမပဲ]</p> <p>သူမက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>[သိလား နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်း သန်းချီကြာတဲ့အထိ ငါတို့ တွေ့မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ငါထင်ထားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့ကို အံ့ဩအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်]</p> <p>သူမက လက်ဖဝါးကို ဖြန့်လိုက်ရာ ချည်မျှင်များစွာက သူမကို စတင်ပတ်ရစ်လာကြသည်။</p> <p>[မင်းသိထားရမှာက ကံကြမ္မာ၊ ဝဋ်ကြွေး၊ ကံနဲ့ အကျိုးအကြောင်းဆိုတဲ့ နိယာမတွေ အားလုံး ဆက်စပ်နေကြတာပဲ။ အဲ့ဒီထဲက တစ်ခုကို မင်းအပြည့်အဝ ကျွမ်းကျင်သွားပြီဆိုရင် ကျန်တာတွေကို အားစိုက်ရုံလေးနဲ့ ရနိုင်တယ်။ အကျိုးအကြောင်းနိယာမရဲ့ ပြယုဂ်ဖြစ်တဲ့ မင်းအနေနဲ့ ဒီနိယာမတွေကို သင်ယူဖို့ ကြိုးစားလိုက်ကတည်းက မင်း ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီ]</p> <p>သူမက ရှင်းပြသည်။</p> <p>လီယောင်းကမူ မည်သည့်အမူအရာမျှမပြဘဲ ထိုထူးဆန်းသောလူမှာ ဘယ်သူလဲဟုသာ စဉ်းစားနေမိသည်။ သူမပြောနေသည်များမှာ လုံးဝနားမလည်နိုင်စရာပင်။</p> <p>[အာ... ခွင့်လွှတ်ပါ။ ငါ့ကိုယ်ငါ မိတ်ဆက်ဖို့ မေ့သွားတယ်]</p> <p>ထိုသို့ပြောကာ သူမက မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။</p> <p>သူမက အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး [လူအများစုကတော့ ငါ့ကို ပညာရှိလို့ ခေါ်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ ငါ့ကို အမေလို့ ခေါ်လို့ရပါတယ်]</p> <p>သူမက လီယောင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>[နောက်ဆုံးတော့ မင်းက ငါ့ရဲ့ ဖန်တီးမှုတစ်ခုပဲလေ]</p> <p>ထိုအမျိုးသမီးသည် လီယောင်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရုတ်ချည်းဆိုသလို ရောက်ရှိလာပြီး အလွန်အမင်း အေးစက်လှသော လက်များဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။</p> <p>[အို... သိပ်ကို ခန့်ညားထည်ဝါတာပဲ ငါ့ရဲ့ ဖန်တီးမှုလေး။ ပြည့်စုံလိုက်တာ]</p> <p>သူမက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံထိတွေ့ရန် ကြိုးစားစဉ်မှာပင် သူမ၏ လက်မှာ ရိုက်ထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>"ကျွန်မကို မထိနဲ့။ ပြီးတော့ ရှင်က ဘယ်သူလဲ။ ရှင်က ကျွန်မအမေ မဟုတ်ဘူး၊"</p> <p>လီယောင်းက ပြောလိုက်ပြီး ရေခဲသံကြိုးများကို အလွယ်တကူပင် ရုန်းဖယ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ဖြူဖျော့သောအမျိုးသမီးက သူမ၏ လက်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>[ဟင်း... ဒါက မျှော်လင့်မထားတဲ့ အရာပဲ။ ငါ နင့်ကို နောက်တစ်ကြိမ် အထင်သေးမိပြန်ပြီ ထင်တယ်]</p> <p>သူမက ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> [ဪ... နင့်ရဲ့ လူသားမိဘတွေလား။ သူတို့က ငါ့ရဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ ဖန်တီးမှုလေးကို သယ်ဆောင်ပေးရတဲ့ သက်ရှိအိုးအိမ်တွေသက်သက်ပါပဲ]</p> <p>သူမ၏ အပြုံးက ပို၍ ကျယ်ပြန့်လာသည်။</p> <p>[နင့်ရဲ့ တကယ့်အမေကို အရိုအသေ မပြုချင်ဘူးလား]</p> <p>လီယောင်းက ခေါင်းကုတ်လိုက်ရင်း "အန်တီ... ရှင်က ကျွန်မထက်တောင် ပိုရူးနေသေးတာပဲ။ ဘယ်သူကများ သူများကလေးကို ကိုယ်ဖန်တီးထားတာပါဆိုပြီး လျှောက်ပြောနေလို့လဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ အမူအရာမှာ ပိုမိုတည်ကြည်သွားပြီး လက်ထဲတွင် ဓားတစ်လက် စတင်ပေါ်ပေါက်လာသည်။ သူမ၏ အရေပြားများမှာလည်း အက်ကွဲစပြုလာတော့သည်။</p> <p>"ဒါနဲ့... ရှင်က စီနီယာအစ်ကို ပိုင်ဆိုင်တဲ့အရာကို ရှင့်ပိုင်ဆိုင်မှုပါလို့ လာပြောနေတာလား"</p> <p>သူမက စိုက်ကြည့်ရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>ထိုအမျိုးသမီးမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားသည်။ ထို့နောက် လီယောင်းထံမှ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီး မေးစေ့ကို ကိုင်ကာ စဉ်းစားနေမိသည်။</p> <p>"ငါ့ရဲ့ တွက်ချက်မှုတွေ မှားသွားတာလား။ ဒါက ငါ့ရဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ ဖန်တီးမှု တကယ်ပဲလား။ သူကြည့်ရတာ သိပ်ပြီး ဉာဏ်ကောင်းပုံမရဘူး၊"</p> <p>သူမ တွေးတောနေမိသည်။</p> <p>အတန်ကြာမှ လီယောင်းဘက်သို့ ပြန်လှည့်လာပြီး  [ငါ့ရဲ့ ဖန်တီးမှုလေးကို ဘာတွေက နှောင့်ယှက်နေတာလဲဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့] ဟု ပြောလိုက်သည်နှင့် သူမ၏ လက်မှာ လီယောင်း၏ ဦးခေါင်းအတွင်းသို့ မြုပ်ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>လီယောင်းသည် သူမကိုယ်သူမ အခြားနေရာတစ်ခုတွင် ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြန်သည်။ သူမသည် နောက်တစ်ကြိမ် သံကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ခြင်း ခံထားရပြီး ထိုအမျိုးသမီးက သူမ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။</p> <p>[ဒါက ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်ရဲ့ အစီအစဉ်လား]</p> <p>သူမက လူတစ်ဦးပါရှိသည့် အလင်းလုံးလေးတစ်ခုကို ကိုင်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူမက လီယောင်းဘက်သို့ လှည့်လာကာ  [ဒါက နင့်ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး အလိုဆန္ဒလား] ဟု မေးလိုက်သည်။ လီယောင်းကမူ သူမကို ဒေါသတကြီးသာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>ထိုအမျိုးသမီးက ပြုံးလိုက်ပြီး [ကောင်းပြီလေ မိခင်ကောင်းဆိုတာ သူ့ကလေးတွေ အလိုရှိတာကို ပေးတတ်ရတာပေါ့]</p> <p>[နင်သာ ငါ့ကို နင့်ရဲ့ ဖန်တီးရှင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုမယ်ဆိုရင် ဒါကို နင့်ကို ပေးမယ်]</p> <p>သူမက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အသိအမှတ်ပြုရမယ် ဟုတ်လား"</p> <p>လီယောင်းက စကားစလိုက်သည်။</p> <p>[မှန်တာပေါ့]</p> <p>အမျိုးသမီးက ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>"ကျွန်မပိုင်တဲ့အရာကို ကျွန်မကို ပြန်ပေးမယ်လို့ ရှင်က ပြောဝံ့သေးတယ်ပေါ့"</p> <p>လီယောင်းက ပြန်မေးလိုက်သည်။</p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး တုန်ခါလာတော့သည်။ ထိုအမျိုးသမီးက ပျာပျာသလဲ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး  [ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ] ဟု အံ့ဩနေမိသည်။</p> <p>"ဒါတွေ ဖြစ်နေတာလေ..."</p> <p>လီယောင်း၏ အသံမှာ သူမ၏ နောက်ကျောဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>ထိုအမျိုးသမီး နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ရန် ကြိုးစားစဉ်မှာပင် လက်သီးတစ်ချက်နှင့် ပက်ပင်းတိုးသွားတော့သည်။ သူမသည် မီတာအနည်းငယ်ခန့် လွင့်ထွက်သွားသော်လည်း လီယောင်းက ထိုနေရာတွင် ကြိုတင်စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် အမျိုးသမီး၏ ဆံပင်ကို ဆွဲကိုင်ကာ မြေကြီးပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ထဲမှ အလင်းလုံးလေးမှာ လိမ့်ထွက်သွားရာ လီယောင်းက လွှားခနဲ ခုန်ဖမ်းလိုက်တော့သည်။</p> <p>သူမက ထိုအမျိုးသမီးရှိရာသို့ ပြန်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထိုနေရာတွင် မရှိတော့ပေ။ နောက်ကျောဘက်မှ အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုအမျိုးသမီးသည် အလင်းတန်းတစ်ခုအတွင်း ရပ်နေပြီး သူမကို ပြုံးပြနေသည်။</p> <p>[ဒီနေ့အတွက် ဆော့ကစားတာ ဒီလောက်ဆို တော်ပြီ။ နောက်မှ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့]</p> <p>ထိုသို့ပြောကာ အလင်းတန်းနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save