Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၂၁၅ )</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကလေးများအတွက် နတ်ဆိုးများနှင့် တိုက်ပွဲမှာ ကြမ်းတမ်းပြီး ရက်စက်လှသည်။ ယူးမီးရ်၏ အထောက်အပံ့သာ မရှိပါက သူတို့သည် ပထမဆုံး တိုက်ပွဲမှာပင် ပြုတ်ပြုတ်ပြုန်းသွားပေလိမ့်မည်။ သူတို့ မည်မျှပင် ပါရမီပါပါစေ၊ အသက် ၅ နှစ်အောက်နှင့် အဆင့် ၁၀ဝ ကျော်နေသော မျိုးဆက်သစ်များ ဖြစ်နေစေကာမူ၊ သူတို့နှင့် နတ်ဆိုးများကြားတွင် ကျော်လွှား၍မရနိုင်သော တံတိုင်းကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။</p> <p>​သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်လင့်ကစား ပထမဆုံး တိုက်ပွဲတွင် သူတို့ အောင်ပွဲခံနိုင်ခဲ့ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့၏ နောက်ကွယ်တွင် ယူးမီးရ် ကာကွယ်ပေးထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p>​"ဟူး... ဟူး..."</p> <p>​"သခင်၊ အဲဒီ သတ္တဝါဆိုး သေသွားပြီလား"</p> <p>​"အင်း... သေသွားပြီ၊ မင်းတို့ အတွေ့အကြုံ ရတယ် မဟုတ်လား"</p> <p>​"ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့..."</p> <p>​"အဲဒါက သေချာတဲ့ သက်သေပဲ၊ ဖေဖေ အဲဒီလို ပြောခဲ့တယ်"</p> <p>​မလှုပ်ရှားတော့သော နတ်ဆိုးကို ကြည့်ရင်း ယူးမီးရ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ထို့နောက် ခုနက တိုက်ပွဲတွင် အသေအပျောက် မရှိခဲ့သော တပ်မတော်ကို သူ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>​"ဟူး... ဟူး..."</p> <p>​"ငါ သေတော့မယ်ထင်တယ်၊ ငါ့ခြေထောက်တွေ အရမ်းနာနေပြီ"</p> <p>​"ဟင့်... ငါ့ဗိုက် အရမ်းနာနေပြီ"</p> <p>​ကလေးများအားလုံး မြေကြီးပေါ်တွင် လဲကျကာ အသက်လုရှူနေကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများနှင့် နာကျင်မှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။</p> <p>​သို့သော် ဤသည်မှာ ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်ဟု ယူးမီးရ် တွေးလိုက်သည်။ အချိန်မီ သူ ဝင်မပါခဲ့လျှင် အသေအပျောက် အလွန်များပြားနိုင်သော်လည်း၊ တပ်မတော်၏ အဖွဲ့ဝင်အားလုံး အသက်ရှင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ အားလုံး အသက်ရှင်ခဲ့ပြီး နတ်ဆိုး၏ မှတ်တမ်းများနှင့် အတွေ့အကြုံများကို ဝေမျှရရှိခဲ့ကြသည်။</p> <p>​"မင်းတို့ အားလုံး အဆင့်တက်သွားကြပြီလား"</p> <p>​"အင်း"</p> <p>​"သူရဲကောင်း လောက်တော့ မဟုတ်ပေမဲ့... ကျွန်တော်တို့ နည်းနည်း ပိုသန်မာလာတယ်"</p> <p>​ယူးမီးရ်သည် သတ္တဝါဆိုးကို နောက်ဆုံး ထိုးနှက်ချက် မပေးခဲ့သည်မှာ ဤသည်က ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။ ခက်ခဲပြီး ပင်ပန်းသော တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ကလေးများထံမှ ကျေနပ်မှုများကို တွေ့မြင်နိုင်သည်။ တိုက်ရိုက် တိုက်ပွဲမှတစ်ဆင့် အဆင့်တက်ခြင်းက သတ္တဝါဆိုး အသားကို စားခြင်းနှင့် ယှဉ်လျှင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော အောင်မြင်မှု ခံစားချက်ကို သူတို့အား ပေးစွမ်းသည်။</p> <p>​"ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ ဒီထက် ပိုကောင်းအောင် လုပ်ဖို့ လိုတယ်"</p> <p>​ကလေးများ တိုက်ပွဲ၊ သွေး၊ အောင်ပွဲနှင့် နာကျင်မှုများတွင် ယစ်မူးနေစဉ်မှာပင်၊ ယူးမီးရ်၏ အေးစက်သော အသံက သူတို့၏ နားထဲသို့ စိမ့်ဝင်လာသည်။</p> <p>​"မင်းတို့ အသက်ရှင်ဖို့ လိုတယ်၊ ငါမပါဘဲ အသက်ရှင်ဖို့အတွက်၊ အခုချိန်မှာ မင်းတို့က မလုံလောက်သေးဘူး"</p> <p>​"သူရဲကောင်းက ဘယ်သွားမလို့လဲ"</p> <p>​"ငါ ဖေဖေနဲ့ အတူတူ နေရမယ်၊ သူ တစ်ချိန်ချိန် ငါ့ကို လာရှာလိမ့်မယ်၊ အဲဒီအချိန်မတိုင်ခင်အထိ မင်းတို့ကို ငါ ပိုသန်မာအောင် လုပ်ပေးမယ်"</p> <p>​"ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားနောက်ကို လိုက်ချင်တယ်"</p> <p>​မြေကြီးပေါ်တွင် နာကျင်နေသော ကလေးများ အားလုံးသည် ယူးမီးရ်၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခုန်ထကာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် ယူးမီးရ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p>​"မင်းတို့ အရမ်း အားနည်းလွန်းတယ်၊ ဘယ်လောက်ပဲ လေ့ကျင့်လေ့ကျင့် မင်းတို့က အားနည်းနေတုန်းပဲ"</p> <p>​မည်သူမဆို ၂ နှစ်ကြာ လေ့ကျင့်ပါက ယူးအီဟန်၏ လက်အောက်ရှိ အဲလ်ဖ် ၄ ဦးကဲ့သို့ သန်မာလာနိုင်မည်ဟု ယူးမီးရ် တွေးခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ မျှော်လင့်ချက်များ အလွန်မြင့်မားလွန်းခဲ့သည်။ ဤနေရာရှိ မျိုးဆက်သစ်များ၏ ကြီးထွားမှုနှုန်းမှာ အလွန်မြန်ဆန်သော်လည်း၊ ယူးမီးရ်၏ အမြင်တွင်မူ ၎င်းမှာပင် အလွန်နှေးကွေးနေသေးသည်။</p> <p>​သူတို့ မြန်မြန်ဆန်ဆန် အဆင့်တက်နေပြီး ပိုမိုအားကောင်းသော စွမ်းရည်များကို အသုံးပြုနိုင်လာခြင်းမှာ ကောင်းမွန်သောအချက်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်မှာ သူတို့၏ စွမ်းရည်များထက် နည်းပါးနေပြီး၊ အရေးအကြီးဆုံးမှာ သူတို့ မြန်မြန်ဆန်ဆန် အဆင့်တက်နေသဖြင့် သူတို့၏ စွမ်းရည်ကျွမ်းကျင်မှုမှာ သူတို့၏ အဆင့်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက နိမ့်ကျနေသည်။ အချိန်အကြာကြီး လေ့ကျင့်ခဲ့သော ယူးအီဟန်နှင့် အဲလ်ဖ် များအတွက် ထိုအားနည်းချက်မှာ အလွန်သိသာထင်ရှားသည်။</p> <p>​"အီးးးး"</p> <p>​ယူးမီးရ်၏ မညှာမတာ စကားများက သူတို့ကို နာကျင်စေပုံရသည်။ သူတို့၏ အမြင်တွင် သူတို့ သေမတတ် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း ဤကဲ့သို့ အေးစက်သော သုံးသပ်မှုကိုသာ ခံရသည်။ ယူးမီးရ်၏ အကဲဖြတ်မှုများမှာ သိပ်ပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့ခြင်း မရှိသလို၊ သူ၏ စကားများကို ကြားရသူတိုင်း၊ မဟုတ်ဘူး... ထိုအသက်အရွယ်ရှိ မည်သူမဆို သဘာဝကျကျ ခေါင်းမာပြီး လက်ခံမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>​သို့သော်လည်း။</p> <p>​"ကျွန်တော်တို့ ပိုသန်မာလာအောင် လုပ်နိုင်တယ်"</p> <p>​"ငါ ပိုသန်မာအောင် လုပ်ပြီး သူရဲကောင်းနောက်ကို လိုက်မယ်"</p> <p>​"ခင်ဗျား ကျွန်မကို ချန်ထားခဲ့လို့ မရဘူး"</p> <p>​မျိုးဆက်သစ်များသည် ကွာခြားသည်။ သူတို့၏ တိုတောင်းသော သက်တမ်း အများစုကို ယူးမီးရ်နှင့် အတူ နေထိုင်ခဲ့ကြသဖြင့် သူတို့၏ စံနှုန်းများ အားလုံးသည် ယူးမီးရ်နှင့် တူညီသွားကြသည်။ သေချာသည်မှာ အုပ်စိုးခြင်း စွမ်းရည်၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုများကလည်း ကြီးမားသော်လည်း၊ သူတို့အားလုံးအပေါ် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လွှမ်းမိုးမှုမှာ ယူးမီးရ်၏ စွမ်းရည်၊ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးနှင့် ဤနေရာရှိ အထူးပတ်ဝန်းကျင်တို့ကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>​"... မင်းတို့ ပိုသန်မာချင်တာလား"</p> <p>​"အင်း"</p> <p>​"ပိုသန်မာချင်တယ်"</p> <p>​တိုက်ပွဲ၏ မီးတောက်များ မငြိမ်းသေးသဖြင့် ဟိုမှဒီမှ စိတ်အားထက်သန်သော အသံများစွာကို ကြားနေရသည်။ အားလုံးက ယူးမီးရ်ကို ကြည့်နေကြသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူတို့သည် နာကျင်မှုကို မခံစားရတော့သည့်အလား၊ ပြတ်သားသော မျက်လုံးများဖြင့် ယူးမီးရ်ဆီသို့ ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>​သို့သော် ယူးမီးရ်မှာမူ အရှိုက်ခက်နေသည်။ ဤကလေးများကို သူ စောင့်ရှောက်ခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းမှာ သူ၏ ဖေဖေ လုပ်ခဲ့သည့်အတိုင်း လိုက်လုပ်ရန်နှင့်၊ သူတို့ဘာသာ သူတို့ အသက်ရှင်နိုင်စေရန်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့က သူ့နောက်သို့ လိုက်ချင်နေခြင်းမှာ သူ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားသော ကိစ္စဖြစ်သည်။</p> <p>​"ကောင်းပြီလေ"</p> <p>​သို့သော် သူတို့က သူ့နောက်သို့ လိုက်ချင်နေချိန်တွင် သူတို့အားလုံးကို ငြင်းပယ်လိုက်ပါက သူသည် နဂါးတစ်ကောင်အဖြစ် အရည်အချင်း ပျက်ယွင်းသွားပေလိမ့်မည်။ သူတို့ ဆန္ဒရှိသည့်အတိုင်း ယူးမီးရ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>​သေချာသည်မှာ ကလေးများသည် ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်နိုင်စွမ်း မရှိသေးကြောင်း၊ သို့မဟုတ် အုပ်စိုးခြင်း စွမ်းရည်ဖြင့် ချိတ်ဆက်ထားသဖြင့် အလွယ်တကူ ခွဲခွာ၍မရနိုင်ကြောင်းကို သူကိုယ်တိုင်ပင် မသိခဲ့ပေ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ယူးမီးရ်က ကလေးတစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတာကိုး။</p> <p>​"ဒါဆို ပိုပြီး ခက်ခဲလာလိမ့်မယ်၊ အခု ငါတို့ ပိုမြန်မြန် သွားမယ်"</p> <p>​"အိုကေ"</p> <p>​"ကျွန်တော်တို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ် သခင်"</p> <p>​"သေချာပေါက်ပါပဲ"</p> <p>​ကလေးများ၏ ပြတ်သားမှုက မြေပြင်တစ်ခွင် ပြည့်နှက်သွားသည်။ ယူးမီးရ် ခေါင်းမာမာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"ဒါပေမဲ့ မသေကြနဲ့၊ သေတယ်ဆိုတာ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စပဲ"</p> <p>​"နားလည်ပါပြီ"</p> <p>​သူတို့၏ ကျယ်လောင်သော အဖြေများကြောင့် ယူးမီးရ်လည်း ကျေနပ်သွားသည်။ တပ်မတော်သည် နောက်ထပ် မိနစ် ၃၀ ခန့် အနားယူပြီးနောက်၊ သူတို့၏ ခွန်အားများ အပြည့်အဝ ပြန်လည်ရရှိလာချိန်တွင် ထွက်ခွာသွားကြသည်။</p> <p>​ဝင်္ကပါ အမဲလိုက်ခြင်းကို တကယ်တမ်း စတင်ချိန်မှစ၍ ကလေးများကို အိပ်ချိန် မပေးတော့ပေ။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လွန်း၍ မသေဆုံးမီ သူတို့ အဆင့်တက်သွားပါက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>​သေချာသည်မှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖိစီးမှုများ ကျန်ရှိနေမည်ဖြစ်သော်လည်း၊ တပ်မတော် အဖွဲ့ဝင်များသည် ယူးမီးရ်နှင့် အတူနေရန်ဟူသော ဆန္ဒနှင့် ပြတ်သားမှုဖြင့် ထိုအရာများ အားလုံးကို တောင့်ခံခဲ့ကြသည်။ ဤသည်မှာ ယခင်က ယူးအီဟန် မကြာခဏ အသုံးပြုခဲ့သော နည်းစနစ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ယူးမီးရ်၏ ကြီးထွားမှု လုပ်ငန်းစဉ်တွင်လည်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အရာဖြစ်သည်။</p> <p>​အဆင့် ၁၀ဝ ကျော်ရုံသာ ရှိသေးသော ကလေးများက ဤကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော လေ့ကျင့်မှုမျိုးကို ဘယ်လို ခံနိုင်ရည်ရှိမည်နည်း။ သေချာသည်မှာ ၎င်းမှာ သူတို့၏ ရန်သူများဖြစ်သော သွေးနှာရူး နတ်ဆိုးများ ပေးစွမ်းသည့် အလွန်များပြားလှသော အတွေ့အကြုံ မှတ်တမ်းများကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယူးမီးရ်၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင်၊ ထိုနတ်ဆိုးများကို အချိန်တိုအတွင်း သတ်နိုင်ပါက သူတို့သည် မည်သည့်အရာကိုမဆို အလွယ်တကူ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။</p> <p>​ယူးမီးရ်သည် သူတို့၏ ပါရမီ၊ ကြိုးစားအားထုတ်မှုနှင့် ဇွဲလုံ့လတို့ကို စမ်းသပ်ခဲ့ပြီး၊ ကလေးများ အားလုံးသည် သွေးမျက်ရည်များ ကျနေသည့်တိုင် သူ၏ နောက်သို့ လိုက်ခဲ့ကြသည်။ ဤသည်မှာ အလွန် ရက်စက်သော လေ့ကျင့်မှုတစ်ခုဟု ဆိုနိုင်ပြီး၊ နောက်ဆုတ်သွားသူ တစ်ဦးမျှ မရှိခြင်းမှာ အံ့ဩစရာပင်ဖြစ်သည်။</p> <p>​လအနည်းငယ်ကြာအောင် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ပြီးနောက်၊ အဆင့်အနိမ့်ဆုံး ကလေးများသည် အဆင့် ၁၂၀ သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး၊ အမြင့်ဆုံး ကလေးတစ်ဦးမှာမူ အဆင့် ၁၄၄ သို့ပင် ရောက်ရှိသွားသည်။ တကယ်တမ်းတွင် သွေးနှာရူး နတ်ဆိုးများသည် သူတို့ကို အမဲလိုက်နိုင်သူများအတွက် ပြီးပြည့်စုံသော လက်ဆောင်တစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။</p> <p>​"ကျွန်မ သေချာပေါက်၊ သေချာပေါက် သူရဲကောင်းနဲ့ အတူ သွားမှာ"</p> <p>​ပြီးတော့ အဲဒီ အဆင့် ၁၄၄ က ဘယ်သူလဲ။ အဲဒါက ယူးမီးရ်အနားကို အမြဲတမ်း ကပ်နေဖို့ ကြိုးစားလေ့ရှိတဲ့ ကောင်မလေးတွေထဲက တစ်ယောက်ပါပဲ။ သစ္စာရှိမှုထက်စာရင် အချစ်ရေး စိတ်ဝင်စားမှုနဲ့ ပိုတူပြီး၊ သူမ အသက် ၅ နှစ်ပဲ ရှိသေးပေမဲ့ စိတ်အားထက်သန်ပြီး တိုက်ရိုက်ကျတဲ့ တစ်ဖက်သတ် အချစ်တစ်ခု ရှိနေတယ်။</p> <p>​"အင်း၊ မင်း အဲဒီလို လုပ်သင့်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပိုပြီး ကြိုးစားပါ"</p> <p>​"အိုကေ"</p> <p>​သေချာသည်မှာ ယောက်ျားလေးနှင့် မိန်းကလေးကြားရှိ ကိစ္စများကို နားမလည်သော ယူးမီးရ်သည်၊ သူမတွင် အလားအလာနှင့် ကြိုးစားအားထုတ်မှု အလုံအလောက် ရှိသည်ဟု ထင်မြင်ကာ သူမကို ချီးကျူးအားပေးရုံသာ ပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းမှာ မီးလောင်ရာ လေပင့်သလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူမသည် တွေ့သမျှ နတ်ဆိုးတိုင်းကို သတ်ပစ်မည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။</p> <p>​သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူမအတွက်၊ နှင့် ကလေးများ အန္တရာယ်ဖြစ်မည်ကို မလိုလားသော ယူးမီးရ်အတွက် ကံကောင်းစွာဖြင့်၊</p> <p>​ဝင်္ကပါသည် ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် အတိအကျ မိနစ် ၃၀ အတွင်း လွတ်မြောက်သွားလေသည်။</p> <p>​"ဟင်"</p> <p>​သေချာသည်မှာ အပြောင်းအလဲကို ပထမဆုံး သတိပြုမိသူမှာ ယူးမီးရ်ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ ရှိနေသော ကမ္ဘာတစ်ခုလုံး တုန်ယင်နေပြီး၊ ဟိုမှဒီမှ မာနာများ တုန်ယင်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p>​"အားလုံး ရပ်လိုက်"</p> <p>​လျှို့ဝှက်စွာ ရှေ့ဆက်နေသော ကလေး ၉,၃၀ဝ လုံး ထိုနေရာတွင် ရပ်တန့်သွားကြသည်။ ယူးမီးရ်က သူတို့ကို တစ်နေရာတည်းတွင် စုစည်းလိုက်ပြီး အရေးကြုံပါက အသုံးပြုရန် နဂါးပုံစံသို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် လူသားပုံစံထက် နဂါးပုံစံတွင် ပိုမိုသန်မာသောကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p>​[မဟုတ်ဘူး... နေပါဦး]</p> <p>​နဂါးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသောအခါ သူ၏ အကဲဆတ်သော အာရုံခံစားမှုများသည် ပိုမိုအသေးစိတ်လာပြီး၊ တုန်ယင်နေသော မာနာ၏ ဂုဏ်သတ္တိများကို သူ အသေးစိတ် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအကျိုးကျေးဇူးကြောင့် ယူးမီးရ် တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားသည်။</p> <p>​[ရောနှောနေတယ်]</p> <p>​"ဘာတွေ ရောနှောနေတာလဲ သခင်"</p> <p>​"သူရဲကောင်း၊ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ငြိမ်ငြိမ်လေး ရပ်နေရဦးမလဲ"</p> <p>​ကလေးများ အားလုံးက သူ့ကို သူရဲကောင်း သို့မဟုတ် သခင် ဟုခေါ်ကာ အော်ခေါ်နေကြသည်။ သို့သော် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသော အခြေအနေကြောင့် ယူးမီးရ် ရှုပ်ထွေးသွားပြီး၊ ပျော်ရွှင်နေသဖြင့် သူတို့စကားကို နားထောင်နိုင်သည့် အခြေအနေတွင် မရှိပေ။</p> <p>​ယူးမီးရ်သည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အသွင်ပြောင်းခြင်းကို ရုပ်သိမ်းကာ လူသားပုံစံသို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ ကလေးများက သူ့ကို တွေဝေစွာ ကြည့်နေစဉ်၊ သူ ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကောင်းကင်၏ အရောင် ပြောင်းလဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>​မဟုတ်ဘူး... ကောင်းကင်ကြီးတောင် ရောနှောနေတာပဲ။ ငရဲရဲ့ အနီရောင် မွန်းကြပ်နေတဲ့ ကောင်းကင်ကြီးနဲ့၊ အပြင်ဘက်က အပြာရောင် ကြည်လင်နေတဲ့ ကောင်းကင်ကြီး။</p> <p>​"ငါတို့ အပြင်ရောက်ပြီ"</p> <p>​ယူးမီးရ် အသံတိုးတိုးဖြင့် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ သူ့အသံက ချက်ချင်း ကျယ်လောင်လာတယ်။</p> <p>​"ငါတို့ အပြင်ရောက်ပြီဟေ့"</p> <p>​"ဘာအပြင်ရောက်တာလဲ သူရဲကောင်း"</p> <p>​"ကမ္ဘာမြေပဲ"</p> <p>​မာနာ၊ ကောင်းကင်၊ မြေကြီး - အရာအားလုံးက ကမ္ဘာမြေရဲ့ အရာတွေနဲ့ ရောနှောနေတာပဲ။ ဝင်္ကပါရဲ့ နယ်နိမိတ်တွေက အစကတည်းက မရှိခဲ့သလို ပြိုကျနေပြီး ကမ္ဘာမြေနဲ့ ရောနှောနေတာပဲ။</p> <p>​ဒီလိုဖြစ်အောင် လုပ်တာ ယူးအီဟန် ဆိုတာ ယူးမီးရ် သေချာယုံကြည်တယ်။ သူ့ဖေဖေ သူ့ကို လာရှာတာပဲ၊ လုံးဝ မမှားနိုင်ဘူး။</p> <p>​ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုက အဖြေရသွားတယ်။</p> <p>​"အဲဒါ ဘာကြီးလဲ"</p> <p>​"သူရဲကောင်း၊ ကောင်းကင်မှာ ဧရာမ အရာကြီးတစ်ခု ပျံသန်းနေတယ်"</p> <p>​"ဝိုး... မိုက်လိုက်တာ၊ အဲဒီမှန်တွေကို ကြည့်ပါဦး"</p> <p>​အဲဒါက ကောင်းကင်ပေါ်က ရဲတိုက်ကြီး တစ်ခုနဲ့ တူတယ်။ ထို့အပြင် ၎င်းကို စောင့်ကြပ်နေသည့်အလား လှည့်ပတ်နေသော မှန်များ ရှိပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူတို့သည် အမှတ်တစ်ခုတည်းသို့ စုစည်းကာ အားကောင်းသော စွမ်းအင် အလင်းတန်းတစ်ခုကို ပစ်လွှတ်လေ့ရှိသည်။ ထိုသို့ဖြစ်တိုင်း၊ လွတ်မြောက်လာသော နတ်ဆိုးများ ပြုတ်ပြုတ်ပြုန်းသွားသည်ကို သူ ခံစားနိုင်သည်။</p> <p>​"အဲဒါ ဘာကြီးလဲ၊ အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ"</p> <p>​"အဲဒါက ငါတို့ကိုရော တိုက်ခိုက်မှာလား"</p> <p>​"သူ... သူရဲကောင်း~"</p> <p>​ကြီးမားလှသော စွမ်းအားရှေ့တွင် ကလေးများသည် ကြောက်လန့်တကြား တပ်ဖွဲ့မှ လူစုခွဲသွားကြသော်လည်း ယူးမီးရ် ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ အရမ်းရှာနေတဲ့ လူက အဲဒီရဲတိုက်ကြီးထဲမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ သူ သိတယ်။</p> <p>​"ဖေဖေ"</p> <p>​ယူးမီးရ်၏ အော်ဟစ်သံများက ကောင်းကင်ယံတွင် ပြည့်နှက်သွားသည်။ ယခုအခါ ဝင်္ကပါနှင့် ကမ္ဘာမြေ တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားပြီဖြစ်ရာ ဝင်္ကပါ၏ နတ်ဆိုးများကို ရှင်းလင်းရန် အလုပ်ရှုပ်နေသော ယူးအီဟန်သည် ထိုအသံကို ကြားပြီး ခေါင်းကို ရုတ်တရက် မော့လိုက်သည်။</p> <p>​"မီးရ်"</p> <p>​ပျံသန်းနိုင်သော ရဲတိုက်ကို ဖုံးအုပ်ထားသည့် အကာအကွယ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ယူးမီးရ် ရဲတိုက်အတွင်းသို့ ပျံသန်းသွားသည်။ သူသည် ယူးအီဟန်၏ ပုံရိပ်ကို လျင်မြန်စွာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး ပျံသန်းသွားကာ သူ့ကို ဖက်လိုက်သည်။</p> <p>​"ဖေဖေ"</p> <p>​"အင်း၊ အင်းပါ"</p> <p>​"ဝါးးးးးး"</p> <p>​ဝင်္ကပါတစ်ခုကို ၃ နှစ်နီးပါး ရှင်းလင်းပစ်ခဲ့သော တပ်မတော် တပ်မှူးတစ်ဦးအတွက် မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် ယူးမီးရ် အလွန်ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးလေတော့သည်။</p> <p>​သူ မမြင်ရတဲ့ အချိန်အတွင်း ယူးမီးရ်က အဓိပ္ပာယ်မရှိလောက်အောင် ပိုသန်မာလာတဲ့အတွက် ယူးအီဟန်လည်း တော်တော်လေး စိတ်ဓာတ်ကျနေပေမဲ့၊ သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ငိုနေတဲ့ ယူးမီးရ်ကို မြင်တော့ သူ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပါဘူး။</p> <p>​"အခုချိန်ထိ ဖေဖေ မရှိဘဲ အရမ်း ခက်ခဲခဲ့တာပဲ"</p> <p>​"ဖေဖေ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဖေဖေ မင်းကို အစောကြီးကတည်းက လာရှာသင့်တာ"</p> <p>​"ဒါပေမဲ့ သား ပိုသန်မာလာတယ်နော်"</p> <p>​"အင်း၊ တော်တယ်၊ မင်း စတုတ္ထအဆင့်တောင် ရသွားပြီပဲ"</p> <p>​"ဒါပေမဲ့ ဖေဖေက ပိုပြီး သန်မာလာတာပဲ"</p> <p>​"သေချာတာပေါ့၊ ငါတို့က ဖေဖေ့အကြောင်း ပြောနေတာပဲ"</p> <p>​အကြောင်းအရာ မရှိသော စကားပြောဆိုမှုတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် အရေးကြီးသည်မှာ ထိုစကားများ၏ နောက်ကွယ်ရှိ အဓိပ္ပာယ်မဟုတ်ဘဲ ၎င်းတို့၏ နောက်ကွယ်ရှိ စိတ်ခံစားမှုများဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ဖားသားနှစ်ဦးအတွက် ယခုအချိန်တွင် လိုအပ်သောအရာဖြစ်သည်။</p> <p>​[အဲဒါ ဘယ်သူလဲ၊ သခင် ပေါက်စလေး နဲ့ တူတယ်... ပြီးတော့ သူက ငါ့စတိုင်လ်ပဲ]</p> <p>​[နေပါဦး၊ အဆောက်အအုံ တစ်ခုအပေါ် ဘယ်သူမှ ခံစားချက် ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး]</p> <p>​[ချပ်ဝတ်တန်ဆာ အပိုင်းအစလေး အတွက်လည်း အတူတူပဲ]</p> <p>​မစ်စတစ် နဲ့ အိုရိုချီ တို့က ပုံမှန်အတိုင်း ရန်ဖြစ်နေကြပေမဲ့ ဘယ်သူမှ သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ ဘယ်လို နောက်ခံတေးဂီတ မျိုးကမဆို ဒီမြင်ကွင်းကို စိတ်ခံစားမှု ပြည့်ဝသွားစေမှာပါ။</p> <p>​"ဖေဖေ"</p> <p>​"အင်း၊ ဖေဖေ ဒီမှာ ရှိတယ်"</p> <p>​"ဟင့်... ဘာလို့ အခုချိန်ထိ မရှိခဲ့တာလဲ"</p> <p>​"ဖေဖေ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဖေဖေ တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်"</p> <p>​ယူးမီးရ် ကျေနပ်သည်အထိ ယူးအီဟန်က သူ့ကို ဖက်ထားပြီး၊ လီအယ်ရာကတော့ အဲဒီမြင်ကွင်းကို ဘေးကနေ ကြည့်နေရုံပါပဲ။ သေချာတာပေါ့၊ အဝတ်အစား သေသေချာချာ ဝတ်ထားလျက်နဲ့ပေါ့။</p> <p>​"သခင်... ကြီး"</p> <p>​"ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ၊ သူရဲကောင်းက ပြန်မလာတော့ဘူး"</p> <p>​"ဝါးးးးးးး"</p> <p>​ကောင်းကင်ယံက ရဲတိုက်ကြီးကို ငေးမောကြည့်နေတဲ့ နဂါးတပ်မတော် ရှိနေတာကို သူတို့ သတိထားမိဖို့ ၅ မိနစ် အချိန်ယူလိုက်ရတယ်။</p> <p><strong>​​</strong></p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၂၁၅ ) ပြီးဆုံး။</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save