Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၄၉၃</h2> <h2 style="text-align: center;">သူမကို တုန်လှုပ်စေသော အမည်နာမ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ချင်လင်းရှောင်သည် ပိုင်ကျီဟန်၏ ပြောစကားကို သဘောတူညီပုံရသည်။</p> <p>"ဒါနဲ့..."</p> <p>ချင်လင်းရှောင်က ပိုင်ကျီဟန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ အကြည့်များက တန့်နေ၏။</p> <p>သာမန်ယဉ်ကျေးမှုထက် ပိုမိုကြာရှည်စွာ စိုက်ကြည့်နေခြင်းပင်။</p> <p>ပိုင်ကျီဟန်လည်း ၎င်းကို သတိပြုမိသည်။ ချင်လင်းရှောင်သည်လည်း တစ်စုံတစ်ရာကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားနေခြင်း မရှိပေ။</p> <p>သူ့မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်သွား၏။</p> <p>ထို့နောက် သူသည် ထိုင်ခုံတွင် နောက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း မှီလိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် လက်ပိုက်လိုက်ကာ "မင်းသမီး”</p> <p>သူ့လေသံတွင် ရယ်သံ အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။</p> <p>"တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဒီလောက်ကြာကြာ စိုက်ကြည့်နေတာက အတော်လေး ရိုင်းရာကျပါတယ်"</p> <p>ယုဖေးယန် မျက်တောင်ခတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>ခဏမျှ သူမသည် သူ့ကို ငေးကြည့်နေမိ၏။</p> <p>ထို့နောက် ပိုင်ကျီဟန်က စနောက်သော အပြုံးဖြင့် ထပ်လောင်းပြောလိုက်သည်</p> <p>"ကျွန်တော်က ရုပ်ဖြောင့်တယ် ဆိုရင်တောင်မှ အနည်းဆုံးတော့ ထိန်းသိမ်းမှု ရှိသင့်တာပေါ့။ ကျွန်တော်က ချူကျီယန် နဲ့ စေ့စပ်ထားတယ်ဆိုတာ မင်းသမီးလည်း သိပြီးသားပဲမလား"</p> <p>ထိုစကားလုံးများသည် လေထုထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။</p> <p>သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဆူညံနေသော အရက်ဆိုင်ကြီးမှာ လှုပ်ရှားသက်ဝင်နေဆဲသာ</p> <p>သို့သော်လည်း သူတို့စားပွဲတွင်မူ </p> <p>ထူးဆန်းသော တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွား၏။</p> <p>ယုဖေးယန်၏ မျက်လုံးများသည် မသိမသာ တုန်ခါသွားသည်။</p> <p>(ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းတဲ့ လူမိုက်)</p> <p> သူမ တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p>သူမသည်— ချင်လင်းရှောင် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမ၏ အလှတရားတစ်ခုတည်းနှင့်ပင် တိုင်းပြည်များကို ပြိုလဲစေနိုင်သော အမျိုးသမီး။</p> <p>တစ်ကမ္ဘာလုံးရှိ မရေမတွက်နိုင်သောပါရမီရှင်များသည် တစ်သက်တွင် တစ်ခါမျှ မြင်ဖူးရန် အိပ်မက်မက်နေကြရသော အမျိုးသမီး။</p> <p>ထိုလူက သူမသည် ထိုကဲ့သို့ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ဟု တကယ်ပဲ ထင်နေသည်လား? အတော်လေးကို ရယ်စရာကောင်းလှသည်။</p> <p>သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများက စားပွဲကို တစ်ချက် ခေါက်လိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် စိတ်တိုမှု အနည်းငယ် ပေါ်လာသော်လည်း</p> <p>၎င်းမှာ လျင်မြန်စွာပင် ပျောက်ကွယ်သွား၏။</p> <p>အကြောင်းမှာ </p> <p>သူမသည် သူ့ကို တကယ်ပင် စိုက်ကြည့်နေခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ပိုင်ကျီဟန် စိတ်ကူးနေသည့် အကြောင်းပြချက်ကြောင့်တော့ မဟုတ်ပေ။</p> <p>ချင်လင်းရှောင်သည် သူ့ကို စမ်းသပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p>သိသာထင်ရှားသော ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် မဟုတ်ပေ</p> <p> ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ရိုင်းရာကျပေလိမ့်မည်။</p> <p>ယင်းအစား သူမသည် အလွန်သိမ်မွေ့သော နည်းလမ်းကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ ပိုင်ကျီဟန်ကဲ့သို့ လူမျိုး တစ်ခါမျှ သတိမပြုမိနိုင်သော အရာမျိုးပင်။</p> <p>သို့သော် သူမ ပိုမိုလေ့လာလေ...</p> <p>သူမ ပို၍ တုန်လှုပ်မိလေ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမ၏ အကြည့်က သူ့ထံသို့ တစ်ဖန် ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြန်သည်။</p> <p>သူ့၏ အသက်ရှူနှုန်း။</p> <p>အရေပြားအောက်ရှိ ဝိညာဉ်ချီစီးဆင်းမှု။</p> <p>ချင်လင်းရှောင်၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။</p> <p>သူမ မှတ်မိသော ပိုင်ကျီဟန်မှာ</p> <p>ကျင့်ကြံခြင်း မပြုနိုင်သော ဒုက္ခိတတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ထိုအခြေအနေမှ ပြန်လည် နာလန်ထူရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဟု သူမ ထင်မှတ်ခဲ့သည်။</p> <p>သူ့၏ သွေးကြောမျှင်များသည် ပျက်စီးနေခဲ့သည်။</p> <p>သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် အခြေခံကျင့်ကြံခြင်းအတွက်ပင် မသင့်တော်ခဲ့ပေ။</p> <p>သို့သော်လည်း</p> <p>ယခု သူမရှေ့တွင် ထိုင်နေသော အမျိုးသားမှာမူ</p> <p>လုံးဝ ကောင်းမွန်နေသည်။</p> <p>မဟုတ်သေးပေ</p> <p>ကောင်းရုံတင်မကပေ</p> <p>သူသည် ဗလာ သန့်စင်ခြင်းအဆင့်သို့ပင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ပိုင်ကျီဟန်သည် နာလန်ထူရုံမျှသာ ဆိုလျှင် သူမ ယုံကြည်ရန် ပို၍ လွယ်ကူပေလိမ့်မည်။ သို့သော် သူ၏ ကျင့်စဉ်မှာ ယခင်ကအတိုင်း မဟုတ်တော့ပေ။</p> <p>ယခုမူ သူသည် ပိုမိုတိုးတက်လာခဲ့ချေပြီ။</p> <p>သူသည် ဝိညာဉ်ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်းအဆင့်တွင် ရှိသည်ဟူသော သတင်းမှာ မှားယွင်းနေခြင်း ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် သူသည် နာလန်ထပြီးနောက် အမှန်တကယ်ပင် အဆင့်တက်လှမ်းသွားခြင်း ဖြစ်စေ</p> <p>ဖြစ်နိုင်ခြေ နှစ်ခုလုံးမှာ တုန်လှုပ်စရာပင်။</p> <p>ချင်လင်းရှောင်၏ လက်ချောင်းများသည် စားပွဲခေါက်နေခြင်းမှ ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p>သူမ၏ အကြည့်က အနည်းငယ် စူးရှသွား၏</p> <p>(ဘယ်လိုလုပ်ပြီး?)</p> <p>ထိုမေးခွန်းက သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ သူမ သိထားသလောက်မူကောင်းကင် အင်ပါယာတွင် ထိုကဲ့သို့သော အရာကို လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။</p> <p>ပိုင်ကျီဟန်က သူမ တိတ်ဆိတ်သွားသည်ကို သတိပြုမိ၏</p> <p>သူမ၏ မျက်နှာရှေ့တွင် လက်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ချေသည်</p> <p>"မင်းသမီး?"</p> <p>ယုဖေးယန်သည် သတိပြန်ဝင်လာ၏</p> <p>"...ရှင် တော်တော်လေး ပြန်ကောင်းလာတာပဲ"</p> <p>သူမက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>ပိုင်ကျီဟန်၏ လက်မှာ စက္ကန့်ပိုင်းမျှ တန့်သွား၏။</p> <p>ထို့နောက် သူ ခပ်တိုးတိုး ရယ်လိုက်သည်။</p> <p>"အဲဒီလိုပဲ ပြောရမှာပေါ့"</p> <p>သို့သော် အတွင်းစိတ်တွင်မူ</p> <p>သူ့အတွေးများက စူးရှသွားသည်။</p> <p>သူမ သတိပြုမိသွားချေပြီ။</p> <p>သေချာပေါက် သတိပြုမိမှာပင်</p> <p>ရွှေအမြုတေအဆင့် အင်မော်တယ် တစ်ဦးက ဤကဲ့သို့သော အရာကို လွတ်သွားမည်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ထူးဆန်းပေလိမ့်မည်။</p> <p>သူမသည် ထိုင်ခုံတွင် အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး စားပွဲထိုး ချထားပေးခဲ့သည့် ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် အရက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တစ်ငုံ သောက်လိုက်၏။</p> <p>သူမ၏ အကြည့်ကတော့ ပိုင်ကျီဟန်ထံမှ တစ်ဖန်မျှ မခွာပေ။</p> <p>စိတ်ဝင်စားစရာပင်</p> <p>တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှသည်။</p> <p>ပိုင်မျိုးနွယ်စု၏ အမွေခံသည် ဒုက္ခိတတစ်ဦး မဟုတ်တော့ပေ။</p> <p>သူ့အခြေခံအုတ်မြစ်ကိုပင် ပြန်တည်ဆောက်နိုင်ချေပြီ</p> <p>ဗလာ သန့်စင်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီပင်</p> <p>အင်ပါယာတစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်စေနိုင်သည့် ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို ဖြန့်ဝေပေးထားသေး၏</p> <p>သူမကဲ့သို့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအတွက် ထိုကျင့်စဉ်မှာ အရေးမပါလှသော်လည်း ကောင်းကင်အင်ပါယာကဲ့သို့ နေရာမျိုးတွင်မူ ဤမျှ အစွမ်းထက်သည့်အရာမှာ အလွန်ရှားပါးကြောင်း သူမ သိရှိသည်။</p> <p>ချင်လင်းရှောင်၏ နှုတ်ခမ်းအစုံမှာ အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်သွား၏။</p> <p> ၎င်းမှာ သိမ်မွေ့၏</p> <p>သို့သော်လည်း စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည့် အပြုံးမျိုးပင်။</p> <p>"သခင်လေးပိုင်..."</p> <p>သူမ၏ အသံသည် တစ်ဖန် နူးညံ့သွားပြန်သည်။</p> <p>"အခုတော့ ကျွန်မ ပိုပြီးတော့တောင် စိတ်ဝင်စားလာပြီ"</p> <p>သူမသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို အသာအယာ ချလိုက်ရင်း"ရှင့်ဆီမှာ တကယ်ပဲ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ?" ဟု ချင်လင်းရှောင်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ?" </p> <p>ယုဖေးယန်က မေးခွန်းထုတ်ကာ သူမ၏ အကြည့်ကို သူ့ထံမှ မခွာဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p>"ရှင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နာလန်ထူလာတာလဲ? အဲဒါက လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ အားလုံးက သတ်မှတ်ထားကြတာ မလား?"</p> <p>ပိုင်ကျီဟန် ခဏမျှ တန့်သွား၏။</p> <p>စက္ကန့်ပိုင်းမျှ သူ စဉ်းစားနေပုံရသည်။ </p> <p>အမှန်စင်စစ် သူသည် တစ်ခါမျှ ဒုက္ခိတ မဖြစ်ခဲ့ဖူးသလို သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း သဘာဝအတိုင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်နိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း ၎င်းကို သူမအား ပြောပြရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။</p> <p>ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပိုင်ကျီဟန်က ပုခုံးတွန့်ပြလိုက်၏</p> <p>"ကံကောင်းသွားတာပါ"</p> <p>ယုဖေးယန်၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် မြင့်တက်သွား၏</p> <p>"ကံကောင်းတာ ဟုတ်လား?"</p> <p>ပိုင်ကျီဟန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>"တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို ကူညီခဲ့တာပါ"</p> <p>ထိုစကားက ချင်လင်းရှောင်၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ဖမ်းစားသွား၏။</p> <p>"အို...?"</p> <p>ပိုင်ကျီဟန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"သူမက ကျွန်တော့်ကို အဆင့် (၈) ကုသရေးဆေးလုံးတွေ ပေးခဲ့တယ်။ အဲဒါကြောင့်ပဲ ကျွန်တော် ပြန်ကောင်းလာတာပါ"</p> <p>တုံ့ပြန်မှုမှာ ချက်ချင်းပင် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>"အဆင့် (၈) ဟုတ်လား?"</p> <p>ယုဖေးယန်က ထပ်ဆင့် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>သူမ၏ အသံမှာ သိပ်မကျယ်သော်လည်း မျက်စိသူငယ်အိမ်များမှာမူ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။</p> <p>သူမသည် အဆင့် (၈) ဆေးလုံးများ တည်ရှိမှုကို တုန်လှုပ်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ </p> <p>သူမကဲ့သို့ အဆင့်အတန်းမျိုးရှိသူသည် ထိုသို့သော ဆေးလုံးများစွာကို မြင်ဖူးပြီးသား ဖြစ်သလို ပိုင်ဆိုင်ဖူးသူလည်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ လာခဲ့သည့် နေရာများတွင်ပင်—</p> <p>အဆင့် (၈) ဆေးလုံးများမှာ အလွန်တရာ တန်ဖိုးကြီးလှသည်။ </p> <p>၎င်းတို့သည် လွယ်လွယ်ကူကူ ပေးကမ်းနိုင်သည့် အရာမျိုး မဟုတ်ပေ။</p> <p>ထို့ထက် ပိုသည်မှာ ယခုကဲ့သို့ အလှမ်းဝေးလှသော အင်ပါယာတစ်ခုရှိ လူတစ်ဦးထံသို့ ပေးကမ်းရန်မှာ ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p>၎င်းမှာ အချက်တစ်ချက်တည်းကိုသာ ညွှန်ပြနေသည်။</p> <p>အင်အားကြီးသူ တစ်ဦးဦးက ဤကိစ္စတွင် ကြားဖြတ် ပါဝင်ပတ်သက်နေခြင်းပင်။</p> <p>သူမ၏ စိတ်သည် ချက်ချင်း သတိကပ်</p> <p>သွား၏။ (ဘယ်သူလဲ? တစ်ယောက်ယောက်က ငါတို့ရဲ့ စီမံကိန်းကို လာနှောင့်ယှက်နေတာလား?)</p> <p>ယုဖေးယန်က ရှေ့သို့ အနည်းငယ် တိုးကပ်လိုက်ကာ"ဘယ်သူက ရှင့်ကို ပေးတာလဲ? သူမကို ရှင် သိလား?"</p> <p>"ပြီးတော့ သူမက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက် တန်ဖိုးကြီးတဲ့အရာကို ရှင့်ကို ပေးရတာလဲ?"</p> <p>ချင်လင်းရှောင်သည် မေးခွန်းများကို တစ်ဆက်တည်း မေးမြန်းလိုက်လေသည်။</p> <p>ပိုင်ကျီဟန်က ခေါင်းခါပြလိုက်၏</p> <p>"ကျွန်တော်လည်း သေချာတော့ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမက ဒီအင်ပါယာက လူတော့ ဟုတ်ပုံ မရဘူး"</p> <p>ယုဖေးယန်သည် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။</p> <p>ပိုင်ကျီဟန်က ဆက်ပြောလေသည်</p> <p>"သူမ ကိုယ်သူမ ရှီယုလို့ ပြောတာပဲ”</p> <p>ထို့နောက် သူ ထပ်လောင်းပြောလိုက်သည်</p> <p>"သူမက သူမရဲ့ သူတော်စင်မိန်းကလေးစေလွှတ်ချက်အရ လာတာလို့ ပြောတယ်"</p> <p>ထိုအမည်ကို သူ ပြောလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင်</p> <p>"ရှီယု”</p> <p>ယုဖေးယန်က ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။</p> <p>သူမ၏ အသံမှာ အတော်လေး ကျယ်လောင်သွားသဖြင့် အနီးနားရှိ ဧည့်သည်အချို့ပင် အံ့အားသင့်စွာ လှည့်ကြည့်လာကြ၏။</p> <p>ပိုင်ကျီဟန် မျက်တောင်ခတ်လိုက်၏</p> <p>သူမကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်</p> <p>"မင်းသမီး... သူမကို သိလို့လား?"</p> <p>ယုဖေးယန် ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွား၏။ </p> <p>ခဏတာမျှ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တင်းမာသွား၏</p> <p>သို့သော်လည်း သူမသည် လျင်မြန်စွာပင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p>"ဟင့်အင်း... မသိပါဘူး”</p> <p>သူမ၏ အဖြေသည် အနည်းငယ် မြန်လွန်းနေသည်။</p> <p>သို့သော် ယခုလေးတင် သူမ ပြသလိုက်သည့် တုံ့ပြန်မှုမှာမူ</p> <p>သိသာလွန်းလှသည်။</p> <p>သူမသည် ထိုသူကို သိရှိကြောင်း သို့မဟုတ် အနည်းဆုံးတော့ ကြားဖူးနားဝရှိကြောင်း ပိုင်ကျီဟန် လွယ်လွယ်ကူကူ သိနိုင်သည်။ </p> <p>သို့သော် ယုဖေးယန်က သူမ၏ တည်ငြိမ်မှုကို ချက်ချင်း ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမသည် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ချေသည်။</p> <p>"ကျွန်မ ရုတ်တရက် ကိစ္စတစ်ခု သတိရသွားလို့"</p> <p>သူမ၏ လေသံမှာ ကပျာကယာ ဖြစ်နေ၏။</p> <p>"ကျွန်မ သွားရမဲ့ ချိန်းဆိုမှုတစ်ခု ရှိနေတာ မေ့နေလို့"</p> <p>ပိုင်ကျီဟန်က မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်သည်</p> <p>"ဒီလောက် ရုတ်တရက်ကြီးလား?"</p> <p>ယုဖေးယန်က အတင်းအကျပ် ပြုံးလေသည်။</p> <p>"နောက်မှပဲ ဆက်ပြောကြတာပေါ့" ဟု ဆိုကာ သူမသည် ထွက်ပေါက်ဆီသို့ ချက်ချင်း လျှောက်လှမ်းသွားလေတော့သည်။</p> <p>သူမ၏ လျှောက်လှမ်းပုံသည် ယခင်ကထက် သိသိသာသာ မြန်ဆန်နေ၏။ </p> <p>အလျင်စလို ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် သူမသည် အရက်ဆိုင်ထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ပိုင်ကျီဟန်ကတော့ ဆက်လက် ထိုင်နေဆဲပင်။</p> <p>သူသည် သူ၏ ဝိညာဉ်လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ကောက်ကိုင်လိုက်၏</p> <p>"ငါ အသက်ဘေးက လွတ်သွားပြီပဲ"</p> <p> ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>သူသည် ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်နေသော်လည်း အတွင်းစိတ်တွင်မူ အလွန်ပင် စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ချင်လင်းရှောင်သည် သူ့ကို သတ်ရန် ဆန္ဒရှိပုံရ မပေ။</p> <p>ယင်းအစား သူမသည် ရှီယု၏ အမည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် တုန်လှုပ်သွားပုံရသည်။</p> <p>သူသည် လက်ဖက်ရည်ကို အေးအေးလူလူ တစ်ငုံသောက်ရင်း ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှ လမ်းမကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"...ရှီယုနဲ့ ချင်လင်းရှောင်" သူ ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်မိ၏။</p> <p>ထို့နောက် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွား၏</p> <p>"သူတို့က တစ်နေရာတည်းက လာတာပဲ ဖြစ်ရမယ်— ဗဟိုသာယာဝပြောတိုက်ကြီးကပေါ့”</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save