Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၄၈၂</h2> <h2 style="text-align: center;">စီရင်ချက်မတိုင်မီ တစ်ပတ်အလို</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်း ဖြစ်စဉ်ကို ထပ်မံဖြတ်ကျော်ခဲ့သည်မှာ ငါးရက်တိုင်တိုင် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p>အဆင့် (၆) အခင်းအကျင်း၏ အလင်းတန်းများသည် တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာခဲ့သည်။</p> <p>နတ်ဘုရားတို့၏ မီးဖိုသဖွယ် တောက်လောင်ခဲ့သော ရွှေရောင်နေမင်းငယ်သည် ယခုအခါတွင်မူ အရှိန်အဝါတို့ ငြိမ်သက်သွားကာ ပုံမှန်အတိုင်း လည်ပတ်နေလေပြီ။ ၎င်း၏ အလင်းတန်းများသည်လည်း တိုက်ခိုက်ခြင်းမျိုး မရှိတော့ဘဲ တည်ငြိမ်အေးချမ်းနေသည်။</p> <p>ခြံဝင်းအတွင်းရှိ အက်ကွဲနေသော ကျောက်တုံးများသည် အရည်ပျော်သွားခဲ့ပြီးနောက် ဖန်သားပြင်များသဖွယ် ပြန်လည်အေးခဲသွားကြသည်။</p> <p>ထိုဗဟိုချက်တည့်တည့်တွင် ပိုင်ကျီဟန် ရပ်နေ၏။</p> <p>သူ၏ အသားအရေပေါ်တွင် လောင်ကျွမ်းထားသော နီရဲသည့် အက်ကြောင်းများ မရှိတော့ပေ။</p> <p>ယင်းအစား သူ၏ အရေပြားအောက်တွင် နက်နဲဆန်းကြယ်လှသော ပုံရိပ်လွှာများသည် ကောင်းကင်မှ ကြယ်တာရာများသဖွယ် စည်းချက်ကျကျ ပေါ်လိုက်၊ ပျောက်လိုက်နှင့် တိတ်ဆိတ်စွာ စီးဆင်းနေသည်။</p> <p>“စနစ်”</p> <p>[ပိုင်ရှင် အချက်အလက်]</p> <p>ပိုင်ရှင် - ပိုင်ကျီဟန်</p> <p>အသက် - ၁၈ နှစ်</p> <p>ကျင့်စဉ်အဆင့် -  ဗလာသန့်စင်ခြင်းအဆင့် (အလယ်အလတ်)</p> <p>ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံ - ကမ္ဘာဦး ဖရိုဖရဲခန္ဓာကိုယ် ၊ အဆင့်မြင့် တာအိုအရိုး </p> <p>ကိုယ်ခံပညာရပ်များ </p> <p>အရိပိကိုးပါး စီးဆင်းနေသော အလင်းဓားသိုင်း (ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့် - အဓိကအဆင့်)</p> <p>ထာဝရစီးဆင်းနေသော ရေဓားသိုင်း (ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့် - အဆင့်မြင့်အဆင့်)</p> <p>ကံကြမ္မာဖြတ်တောက်ခြင်းဓားချက် (ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့် - အဆင့်မြင့်အဆင့်)</p> <p>ကောင်းကင်အမိန့်တော် ပြောင်းပြန်လှန်ခြင်း (ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့် - အခြေခံအဆင့်)</p> <p>ကမ္ဘာဦး ဖရိုဖရဲခန္ဓာကိုယ်  သန့်စင်ခြင်းနည်းစနစ် ပထမအဆင့် </p> <p>အောင်မြင်သည်။</p> <p>သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အကန့်အသတ်တစ်ခုကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ခံနိုင်ရည်ရှိရုံသက်သက် မဟုတ်တော့ပေ။</p> <p>၎င်းသည် အခြေခံကျကျပင် လုံးဝခြားနားသော အရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ပိုင်ကျီဟန်သည် ဟင်းလင်းပြင်၌ လွင့်မျောနေသော နေမင်းတာအိုဆီသို့ သူ၏လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်လိုက်သည်။</p> <p>ယခင်ကဆိုလျှင် ၎င်း၏ အပူရှိန်သည် သူ့ကို လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သည်။ </p> <p>သူ့အား ပျက်စီးခြင်းနှင့် ပြန်လည်တည်ဆောက်ခြင်း သံသရာထဲသို့ အကြိမ်ကြိမ် တွန်းပို့ခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော် ယခုမူ</p> <p>သူ၏ လက်ဖဝါး နီးကပ်သွားသည်နှင့် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပုံမှန်အတိုင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ </p> <p>အပူချိန်သည် ရုတ်ခြည်း မြင့်တက်လာပြီး လေထုပင် တုန်ခါသွား၏။</p> <p>သို့သော် လောင်ကျွမ်းခြင်း မရှိတော့ပေ။</p> <p>ထိုအပူရှိန်သည် </p> <p>သူ၏ အရေပြားထဲသို့ ရေစီးကြောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ စီးဝင်သွားသည်။</p> <p>သူ၏ ကြွက်သားများသည် နာကျင်မှုကြောင့်မဟုတ်ဘဲ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် ညှိယူနေရသဖြင့် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်။ </p> <p>အရေပြားအောက်ရှိ  ဖရိုဖရဲပုံရိပ်လွှာများသည် တောက်ပလာပြီး ကျူးကျော်လာသော နေမင်းအနှစ်သာရများကို ချေဖျက်ကာ စုပ်ယူ၍ရသော စွမ်းအင်များအဖြစ် ပြန်လည် ဖွဲ့စည်းပေးလိုက်သည်။ နေမင်းတာအို၏ မီးလျှံများသည် သူ့အတွက် ဖျက်ဆီးအားသက်သက် မဟုတ်တော့ပေ။</p> <p>၎င်းတို့သည် အကန့်အသတ်မဲ့ မဟုတ်သေးဘဲ သူ၏ အာဟာရဖြစ်လာခဲ့သည်။ </p> <p>နေမင်းငယ်နှင့် နီးကပ်လေလေ၊ ပြင်းထန်သော ဖိအားကို ခံစားရလေလေပင်။</p> <p>သူသည် နေမင်းငယ်နှင့် လက်မအနည်းငယ်အကွာသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ အရေပြားသည် အနည်းငယ် ပြန်လည်နီရဲလာသည်။ ကြွက်သားများ တင်းမာလာကာ အတွင်းအင်္ဂါများသည်လည်း ထိုဖိအားအောက်တွင် တုန်ခါလာရသည်။</p> <p>သူသည် အပူရှိန်ကို လုံးဝခုခံနိုင်စွမ်းရှိနေသည်တော့ မဟုတ်သေးပေ</p> <p>အကယ်၍ သူသည် အရာအားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း စုပ်ယူရန် ကြိုးစားပါက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ခံနိုင်ရည်အကန့်အသတ်သို့ ရောက်ရှိသွားဦးမည်သာ။</p> <p>ခဏတာအတွင်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က ချေဖျက်နိုင်စွမ်းရှိသော ပမာဏထက် ကျော်လွန်နေသေးသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ဤသည်မှာ မယုံနိုင်စရာပင်။</p> <p>ယခုအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မည်သည့်စွမ်းအင်ကိုမဆို အမှုန်အမွှားအဖြစ် ချေဖျက်နိုင်ကာ ၎င်းတို့၏ ဖွဲ့စည်းပုံကို ဖျက်ဆီးပြီး အသုံးချ၍ရသော အရာတစ်ခုအဖြစ် ပြန်လည်တည်ဆောက်နိုင်စွမ်း ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။</p> <p>ဤစွမ်းရည်၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။</p> <p>မီး၊ </p> <p>လျှပ်စီး၊ </p> <p>ယင်ချီ ၊ </p> <p>ယန်အနှစ်သာရ </p> <p>သို့မဟုတ် တိုက်စားတတ်သော ပြင်းထန်သည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများပင် ဖြစ်ပါစေ </p> <p>ထိုစွမ်းအင်များ၏ ပြင်းအားသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ခဏတာအတွင်း ခံနိုင်ရည်ရှိသော ပမာဏထက် မကျော်လွန်နေသရွေ့ သူသည် ၎င်းတို့ကို တဖြည်းဖြည်း ချေဖျက်ကာ စုပ်ယူနိုင်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် အရာအားလုံးအတွက်တော့ မဟုတ်ပေ။</p> <p>ကနဦး ဤနည်းစနစ်၏ ဖော်ပြချက်ကို ဖတ်စဉ်က သူသည် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ရုပ်ရှင်များထဲမှ ဇာတ်ကောင်များကဲ့သို့ သူ့ထံသို့ ပစ်လွှတ်သမျှ တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းကို စုပ်ယူနိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။</p> <p>လက်တွေ့တွင်မူ ထိုသို့မဖြစ်နိုင်သေးပေ။ သီအိုရီအရ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်သော တိုက်ခိုက်မှုများကိုမူ သူ မစုပ်ယူနိုင်ချေ</p> <p>မဟာကောင်းကင်ဘုံတက်ခြင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ သို့မဟုတ် ထိုထက်မြင့်သော အဆင့်ရှိသူတစ်ဦး၏ အားအကုန်သုံး၍ တိုက်ခိုက်မှုမျိုးကိုမူ</p> <p>သူသည် ငြိမ်ခံနေပြီး စုပ်ယူနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ထိုစွမ်းအင်၏ သိပ်သည်းဆနှင့် မြန်နှုန်းသည် သူ၏ လက်ရှိစွမ်းဆောင်ရည်ကို လွှမ်းမိုးသွားလိမ့်မည်။ </p> <p>သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ထိုစွမ်းအင်ကို မချေဖျက်နိုင်မီမှာပင် </p> <p>ကပ်ဘေးသင့်သကဲ့သို့ ပျက်စီးသွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် အဆင့်တစ်ခုအောက်ရှိ စွမ်းအင်များကိုမူ သူ ဝါးမြိုပစ်နိုင်၏။</p> <p>ရန်သူ၏ စွမ်းအားကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ချီစွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သည်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤစွမ်းရည်သည် တိုက်ပွဲများတွင် အသုံးမဝင်လှပေ။ အကြောင်းမှာ တိုက်ခိုက်သူသည် အားနည်းသူဖြစ်ပါက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ခံစစ်ပြင်စရာပင်မလိုဘဲ အလိုအလျောက် ခံနိုင်ရည် ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူ ကနဦးက ယူဆခဲ့သလောက် တိုက်ပွဲတွင် ဤစွမ်းရည်က အသုံးမဝင်လှဟု ဆိုရမည်။</p> <p>ပိုင်ကျီဟန်သည် သူ၏လက်ကို အဆုံးထိဆန့်ထုတ်ကာ နေမင်းတာအို၏ အလင်းလွှာပေါ်သို့ လက်ဖဝါးဖြင့် ဖိကပ်လိုက်သည်။</p> <p>ရွှေရောင်မီးလျှံများသည် သူ၏ လက်ချောင်းများကြားတွင် ပတ်ချာလည်သွားသည်။</p> <p>ဖရိုဖရဲပုံရိပ်လွှာများသည် ထိန်ထိန်ညီးအောင် တောက်လောင်လာသည်။</p> <p>အပူရှိန်သည် သူ၏အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားသည်။</p> <p>ဖြည်းဖြည်းချင်း</p> <p>တည်ငြိမ်စွာပင်</p> <p>သူ့ကို လောင်ကျွမ်းစေမည့်အစား ထိုစွမ်းအင်များသည် တစ်စစ ချေဖျက်ခြင်းခံရကာ  သူ၏ သွေးကြောမျှင်များထဲသို့ စီးဝင်သွားသည့် သန့်စင်သော ကျင့်စဉ်စွမ်းအင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>သူသည် အသက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ရှူထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>ယခုဆိုလျှင် သူသည် ရှားပါးလှသော ဆေးလုံးများ သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်ချီ ပေါကြွယ်ဝသော နေရာများကို ရှာဖွေနေစရာ မလိုတော့ပေ။</p> <p>အစွမ်းထက်သော စွမ်းအင်အရင်းအမြစ် တစ်ခုခုရှိနေသရွေ့</p> <p>သူ ကျင့်ကြံနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>နေမင်းတာအိုသည် ရတနာတစ်ခုမျှသာ မဟုတ်တော့ပေ</p> <p> အမြဲတမ်းလည်ပတ်နေသော စွမ်းအင်မီးဖိုတော်ကြီး ဖြစ်လာခဲ့သည်။</p> <p>သူသည် သူ၏လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အသစ်ကို အသုံးပြု၍ သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို ထပ်မံမြှင့်တင်ရန် ဤအခွင့်အရေးကို သူ အသုံးချချင်နေသည်။</p> <p>သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် ဗလာသန့်စင်ခြင်းအဆင့် အစောပိုင်းမှ အလယ်အလတ်သို့ တက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်ခန့်ကပင် တံခါးအပြင်ဘက်၌ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အား စောင့်ဆိုင်းနေသည်ကို သူ ခံစားသိရှိခဲ့ရသည်။</p> <p>ထိုသူသည် သူ့ကို နှောင့်ယှက်ခြင်းမပြုဘဲ စိတ်ရှည်လက်ရှည်ပင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အား အရေးတကြီး တွေ့ဆုံလိုခြင်း ဖြစ်နိုင်သောကြောင့် ကျင့်ကြံခြင်းကို ဆက်မလုပ်မီ မည်သည့်အကြောင်းကိစ္စဖြစ်သည်ကို သူ သိရှိလိုသည်။</p> <p>သူသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်၏။ </p> <p>ကျင့်ကြံခြင်းအခန်း၏ လေးလံလှသော ကျောက်တံခါးကြီးသည် တကျိကျိမြည်ကာ ပွင့်သွားခဲ့သည်။</p> <p>အပြင်ဘက်တွင်မူ ပိုင်မျိုးနွယ်စု၏ ဝတ်ရုံနက်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်ဦးသည် ခေါင်းငုံ့လျက် ရိုသေစွာ ရပ်နေ၏။</p> <p>တံခါးပွင့်သွားသည်ကို သိလိုက်ရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထိုသူသည် ချက်ချင်းပင် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>“သခင်လေး... နောက်ဆုံးတော့ ထွက်လာခဲ့ပြီပဲ”</p> <p>သူ၏ အသံထဲတွင် စိတ်သက်သာရာရမှုနှင့်အတူ အရေးတကြီးဖြစ်နေသည့် ဟန်ပန်များ ရောယှက်နေသည်။</p> <p>“မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က သခင်လေးကို တွေ့ချင်နေပါတယ်”</p> <p>ပိုင်ကျီဟန်၏ အကြည့်သည် ထိုသူ့ထံ၌ ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p>ထိုလက်အောက်ငယ်သားသည် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ဖိအားအနည်းငယ်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>ပိုင်ကျီဟန်က တမင်တကာ လုပ်ဆောင်ခြင်းမဟုတ်သော်လည်း ယခုအခါ သူ၏ရှေ့တွင် ရပ်နေရသည်မှာ ငြိမ်သက်နေသော မီးဖိုတော်ကြီးတစ်ခု၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ အပြင်ပန်းတွင် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုပစ်နိုင်စွမ်း ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။ ထို့ပြင် ပိုင်ကျီဟန်၏ ရုပ်သွင်သည် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိသော်လည်း သူ မှတ်မိနေသော ပုံစံနှင့်တော့ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။</p> <p>သို့သော် ပိုင်မျိုးနွယ်စု သခင်လေး၏ ရုပ်ရည်အသွင်အပြင်ကို ဝေဖန်ရန် သူက မည်သူမို့နည်း။</p> <p>ပိုင်ကျီဟန်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>“ငါ နားလည်ပြီ”</p> <p>သူသည် ထိုသူ့ကို တစ်ခွန်းမျှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ဘေးမှ ကျော်ဖြတ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>သခင်လေး အဝေးသို့ ရောက်သွားမှသာ ထိုလက်အောက်ငယ်သားသည် သက်ပြင်းကို အဝအလင် ချနိုင်တော့သည်။</p> <p>ပိုင်မျိုးနွယ်စု၏ စံအိမ်တော်ကြီးသည် ပုံမှန်ထက် ပို၍ တိတ်ဆိတ်နေသည်။</p> <p>အစေခံများသည် သတိကြီးစွာဖြင့် သွားလာနေကြ၏။</p> <p>စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် ဖြတ်သန်းသွားသော အကြီးအကဲများသည်လည်း သူ့ကိုမြင်လျှင် ခဏရပ်ကာ ဂါရဝပြုကြသည်။</p> <p>မကြာမီပင် သူသည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ စာကြည့်ခန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p>အပြင်ဘက်တွင် ကင်းစောင့်နေသော စစ်သည်နှစ်ဦးသည် ချက်ချင်း ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ကြ၏။</p> <p>“သခင်လေး”</p> <p>ပိုင်ကျီဟန်သည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p>အတွင်းခန်းထဲတွင် ပိုင်ထျန်းဟမ်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်နေသည်။</p> <p>နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ ပိုင်ထျန်းဟမ်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“မင်း ရောက်လာပြီပဲ... ငါ မင်းကို စောင့်နေတာ”</p> <p>ပိုင်ကျီဟန်သည် တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်၏။</p> <p>ပိုင်ထျန်းဟမ်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်လာသည်။</p> <p>သူ၏ ထက်ရှသော အကြည့်များသည် သားဖြစ်သူကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး စစ်ဆေးလိုက်၏။</p> <p>ပိုင်ကျီဟန်နှင့် အနီးကပ်ဆုံးလူများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည့်အတွက် သူ၏သား၌ ပြောင်းလဲမှုများကို သူ သတိမပြုမိဘဲ မနေနိုင်ပေ။</p> <p>ဗလာသန့်စင်ခြင်းအဆင့် (အလယ်အလတ်) </p> <p>ပိုင်ထျန်းဟမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“မင်း အဆင့်တက်သွားတာလား”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့”</p> <p>ပိုင်ထျန်းဟမ်သည် ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်လိုက်သည်။ </p> <p>သူသည် သားဖြစ်သူ၏ ရှေ့တွင် တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားနေသော်လည်း အတွင်းစိတ်တွင်မူ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။</p> <p>ဗလာသန့်စင်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီး လပိုင်းအတွင်း တစ်နှစ်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့လျှင်ပင် ထပ်မံ၍ အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ခြင်းသည် ထူးခြားဆန်းပြားသော အောင်မြင်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် သားဖြစ်သူ၏ရှေ့တွင် ဖခင်တစ်ဦး၏ သိက္ခာကိုတော့ အကျမခံနိုင်ပေ။</p> <p>“အဟမ်း၊ ငါ မင်းကို ခေါ်လိုက်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့...”</p> <p>ထို့နောက် သူ၏ မျက်နှာပေးသည် အနည်းငယ် အေးစက်သွားသည်။</p> <p> “ဧကရာဇ်မိသားစုက ငါ့ကို နန်းတော်ကို လာခဲ့ဖို့ ဆင့်ခေါ်ထားတယ်”</p> <p>“အို?”</p> <p>ပိုင်ကျီဟန်သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာနိုင်သည်ကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီးသား ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ဧကရာဇ်မိသားစုသည် ခိုင်လုံသော သက်သေအထောက်အထား မရှိဘဲ သူတို့မျိုးနွယ်စုကို အရေးယူရန် တုံ့ဆိုင်းနေလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။</p> <p>ထို့ပြင် သူသည် မြစိမ်းရောင်နေမင်းမှ အင်မော်တယ်များကို ခြိမ်းခြောက်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သောကြောင့် ထိုသူများက ဤကိစ္စကို ပြန်လည်စတင်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ပေ။</p> <p>“ဝမ်ဟောင်ယု ပေါ်လာပြီ... သူကိုယ်တိုင် တိုင်ချက်ဖွင့်လိုက်တာပဲ”</p> <p>ပိုင်ကျီဟန်သည် အခြေအနေကို နားလည်သွားသဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>“အဲဒီ လူဖျင်းလူအက ပုန်းနေရမှာကို” ပိုင်ကျီဟန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ပိုင်ထျန်းဟမ်သည် သားဖြစ်သူကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“သူတို့က ငါတို့ကို နန်းတော်မှာ လာရောက်ဖြေရှင်းဖို့ တစ်ပတ် အချိန်ပေးထားတယ်” သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြော၏။ “အကယ်၍ မင်းသာ အပြင်မထွက်လာသေးရင် ငါ နောက်နှစ်ရက်နေရင် သွားဖို့ ပြင်ထားပြီးသားပဲ”</p> <p>သူ၏ အကြည့်များသည် အနည်းငယ် ထက်ရှလာသည်။</p> <p>“ဒါပေမဲ့ မင်း ရောက်နေပြီဆိုတော့ မင်းရဲ့ အမြင်ကို ငါ သိချင်တယ်”</p> <p>ပိုင်ထျန်းဟမ်သည် အင်္ကျီလက်များကို နောက်ပစ်လိုက်သည်။</p> <p>အမှန်စင်စစ် ဤကိစ္စသည် ပိုင်ထျန်းဟမ် အထူးတလည် စိုးရိမ်နေရသော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။ </p> <p>သူတို့သည် မြစိမ်းရောင်နေမင်း ဂိုဏ်းကို ကျူးကျော်ခဲ့သည်မှာ မှန်သော်လည်း သူတို့တွင် ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက် ရှိသည်။</p> <p>ထိုဂိုဏ်းသည် ပိုင်ကျီဟန်ကို သတ်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည့်အပြင် ကလေးငယ်များကို အသုံးပြု၍ ရူးသွပ်သော စမ်းသပ်မှုများကို လုပ်ဆောင်နေခဲ့ခြင်းကိုလည်း မမေ့သင့်ပေ။</p> <p>ထို့ပြင် သူတို့၏ အင်အားနှင့်ဆိုလျှင် ဧကရာဇ်မိသားစုသည် သူတို့ကို များများစားစား မလုပ်နိုင်ပေ။</p> <p>သို့သော်လည်း ဤကျူးကျော်မှုကို ပိုင်ကျီဟန် ကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ပိုင်ကျီဟန်အနေဖြင့် ဤရလဒ်ကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားခြင်း ရှိမရှိကို သူ သိလိုခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ပိုင်ကျီဟန်သည် ဖခင်၏အကြည့်အောက်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေ၏။</p> <p>ထို့နောက်</p> <p>သူ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>“အဲဒီ လူကြောက်ကတော့ဗျာ” သူက သာသာယာယာ ပြောလိုက်သည်။ “ပထမတော့ သူတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေ နောက်မှာ ပုန်းနေတယ်။ ပြီးတော့ ဂိုဏ်းကို စွန့်ပစ်ပြီး အခုမှ လာပြီး တိုင်ချက်ဖွင့်ရဲတယ်ပေါ့လေ?” </p> <p>သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အထင်အမြင်သေးမှုများ အရိပ်ထင်နေသည်။</p> <p>ပိုင်ကျီဟန်၏ လေသံသည် အေးစက်သွား၏။</p> <p>“အဖေ... ဒီကိစ္စကို အများကြီး တွေးမနေပါနဲ့။ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်လာနိုင်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် ကြိုတွက်ထားပြီးသားပါ”</p> <p>သူ မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်းကို ကျူးကျော်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည့် အချိန်ကတည်းက</p> <p>ဖြစ်လာမည့် နောက်ဆက်တွဲများကို တွက်ချက်ပြီးသား ဖြစ်သည်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူ၏ ရန်သူများသည် အခွင့်အရေးရလျှင် သူ့ကို ပြစ်ဒဏ်ခတ်ရန် လက်လွှတ်ခံမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဝမ်ဟောင်ယုက ထွက်ပြေးသွားပြီးမှ ပြန်ပေါ်လာပြီး ဤသို့လုပ်လိမ့်မည်ဟုတော့ သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့မိပေ။</p> <p>ပိုင်ထျန်းဟမ်သည် ကြားဖြတ်မပြောဘဲ</p> <p>သူ့သားကိုသာ ကြည့်နေမိသည်။ တည်ငြိမ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေသည်။</p> <p>စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှပင် မရှိပေ။</p> <p>အသေးစိတ် အစီအစဉ်ကို သူ မသိသော်လည်း</p> <p>သူ့သားအကြောင်းကိုမူ သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။</p> <p>ပိုင်ကျီဟန်သည် သေချာမှု မရှိဘဲ  မည်သည့်အခါမျှ အကွက်မရွှေ့ပေ။</p> <p>ပိုင်ထျန်းဟမ်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>“အေးလေ... ဒါဆိုရင်တော့ ငါ နားလည်ပြီ”</p> <p>မည်ကဲ့သို့ ပြင်ဆင်ထားသည်ကို သူ အသေးစိတ် မမေးတော့ပေ။</p> <p>“ဒါဆိုရင် ငါတို့ သဘက်ခါကျရင် နန်းတော်ကို သွားကြတာပေါ့”</p> <p>ပိုင်ကျီဟန်သည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>“အဖေ... အဖေ လိုက်လာဖို့ မလိုပါဘူး” သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း သွားရင် လုံလောက်ပါတယ်”</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save