Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၄၉၆</h2> <h2 style="text-align: center;">ချုန်ရှန်း ပြန်လာခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>လူတိုင်းက အရာအားလုံး ငြိမ်းချမ်းစွာ ဆက်လက်ရှိနေတော့မည်ဟု ထင်မှတ်နေချိန်မှာပင်...</p> <p>စာတစ်စောင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p>၎င်းစာသည် ကြယ်ကြွေအင်ပါယာ၏ နန်းတော်မှ တိုက်ရိုက်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ပြီး မင်းသမီး—မဟုတ်ပေ။  ဧကရီ စွန်းယောင်ချင်း၏ ကိုယ်ပိုင်တံဆိပ် ခတ်နှိပ်ထားသည်။</p> <p>လက်ခံရရှိသူမှာ သိသာထင်ရှားလှသည့် ပိုင်ကျီဟန်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ပိုင်ကျီဟန်သည် ထိုစာကြောင့် အံ့အားသင့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး မင်းသမီးအနေဖြင့် လျှို့ဝှက်အဖွဲ့အစည်း သို့မဟုတ် ချုန်ရှန်းကို ဖမ်းမိထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု တွေးတောမိသည်။</p> <p>ပိုင်ကျီဟန်သည် စာပါအကြောင်းအရာများကို ဖတ်ရှုလိုက်၏</p> <p>"ဟဲဟဲ... မင်း နောက်ဆုံးတော့ လူလုံးထွက်ပြဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီပေါ့၊ ချုန်ရှန်း”</p> <p>ချုန်ရှန်းသည် သူကိုယ်တိုင် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ ဖြစ်ကြောင်း လူသိရှင်ကြား ဖြစ်သွားပြီးနောက် ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်မှာ လပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p>ကြယ်ကြွေ အင်ပါယာအတွင်းရှိ လူအများစုအတွက် ချွမ်မျိုးနွယ်စုတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ဖြစ်ရပ်သည် မှတ်ဉာဏ်များထဲမှ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ချွမ်မျိုးနွယ်စုသည် သူ့ကို ရှာဖွေသတ်ဖြတ်ရန် ရှာဖွေရေးအဖွဲ့များ စေလွှတ်ခဲ့သည်။</p> <p>ချွမ်လင်းရှုသည် သူ၏မျိုးနွယ်စုအမည်ကို ညှိုးနွမ်းအောင်လုပ်ခဲ့သော ထိုကောင်စုတ်ကို သုတ်သင်နိုင်မှသာ သူ၏မျက်နှာ ပြန်လည်ရရှိမည်ဟု ခံစားနေရသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ချုန်ရှန်း၏ အရိပ်အယောင်ကိုမျှ မတွေ့ရှိခဲ့ကြပေ။</p> <p>အချို့က သူသည် အင်ပါယာမှ ထွက်ပြေးသွားပြီဟု ယုံကြည်လာကြ၏</p> <p> အချို့ကမူ ထွက်ပြေးပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် ဒဏ်ရာများဖြင့် သေဆုံးသွားပြီဟု ဆိုကြသည်။</p> <p>ချွမ်မျိုးနွယ်စု ကိုယ်တိုင်ကလည်း ထိုသို့ပင် ယုံကြည်ချင်နေကြသည်။</p> <p>သို့သော် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းတွင်မူ ချွမ်မျိုးနွယ်စုဝင် အများအပြားသည် ချုန်ရှန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် တောက်လောင်နေသော နာကျည်းမှုများကို မှတ်မိနေဆဲသာ</p> <p>သူထားရစ်ခဲ့သော ကတိစကားကိုပင်</p> <p>လပေါင်းများစွာ ကြာသွားသည့်အခါ လူအများစုသည် နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းကို မေ့လျော့သွားပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ပင် ပုံမှန်ဘဝများကို ဖြတ်သန်းနေကြသည်။</p> <p>ထို့နောက် တိတ်ဆိတ်သော ညတစ်ညတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။</p> <p>ကောင်းကင်အင်ပါယာသည် အဆင့်မြင့် သားရဲလှိုင်းလုံးကြီးကို အနိုင်ရရှိပြီးချိန် ဖြစ်သည်။</p> <p>ကြယ်ကြွေအင်ပါယာတွင် မိစ္ဆာသားရဲများ သောင်းကျန်းနေသော်လည်း  ကောင်းကင်အင်ပါယာလောက် မပြင်းထန်ပေ</p> <p>အထူးသဖြင့် ကောင်းကင်အင်ပါယာ၏ အောင်ပွဲမတိုင်မီက လူအများမှာ အလွန်စိုးရိမ်ခဲ့ကြသည်။ </p> <p>အကြောင်းမှာ အကယ်၍ ထိုအင်ပါယာသာ ကျရှုံးသွားပါက ၎င်းတို့၏ အင်ပါယာသည်  နောက်ထပ် ပစ်မှတ်ဖြစ်လာနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p>ကံကောင်းစွာဖြင့် သူတို့၏ စိုးရိမ်မှုများသည် မလိုအပ်ဘဲ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ဘေးအန္တရာယ် ကျော်လွန်သွားပြီဟု ထင်မှတ်ကာ ချွမ်မျိုးနွယ်စု အပါအဝင် မျိုးနွယ်စု အများအပြားသည် စိတ်အေးသွားကြသည်။</p> <p>လမင်းသည် ချွမ်မျိုးနွယ်စု ဝင်းကြီးပေါ်တွင် မြင့်မားစွာ သာယာနေပြီး အဆောက်အဦးများကို ငွေရောင်ဖျော့ဖျော့ အလင်းတန်းများ ဖြန့်ကျက်ထားသည်။</p> <p>မျိုးနွယ်စုဝင် အများစုသည် ညအိပ်ရာဝင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ချွမ်လင်းရှုမှာမူ မအိပ်သေးပေ။</p> <p>သူ၏ စာကြည့်ဆောင်အတွင်းရှိ ကျောက်စိမ်းဆီမီးခွက်များသည် တိတ်ဆိတ်စွာ တောက်လောင်နေပြီး စားပွဲပေါ်တွင် ပုံထားသော အစီရင်ခံစာများကို အလင်းပေးနေသည်။</p> <p>သူသည် ဘဏ္ဍာရေး စာရွက်စာတမ်းများကို လှန်လှောကြည့်ရှုရင်း မျက်နှာမှာ ပုပ်သိုးနေသည်။</p> <p>"...တောက် ၊ အသုံးမကျတာ”</p> <p>သူသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းပြားကို စားပွဲပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p>"အဲ့ဒီ ပိုင်ကျီဟန် ဆိုတဲ့ ကောင်စုတ်သာ မရှိရင်...”</p> <p>သူ၏ ရင်ဘတ်သည် ဒေါသကြောင့် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ချွမ်မျိုးနွယ်စုသည် တစ်ချိန်က အလွန်စည်ပင်ထွန်းကားခဲ့သည်။</p> <p>လျှို့ဝှက်အဖွဲ့အစည်းနှင့် လျှို့ဝှက်ဆက်သွယ်မှုများမှတစ်ဆင့် ၎င်းတို့သည် အလွန်</p> <p>များပြားသော သယံဇာတများကို ရရှိခဲ့သည်။</p> <p>အပြန်အလှန်အားဖြင့်  ၎င်းတို့လုပ်ဆောင်ရသည်မှာ ထိုအဖွဲ့အစည်း၏ အခြေစိုက်စခန်းကို ၎င်းတို့နယ်မြေအတွင်း ဝှက်ပေးထားရန်နှင့် မည်သည့်သတင်းအချက်အလက်မျှ မပေါက်ကြားစေရန် အာမခံရုံသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>၎င်းမှာ လွယ်ကူသော အပေးအယူတစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p>ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ</p> <p>ဒုတိယမင်းသား ကိုယ်တိုင်က သူတို့နောက်ကွယ်တွင် ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>တော်ဝင်မိသားစု၏ ကျောထောက်နောက်ခံဖြင့် ချွမ်မျိုးနွယ်စုသည် ကြယ်ကြွေအင်ပါယာအတွင်း မည်သူမျှ မထိရဲသည့် အနေအထားတွင် ရှိခဲ့သည်။</p> <p>ချွမ်လင်းရှုက သူ၏ အနာဂတ်သည် သေချာနေပြီဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။</p> <p>ဒုတိယမင်းသား နန်းတက်သည်နှင့် ချွမ်မျိုးနွယ်စု၏ ဩဇာအာဏာသည် ထိုးတက်သွားမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ချွမ်လင်းရှုသည်လည်း အတူတူ ထွန်းတောက်လာမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် လူတစ်ယောက်၏အောက်၊ လူသောင်းချီ၏အထက်တွင် ရှိနေမည်ဖြစ်၏</p> <p> အင်ပါယာ၏ မြင့်မြတ်သော မှူးမတ်တစ်ဦး ဖြစ်လာပေမည်။</p> <p>တော်ဝင်မိသားစုသာလျှင် သူ့အထက်တွင် ရှိလိမ့်မည်။</p> <p>သို့သော် ထိုအရာအားလုံးမှာ...</p> <p>လူတစ်ယောက်တည်းကြောင့် ပြိုလဲပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။</p> <p>"ပိုင်ကျီဟန်”</p> <p>သူသည် ထိုအမည်ကို နာကျည်းစွာဖြင့် ထွေးထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုသခင်လေး ၎င်းတို့အင်ပါယာသို့ ရောက်ရှိလာကတည်းက အရာအားလုံး စတင်ယိုင်နဲ့လာခဲ့သည်။</p> <p>လျှို့ဝှက်စခန်း ဖော်ထုတ်ခံရသည်။</p> <p>လျှို့ဝှက်အဖွဲ့အစည်း ချေမှုန်းခံရသည်။</p> <p>၎င်းတို့၏ သယံဇာတ ထောက်ပံ့မှုသည် တစ်ညအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ပိုဆိုးသည်မှာ</p> <p>ဧကရီ စွန်းယောင်ချင်း၏ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများနှင့်အတူ အင်ပါယာသည် မှူးမတ်များ၏ အခွင့်ထူးများကို လျှော့ချရန်နှင့် လူအများကြား ပိုမိုတန်းတူညီမျှမှုရှိစေရန် ရည်ရွယ်သည့် မူဝါဒများကို စတင်ကျင့်သုံးလာသည်။</p> <p>၎င်းမှာ ချွမ်မျိုးနွယ်စုကဲ့သို့သော မျိုးနွယ်စုများအတွက် အခွင့်အလမ်းများ နည်းပါးသွားခြင်းကို ဆိုလိုသည်။</p> <p>၎င်းတို့၏ အခြေအနေမှာ စတင်အားနည်းလာနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>"တောက်”</p> <p>ချွမ်လင်းရှုသည် ဘဏ္ဍာရေး အစီရင်ခံစာ တစ်စောင်ကို ဆွဲယူကာ အခန်းထဲသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ မျိုးနွယ်စုသည် ကြီးပွားချမ်းသာမှုထဲသို့ ပျံတက်တော့မည်ဟု ထင်မှတ်နေချိန်မှာပင်</p> <p>၎င်းတို့မှာ လက်တွေ့ဘဝထဲသို့ ပြန်လည်ဆွဲချခံလိုက်ရသည်။</p> <p>"အသုံးမကျတာ”</p> <p>သူသည် စားပွဲကို လက်သီးဖြင့် ထုလိုက်သည်။</p> <p>"အားလုံးက အသုံးမကျတဲ့သူတွေချည်းပဲ”</p> <p>သူ ဆဲဆိုနေမိသည်။</p> <p>"ဘာလို့ အဲ့လောက်တောင် ဒေါသထွက်နေရတာလဲ?"</p> <p>တည်ငြိမ်သော အသံတစ်ခုက သူ၏ နောက်ဘက်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>"...”</p> <p>ချွမ်လင်းရှု တောင့်တင်းသွားသည်။</p> <p>သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားသည်။</p> <p>သူ့စာကြည့်ဆောင်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေသည်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ?</p> <p>ဝင်းတစ်ခုလုံးတွင် ကင်းစောင့်များ ချထားသည်။</p> <p>မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ အသံတစ်ချက်မထွက်ဘဲ ဤနေရာသို့ မည်သို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာနိုင်သနည်း?</p> <p>ထို့ထက်ပို၍ ဤမျှနီးကပ်စွာ ရပ်နေသောသူကို သူကိုယ်တိုင် မည်သို့ကြောင့် အာရုံမရခဲ့သနည်း?</p> <p>"ဘယ်သူလဲ?”</p> <p>သူသည် တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ပြင်ကာ ချီများ တောက်လောင်လျက် ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင်</p> <p>သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တောင့်တင်းသွားသည်။</p> <p>လူငယ်လေးသည် ထိုနေရာတွင် ကြာမြင့်စွာကတည်းက ရှိနေသည့်အလား နံရံကို အသာအယာ မှီရင်း အရိပ်ထဲတွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရပ်နေသည်။</p> <p>လရောင်သည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာပြီး သူ၏မျက်နှာကို လင်းထိန်စေသည်။</p> <p>ခဏမျှ ချွမ်လင်းရှုသည် မိမိမျက်လုံးကိုယ်တိုင်ပင် မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>"...ချုန်ရှန်း?"</p> <p>ထိုအမည်သည် သူ၏ ပါးစပ်မှ အလိုလို ထွက်ကျလာသည်။</p> <p>သို့သော် ထိုသို့ ပြောလိုက်သည့်တိုင်အောင် သူ၏အသံတွင် မရေရာမှုများ ပါဝင်နေသည်။</p> <p>ထိုလူမှာ... ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>သူ၏မျက်နှာမှာ အတူတူပင်ဖြစ်သော်လည်း ပို၍စူးရှပြီး သန့်ပြန့်လာသည်။</p> <p>ရုပ်ရည်မှာ ပို၍ရင့်ကျက်လာသည်။</p> <p>သူ၏ အရှိန်အဝါသည် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>ယခင်က ၎င်းတို့ရှေ့တွင် သွေးသံရဲရဲဖြင့် တုန်တုန်ရင်ရင် ရပ်နေခဲ့သော အစေခံမှာ</p> <p>မရှိတော့ပေ။</p> <p>ယခုအခါ ထိုလူငယ်လေးသည် သဘာဝထက်လွန်ကဲစွာ ချောမောနေပြီး တည်ငြိမ်ကာ ယုံကြည်မှုရှိသော အမူအရာ ရှိနေသည်။</p> <p>သို့သော် အကြောက်စရာအကောင်းဆုံးအရာမှာ</p> <p>သူ၏ ကိုယ်ဘေးတွင် သက်ရှိအရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ဝေ့ဝဲနေသော သိပ်သည်းလှသည့် မိစ္ဆာချီများပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ချုန်ရှန်းက ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>"အိုး... ကျွန်တော်ကို မှတ်မိသေးတာပဲ။ တကယ့်ကို ဂုဏ်ယူမိပါတယ် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ချွမ်။ ကျွန်တော်ကို မေ့သွားပြီလို့တောင် ထင်နေတာ။"</p> <p>ချုန်ရှန်းက စနောက်သည့်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ချွမ်လင်းရှု၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်များ ကျုံ့သွားသည်။</p> <p>သူ၏ ကျောပြင်တွင် အေးစက်သော ချွေးများ ချက်ချင်း စီးကျလာသည်။</p> <p>"မင်း... မင်း ဒီထဲကို ဘယ်လိုဝင်လာတာလဲ?"</p> <p>သူ့ဦးနှောက်က အမြန်စဉ်းစားနေသည်။</p> <p>ကင်းစောင့်တွေ။</p> <p>ကာကွယ်ရေး အစီရင်စုတွေ။</p> <p>အဲ့ဒါတွေအားလုံးက ဘာတစ်ခုမှ သတိမထားမိကြဘူးလား?</p> <p>ချုန်ရှန်းသည် နံရံမှ ကိုယ်ကို ခွာကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာသည်။</p> <p>ဖတ် ဖတ်</p> <p>သူ၏ ခြေသံများသည် တိတ်ဆိတ်သော အခန်းအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။</p> <p>"ဝင်လာရတာ တကယ်တော့ တော်တော်လေး လွယ်ပါတယ်။"</p> <p>သူ၏ အကြည့်က အခန်းအနှံ့ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြန့်ကျဲနေသော ဘဏ္ဍာရေး အစီရင်ခံစာများပေါ်တွင် ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p>"ကြည့်ရတာ ချွမ်မျိုးနွယ်စုက တော်တော်လေး ရုန်းကန်နေရပုံပဲ။"</p> <p>ချွမ်လင်းရှု မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ကင်းစောင့်တွေ”</p> <p>ချွမ်လင်းရှုက လှမ်းအော်လိုက်သည်။</p> <p>"မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ? ဒီမှာ ကျူးကျော်သူ ရောက်နေတယ်”</p> <p>သူ အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း မည်သူမျှ ရောက်မလာပေ။</p> <p>သူ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေတာလဲ?</p> <p>"ဟဲဟဲ... သူတို့ လာနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။"</p> <p>ချုန်ရှန်းက သွေးအလိမ်းလိမ်းပေနေသော ဓားတစ်ချောင်းကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>ချွမ်လင်းရှု၏ အခန်းသို့ မလာမီ သူသည် အနီးအနားရှိ ကင်းစောင့်များကို ရှင်းလင်းခဲ့ပုံရသည်။</p> <p>"သူတို့ လာနိုင်ရင်တောင်မှ အတူတူပဲ ဖြစ်မှာပါ။"</p> <p>ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားများ အခန်းအတွင်း စတင် ပြည့်နှက်လာသည်။</p> <p>ချုန်ရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ယိုစိမ့်ထွက်လာသော မိစ္ဆာချီများသည် ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမိုအားကောင်းလာသည်။</p> <p>အများကြီး ပိုအားကောင်းလာသည်။</p> <p>"မဖြစ်နိုင်တာ... မင်းက ဗလာသန့်စင်ခြင်းအဆင့်ကို ရောက်နေတာလား?"</p> <p>ချွမ်လင်းရှု ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်ကမှ ချုန်ရှန်းသည် အသက်လုကာ ထွက်ပြေးခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလော?</p> <p>ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တိုတောင်းသည့် အချိန်အတွင်းမှာ ဒီလောက်အထိ အင်အားကြီးလာနိုင်ရတာလဲ?</p> <p>ချုန်ရှန်းသည် သူ့ရှေ့ အလှမ်းကွာသော နေရာတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်ရှိ အပြုံးသည် တဖြည်းဖြည်း ကျယ်ပြန့်လာသည်။</p> <p>"ငါနဲ့ ပတ်သက်ရင် ဘာမှ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ မရှိဘူး။"</p> <p>သူ ဆက်ပြောသည်။</p> <p>"ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်တုန်းက မင်းတော်တော်လေး ယုံကြည်မှုရှိနေပုံပဲ။"</p> <p>သူ့အသံမှာ တိုးညင်းသည်။</p> <p>သို့သော် ၎င်းအတွင်း၌ ဖုံးကွယ်ထားသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကြောင့် အခန်း၏ အပူချိန်မှာ သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားသည်။</p> <p>"ဒီနေ့မှာလည်း မင်း အဲ့ဒီလို ယုံကြည်မှုမျိုး ရှိဦးမလား ကြည့်ကြတာပေါ့။"</p> <p>ချွမ်လင်းရှု၏ မျက်လုံးများတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>ချုန်ရှန်း နောက်ထပ် စကားတစ်လုံးမျှ မပြောနိုင်မီမှာပင်</p> <p>သူ စတင် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားစဉ် အင်္ကျီလက်အတွင်းမှ ဝှက်ထားသော ဓားမြှောင်တစ်စင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ရွှမ်</p> <p>ဓားသွားက လေထုကို ခွင်းကာ ချုန်ရှန်း၏ လည်ပင်းကို တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားသည်။</p> <p>သူ၏ ချီ စွမ်းအင်များကို ထိုချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်မှုတွင် အစွမ်းကုန် လောင်းထည့်ထားသည်။</p> <p>ထိုတိုက်ကွက်မှာ မြန်ဆန်လွန်းပြီး သေစေနိုင်သည်။</p> <p>စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း</p> <p>ချွမ်လင်းရှု၏ မျက်နှာမှာ အောင်နိုင်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ တွန့်လိမ်သွားသည်။</p> <p>"မိုက်မဲလိုက်တာ”</p> <p>သူသည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>"ရန်သူ့ရှေ့မှာ စကားတွေ အများကြီး မပြောသင့်ဘူးဆိုတာ မသိဘူးလား”</p> <p>သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ယုတ်မာသော ကျေနပ်မှုများဖြင့် တောက်ပနေသည်။</p> <p>"မင်း အခွင့်အရေး ရတုန်းက တိုက်ခိုက်ခဲ့သင့်တာ။ ဒါက မင်းရဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုလွန်ကဲခြင်းရဲ့ ရလဒ်ပဲ။"</p> <p>သို့သော်လည်း</p> <p>သူ၏ ရယ်သံမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p>ဓားသွားသည် ချုန်ရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖြတ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော်</p> <p>မည်သည့် ခုခံမှုမျှ မရှိပေ။</p> <p>သွေးမထွက်ပေ။</p> <p>ထိမှန်သည့် ခံစားချက်မရှိပေ။</p> <p>သူ၏ ဓားမြှောင်မှာ လေဟာနယ်ကိုသာ ခုတ်မိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ့ရှေ့ရှိ ချုန်ရှန်း၏ ပုံရိပ်သည် လှည့်စားမှုတစ်ခုကဲ့သို့ ဝေဝါးသွားပြီး</p> <p>ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p>ချွမ်လင်းရှု၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်များ ကျုံ့သွားသည်။</p> <p>"...ဘာ?"</p> <p>တည်ငြိမ်သော အသံတစ်ခုက သူ့နောက်ဘက်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>"တကယ်လား?"</p> <p>အေးစက်သော အသက်ရှုသံက သူ့လည်ပင်းနောက်ဘက်ကို လာထိသည်။ </p> <p>ချွမ်လင်းရှု၏ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသွားသည်။</p> <p>ချုန်ရှန်းက သူ့နောက်တွင် တိုက်ရိုက် ရပ်နေသည်။</p> <p>“ခဏ…”</p> <p>ချွမ်လင်းရှုသည်  ဓားကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏</p> <p>စကားတစ်လုံးမျှပင် မပြောနိုင်သေးမီ</p> <p>ချုန်ရှန်းက သူ့ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။</p> <p>မြန်လွန်းသဖြင့် ချွမ်လင်းရှုသည် သူ့လှုပ်ရှားမှုကိုပင် မမြင်လိုက်ရပေ။</p> <p>လက်တစ်ဖက်က ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး သူ့လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။</p> <p>"အု—“</p> <p>ချွမ်လင်းရှု၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် နံရံနှင့် ဆောင့်မိသွားသည်။</p> <p>ထိုအားကြောင့် သစ်သားနံရံများပင် အက်ကွဲသွားသည်။</p> <p>သူသည် လွတ်မြောက်ရန် သူ၏ ချီ စွမ်းအင်များကို အတင်းအကျပ် ထုတ်သုံးသော်လည်း</p> <p>ချုန်ရှန်း၏ လက်မှာ လက်မဝက်မျှပင် မရွေ့လျားပေ။</p> <p>ချုန်ရှန်း၏ မျက်လုံးများသည် ထိတ်လန့်နေသော ချွမ်လင်းရှုကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p>"ငါ မထွက်သွားခင် မင်းကို စကားတစ်ခွန်း ပြောခဲ့တယ် မလား။"</p> <p>သူ့အသံမှာ တိုးညင်းလှသည်။</p> <p>"ငါ ပြန်လာခဲ့မယ်လို့။ ပြီးတော့ ငါ ပြန်လာတဲ့အခါမှာ..."</p> <p>သူ၏ ကိုယ်ဘေးရှိ မိစ္ဆာချီများသည် ကြမ်းတမ်းစွာ လှုပ်ခတ်လာသည်။</p> <p>"...ဒီမျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံးကို ပြာအဖြစ် ပြောင်းပစ်မယ်လို့”</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save