Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၄၈၄</h2> <h2 style="text-align: center;">ဖြောင့်မတ်ခြင်းနှင့် အရေခြုံခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ဝမ်ဟောင်ယု နောက်ဆုံးစကားသံများက ခန်းမကြီးအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွား၏</p> <p>ထို့နောက် ဧကရာဇ်၏ အကြည့်များသည် ပိုင်ကျီဟန်ထံသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>"ပိုင်ကျီဟန်... မင်းအပေါ် စွပ်စွဲထားတဲ့ ပြစ်ချက်တွေကို မင်း ဝန်ခံသလား"</p> <p>ရာနှင့်ချီသော မျက်လုံးများသည် ခန်းမအလယ်တွင် တစ်ဦးတည်း ရပ်နေသော လူငယ်လေးထံ၌ စုပြုံကျရောက်နေသည်။ </p> <p>သို့သော် ပိုင်ကျီဟန်က တုံ့ဆိုင်းခြင်း မရှိပေ။</p> <p>"ဝန်ခံရမယ်?" သူ၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်လွန်းလှသည်။ "သူ့မှာ ဘာသက်သေရှိလို့လဲ"</p> <p>"တော်ဝင်ညီလာခံဆိုတာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ အပြစ်ရှိမရှိ ဆုံးဖြတ်တတ်တာမျိုးတော့ မဟုတ်လောက်ဘူးမလား" ပိုင်ကျီဟန်က ခန်းမအတွင်းရှိ လူများကို ဝေ့ကြည့်ရင်း ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ မျက်လုံးများက ဧကရာဇ်နှင့် ဆုံသွား၏။</p> <p>"ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော့်မျိုးနွယ်စုကို အပြစ်ပေးဖို့ဆိုရင် သက်သေမလိုဘဲ စွပ်စွဲချက်တစ်ခုတည်းနဲ့တင် လုံလောက်နေပြီလား"</p> <p>ထိုစကား၏ ဆိုလိုရင်းသည် ရှင်းလင်းလှသည်။ </p> <p>အကယ်၍ သက်သေမရှိဘဲ စွပ်စွဲရုံသက်သက်ဆိုလျှင် စွပ်စွဲသူမှာ ပျာယာခတ်ပြီး အားနည်းစွာ တုံ့ပြန်ရမည်ဖြစ်၏</p> <p>သို့သော်လည်း ဝမ်ဟောင်ယုသည် ပျာယာခတ်သွားခြင်းမရှိဘဲ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါပေါ့... စကားသက်သက်နဲ့တင် မလုံလောက်ဘူးဆိုတာ သိပါတယ်" သူက ဆိုရင်း လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ကြည်လင်သော မှော်ရတနာတစ်ခု ပေါ်လာ၏။</p> <p> ၎င်းမှာ အဝိုင်းပုံသဏ္ဌာန်ရှိပြီး ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်ကာ အတွင်းမှ မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p>"မှတ်ဉာဏ်ပုံရိပ်လွှာကြေးမုံ “</p> <p>စုဝေးနေသော အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်များကြားတွင် တီးတိုးရေရွတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> ၎င်းမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အရှိအတိုင်း မှတ်တမ်းတင်နိုင်သော ရတနာဖြစ်၏</p> <p> အတုအယောင်ဖန်တီးရန် အလွန်ခက်ခဲလှသည်။</p> <p>ဝမ်ဟောင်ယုသည် ထိုမှန်ချပ်အတွင်းသို့ ကျင့်စဉ်စွမ်းအား အနည်းငယ် ထည့်သွင်းလိုက်၏</p> <p>မှန်ချပ်တွင် လင်းလက်သွားချေသည်။</p> <p> ပုံရိပ်များ လွင့်ပျံထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ဟင်းလင်းပြင်တွင် ပေါ်လာသော ပုံရိပ်မှာ မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်း၏ တောင်တံခါးဝပင် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက်</p> <p>ပိုင်မျိုးနွယ်စုဝင်များက ထိုဂိုဏ်း၏ တပည့်များနှင့် အကြီးအကဲများကို သတ်ဖြတ်နေသည့် မြင်ကွင်းများ ထင်ထင်ရှားရှား ပေါ်ထွက်လာသည်။ </p> <p>မှတ်တမ်းမှာ မရှည်လျားပေ</p> <p>သို့သော်လည်း အလွန်ပင် ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး ခိုင်လုံလှသည်။</p> <p>ပိုင်ကျီဟန်က ထိုပုံရိပ်များကို တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။ </p> <p>သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အပြောင်းအလဲမရှိပေ။</p> <p>သူနားလည်ချေပြီ</p> <p>ဝမ်ဟောင်ယုသည် သူထွက်ပြေးမသွားမီတွင် ထိုပုံရိပ်များကို မှတ်တမ်းတင်ရန် ခေတ္တစောင့်ဆိုင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်၏ </p> <p>ဝမ်ဟောင်ယုသည် အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းကောင်းပြင်ဆင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ပုံရိပ်များ ပြီးဆုံးသွားချေပြီ</p> <p>ကြေးမုံသည်လည်း မှိန်သွားချေ၏</p> <p> ခန်းမအတွင်း တိတ်ဆိတ်မှုက လေးလံစွာ ဖိနှိပ်ထားဆဲပင်။ </p> <p>အပေါ်ယံကြည့်လျှင် ပိုင်မျိုးနွယ်စုသည် ငြင်းမရသော အပြစ်ကို ကျူးလွန်ခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။</p> <p>မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်းကို ကျူးကျော်ခဲ့ချေသည်။</p> <p>ဧကရာဇ်၏ အကြည့်များက ပိုင်ကျီဟန်ထံ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>"ဒီသက်သေတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်းမှာ ဘာပြောစရာရှိသေးလဲ"</p> <p>ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဧကရာဇ်၏ လေသံမှာ ရာဇဝတ်သားတစ်ဦးကို မေးမြန်းနေသည့်အလား ပြတ်သားလှသည်။</p> <p>နဂါးပလ္လင်အောက်ရှိ တစ်ဦးတည်းသော ထိုလူရိပ်အပေါ်သို့ အားလုံး၏ အကြည့်များ စုပြုံကျရောက်နေသည်။</p> <p>သို့သော် ပိုင်ကျီဟန်သည်လည်း တုန်လှုပ်</p> <p>ချောက်ချားသွားခြင်း မရှိပေ။</p> <p>"မရှိပါဘူး”</p> <p>ပိုင်ကျီဟန်က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ရန်သူများက ပိုင်မျိုးနွယ်စု တစ်ခန်းရပ်တော့မည်ဟု တွေးကာ ဝမ်းသာနေကြ၏</p> <p> ချူရှင်း ကဲ့သို့သော မဟာမိတ်များကမူ ခေါင်းခါနေကြသည်။ </p> <p>သက်သေခိုင်လုံနေလျှင်တောင် ချက်ချင်း ဝန်ခံလိုက်ခြင်းမှာ မုချမိုက်မဲရာ ရောက်သည်ဟု သူတို့ ယူဆနေကြသည်။</p> <p> ပိုင်ကျီဟန်သည် လူငယ်လေးဖြစ်၍ အတွေ့အကြုံမရှိဟု သူတို့က ထင်မှတ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူတို့သည် ပိုင်မျိုးနွယ်စုအပေါ်တွင် ချမှတ်နိုင်သမျှ အပြင်းထန်ဆုံး ပြစ်ဒဏ်ကို ချမှတ်ကြပေလိမ့်မည်။</p> <p>ထိုအချိန်ကျလျှင် သူသည် ပိုင်မျိုးနွယ်စုဘက်မှ ကူညီပြီး အနည်းဆုံးတော့ ပြစ်ဒဏ်၏ ပြင်းထန်မှုကို လျော့ပါးသွားအောင် ကြိုးပမ်းပေးရမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>လီကျန်းဟုန်က ထိုအခွင့်အရေးကို ချက်ချင်း အရယူလိုက်သည်။</p> <p>"အရှင်မင်းကြီး၊” သူကရှေ့တက်ကာ ဂါရဝပြုလေ၏ “ပိုင်မျိုးနွယ်စုက ဘာအကြောင်းပြချက်မှမရှိဘဲ တခြားဂိုဏ်းကို ကျူးကျော်ပြီး သတ်ဖြတ်လုယက်ခဲ့ပါတယ်။ သက်သေလည်း ခိုင်လုံသလို ပိုင်ကျီဟန်ကိုယ်တိုင်လည်း ဝန်ခံနေပြီဖြစ်လို့ သူတို့ကို အပြင်းထန်ဆုံး ပြစ်ဒဏ်ခတ်သင့်ပါတယ်”</p> <p>အခြားသူများကလည်း ထောက်ခံကြသည်။</p> <p>"အင်ပါယာရဲ့ စည်းစနစ်ကို ထိန်းသိမ်းရပါမယ်”</p> <p>"ဒါကို လျစ်လျူရှုထားရင် ဧကရာဇ်ရဲ့ အာဏာစက်က ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိတော့မှာလဲ”</p> <p>"ဒီနေ့တော့ မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်းပေါ့၊ နောင်ခါကျရင် ဘယ်သူဖြစ်လာဦးမလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ"</p> <p>ညီလာခံခန်းမအတွင်းရှိ ဖိအားများသည် သိသိသာသာ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။</p> <p>တည်ငြိမ်နေသော အပြင်ပန်းသဏ္ဌာန်များအောက်တွင် ကျင့်စဉ်စွမ်းအား အရှိန်အဝါများမှာ လှိုင်းထနေကြ၏။</p> <p>သို့သော် ပိုင်ကျီဟန်ကမူ မည်သို့မျှ မတုန်လှုပ်ဘဲ အေးဆေးစွာပင် ရှိနေသည်။</p> <p>ဧကရာဇ်မင်းမြတ်သည် ချက်ချင်း စကားမဆိုသေးပေ</p> <p>သူ၏ အကြည့်များက ပိုင်ကျီဟန်အပေါ်တွင်သာ စွဲမြဲစွာ ရပ်တန့်နေလေသည်။</p> <p>ဧကရာဇ်က လက်ကို အသာမြှောက်ေလ၏</p> <p> ခန်းမကို ပြန်လည်တိတ်ဆိတ်စေလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းမှာ ဘာမှ ထပ်ပြောစရာမရှိဘူးဆိုရင်... မြစိမ်းရောင် နေမင်းဂိုဏ်းကို ကျူးကျော်ခဲ့တာကို ဝန်ခံသလား"</p> <p>"ဝန်ခံပါတယ်”</p> <p>ပိုင်ကျီဟန်က ရိုးရိုးသားသားပင် ဝန်ခံလိုက်ရာ ရန်သူများမှာ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားကြသည်။</p> <p>ဧကရာဇ်က နှုတ်ခမ်းဟလိုက်သည်။</p> <p>အမိန့်တော်ကို စတင်ကြေညာဖို့ပင်</p> <p>"ပိုင်မျိုးနွယ်စုသည် ကျူးကျော်စော်ကားမှု ပြုလုပ်ခဲ့သဖြင့်”</p> <p>"ခဏလေး”</p> <p>ထိုစကားတစ်ခွန်းက ခန်းမတစ်ခုလုံးကို ဓားဖြင့်ပိုင်းလိုက်သကဲ့သို့ ပြတ်တောက်သွားစေသည်။ </p> <p>ဧကရာဇ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အောက်မှ လူငယ်လေးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"မင်းက ဧကရာဇ်ရဲ့ အမိန့်တော်ထုတ်ပြန်ချက်ကို ကြားဖြတ်နှောင့်ယှက်ရဲတယ်ပေါ့” သူကပြောလေ၏ “မင်းမှာ ဘာထပ်ပြောစရာရှိလို့လဲ"</p> <p>ပိုင်ကျီဟန်သည် ထိတ်လန့်ခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ ဧကရာဇ်ကို တည့်တည့်ကြည့်လေ၏</p> <p>"ရှိပါတယ်”</p> <p>သူ၏ လေသံမှာ ဧကရာဇ်ကို သာမန်လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဆက်ဆံနေသလို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင်</p> <p>ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားသည်။</p> <p>"ပြောစမ်း”</p> <p>ပိုင်ကျီဟန်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်၏</p> <p>"အရှင်မင်းကြီးက ပိုင်မျိုးနွယ်စုမှာ အပြစ်ရှိတယ်လို့ အမိန့်တော်ထုတ်တော့မလို့ မလား"</p> <p>ဧကရာဇ်က တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။</p> <p>"မှန်တယ်၊ သက်သေတွေက အထင်အရှားရှိနေသလို မင်းကိုယ်တိုင်လည်း ဝန်ခံပြီးပြီဆိုတော့ ငါ ကိုယ်တော်အနေနဲ့ ပြစ်ဒဏ်စီရင်ခြင်းကို ဆက်လုပ်ရတော့မယ်။”</p> <p>"ဘာကြောင့်လဲ? ကျွန်တော်ရဲ့မျိုးနွယ်စုက ဘာလို့ အပြစ်ရှိတာလဲ?"</p> <p> ပိုင်ကျီဟန်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ လူအများအပြား၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုများ ယှက်သန်းသွားသည်။</p> <p>"ဘာကြောင့်လဲ ဟုတ်လား?" </p> <p>ဧကရာဇ်က တည်ငြိမ်သော်လည်း ဒေါသသံစွက်လျက် ထပ်ပြောသည်</p> <p> "ဘာလို့လဲဆိုတော့ ပိုင်မျိုးနွယ်စုက ခိုင်လုံတဲ့ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ တခြားဂိုဏ်းတစ်ခုကို ကျူးကျော်ခဲ့လို့ပဲ။ သူတို့ဟာ အင်ပါယာရဲ့ ဥပဒေကို ချိုးဖောက်ခဲ့ပြီး အင်ပါယာရဲ့ တည်ငြိမ်မှုကို ပျက်ပြားစေခဲ့တယ်။"</p> <p>အကြောင်းပြချက်က ရိုးရှင်းသည်။ တိုက်ရိုက်ကျသည်။ ဥပဒေနှင့်အညီဖြစ်သည်။ </p> <p>အရာရှိများနှင့် ခေါင်းဆောင်အချို့က ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံကြသည်။</p> <p>သို့သော် ပိုင်ကျီဟန်က ခပ်ဖျော့ဖျော့သာ ပြုံးလိုက်၏</p> <p> "ကျွန်တော်တို့မှာ အကြောင်းပြချက် မရှိဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ?"</p> <p> တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>တစ်ခန်းမလုံး ပြန်လည်တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။ </p> <p>ဧကရာဇ်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွား၏</p> <p>"ဒါဆို... မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်းကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းဖို့ ဘယ်လိုအကြောင်းပြချက်ကများ တရားမျှတမှု ရှိစေမှာလဲ?" ဟု တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>အားလုံး၏ အကြည့်များက ပိုင်ကျီဟန် ထံသို့ ကျရောက်လာသည်။ </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်၏ တည်ငြိမ်အေးဆေးသော အမူအရာက တစ်ချက်ကလေးမျှ တုန်လှုပ်</p> <p>ခြင်း မရှိပေ။</p> <p>ဝမ်ဟောင်ယုမှာမူ အမှန်တရား ပေါ်ပေါက်လာသည်နှင့် သူသည် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ရှုတ်ချခံရတော့မည်ကို သိသဖြင့် အလွန်</p> <p>တုန်လှုပ်နေသည်။</p> <p> သို့သော် လီကျန်းဟုန်နှင့် ကျောက်ဝူထျန်းတို့ရှိရာဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဧကရာဇ်ကိုပါ လှမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ၏ ယုံကြည်မှုများ ပြန်လည်အားကောင်းလာသည်။ </p> <p>ဤကဲ့သို့သော နောက်ခံအင်အားများ ရှိနေမှတော့ သူက ပိုင်ကျီဟန်ကို ကြောက်နေဖို့ လိုဦးမည်လော?</p> <p>ပိုင်ကျီဟန်က သူ၏လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ထားလိုက်ပြီး စကားစပြောသည်။</p> <p>"ဘာလို့လဲဆိုတော့... ကျွန်တော်လုပ်ချင်လို့ပဲ။"</p> <p>ထိုစကားလုံးများသည် ကျယ်လောင်ခြင်းလည်း မရှိ၊ အားပါခြင်းလည်း မရှိပေ။ </p> <p>သို့သော် အသက်ရှူကျပ်မတတ် တိတ်ဆိတ်နေသော အင်ပါယာနန်းရင်ပြင်အတွင်း၌ ထိုစကားသည် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်</p> <p>ခဏမျှ မည်သူမျှ တုံ့ပြန်ခြင်း မပြုနိုင်ကြပေ။ </p> <p>ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာထားပင်လျှင် တောင့်တင်းသွားရသည်။</p> <p>"...မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ?" </p> <p>ဧကရာဇ်က ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်မေးသည်။</p> <p>ပိုင်ကျီဟန်၏ အကြည့်က မယိမ်းမယိုင် တည်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p>" ပြောတဲ့အတိုင်းပါပဲ ။ မြစိမ်းရောင်နေမင်း ဂိုဏ်းကို ကျူးကျော်ခဲ့တာက လုပ်ချင်လို့ လုပ်ခဲ့တာပါ”</p> <p>တစ်ခန်းမလုံး၌ အံ့ဩတုန်လှုပ်သံများ ပျံ့လွင့်သွားသည်။ </p> <p>အကြီးအကဲအချို့က သူ့ကို အရူးတစ်ယောက်ကို ကြည့်သကဲ့သို့ ကြည့်နေကြသည်။ </p> <p>ဧကရာဇ်၏ မျက်လုံးများ ပို၍ ကျဉ်းမြောင်းသွား၏</p> <p>"မင်းက အင်ပါယာရဲ့ တည်ငြိမ်မှုအတွက် အရေးပါတဲ့ အဓိကဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းဖို့အတွက် ဒီလိုအကြောင်းပြချက်မျိုးကို ပေးနေတာလား?"</p> <p>"ဟုတ်ပါတယ်”</p> <p>ပိုင်ကျီဟန်က တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>"အကြီးမားဆုံး အကြောင်းပြချက်ကတော့ လုပ်ချင်လို့ပါပဲ။ အဲဒါမှမဟုတ်ရင်... ဒီလို အရေးမပါတဲ့ ဂိုဏ်းငယ်လေးတစ်ခုအတွက် ဘာလို့ အားအင်တွေ အကုန်ခံနေမှာလဲ?"</p> <p>ဝိုင်းပြီး ဟစ်အော်သံများ၊ </p> <p>အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုများနှင့် </p> <p>ဒေါသသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ </p> <p>သူ၏ လေသံထဲတွင် ပါဝင်နေသော မောက်မာမှုသည် ဖုံးကွယ်၍မရအောင် ထင်ရှားနေသည်။</p> <p>မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်းက... </p> <p>အရေးမပါဘူးတဲ့လား?</p> <p>လီကျန်းဟုန်၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းလာသည်။</p> <p>"မင်းက အရမ်းမောက်မာလွန်းတယ်” သူက ဆက်၍ မအောင့်အီးနိုင်တော့ဘဲ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ "ဒီလို ရယ်စရာကောင်းတဲ့ အကြောင်းပြချက်မျိုးကို ဒီနန်းရင်ပြင်က ဘယ်တော့မှ လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ ဖိအားများက အနည်းငယ် တုန်ခါလာသည်။</p> <p> ပိုင်ကျီဟန်၏ မျက်လုံးများက သူ့ထံသို့ အေးစက်စွာ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>"ဒါဆို လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က ခင်ဗျားတို့ရဲ့ လီမျိုးနွယ်စုက ပိုင်မျိုးနွယ်စုကို ကျူးကျော်တုန်းကရော ဘာအကြောင်းပြချက် ရှိခဲ့လို့လဲ?" ဟု ပိုင်ကျီဟန်က တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>လီကျန်းဟုန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်က အခွင့်အရေး မပေးခဲ့ပေ။</p> <p>"အဲဒါကရော တစ်ကိုယ်ကောင်းမဆန်ဘဲ ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်တဲ့ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုကြောင့်လို့ မျှော်လင့်ရတာပဲလား?" </p> <p>နှုတ်ခမ်းအစွန်းတွင် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ </p> <p>အရာရှိအချို့မှာမူ စိတ်မသက်မသာဖြင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ထိုဖြစ်ရပ်ကို </p> <p>လူတိုင်း မှတ်မိကြသည်။</p> <p>"အဟမ်း” လီကျန်းဟုန်က သူ၏ကိုယ်ကိုတောင့်တောင့်မတ်မတ် ပြန်ပြင်ထိုင်လိုက်</p> <p>သည်။ </p> <p>"မင်းက ငယ်သေးတော့ နားမလည်တာပါ။ မသေမျိုးကရာဇ်ရဲ့ အမွေအနှစ် ဆိုတာ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုတည်းရဲ့ လက်ထဲမှာ ထားဖို့အတွက် အရမ်းအန္တရာယ်များလွန်းတယ်။ ငါတို့က အင်ပါယာရဲ့ တည်ငြိမ်မှုအတွက် လုပ်ဆောင်ခဲ့တာပဲ။"</p> <p>အချို့သောအဖွဲ့အစည်းများထံမှ ထောက်ခံသည့် တိုးတိုးသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ပိုင်ကျီဟန်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏</p> <p>"တကယ့်ဟာသပဲ၊ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အသုံးမကျတဲ့ ဆင်ခြေတွေကို အိမ်မှာပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ။"</p> <p>သူ၏လေသံမှာ ပျင်းရိခြင်း မရှိတော့ပေ။ </p> <p>သူ၏အကြည့်က အထက်သို့ မြင့်တက်သွား၏</p> <p> ဧကရာဇ်နှင့် တိုက်ရိုက်ဆုံသွားချေသည်။ </p> <p>သိသိသာသာ တင်းမာမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။</p> <p>"ကျွန်တော်ရဲ့ ပိုင်မျိုးနွယ်စု ဝိုင်းရံခံရတုန်းက... ဖြောင့်မတ်ပါတယ်ဆိုတဲ့ အင်အားစုတွေက  ကျွန်တော်တို့ကို လုယက်ဖို့ ကြိုးစားတုန်းက..." </p> <p>သူက ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်၏</p> <p>"အဲဒီအချိန်တုန်းက အင်ပါယာရဲ့ တည်ငြိမ်မှုအတွက် စိုးရိမ်မှုတွေက ဘယ်ရောက်နေတာလဲ?"</p> <p>တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။ </p> <p>ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာထားသည် အနည်းငယ် တင်းမာခက်ထန်သွားသည်။ </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်က အကြည့်လွှဲမသွားပေ။</p> <p>"ဒါပေမဲ့ အခုကျမှ...ရုတ်တရက်ကြီး အင်ပါယာက အရမ်းဖြောင့်မတ်သွားတာလား?</p> <p>ထိုစကားများကို အော်ဟစ်ပြောဆိုခြင်း မဟုတ်သော်လည်း </p> <p>လေထုထဲတွင် ဓားသွားများကဲ့သို့ စူးရှစွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ </p> <p>အမတ်အချို့ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာကြသည်။ </p> <p>ဧကရာဇ်၏ အကြည့်မှာ ပိုင်ကျီဟန်ထံတွင်သာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p>"မင်း အန္တရာယ်ရှိတဲ့ နယ်မြေထဲကို ခြေလှမ်းနေပြီ" ဟု ဧကရာဇ်က တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ပိုင်ကျီဟန်၏ အမူအရာက မပြောင်းလဲပေ။</p> <p>"အမှန်တရားကိုပဲ ပြောတာပါ။ အကယ်၍အရှင်မင်းမြတ်ကသာ အင်ပါယာရဲ့ တည်ငြိမ်မှုအတွက် တကယ်စိုးရိမ်တယ်ဆိုရင် လီကျန်းဟုန်နဲ့ ကျောက်ဝူထျန်းတို့ကို ကျွန်တော်တို့နယ်မြေထဲကို ကျူးကျော်ခဲ့တဲ့အတွက် ခိုင်လုံတဲ့ အကြောင်းပြချက်ပေးဖို့ ဘာလို့ မတောင်းဆိုတာလဲ?"</p> <p>ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်</p> <p> နဂါးပလ္လင်အောက်မှ ကြီးမားလှသော အင်ပါယာအရှိန်အဝါ ဖိအားများ စတင်ထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် ပိုင်ကျီဟန်သည် ထိုဖိအားအောက်တွင် မယိုင်မလဲ တည့်မတ်စွာ ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်။ နန်းရင်ပြင်သည် ရိုးရိုးစမ်းသပ်စစ်ဆေးမှုတစ်ခု မဟုတ်တော့ပေ</p> <p> ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုတစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားလာရသည်။</p> <p>"ဒါဆို... ပိုင်မျိုးနွယ်စုဖြစ်နေလို့ ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မလိုဘူးဆိုတဲ့ သဘောပါလား?"</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save