Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၄၈၇</h2> <h2 style="text-align: center;">မိုက်မဲသော ဆုံးဖြတ်ချက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ခန်းမတစ်ဖက်တွင်</p> <p>လီကျန်းဟုန်၏ လက်ချောင်းများသည် ဝတ်စုံလက်အင်္ကျီအတွင်း၌ မသိမသာ တင်းကျပ်သွားသည်။</p> <p>(ငတုံး)</p> <p>ထိုစကားလုံးသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပြတ်သားစွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။</p> <p>သူကတော့ ဤအခြေအနေကို ပိုင်မျိုးနွယ်စုအား အမြစ်ဖြတ်ချေမှုန်းရန် အခွင့်ကောင်းဟု ထင်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ </p> <p>အရာအားလုံးက အစီအစဉ်တကျ ရှိနေခဲ့သည်</p> <p>ထိုကြေးမုံ လင်းလက်မလာခင်အထိပေါ့</p> <p>ရှင်းလင်းပြတ်သားလွန်းသော ထိုသက်သေအထောက် အထားများက တစ်နန်းတော်လုံးရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာသည့်နောက် သူသာ ဝမ်ဟောင်ယုဘက်မှ ဆက်လက်ရပ်တည်ပေးနေမည်ဆိုပါက သူ့အပေါ်တွင်လည်း သံသယများ ကျရောက်လာပေတော့မည်။</p> <p>ကလေးငယ်များကို ပြန်ပေးဆွဲပြီး စမ်းသပ်မှုများ ပြုလုပ်ခြင်းသည် ကြီးမားသော ပြစ်ဒဏ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရမည့်ကိစ္စဖြစ်သည်။ </p> <p>အကယ်၍ သူသာ ယခုအချိန်တွင် ဝမ်ဟောင်ယုဘက်က ကာကွယ်ပြောဆိုပေးနေမည်ဆိုပါက</p> <p>လီမျိုးနွယ်စုသည်လည်း ထိုကိစ္စတွင် ပါဝင်ပတ်သက်နေသည်ဟု လူအများက သံသယဝင်ကြလိမ့်မည်။</p> <p>လီကျန်းဟုန်သည် သက်ပြင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချလိုက်သည်။ </p> <p>ပိုင်မျိုးနွယ်စုကို ဖြိုလဲပစ်ရန် အခွင့်အရေးက ဆွဲဆောင်မှုရှိသော်လည်း</p> <p> ဤအမှန်တရားများ ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက်တွင် </p> <p>ဝမ်ဟောင်ယုကို ဆက်လက်ထောက်ခံနေခြင်းမှာ ဆိုးရွားရုံသာမက အလွန်အမင်း မိုက်မဲရာကျပေလိမ့်မည်။</p> <p>ကျောက်ဝူထျန်း၏ အတွေးများကလည်း ထပ်တူနီးပါးပင်။ </p> <p>ဝမ်ဟောင်ယုကို ကူညီနေခြင်းမှာ အကျိုးမရှိတော့သလို၊ ကူညီရန် ကြိုးစားခြင်းသည် မိမိကိုယ်ကို သင်္ချိုင်ူကျင်းတူးခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။</p> <p>နန်းတော်အတွင်းရှိ လူအများ၏ သဘောထားမှာ လုံးဝဥဿုံ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ </p> <p>အကျင့်စာရိတ္တပိုင်းဆိုင်ရာ အသာစီးရမှုမှာ ပိုင်ကျီဟန်ခြေဖဝါးအောက်တွင် ခိုင်ခိုင်မာမာ တည်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ </p> <p>ဤနေရာတွင် သူ့ကို ဆန့်ကျင်ခြင်းသည်</p> <p>လူထု၏ ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်မှုကို ဆန့်ကျင်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ကျောက်ဝူထျန်း၏ မေးရိုးများ အနည်းငယ် တင်းသွားသည်။ </p> <p>ဝမ်ဟောင်ယု ပြီးသွားချေပြီ။ </p> <p>သူ့ကို ကယ်တင်ရန် နည်းလမ်းမရှိတော့ပေ</p> <p> ဤအခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ရန်လည်း မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။ </p> <p>တစ်ခုတည်းသော ဆင်ခြင်တုံတရားရှိသော လမ်းစမှာ</p> <p>သူ့ထံမှ အစအနမကျန်အောင် အဝေးသို့ ခွာလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင်</p> <p>ခန်းမ၏ အလယ်ဗဟို၌</p> <p>ဝမ်ဟောင်ယုသည် စကားများ ပြောနေဆဲပင်။ </p> <p>မရှိတော့သော မျှော်လင့်ချက်အမျှင်တန်းလေးများကို ဆုပ်ကိုင်ရန် ကြိုးစားနေဆဲသာ</p> <p>"ဒီမှတ်တမ်းက တစ်ခုခု ပြုပြင်ထားတာ ဖြစ်ရမယ်”</p> <p>"ဒီကလေးတွေကို ပိုင်မျိုးနွယ်စုကပဲ အကွက်ဆင်ပြီး ထားခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်”</p> <p>"ဒါက ပူးပေါင်းကြံစည်မှုပဲ”</p> <p>သို့သော် မည်သူမျှ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိပေ။</p> <p>မည်သူကမျှ သူ့ကို ကျောထောက်နောက်ခံ မပြုကြတော့ချေ။ </p> <p>သူတစ်ချိန်က စိုးမိုးခဲ့သော တိတ်ဆိတ်ခြင်းသည် ယခုအခါ သူ့ကို ဝါးမြိုရန် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။ </p> <p>လီကျန်းဟုန်ပင်လျှင် သူ့ကို မကြည့်တော့ပေ။ </p> <p>ကျောက်ဝူထျန်းမှာလည်း ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသည်။</p> <p>ဧကရာဇ်မင်းမြတ်မှာမူ </p> <p>နဂါးပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း</p> <p>သူ၏ ခန့်မှန်းရခက်သော မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ပျက်မှု အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။</p> <p> ထိုစိတ်ပျက်မှုသည် ဝမ်ဟောင်ယုအတွက် မဟုတ်ပေ</p> <p> အခြေအနေအရပ်ရပ်ကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤအခြေအနေမှာ ပိုင်ကျီဟန်၏ ကြီးထွားလာသော သြဇာအာဏာကို ထိန်းချုပ်ရန်နှင့် </p> <p>ပိုင်မျိုးနွယ်စုကို အင်ပါယာ၏ အာဏာအောက်တွင် ရှိကြောင်း သတိပေးရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p>သို့သော် </p> <p>အစားထိုး၍မရသော အင်ပါယာ၏ နှာခေါင်းအောက်ရှိ ပုပ်သိုးနေမှုများကို ဖော်ထုတ်ပြသလိုက်သည့် မြင်ကွင်းကြီး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ </p> <p>ပိုင်မျိုးနွယ်စုမှာမူ ထိုပုပ်သိုးမှုများကို ဖော်ထုတ်ပေးသည့် သူရဲကောင်းများအဖြစ် ကြည်ညိုခံရတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>လူတိုင်း မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီ။</p> <p> နန်းတော်ရှိလူများ မြင်တွေ့ခဲ့ရချေပြီ။ </p> <p>ဂိုဏ်းချုပ်များလည်း မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီ။ </p> <p>အကယ်၍ သူသာ ဤကိစ္စကို ဖိနှိပ်ရန် ကြိုးစားမည်ဆိုပါက </p> <p>ဧကရာဇ်တစ်ပါး ဖြစ်သော်ငြားလည်း သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်အပေါ် လူအများက မေးခွန်းထုတ်ကြလိမ့်မည်။</p> <p>ဖြည်းညှင်းစွာပင်</p> <p>ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က လက်ကို မြှောက်လိုက်</p> <p>သည်။ </p> <p>ခန်းမကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ </p> <p>သူ၏ အေးစက်သော အကြည့်များက ဝမ်ဟောင်ယုထံသို့ ကျရောက်လာသည်။</p> <p>"ဝမ်ဟောင်ယု” ဧကရာဇ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏ အသံနေအသံထားသည် အလွန်လေးနက်လှသည်။</p> <p> "ဒီနေ့ တင်ပြလာတဲ့ သက်သေတွေက တော်တော်လေးကို ကြီးလေးပါတယ်”</p> <p>“ မင်းက ဒီနန်းတော်ကို လိမ်လည်လှည့်ဖျားရုံတင်မကဘဲ အင်ပါယာရဲ့ အုတ်မြစ်ကို တုန်ခါစေတဲ့ ရာဇ၀တ်မှုတွေကို ကြိုးကိုင်ခဲ့တယ်လို့ စွပ်စွဲခံထားရပြီ။”</p> <p>“ဒါကို ရှင်းပြစမ်း”</p> <p>ဝမ်ဟောင်ယု ဒူးများ တုန်ယင်လာသည်။ </p> <p>"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုး..."</p> <p>သူ ဘာပြောနိုင်မည်နည်း။</p> <p>"မင်းအနေနဲ့ ကျေနပ်လောက်တဲ့ ရှင်းပြချက် မပေးနိုင်ဘူးဆိုရင် မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်းက အင်ပါယာရဲ့ အမိန့်တော်အရ ဖျက်သိမ်းခံရပြီး အပြစ်ပေးခံရလိမ့်မယ်။</p> <p>ရပ်တန့်သွား၏</p> <p> “ပြီးတော့ မင်းကလည်း အင်ပါယာဥပဒေအရ အမြင့်ဆုံးပြစ်ဒဏ်ကို ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်"</p> <p>ဝမ်ဟောင်ယု၏ မျက်နှာတွင် သွေးစမရှိတော့ဘဲ ဖြူလျော်သွားသည်။ </p> <p>အမြင့်ဆုံးပြစ်ဒဏ်? </p> <p>ထိုအရာမှာ ကွပ်မျက်ခံရခြင်းကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ </p> <p>သူ၏ အတွေးများ ရူးသွပ်မတတ် လည်ပတ်နေသည်။ </p> <p>သူ ဝန်ခံ၍ မဖြစ်။ချေ။</p> <p>ယုတ္တိတန်တန်လည်း ငြင်းဆို၍ မရနိုင်ပေ။</p> <p>သက်သေများကိုလည်း ပြောင်းပြန်လှန်၍ မရတော့ပေ။</p> <p> သို့သော် သူ အသက်ရှင်ရမည်။</p> <p> အနည်းဆုံးတော့ </p> <p>ထိုရာဇ၀တ်မှုမှ သူ့ကိုယ်သူ သီးသန့်ခွဲထုတ်ရမည်။</p> <p>ရုတ်တရက် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> ထိတ်လန့်မှု၊</p> <p> ထို့နောက် ဒေါသထွက်မှု၊</p> <p> ထို့နောက် ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှု။</p> <p>"အရှင်မင်းကြီး” သူသည် အက်ရှသောအသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုး... ကျွန်တော်မျိုး ဒါတွေကို လုံးဝမသိခဲ့ပါဘူး”</p> <p>“ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ကျင့်စဉ်လမ်းကို တိုင်တည်ပြီး ကျိန်ဆိုပါတယ်— ကျွန်တော်မျိုး တကယ်မသိခဲ့တာပါ”</p> <p>သူ ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လိုက်သည်။</p> <p>"အကယ်၍ မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်းထဲမှာ ဒီလို ရက်စက်မှုတွေ တကယ်ရှိနေခဲ့တယ်ဆိုရင်... ကျွန်တော်မျိုးက လှည့်ဖျားခံလိုက်ရ</p> <p>တာပါပဲ”</p> <p>သူ၏ အသံထဲတွင် တုန်ယင်မှုများ ပါလာသည်။</p> <p> "ဒါက မဟာအကြီးအကဲ ဒါမှမဟုတ် တခြားအကြီးအကဲအချို့က သူတို့ရဲ့ အာဏာကို အလွဲသုံးစားလုပ်ပြီး တိတ်တဆိတ် လုပ်ခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်”</p> <p>သူ့လက်သီးကို ပြင်းစွာဆုပ်လေ၏</p> <p>“ကျွန်တော်မျိုးကိုယ်တိုင် စုံစမ်းစစ်ဆေးပါ့မယ်။ ပြစ်မှုကျူးလွန်သူတွေကို ရှာဖွေပြီး အင်ပါယာနန်းတော်ကို အပ်နှံပါ့မယ်”</p> <p>သူသည် ခေါင်းကို အောက်သို့ နိမ့်ချလိုက်သည်။</p> <p> "အကယ်၍ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ဂိုဏ်းထဲမှာ သစ္စာဖောက်တွေ ရှိနေမယ်ဆိုရင်... ကျွန်တော်မျိုးကိုယ်တိုင် သူတို့ကို ရှင်းလင်းပါ့မယ်”</p> <p>ခန်းမအတွင်းတွင် မသင်္ကာဖွယ်တီးတိုး ပြောဆိုသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> လူအများစုသည် ဝမ်ဟောင်ယု၏ ဗြောင်ကျကျ အပြစ်လွှဲချနေမှုကို လှောင်ပြောင်ချင်စိတ် ပေါက်နေကြသည်။</p> <p>ပုံမှန်အခြေအနေမျိုးတွင်ဆိုလျှင် </p> <p>ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ယောက်သည် မိမိနယ်မြေအတွင်းရှိ မြေအောက်ခန်းမများကို မသိပါဟု ပြောဆိုခြင်းမှာ ရယ်စရာပင်။ </p> <p>သို့သော် </p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ </p> <p>ဧကရာဇ်မင်းမြတ်သည် သူ့ကို ချက်ချင်း ပြစ်တင်ရှုတ်ချခြင်း မပြုပေ</p> <p>ယင်းအစား</p> <p> တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> သူ၏ အကြည့်များသည် ဘာကိုမှ ခန့်မှန်း၍မရအောင် တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။</p> <p>ထိုတည်ငြိမ်သော မျက်နှာအမူအရာ၏ နောက်ကွယ်တွင် အတွက်အချက်များက လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေသည်။</p> <p>မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်းသည် သေးငယ်သော ဂိုဏ်းမဟုတ်ပေ။</p> <p>၎င်းသည် လီ-ကျောက် မဟာမိတ်အုပ်စုအတွင်းရှိ အဓိက ဒေါက်တိုင်ကြီးတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။ </p> <p>အကယ်၍ ၎င်းသာ အပြီးအပိုင် ပြိုလဲသွားပါက </p> <p>အုပ်စုများကြားရှိ အင်အားချိန်ခွင်လျှာသည် ယိမ်းယိုင်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>ထိုအခါ မည်သူက အကျိုးအမြတ် အများဆုံး ရရှိမည်နည်း။</p> <p>ပိုင်မျိုးနွယ်စုပင် ဖြစ်သည်။ ယနေ့ဖြစ်ရပ်များပြီးနောက် ပိုင်ကျီဟန်၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တက်လာခဲ့မည်သာ </p> <p>အကယ်၍ မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်းသာ လုံးဝအဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပါက </p> <p>လီ-ကျောက် မဟာမိတ်အဖွဲ့မှာ သိသိသာသာ အားနည်းသွားပေလိမ့်မည်။ </p> <p>ဧကရာဇ်အနေဖြင့် မည်သည့်အင်အားစုကိုမျှ အထိန်းအကွပ်မဲ့ ကြီးထွားလာခွင့် မပေးနိုင်ချေ။</p> <p>ဖြည်းညှင်းစွာပင်</p> <p>သူသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်လိုက်</p> <p>သည်။</p> <p>"ကောင်းပြီ”</p> <p>နန်းတော်တစ်ခုလုံး ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုများဖြင့် လှုပ်ခတ်သွားသည်။ </p> <p>ဧကရာဇ်သည် တကယ်ပဲ ဤမျှအထိ မိုက်မဲနေသလော။ </p> <p>ဝမ်ဟောင်ယုသည် အဓိက တရားခံဖြစ်သည်မှာ သေချာနေပါလျက် ယခု ဧကရာဇ်သည် ထိုရာဇ၀တ်ကောင်ကိုပင် သူ၏ ရာဇ၀တ်မှုကို ပြန်လည်စုံစမ်းခိုင်းနေသည်လော။</p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဝမ်ဟောင်ယုသည် ပထမတွင် အံ့အားသင့်သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ </p> <p>ဧကရာဇ်၏ ဘက်တော်သားဖြစ်ရခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အကျိုးရှိလှသည်ဟု သူခံစားလိုက်ရသည်။ </p> <p>ဤမျှကြီးလေးသော ရာဇ၀တ်မှု ကျူးလွန်နေသည်ကို မိသွားသည့်တိုင်အောင် သူသည် လွတ်လမ်းရှာနိုင်ခဲ့သေးသည်။</p> <p>လူအများက မေးခွန်းထုတ်ကြမည်ကို သိသော်လည်း ဧကရာဇ်က ဘာကြောင့် ဤကဲ့သို့ ဆုံးဖြတ်ချက်မျိုး ချရသည်ကို ဝမ်ဟောင်ယု ကောင်းကောင်းသိသည်။ </p> <p>အဆုံးသတ်တွင်တော့ တရားမျှတမှုထက် အာဏာကသာ အရေးကြီးသည်မဟုတ်ပါလား။ </p> <p>အကယ်၍ သူနှင့် မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်းသာ ဖျက်သိမ်းခံလိုက်ရပါက ၎င်းသည် ရန်သူများကို ကူညီပေးရာသာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>"မင်းကို စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ အချိန်ကာလတစ်ခု ပေးမယ်။"</p> <p>စုဝေးနေသော ခေါင်းဆောင်များကြားတွင် လှိုင်းလုံးတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။</p> <p>"အကယ်၍ မင်းမသိဘဲ အချို့ အကြီးအကဲတွေက လုပ်ဆောင်ခဲ့တာလို့ သက်သေပြနိုင်ပြီး ပြစ်မှုကျူးလွန်သူတွေကို နန်းတော်ရှေ့ကို ခေါ်ဆောင်လာနိုင်မယ်ဆိုရင်—" </p> <p>ဧကရာဇ်၏ မျက်လုံးများက ထက်ရှသွားသည်။ " ဒါဆိုရင် မင်းကို သက်ညှာဖို့ စဉ်းစားပေးမယ်။"</p> <p>ဝမ်ဟောင်ယုသည် ချက်ချင်းပင် ဦးတိုက်လိုက်သည်။ </p> <p>"ကျေးဇူးကြီးလှပါတယ် အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုး အရှုံးမပေးစေရပါဘူး။ အဲ့ဒီတရားခံတွေကို အရောက်ဖမ်းဆီးခဲ့ပါ့မယ်”</p> <p>ခန်းမတစ်ဖက်တွင်</p> <p>လီကျန်းဟုန်၏ အကြည့်များက မသိမသာ ဝင်းလက်သွားသည်။ </p> <p>ကျောက်ဝူထျန်း၏ ပုခုံးများလည်း အနည်းငယ် လျော့ကျသွားသည်။</p> <p> ဤသည်မှာ သူတို့အတွက် ကောင်းသော အချက်ပင်။ </p> <p>မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်းအနေဖြင့် အနစ်နာခံမည့် အပိုင်းအစအချို့ဆုံးရှုံးရနိုင်၏</p> <p>သို့သော်လည်း ဂိုဏ်းကိုယ်တိုင်ကမူ ဆက်လက် ရှင်သန်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ </p> <p>အပြစ်ပုံချမည့်သူ ရှာရန်မှာ လွယ်ကူကြောင်း သူတို့ သိကြသည်။ သူတို့၏ မူလရည်မှန်းချက် မအောင်မြင်သည့်တိုင် သူတို့၏ မဟာမိတ်အဖွဲ့ မပြိုကွဲလျှင်ပင် လုံလောက်လှပြီ။</p> <p>"အရှင်မင်းကြီး”</p> <p>ချူရှင်းသည် ဤကိစ္စကို ထိုအတိုင်း လွှတ်ထားရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။ သို့သော် သူ ကန့်ကွက်စကား မပြောနိုင်ခင်မှာပင် ဧကရာဇ်က လက်မြှောက်ကာ တားလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းရဲ့ စိုးရိမ်မှုကို ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်သူရှိနေလဲဆိုတာ ငါတို့ အပြည့်အဝ မသေချာသေးဘူး။ ဝမ်ဟောင်ယုက  မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်းအကြောင်း ကောင်းကောင်းသိတဲ့အတွက် ပါဝင်ပတ်သက်နေသူတွေကို သူပဲ ရှာနိုင်လိမ့်မယ်။"</p> <p>ဧကရာဇ်က ဆက်ပြောသည်။</p> <p> "ငါတို့တွေ အပြစ်မရှိသူတွေကိုလည်း အပြစ်မပေးသင့်ဘူး။ ဝမ်ဟောင်ယုကို ဒုတိယအကြိမ် အခွင့်အရေး ပေးတာဟာ သူ့အတွက် နောင်တရဖို့ အခွင့်အလမ်း တစ်ခုပါပဲ။"</p> <p>ဧကရာဇ်က ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်သောအခါ အခြားသူများက အသံမထွက်ရဲကြတော့ပေ။</p> <p>သို့သော်</p> <p>နန်းတော်၏ အလယ်ဗဟိုတွင်မူ ပိုင်ကျီဟန်သည် သူ၏ ရယ်သံကို အောင့်ထားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ မထိန်းနိုင်တော့ချေ။</p> <p>"ဟားဟားဟား..."</p> <p>တိတ်ဆိတ်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တစ်ဦးတည်းသောသူက ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောနေပြီး ၎င်းမှာ ဧကရာဇ်၏ ရှေ့မှောက်တွင်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဧကရာဇ်ကတော့ ထိုအရာကို လုံးဝမနှစ်သက်ပေ။ </p> <p>"ပိုင်ကျီဟန်၊ မင်း ငါ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်အပေါ် ပြောစရာရှိလို့လား?" </p> <p>ဧကရာဇ်က တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်သည်။"သေချာတာပေါ့၊ ဧက္ကရာဇ်ရဲ့ ဒီလို မိုက်မဲတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ဘယ်သူက သဘောတူမှာလဲ?"</p> <p>ပိုင်ကျီဟန်သည် လူအများရှေ့တွင် ဧကရာဇ်ကို ဗြောင်ကျကျ စော်ကားလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>"ပိုင်ကျီဟန်၊ မင်း ဘယ်လိုတောင် ရဲတင်းရတာလဲ” “ပါးစပ်ကို ဆင်ခြင်စမ်း”</p> <p>“ပိုင်ကျီဟန်၊ ချက်ချင်း တောင်းပန်စမ်း”</p> <p>အမတ်အချို့သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ထရပ်ကြသည်။ ဧကရာဇ်က မှားယွင်းသော ဆုံးဖြတ်ချက် ချခဲ့သည့်တိုင် ပိုင်ကျီဟန်ကဲ့သို့ လူငယ်တစ်ယောက်က လူပုံအလယ်တွင် စော်ကားရမည့် အချိန်မဟုတ်ပေ။ </p> <p>သို့သော် ပိုင်ကျီဟန်ကတော့ သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လျစ်လျူရှုထားသည်။</p> <p>ဧကရာဇ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ထားပြီး ဒေါသကြောင့် သိသိသာသာ တုန်ရင်နေသည်။ </p> <p>သူ၏ အင်ပါယာအတွင်း၌ လူငယ်တစ်ယောက်၏ စော်ကားမှုကို သူ မည်သို့ ခံနိုင်မည်နည်း။ </p> <p>ဧကရာဇ်၏ မျက်လုံးများ မှောင်မိုက်သွားသည်။</p> <p>"ငါ မင်းကို သည်းခံခဲ့တာ တော်တော်ကြာပြီ ပိုင်ကျီဟန်။" </p> <p>သူ၏ အသံသည် တင်းမာရုံတင်မကဘဲ အင်ပါယာ၏ အရှိန်အဝါများ ပါဝင်နေသည်။</p> <p> "မင်း ငါ့ရဲ့ နန်းတော်ထဲမှာ၊ ငါ့ရဲ့ ပလ္လင်ရှေ့မှာ ရပ်နေတာ။ ဒါတောင်မှ ငါ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ဗြောင်ကျကျ စော်ကားရဲသေးတယ်ပေါ့။"</p> <p>နဂါးပလ္လင်ပေါ်မှနေ၍ အသက်ရှူကျပ်မတတ် ဖိအားများ ကျဆင်းလာသည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အရှိန်အဝါများသည် မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ လွင့်ပျံ့လာသည်။ </p> <p>"ဒါက ပလ္လင်တော်ကို တိုက်ရိုက်စော်ကားတာပဲ။" </p> <p>သူ၏ အကြည့်များက ထက်ရှလာသည်။ </p> <p>"နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ဖြစ်ရင် မင်း ပြစ်ဒဏ်ခံရလိမ့်မယ်။ ဒုတိယအကြိမ် အခွင့်အရေးဆိုတာ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး”</p> <p>ခန်းမကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ </p> <p>ခဏအစောက အော်ဟစ်ခဲ့သော အမတ်များပင်လျှင် ရင်တုန်သွားကြသည်။</p> <p> ဧကရာဇ်သည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အမှန်တကယ် ဒေါသထွက်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော်</p> <p>ထိုဖိအားများ၏ အလယ်ဗဟိုတွင်ရှိသော </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်မှာမူ ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်ပေ။</p> <p> ထိုအစား </p> <p>သူက သရော်သလို ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>ပြစ်ဒဏ်ပေးမည်ဟု ခြိမ်းခြောက်မှုကို သူက တုံ့ပြန်ရန်ပင် စိတ်မဝင်စားပေ။ ထိုအစား  သူက ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်သည်။</p> <p> "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လေ၊" သူက အရေးမပါသော ကိစ္စတစ်ခုကို ပြောနေသကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။ "စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ မလိုတော့ဘူး။"</p> <p>နန်းတော်အတွင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြပြန်သည်။ </p> <p>ဧကရာဇ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်— "မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ?"</p> <p>ပိုင်ကျီဟန်၏ အပြုံးက ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာသည်။ </p> <p>"ကျွန်တော် အဲ့ဒါကို လုပ်ပြီးသွားပြီမို့လို့လေ။"</p> <p>မည်သူမျှ ထိုစကားကို နားမလည်နိုင်ခင်မှာပင်</p> <p>သူက လက်ဖျောက်တစ်ချက် တီးလိုက်သည်။ </p> <p>ထို့နောက် အင်ပါယာနန်းတော်၏ တံခါးကြီးများ ပွင့်သွားတော့သည်။</p> <p>ပိုင်ရမ် ဝင်လာသည်။ </p> <p>သူ ဝင်လာသည့်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အငွေ့အသက်များက ပြောင်းလဲသွားသည်။ </p> <p>ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း မှောင်မိုက်သွားသည်။</p> <p>"ငါ့ရဲ့ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဘယ်သူက သူ့ကို ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်တာလဲ?” သူ၏ အသံမှာ ထစ်ချုန်းသွားသည်။</p> <p>တံခါးဝရှိ အစောင့်စစ်သည်များမှာ တောင့်တင်းသွားကြသည်။ </p> <p>သူတို့ နဖူးတွင် ချွေးစများ ထွက်လာသည်။ </p> <p>ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်တာလား? </p> <p>ပိုင်ရမ်ကဲ့သို့ လူမျိုးကို သူတို့က ဘယ်လိုတားနိုင်မှာလဲ? </p> <p>အကယ်၍ တားဖို့ ကြိုးစားခဲ့ရင်တောင် </p> <p>သူတို့ အခုချိန်မှာ မတ်တပ်ရပ်နေနိုင်ပါဦးမလား။ </p> <p>အစောင့်များသည် ဘာမှမတတ်နိုင်သည့် အခြေအနေကြောင့် ခေါင်းငုံ့နေကြရသည်</p> <p>သို့သော် ပိုင်ရမ်မှာမူ ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်သည့် အမူအရာဖြင့်ပင်။ </p> <p>သူသည် အေးအေးလူလူပင် ရှေ့သို့ လျှောက်လာသည်။</p> <p> ထို့နောက် ရပ်လိုက်၏</p> <p> ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ကာ ဦးညွှတ်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ အသိအမှတ်ပြုခြင်းမျှသာ။</p> <p>"အရှင်မင်းကြီး” သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "စိတ်အေးအေးထားပါ။ </p> <p>သူ့၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေသံကြောင့် အမတ်အချို့သည် အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူမိကြသည်။</p> <p>“ကျွန်တော် ဒီကို ရောက်လာရတဲ့ အကြောင်းအရင်း ရှိပါတယ်”</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save