Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၄၉၂</h2> <h2 style="text-align: center;">ပိုင်မျိုးနွယ်စု၏ အနှစ်သာရ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် ကွင်းပြင်ကြီးထဲမှ အတူတကွ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။</p> <p>သူတို့နောက်ကွယ်တွင်တော့ ကွပ်မျက်မှုနှင့် ပတ်သက်သည့် အောင်ပွဲခံသံများနှင့် ဝေဖန်သံများသည် အင်ပါယာမြို့တော်၏ စည်ကားလှသော လမ်းမများထက်၌ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။</p> <p>လမ်းမထက်တွင် ကျင့်ကြံသူများနှင့် သာမန်လူသားများ ပြည့်နှက်နေပြီး အားလုံးမှာ တူညီသော အကြောင်းအရာတစ်ခုဖြစ်သည့် ဝမ်ဟောင်ယု ပျက်သုဉ်းမှုနှင့်  မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်း၏ အရှက်ရဖွယ် နိဂုံးအကြောင်းကိုသာ ပြောဆိုနေကြ၏။</p> <p>ယုဖေးယန်သည် ရှေ့မှနေ၍ အေးအေးလူလူ လျှောက်လှမ်းနေပြီး သူမ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ အမြဲတမ်းအတိုင်း ကျက်သရေရှိလှသည်။</p> <p>ပိုင်ကျီဟန်ကမူ သူမနောက်မှ ခြေတစ်လှမ်းအကွာတွင် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။</p> <p>အပြင်ပန်းတွင် သူသည် တည်ငြိမ်နေပုံရ၏</p> <p>သို့သော်လည်း အတွင်းစိတ်တွင်မူ အမြဲမပြတ် သတိကပ်ထားဆဲပင်။</p> <p>စည်ကားသော လမ်းများကြားတွင် အကြိမ်အနည်းငယ် ကွေ့ပတ်ပြီးနောက် ပိုင်ကျီဟန်က ရုတ်တရက် စကားစလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းသမီး... ဒီနားမှာပဲ တစ်နေရာရာမှာ ထိုင်ကြရင်ရော ဘယ်လိုလဲ?"</p> <p>ယုဖေးယန်က သူ့ကို ခပ်ပါးပါးပြုံးရင်း လှည့်ကြည့်လို၏</p> <p>"သခင်လေးပိုင်က ဘယ်နေရာကို ပိုသဘောကျလို့လဲ?"</p> <p>ပိုင်ကျီဟန်က ရှေ့တည့်တည့်ရှိ ဆူညံနေသော အရက်ဆိုင်တစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ညွှန်ပြလိုက်သည်။</p> <p>အဆောက်အအုံသည် ကြီးမားပြီး အဝင်ဝကို ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ဖွင့်လှစ်ထား၏။ ရယ်မောသံများ၊ စကားပြောသံများနှင့် ခွက်ချင်းရိုက်သံများမှာ လမ်းမထက်အထိ လျှံထွက်နေသည်။</p> <p>လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p>စားပွဲတိုင်းနီးပါးတွင် လူရှိနေသည်။</p> <p>ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးသည် သီးသန့်ဆန်မှုနှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ပင်။</p> <p>၎င်းသည်  ပိုင်ကျီဟန် အလိုရှိသည့် နေရာမျိုးလည်း ဖြစ်သည်။</p> <p>အကြောင်းမှာ ချင်လင်းရှောင်သည် ယခုကဲ့သို့ လူပုံအလယ်တွင် သူမ၏ အစစ်အမှန် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ထုတ်ဖော်လိမ့်မည် မဟုတ်ဟု သူ ယုံကြည်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>အကယ်၍သာ</p> <p>သူမသည် ဤနေရာရှိ လူအားလုံးကို နှုတ်ပိတ်ချင်သည်ဆိုလျှင်</p> <p>သူမ၏ လက်ချောင်းတစ်ချက် တောက်လိုက်ရုံဖြင့် အရက်ဆိုင်တစ်ခုလုံး ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်သည်ကို ပိုင်ကျီဟန် ကောင်းကောင်းသိသည်။</p> <p>သို့သော် အနည်းဆုံးတော့ ဤပတ်ဝန်းကျင်က သူ့ကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လုံခြုံမှု အနည်းငယ် ပေးစွမ်းနိုင်သည်။</p> <p>သူ မည်မျှပင် မာန်တက်နေပါစေ၊ သူ့ရှေ့မှ လူသည် ရွှေအမြုတေ အင်မော်တယ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမရှေ့တွင် သူ၏ လှည့်ကွက်မှန်သမျှမှာ အသုံးမဝင်ပေ။</p> <p>ယုဖေးယန်သည် အရက်ဆိုင်ကို ခဏမျှ စူးစမ်းကြည့်ပြီးနောက် ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>"လူရှုပ်တဲ့နေရာလား?"</p> <p>ပိုင်ကျီဟန်က ပုခုံးကို အသာအယာ တွန့်ပြလိုက်၏</p> <p>"စည်စည်ကားကားရှိတာ ကျွန်တော် သဘောကျလို့ပါ"</p> <p>သူမ၏ အပြုံးသည်  ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွား၏</p> <p>သို့သော်လည်း နှစ်ယောက်သား အတွင်းသို့ ဝင်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p>ယုဖေးယန် ခြေလှမ်းလိုက်သည်နှင့် ဆိုင်အတွင်းရှိ ဧည့်သည်အချို့မှာ အလိုအလျောက် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လာကြသည်။</p> <p>သူမ၏ ရှိနေမှုသည် သဘာဝအတိုင်း အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်စွမ်းရှိ၏။</p> <p>မည်သည့် အငွေ့အသက်မျှ ထုတ်မပြထားသော်လည်း သူမ၏ ကျက်သရေနှင့် အလှတရားမှာ လျစ်လျူရှုရန် ခက်ခဲလွန်းလှသည်။ </p> <p>သို့သော်လည်း ဆိုင်အတွင်း၌ ဆူညံလွန်းသဖြင့်  မည်သူမျှ ကြာရှည်စွာ စိုက်မကြည့်နိုင်ကြပေ</p> <p> ခဏအကြာတွင် စကားသံများ ပြန်လည် ဆူညံသွားပြန်သည်။</p> <p>ပိုင်ကျီဟန်သည် ပြတင်းပေါက်နားရှိ အားနေသော စားပွဲတစ်ခုကို အမြန်ရှာတွေ့လိုက်သည်။</p> <p>စားပွဲထိုးတစ်ဦး အပြေးအလွှား ရောက်လာ၏</p> <p>"ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်တို့ ဘာသုံးဆောင်ချင်ပါသလဲခင်ဗျာ?"</p> <p>"အကောင်းဆုံး ဝိညာဉ်လက်ဖက်ရည် တစ်အိုး ပေးပါ" </p> <p> ပိုင်ကျီဟန်က တည်ငြိမ်စွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။</p> <p>ယုဖေးယန်ကလည်း ထပ်လောင်းပြောဆိုလိုက်၏။</p> <p> "အကောင်းဆုံး အရက်တစ်မျိုးလည်း ပေးပါ"</p> <p>"အခုချက်ချင်း လာပါပြီဗျာ”</p> <p>အစေခံက ခေါင်းညိတ်ပြီး ထွက်သွားသည်။</p> <p>ခဏတာမျှ နှစ်ဦးလုံး စကားမပြောဖြစ်ကြပေ</p> <p>ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် လမ်းမများသည် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေဆဲပင်။</p> <p>ထို့နောက် ယုဖေးယန်က သူမ၏ မေးစေ့ကို လက်ဖြင့် အသာအယာ ထောက်လိုက်ပြီး သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"အပိုစကားတွေကို ကျော်လိုက်ရအောင်"</p> <p>သူမ၏ လေသံမှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင်။</p> <p>"ရှင့်ပိုင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ အနှစ်သာရက ဘာလဲလို့ မေးရင် ဘာပြန်ဖြေမလဲ?"</p> <p>ပိုင်ကျီဟန် မျက်တောင်ခတ်လိုက်မိသည်။ </p> <p>၎င်းမှာ သူ မျှော်လင့်ထားသည့် မေးခွန်းမျိုး မဟုတ်ပေ။</p> <p>"အနှစ်သာရ ဟုတ်လား?"</p> <p>ယုဖေးယန်က ခေါင်းညိတ်သည်။</p> <p>အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုကို အခြားအဖွဲ့များနှင့် ကွဲပြားစေပြီး ထိုအဖွဲ့အစည်း၏ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာ ဖြစ်လာစေသည့် အရာတစ်ခု အမြဲရှိတတ်စမြဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဂိုဏ်းတိုင်း၊ မိသားစုတိုင်းတွင်</p> <p>သူတို့ကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုနိုင်မည့် အရာတစ်ခုစီ ရှိကြသည်။</p> <p>ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းအတွက်မူ ၎င်းမှာ သဘာဝအတိုင်း 'ဓား' ဖြစ်သည်။</p> <p>မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်းအတွက်မူ သူတို့၏  မီးဓာတ်ကျင့်စဉ်များ ဖြစ်သည်။</p> <p>၎င်းမှာ အခြေခံကျသော အရာဖြစ်၏</p> <p> သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို ပုံဖော်ပေးသည့် အရာလည်း ဖြစ်သည်။</p> <p>မျိုးနွယ်စုများအတွက်မူ အများအားဖြင့် သူတို့၏ ကျင့်စဉ်များသာ ဖြစ်တတ်သည်။ </p> <p>တပည့်များစွာသည် မတူညီသော ဂိုဏ်းများသို့ ဝင်ရောက်ပြီး မတူညီသော သိုင်းပညာများကို သင်ယူကြသော်လည်း သူတို့၏ အနှစ်သာရမှာမူ မိသားစုကျင့်စဉ်မှာပင် မြဲမြံနေတတ်သည်။</p> <p>အကယ်၍ သူတို့သည် ပိုမိုသာလွန်သော ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို ရရှိခဲ့ပါက ပိုမိုကြီးမားသော အင်အားအတွက် မူလကျင့်စဉ်ကို စွန့်လွှတ်ကောင်း စွန့်လွှတ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ဥပမာအားဖြင့် သူသည် ကောင်းကင်အမိန့်တော် တစ်သားတည်းဖြစ်ခြင်းအတတ် ကို ဖြန့်ဝေလိုက်သကဲ့သို့ပင်။</p> <p> ၎င်းကို သူ စတင်မိတ်ဆက်ပေးပြီးကတည်းက လူအများအပြားသည် ထိုအတတ်ကို စတင်</p> <p>ကျင့်ကြံလာကြသည်။ </p> <p>လူအများအပြားသည် ပိုမိုကြီးမားသော အင်အားအတွက် ရာစုနှစ်ချီသော သူတို့၏ မိရိုးဖလာကျင့်စဉ်များကိုပင် စွန့်လွှတ်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>အကယ်၍ ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားမည်ဆိုလျှင်</p> <p>နောင်တစ်ချိန်တွင် အင်ပါယာ တစ်ခုလုံး၏ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာသည် ထိုကျင့်စဉ်ပေါ်တွင်သာ အခြေခံသွားနိုင်ပေသည်။ </p> <p>ကောင်းကင်အမိန့်တော် တစ်သားတည်းဖြစ်ခြင်းအတတ်သည် အင်ပါယာ၏ အဓိက အမှတ်အသား ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p>ပိုင်ကျီဟန် ခဏမျှ စဉ်းစားနေမိသည်။ </p> <p>သူသည် ဤကိစ္စကို တစ်ခါမျှ မတွေးတောခဲ့ဖူးပေ။</p> <p>အင်အားကြီးအဖွဲ့အစည်း အများစုတွင် သူတို့ကို ကိုယ်စားပြုသည့် အရာတစ်ခု ရှိစမြဲ ဖြစ်သည်။ </p> <p>ပြင်ပလူများ မြင်လိုက်သည်နှင့် သူတို့ကို တန်းသိစေမည့် အရာမျိုးပင်</p> <p>သို့သော် ပိုင်မျိုးနွယ်စုကတော့</p> <p>ခဏတာမျှ သူ ဘာမှ စဉ်းစားမရဖြစ်နေသည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် ပိုင်ကျီဟန်က နောက်ဆုံးတွင် ဖြေကြားလိုက်သည်။</p> <p>"မြစိမ်းရောင်နဂါး အသက်ရှူခြင်းနည်းစနစ် ပါ"</p> <p>၎င်းမှာ ယခင်က ပိုင်မျိုးနွယ်စု၏ အဓိကအဖွဲ့ဝင်များသာ ကျင့်ကြံခွင့်ရှိသော ကျင့်စဉ်</p> <p>ဖြစ်သည်။ </p> <p>ယခုအခါ ပြောင်းလဲသွားပြီပင်</p> <p>သို့သော်  ၎င်းကို ချင်လင်းရှောင်အား ပြောပြရန် မလိုအပ်ပေ။</p> <p>အကယ်၍ ပိုင်ကျီဟန်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဖြေခိုင်းမည်ဆိုလျှင်မူ သူသည် ရက်စက်မှုဟူသော စကားလုံးတစ်လုံးတည်းဖြင့်သာ ဖြေဆိုပေလိမ့်မည်။ </p> <p>သူဖြစ်စေ၊ ပိုင်မျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ဦးဦးဖြစ်စေ မျိုးနွယ်စုတစ်ခု သို့မဟုတ် ဂိုဏ်းတစ်ခုကို ဖျက်ဆီးရာတွင် တစ်ခါမျှ တွန့်ဆုတ်နေခြင်း  မရှိသည်ကပင် ထိုအချက်ကို သက်သေပြနေသည်။</p> <p>ချင်လင်းရှောင်က မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်သည်။ </p> <p>သူမသည် ကျေနပ်ပုံမရပေ။ ၎င်းမှာ သူမ ရှာဖွေနေသည့် အဖြေ မဟုတ်ပုံရသည်။</p> <p>ယင်းအစား သူမသည် သူ့ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p>ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခုသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်လာ၏။</p> <p>"အဲဒါ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>ပိုင်ကျီဟန်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။</p> <p>"ဒါဆိုရင် မင်းသမီးက ဘာလို့ ထင်လို့လဲ?"</p> <p>ယုဖေးယန်က သူမ၏ ထိုင်ခုံတွင် နောက်မှီလိုက်၏</p> <p>"မြစိမ်းရောင် နဂါး အသက်ရှူခြင်းနည်းစနစ်က ကိရိယာတစ်ခုလေ။ ဒါပေမဲ့ ပိုင်မျိုးနွယ်စုကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုပေးနိုင်တဲ့ အရာတစ်ခု ရှိပါသေးတယ်။ အဲဒါကို သခင်လေးပိုင် မသိတာလား?"</p> <p>သူမက စနောက်သလို မေးလိုက်သည်။ သူမ သိထားပြီးသားကို သူကပဲ ထုတ်ပြောစေချင်သည့် ပုံစံမျိုးသာ</p> <p>သို့သော် ပိုင်ကျီဟန်မှာမူ တကယ်ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေရသည်။</p> <p> ချင်လင်းရှောင် ဘာကို ဆိုလိုနေသည်ကို သူ နားမလည်ပေ။</p> <p>သို့သော် သူမသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေနေကြောင်း သူ သိနိုင်သည်။ ထိုအရာသည် ပိုင်မျိုးနွယ်စုထဲတွင် ရှိနေနိုင်သည်။</p> <p>(ပိုင်မျိုးနွယ်စုက နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ပြိုကွဲသွားတဲ့ ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စုကြီး တစ်ခုရဲ့ အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်နေပြီး မျိုးနွယ်စုထဲမှာ တစ်ကယ့် ရတနာကြီး တစ်ခုခု ဝှက်ထားတယ်လို့တော့ မပြောနဲ့နော်)</p> <p> ပိုင်ကျီဟန် တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p>သို့သော် သူ အတည်ပေါက် တွေးနေခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ</p> <p> သူ သိထားသလောက်မူ ပိုင်မျိုးနွယ်စုသည် ကောင်းကင် အင်ပါယာ၏ သမိုင်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် တည်ရှိခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူတို့သည် တစ်ချိန်က ကမ္ဘာကြီးကို အုပ်စိုးခဲ့ဖူးသည့် အင်အားကြီး မျိုးနွယ်စုမှ ဆင်းသက်လာသည်ဟူသော လျှို့ဝှက်နောက်ခံ သမိုင်းကြောင်းမျိုး ရှိနိုင်စရာ မရှိပေ။</p> <p>"... ကောင်းပါပြီ၊ မင်းသမီးက ဘယ်လို အဖြေမျိုးကို မျှော်လင့်နေလဲတော့ ကျွန်တော် မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ အများကြီး မသိပါဘူး။ ကျွန်တော်က သမိုင်းလေ့လာရတာကို သိပ်မကြိုက်လို့ပါ"</p> <p> ပိုင်ကျီဟန်က အမှန်အတိုင်း ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>အမှန်တကယ်ပင် ချင်လင်းရှောင် အလိုရှိသည့် အချက်အလက်များ ရှိကောင်းရှိနိုင်သော်လည်း သူသည် စာပေလေ့လာမှုထက် အခြားအရာများကိုသာ အာရုံစိုက်ခဲ့သဖြင့် ဘာမှ မသိရှိခြင်းပင်။</p> <p>အကြောင်းရင်း တစ်ခုကတော့ သူ့မျက်စိရှေ့တွင် စနစ်မျက်နှာပြင်ကြောင့် စာကို ကောင်းကောင်း မမြင်ရခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သူ့ကို လုံးဝ အပြစ်တင်၍တော့ မရနိုင်ပေ။</p> <p>"ရှင်က အမွေခံ တစ်ယောက်ဖြစ်နေတာတောင်မှလား?"</p> <p> မင်းသမီးက စနောက်သလို မေးလိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် ပိုင်ကျီဟန် အမှန်အတိုင်း ပြောနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိသွားပုံရပြီး ပိုင်ကျီဟန် မသိသော အဖြေအတွက် ထပ်မံ၍ စူးစမ်းခြင်း မပြုတော့ပေ။</p> <p>"သမိုင်းကို သိရုံနဲ့ အမွေခံ ဖြစ်လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အင်အားရှိမှ ဖြစ်မှာပါ”</p> <p> ပိုင်ကျီဟန်က ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>ထိုစကား၏ တစ်ဝက်မှာ လိမ်ညာမှုပင်။ </p> <p>အမွေခံဖြစ်ရန် အင်အား လိုအပ်သည်လား? </p> <p>၎င်းမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။ </p> <p>အကြောင်းမှာ သူ အင်အားနည်းနေစဉ် ကတည်းက အမွေခံအဖြစ် အမည်တပ်ခံခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် သူ့ဖခင်မှာ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ဖြစ်နေသဖြင့် ထိုရာထူးသည် ပိုင်ထျန်းဟမ်၏ တစ်ဦးတည်းသော သားဖြစ်သည့် သူ့ထံသို့ အလိုအလျောက် ရောက်ရှိလာခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ၎င်းမှာ လုံးဝ လိမ်ညာခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။ </p> <p>အကယ်၍ သူ ပြသခဲ့သည့် အင်အားသာ မရှိခဲ့လျှင် ယခုအချိန်တွင် သူသည် အခြားသော ပါရမီရှင်များ၏ အစားထိုးခြင်းကို ခံရပြီးသား ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>"အဲဒါလည်း ဟုတ်နိုင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save