Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၄၈၆</h2> <h2 style="text-align: center;">ဝမ်ဟောင်ယု၏ နိဂုံး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>၎င်းသည်  ဝါရင့်နိုင်ငံရေး ပရိယာယ်ကြွယ်ဝသူတစ်ယောက်၏ သဘာဝ ဖြစ်သည်။</p> <p>အင်ပါယာနန်းရင်ပြင်တစ်ခုလုံး ရှေ့မှောက်၌ သက်သေ အထင်အရှား ရှိနေတာတောင် သူက အပြစ်ဝန်ခံဖို့ ငြင်းဆန်နေဆဲပင်။ </p> <p> လွတ်မြောက်နိုင်မည့် အပေါက်တွေ၊ အမှားအယွင်းတွေနှင့် သူလှည့်ဖျားလို့ရမည့် အရာမှန်သမျှကို အသည်းအသန် ရှာဖွေနေခဲ့သည်။ </p> <p>သို့သော် မှတ်ဉာဏ်ပုံရိပ်လွှာကြေးမုံ၏ အလွန်တရာ ရှင်းလင်းလှသည့် ပုံရိပ်တွေရှေ့မှာတော့ သူ၏စကားလုံးများသည် ဖုန်မှုန့်မျှသာ ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>ပထမဆုံးအနေဖြင့် မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်း ဖြစ်နေခြင်းပင်။ </p> <p>မှတ်တမ်းထဲ၌  ပိုင်ကျီဟန်သည် ဂိုဏ်းထဲကို ဗြောင်ကျကျ ဝင်သွားတာကို ပြသနေသည်။ တောင်တံခါးများ၊  တပည့်များ ၊  အကြီးအကဲများ။</p> <p> သူတို့ထဲက အတော်များများသည် အစည်းအဝေးနှင့် ပြိုင်ပွဲများ၌ တက်</p> <p>ရောက်လေ့ရှိသော လူသိများသည့် မျက်နှာများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>ထို့အပြင် စမ်းသပ်မှု လုပ်ဆောင်နေသည့် အကြီးအကဲသည်လည်း မှတ်တမ်းထဲ၌ အချက်အလက် အများကြီးကို ဖွင့်ဟပြောဆိုသွားခဲ့သည်။ </p> <p>သံသယဖြစ်စရာ နေရာ လုံးဝမကျန်တော့ပေ။ </p> <p>ဝမ်ဟောင်ယုက ဘယ်လောက်ပဲ ငြင်းဆိုဖို့ ကြိုးစားပါစေဦးတော့၊ </p> <p>သက်သေက အလွန်အမင်း ခိုင်လုံလွန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း</p> <p>ဝမ်ဟောင်ယုကတော့ မျှော်လင့်ချက် မဲ့သွားပြီဟု မထင်သေးပေ။</p> <p> သူ့ဘက်တွင် လီကျန်းဟုန်၊ ကျောက်ဝူထျန်းနှင့်ဧကရာဇ်တို့ ရှိနေသေးသည်ဟု ယူဆထားသည်။ </p> <p>သူသာ အပြစ်ကို မဝန်ခံဘဲ ဆက်ပြီး အံတုနေသရွေ့ အာဏာသည် အမှန်တရားအား ပြောင်းလဲပေးနိုင်လိမ့်ဦးမည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက် အလင်းတန်းလေး ရှိနေသေးသည်။</p> <p>ဝမ်ဟောင်ယုက အကြည့်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လွှဲလိုက်သည်။</p> <p> သူက လီကျန်းဟုန်ကို အရင်ကြည့်သည်။ </p> <p>ထို့နောက် ကျောက်ဝူထျန်းကို ကြည့်သည်။ </p> <p>နောက်ဆုံးမှာတော့</p> <p>နဂါးပလ္လင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် သူမြင်လိုက်ရသည့် အရာက သူ့ သွေးများကို အေးစက်သွားစေသည်။ </p> <p>သူတို့သည် ယုံကြည်မှု ရှိမနေကြတော့သလို သူ့ကိုလည်း မကြည့်ရဲကြတော့ပေ။ </p> <p>ခေါင်းညိတ်ပြတာမျိုး ဒါမှမဟုတ် တည်ငြိမ်သည့် အရှိန်အဝါဖြင့် သူ့ကို ကာကွယ်ပေးချင်သော ပုံစံမျိုး လုံးဝမရှိတော့ပေ</p> <p> လီကျန်းဟုန် မျက်နှာက တောင့်တင်းနေ၏</p> <p> ကျောက်ဝူထျန်း မေးရိုးများကလည်း တင်းနေသည်။ </p> <p>ဧကရာဇ် မျက်နှာကတော့ ဘာကိုမှ ခန့်မှန်းမရသည့်တိုင် သူ့ မျက်လုံးတွေကတော့ ပိုပြီး အေးစက်လာခဲ့ချေသည်</p> <p>ပိုဆိုးတာက</p> <p>ဘေးပတ်ပတ်လည်ကနန်းရင်ပြင်တစ်ခုလုံးသည်  ပိုင်ကျီဟန်အပေါ် ရှုတ်ချသော အကြည့်များ မရှိတော့ပေ။ အခြေအနေက လုံးဝ ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားခဲ့ချေပြီ။ </p> <p>ယခု ဝမ်ဟောင်ယုကို စိုက်ကြည့်နေသော အကြည့်တွေထဲ၌ ပိုပြီး အန္တရာယ်ရှိသော  အရာများ ပါဝင်နေသည်။</p> <p>ရွံရှာမှု။ </p> <p>ဒေါသ။ </p> <p>အထင်သေးမှု။</p> <p>"မင်းက ဒီလို ယုတ်မာတဲ့ အပြစ်မျိုးကို ကျူးလွန်ရဲပြီးတော့မှ ကျူးကျော်ခံရတဲ့အခါမှာ လာပြီး တိုင်တောရဲသေးတယ်ပေါ့လေ?" </p> <p>သူတို့ မျက်နှာထားများသည် ထိုအတိုင်း ပြောနေကြသလိုပင်။</p> <p>အမတ်အချို့က သူ့ကို ရပ်နေသည့် နေရာမှာတင် သတ်ပစ်ချင်သည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေကြသည်။ </p> <p>ဂိုဏ်းချုပ်အချို့ကလည်း အညစ်အကြေးတစ်ခုကို ကြည့်သလို ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> ယခင်က မြစိမ်းရောင်နေမင်း ဂိုဏ်းအား ထောက်ခံခဲ့သူများတောင် သူ့နားကနေ ခပ်ခွာခွာ နေကြသည်။ အနားမှာ ရှိနေရုံဖြင့်တင် သူတို့ပါ အညစ်အကြေး စွန်းပေတော့မည့်အလား သူတို့ ကိုယ်နေဟန်ထားများကို သိမ်သိမ်မွေ့မွေ့ ပြောင်းလဲလိုက်ကြသည်။</p> <p>တကယ်တော့</p> <p>ဝမ်ဟောင်ယု ဘာကို တွေးနေသည်ကို မည်သူမှ နားမလည်နိုင်ကြတော့ပေ။</p> <p> သူက လွတ်မြောက်ခဲ့တာပင်။</p> <p> အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တာပင်။</p> <p> အကယ်၍ သူသာ ထွက်ပြေးပြီး ပုန်းနေမည်ဆိုလျှင် ဖမ်းမိမှာ မဟုတ်ပေ</p> <p> ယင်းအစား</p> <p> သူသည် အင်ပါယာနန်းရင်ပြင်ကို ပြန်လာပြီး ပိုင်မျိုးနွယ်စုအား သူကပဲ နစ်နာသူတစ်ယောက်အဖြစ် လာပြီး စွပ်စွဲနေသေးသည်။ </p> <p>သူကပဲ ဘာမှမသိသည့် အပြစ်မဲ့သူ တစ်ယောက်လိုမျိုး။</p> <p>အခုတော့</p> <p> သူရင်ဆိုင်ရမှာသည် ပိုင်မျိုးနွယ်စု တစ်ခုတည်း မဟုတ်တော့ပေ</p> <p> မျိုးနွယ်စုတိုင်း၊</p> <p> ဂိုဏ်းတိုင်းနှင့်</p> <p>အင်ပါယာ တစ်ခုလုံးကို ရင်ဆိုင်ရတော့မည်ဖြစ်သည်။ </p> <p>ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်းမှ လေထုသည် ၁၈၀ ဒီဂရီ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p>လွန်ခဲ့သော မိနစ်ပိုင်းကတင် ပိုင်ကျီဟန်သည် ရာနဲ့ချီသော ရှုတ်ချသည့် အကြည့်များအောက်၌ တစ်ယောက်တည်း ရပ်တည်ခဲ့ရသည်။ </p> <p>အခုတော့</p> <p>ဝမ်ဟောင်ယုသည် လူတိုင်းနဲ့ ဝေးကွာပြီး တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေချေပြီ။ </p> <p>သူလည်း ၎င်းကို ခံစားမိသည်။ </p> <p>ခန်းမဆောင်အတွင်းက ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လှိုင်းများသည်  ဦးတည်ချက် ပြောင်းသွားခဲ့ပြီ။ </p> <p>ထိုစွမ်းအင်များသည် ပိုင်ကျီဟန်ဆီကို ဦးတည်မနေတော့ပေ</p> <p> သူ့ဆီကိုသာ ဖိအားပေးနေကြသည်။</p> <p>အကယ်၍ သူသာ ရှင်းပြချက်တစ်ခု မပေးနိုင်ပါက</p> <p>သူသာ ကံကြမ္မာကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် မလှည့်စားနိုင်ပါက </p> <p>၎င်းသည် သေခြင်းတရားပဲ ဖြစ်လိမ့်မည်။</p> <p>သူ့ရဲ့ နားထင်ကနေ ချွေးစက်တစ်ခု ဖြည်းဖြည်းချင်း စီးကျလာသည်။ </p> <p>စစ်ဆေးမှု စတင်ကတည်းက </p> <p>ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဝမ်ဟောင်ယု ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ထို့အပြင်</p> <p>ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ကုလားထိုင်တစ်လုံး ပြင်းထန်စွာ ပွတ်တိုက်သွားသည့်အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ချူရှင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။</p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့လှသော ချူမျိုးနွယ်စု၏ အကြီးအကဲဖြစ်သူသည် ယခုအခါတွင်မူ နိုင်ငံရေးအရ ထိန်းချုပ်မှု လုံးဝမရှိတော့ပေ။ </p> <p>သူ၏ ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါများသည် အပြင်သို့ တိုးထွက်လာပြီး ဝမ်ဟောင်ယုကို တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ ဖိနှိပ်ထားတော့သည်။</p> <p>"ဝမ်ဟောင်ယု”</p> <p>သူ၏အသံက ခန်းမဆောင်တစ်ခုလုံးကို ဟိန်းထွက်သွားစေသည်။</p> <p>"မင်းမှာ ပိုင်မျိုးနွယ်စုကို စွပ်စွဲဖို့ ဘယ်လိုသတ္တိမျိုး ရှိနေတာလဲ?"</p> <p>စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီက တူနှင့်ထုလိုက်သကဲ့သို့ ပြတ်သားလွန်းလှသည်။</p> <p>"မင်းက ကလေးတွေအပေါ် စမ်းသပ်မှုတွေလုပ်တဲ့ ဒီလိုယုတ်မာတဲ့လုပ်ရပ်တွေကို လုပ်ခဲ့ပြီးတော့မှ... အခုထိ ဒီမှာ မတရားခံရသလိုမျိုး ဟန်ဆောင်ရပ်နေရဲသေးတယ်ပေါ့လေ?"</p> <p>သူ၏မျက်လုံးများက ဒေါသကြောင့် တောက်လောင်နေသည်။</p> <p>"မင်းရဲ့ အသိတရားတွေကို ခွေးစားသွားပြီလား?"</p> <p>တစ်ခန်းမလုံးမှ လူများ အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။ </p> <p>ဤကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းသော စကားလုံးများကို အင်ပါယာနန်းရင်ပြင်တွင် ကြားရခဲလှသည်။ </p> <p>သို့သော် မည်သူမျှ သူ့ကို မတားဆီးကြပေ။ </p> <p>အမှန်တကယ်တွင်မူ </p> <p>လူအများအပြားက တိတ်တဆိတ် ထောက်ခံနေကြခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>"ခွေးစားသွားတာပဲ ကောင်းပါတယ်" ဟု ချူရှင်းက အေးစက်စွာ ဆက်ပြောသည်။  “အသိတရားမရှိတဲ့သူပဲ မင်းလုပ်ခဲ့တဲ့ အလုပ်မျိုးကို လုပ်နိုင်မှာပဲ။"</p> <p>ဝမ်ဟောင်ယု၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီနေသည်။</p> <p>"ငါ... ငါ ဒါတွေကို မသိခဲ့-"</p> <p>"ပါးစပ်ပိတ်ထား”</p> <p>အော်ဟစ်သံက ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ သူ၏စကားကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်သည်။</p> <p>"မင်းက မသိဘူးလို့ ပြောရဲသေးတာလား? မင်းက မြစိမ်းရောင်နေမင်း ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်</p> <p>လေ၊ မင်းရဲ့ဂိုဏ်းမြေအောက်မှာရှိတဲ့ လျှို့ဝှက်စမ်းသပ်ခန်းတွေအကြောင်းကို မသိဘူးလို့ ငါတို့ကို လာပြောနေတာလား?"</p> <p>သူ၏လေသံထဲတွင် စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>"မင်းက ငါတို့ကို အရူးအောက်မေ့နေတာလား?"</p> <p>ယခင်က တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ပိုင်မျိုးနွယ်စုနှင့် မဟာမိတ်ပြုထားသည့် တခြားမျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်များကသည်လည်း ယခုအခါတွင် သူတို့၏ သဘောထားများကို ထုတ်ဖော်လာကြတော့သည်။</p> <p>"အရှင်မင်းကြီး... အကယ်၍ ဒီမှတ်တမ်းကသာ အစစ်အမှန်ဖြစ်နေရင် ဒါက သာမန်ပြစ်မှုတစ်ခု မဟုတ်ပါဘူး။"</p> <p>"ကလေးတွေကို ပြန်ပေးဆွဲတာ၊ တားမြစ်ထားတဲ့ စမ်းသပ်မှုတွေလုပ်တာ... ဒီလိုရာဇဝတ်မှုမျိုးက အင်ပါယာရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ကိုတောင် လှုပ်ခါသွားစေနိုင်ပါတယ်။"</p> <p>"အကယ်၍ ဒီကိစ္စကို သာမန်ပြစ်ဒဏ်လောက်နဲ့ပဲ လွှတ်ပေးလိုက်မယ်ဆိုရင် ဒါက ဘယ်လိုသတင်းစကားမျိုး ဖြစ်သွားမလဲ?"</p> <p>"ကျွန်တော်မျိုးတို့ ဒါကို သေချာစုံစမ်းပြီး မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်းကို အပြင်းထန်ဆုံး ပြစ်ဒဏ်ပေးရပါမယ်။</p> <p>ထောက်ခံသည့်  တီးတိုးသံများက လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်</p> <p>ယခုအခါ အခြေအနေမှာ ပြောင်းလဲ၍မရတော့ပေ။</p> <p>"မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်းက ဒီအတွက် အပြည့်အဝ တာဝန်ယူရမယ်။ တာဝန်ရှိသူအားလုံး သေဒဏ်ပေးခံရသင့်တယ်။"</p> <p>"သေဒဏ်”</p> <p>"သေဒဏ် စီရင်”</p> <p>တစ်ချိန်က ပိုင်မျိုးနွယ်စုကို ဆန့်ကျင်ခဲ့သော  ခန်းမဆောင်ကြီးသည် ယခုအခါတွင်မူ </p> <p>မြစိမ်းရောင် နေမင်းဂိုဏ်းအပေါ် ရှုတ်ချသံများဖြင့် ဟိန်းထွက်နေတော့သည်။</p> <p>"ပြီးတော့ ပိုင်ကျီဟန်ကတော့”</p> <p>အားလုံး၏ အကြည့်များသည် နဂါးပလ္လင်အောက်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေသော လူငယ်လေးထံသို့ အလိုလို ရောက်ရှိသွားကြသည်။</p> <p>"သူ့ကို အပြစ်မပေးသင့်ပါဘူး။ သူ့ကို ဆုလာဘ်တောင် ပေးသင့်ပါတယ်။ သူက အင်ပါယာအတွင်းမှာ ပုပ်ပွနေတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ဖော်ထုတ်ပေးခဲ့တာပဲ။"</p> <p>နောက်ထပ် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်တစ်ဦးကလည်း ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> "သူသာ မရှိခဲ့ရင် ကလေးဘယ်နှစ်ယောက်လောက် ထပ်ပြီး ပျောက်ဆုံးသွားဦးမှာလဲ?"</p> <p>"အင်ပါယာနန်းရင်ပြင်ကတောင် ရှာမတွေ့ခဲ့တာကို သူက လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့တာပဲ။"</p> <p>ထိုစကား၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ အန္တရာယ်ရှိသော်လည်း </p> <p>ငြင်း၍မရသော အမှန်တရားဖြစ်သည်။</p> <p>"တစ်ခုခုပြောရမယ်ဆိုရင်..." အကြီးအကဲက ဆက်ပြောသည်။ "...ပိုင်မျိုးနွယ်စုက အင်ပါယာအတွက် အကျိုးပြုခဲ့တာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။"</p> <p>ထောက်ခံသည့် ခေါင်းညိတ်မှုများ နောက်ဆက်တွဲ ထွက်ပေါ်လာသည်။ </p> <p>ယခင်က ကျောက်မျိုးနွယ်စုနှင့် လီမျိုးနွယ်စုကို ထောက်ခံခဲ့သူအချို့ပင် ယခုအခါ ကြားနေအနေအထားသို့ ဂရုတစိုက် ပြောင်းလဲလိုက်ကြသည်။ </p> <p>ပြည်သူ့ဆန္ဒက လုံးဝဥဿုံ ပြောင်းပြန်လှန်သွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p>လွန်ခဲ့သော မိနစ်ပိုင်းက</p> <p>ပိုင်ကျီဟန်သည် စီရင်ချက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေရသော ရာဇဝတ်ကောင်အဖြစ် ရပ်တည်ခဲ့ရသည်။</p> <p>ယခုမူ</p> <p>သူသည် သူရဲကောင်းတစ်ဦးအဖြစ် ရပ်တည်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>ဝမ်ဟောင်ယုသည် ဤအခြေအနေပြောင်းလဲမှုကို သူ၏လည်ပင်းပေါ်သို့ ဓားတစ်လက် တင်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် ဝေခွဲမရသည့် အခြေအနေမဟုတ်တော့ပေ</p> <p> သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p>သူ နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ရသည်။</p> <p>"ဒါတွေက မဟုတ်မတရား စွပ်စွဲချက်တွေပဲ၊ လိမ်ညာတာ... မှတ်တမ်းတစ်ခုတည်းနဲ့ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို မင်းတို့ ပြစ်ဒဏ်မပေးနိုင်ဘူး”</p> <p>သို့သော် သူ၏အသံတွင် အားအင်များ</p> <p>မရှိတော့ပေ။ </p> <p>ယုံကြည်ချက်လည်း မရှိတော့ပေ။</p> <p>ထိုအသံသည်</p> <p>သေးသိမ်လွန်းလှသည်။</p> <p>မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေသည်။ အားလုံးထက် ပိုသည်မှာ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေခြင်းပင်</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save