Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၂၁၇ )</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ယူးအီဟန်သည် နဂါးတပ်မတော်ကို ပျံသန်းနိုင်သော ရဲတိုက်အတွင်းသို့ လက်ခံလိုက်ရုံဖြင့် သူ၏ အစီအစဉ်ကို ချက်ချင်း အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူ ဖြေရှင်းစရာ ကိစ္စများ ကျန်ရှိနေသေးရုံသာမက၊ ကလေးများကို တိုက်ပွဲဆီသို့ ချက်ချင်း ပြန်လွှတ်လိုက်ရန်လည်း သူ မရက်စက်နိုင်ပေ။</p> <p>​"ဒါဆို ငါ့ကို အကုန်လုပ်ခိုင်းတာပေါ့ ဟုတ်လား"</p> <p>​"ငါ အမြဲတမ်း နင့်ကို ယုံကြည်ပါတယ် မစ်စတစ်"</p> <p>​သွေးနှာရူး နတ်ဆိုးများ အပါအဝင် သတ္တဝါဆိုးများ အားလုံးကို ရှင်းလင်းရန် အမဲလိုက်ရာတွင် တော်သော ပျံသန်းနိုင်သော ရဲတိုက် မစ်စတစ် ထံ လွှဲအပ်ထားခဲ့ပြီး၊ ယူးအီဟန် ပထမဆုံး လုပ်ဆောင်ခဲ့သောအရာမှာ သူ၏ ကျယ်ဝန်းလှသော စံအိမ်မြေကွက်လပ်နှင့် ဥယျာဉ်ကို အသုံးပြု၍ ကစားစရာများစွာကို ဖန်တီးခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>​စံအိမ်ခန်းမအထိ ဆက်သွယ်ထားသော ရှည်လျားသည့် လျှောစောက်ကြီးတစ်ခုနှင့် ၎င်းအောက်မှ ဖြတ်သွားသော ကစားစရာ ရထားလေးကို မြင်ပြီးနောက် လီအယ်ရာက ယူးအီဟန်ကို မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"ဒါက... ဘာကြီးလဲ"</p> <p>​"အထွေထွေ ကစားကွင်းလေ"</p> <p>​"..."</p> <p>​ယူးအီဟန်၏ အဖြေကို ကြားပြီးနောက် လီအယ်ရာ၏ မျက်နှာထား ထူးဆန်းသွားသည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူသည် အလွန် လေးနက်နေသည်။</p> <p>​"ဒီကလေးတွေက သတိရလာကတည်းက အသက်ရှင်သန်ရေးအတွက် ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ရတာ၊ သူတို့ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေ ဘယ်လောက်တောင် လိမ်ဖဲ့နေမလဲဆိုတာ ငါ စိတ်ကူးလို့တောင် မရဘူး၊ တစ်သက်လုံး သူတို့ကို တိုက်ပွဲဝင်ခိုင်းနေမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင်၊ သူတို့ဆီကို တခြားအရာ တစ်ခုခု ထည့်ပေးဖို့ လိုတယ်၊ ငြိမ်းချမ်းပြီး နွေးထွေးတဲ့ အရာတစ်ခုခုပေါ့"</p> <p>​"ဒါကြောင့် ကစားကွင်း လုပ်တာလား"</p> <p>​"အခုမှ မနားရရင် သူတို့ နားနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>​သူ၏ စကားများသည် ပေါ့ပါးသော်လည်း အဓိပ္ပာယ်မှာ နက်ရှိုင်းလှသည်။ ထိုကလေးများကို ကြည့်ရင်း သူ ဘယ်လိုခံစားနေရမည်ကို သိနေသဖြင့်၊ လီအယ်ရာ သူ့ကို တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် စံအိမ်အတွင်းအပြင် ဖြတ်သန်းသွားသော အတော်လေး ကြမ်းတမ်းသည့် ကစားစရာများ တည်ဆောက်နေခြင်းကို စောင့်ကြည့်နေရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>​သေချာသည်မှာ နောက်ထပ် မေးခွန်းတစ်ခု ကျန်ရှိနေသေးသည်။</p> <p>​"ဒါဆို မြေပြင်ပေါ်က ကစားကွင်းတစ်ခုခုကို သွားလို့ မရဘူးလား"</p> <p>​"သတ္တဝါဆိုးတွေက အကုန်စားပစ်လိုက်ပြီဆိုတော့ ဘာမှမကျန်တော့ဘူးလေ"</p> <p>​"အာ... ဟုတ်သားပဲ..."</p> <p>​လူသားများကို နှင်ထုတ်ခံလိုက်ရသည်မှာ ၃ နှစ်ကြာသွားပြီဖြစ်ပြီး၊ ကမ္ဘာကြီးသည် ၎င်း၏ ယဉ်ကျေးမှုများကို လျင်မြန်စွာ ဆုံးရှုံးနေသည်။ ထိုအရာများကိုပါ ယူးအီဟန် စောင့်ရှောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>​မဟုတ်ဘူး... တကယ်တော့ ယူးအီဟန်က ပျံသန်းနိုင်တဲ့ ရဲတိုက် နဲ့ ယဉ်ကျေးမှုတွေကို ဖျက်ဆီးရာမှာ ကူညီပေးခဲ့ပြီး၊ အဲဒါတွေကို ထိန်းသိမ်းရာမှာ ဘယ်တုန်းကမှ မကူညီပေးခဲ့ဘူးလေ။ ကမ္ဘာမြေကို ပြန်လွတ်မြောက်အောင် လုပ်ပေးရတာတင် လုံလောက်အောင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ ကောင်းနေပြီဆိုတော့၊ သူက အသေးအမွှား ကိစ္စတွေကို လိုက်လုပ်နေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။</p> <p>​ထိုအရာများကို ပြန်လည်ပြုပြင်ခြင်းသည် လူသားများ ပြန်လာသည့်အခါ သူတို့လုပ်ရမည့် အလုပ်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဘယ်တော့ ပြန်လာမည်ကိုမူ မသိရပေ။</p> <p>​"သူရဲကောင်း... ဒါက ဘာကြီးလဲ"</p> <p>​"အဲဒါကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် ငါ့ရင်တွေ ခုန်လာပြီ"</p> <p>​"ငါလည်း မသိဘူး"</p> <p>​ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ၎င်းသည် သူတို့၏ ဗီဇတွင် စွဲထင်နေခြင်း ဖြစ်မည်လား။ ကလေးများသည် ပျံသန်းနိုင်သော ရဲတိုက် ဧရိယာတစ်ဝိုက်တွင် တပ်ဆင်နေသော ကစားစရာများကို ကြည့်ရင်း ခုန်ပေါက်နေကြသည်။ သူတို့အားလုံးကို ဦးဆောင်ရမည့် ယူးမီးရ်ပင်လျှင်၊ ယခင်က တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော စိတ်ဝင်စားဖွယ် ကစားစရာများကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများ အရောင်လက်နေသည်။</p> <p>​ထိုမြင်ကွင်းက စောင့်ကြည့်နေသော လီအယ်ရာကို ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားစေသည်... သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ယူးအီဟန်က ကစားစရာတစ်ခုအနီးတွင် စတုတ္ထအဆင့် မှော်ကျောက်တုံး တစ်ခု ထားရှိရန် ပြင်နေသည်ကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>​"အဲဒီမှာ၊ မလှုပ်နဲ့"</p> <p>​"ကျစ်... လူမိသွားပြီပဲ"</p> <p>​"ရိုးရိုး ကစားစရာတစ်ခုမှာ ရှင်က စတုတ္ထအဆင့် မှော်ကျောက်တုံးတွေကို ဘာလို့ သုံးနေတာလဲ"</p> <p>​ယူးအီဟန်က ပြတ်သားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>​"ဒီကစားစရာကလည်း ပျံသန်းနိုင်တဲ့ ရဲတိုက်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုပဲလေ၊ ပျံသန်းနိုင်တဲ့ ရဲတိုက်ကို ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ အရာအားလုံးကို ရန်သူတွေကို တိုက်ခိုက်ဖို့ အသုံးပြုရမှာပဲ၊ လေ တစ်ဂရမ် ဖြစ်ဖြစ်၊ ဖုန်တစ်မှုန့် ဖြစ်ဖြစ် အကုန်လုံးကို သုံးရမှာပဲ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p>​"ခဏလေး၊ ဒါတွေ အားလုံးကို ရှင် ဘာနဲ့ လုပ်ထားတာလဲ..."</p> <p>​"သေချာတာပေါ့၊ တုန်ခါမှု နတ်ဆိုးရဲ့ အရိုးတွေနဲ့လေ"</p> <p>​"ငါ့ရဲ့ ခံစားချက်တွေ ပြန်ပေး"</p> <p>​သို့သော် ကလေးများအတွက် ကစားစရာများ တည်ဆောက်ပေးနေသည်ဟု သူ ပြောခဲ့စဉ်က လိမ်ပြောခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူသည် အလုပ်တစ်ခုတည်း လုပ်ရုံဖြင့် အလုပ် နှစ်ခု သို့မဟုတ် သုံးခုကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြေရှင်းနေခြင်းသာဖြစ်သည်။ လီအယ်ရာသည် သူ့ကို ရိုက်ချင်သော်လည်း မရိုက်နိုင်သော ဤအခြေအနေတွင် သွားကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"နောက်ဆိုရင် ငါ့ကို ကျောကုန်း အထုခံလိုက်ရသလို မခံစားရခင် ကြိုပြီး ရှင်းပြပါရှင်၊ ငါလည်း ဒီတစ်ပုံစံတည်း တုံ့ပြန်ရတဲ့ အခြေအနေကနေ လွတ်မြောက်ချင်ပြီ"</p> <p>​"နောက်မှ သိရတာ ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားစရာ မကောင်းဘူးလား"</p> <p>​"ရှင် ငါ့ကို လိမ်တိုင်း တစ်နာရီတိတိ နမ်းပစ်မယ်"</p> <p>​"တစ်စက္ကန့်လေးတောင် မလျှော့ဘူးလား"</p> <p>​"ပြီးတော့လေ"</p> <p>​ယူးအီဟန် အံ့ဩတကြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင်၊ လီအယ်ရာသည် လက်တစ်ဖက်မှ လက်ချောင်း သုံးချောင်း ထောင်ကာ သူ၏ မျက်နှာရှေ့တွင် ထားလိုက်သည်။ တစ်ယောက်ယောက်က တွန်းလိုက်ပါက နမ်းမိနိုင်လောက်အောင် အနီးကပ် ချဉ်းကပ်လာပြီး၊ နဂါးငွေ့တန်း ဂလက်ဆီတစ်ခု ပါဝင်နေသော သူမ၏ အနီရောင် မျက်လုံးများဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"သုံးခါ ပြည့်သွားရင်၊ ခရုကျိတွေလို... ထူထဲတဲ့ အရာတစ်ခုခုကို တစ်နာရီကျော်ကြာအောင် ငါ လုပ်ပစ်မယ်"</p> <p>​"ဝါးးးးးးး၊ မီးရ် ကြားသွားလိမ့်မယ်"</p> <p>​လီအယ်ရာသည် သူမ၏ နောက်ဆုံးပုံစံသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ယူးအီဟန် သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ရှက်ရွံ့မှုနှင့် တုံ့ဆိုင်းမှုများကို စွန့်ပစ်ကာ အသစ်တဖန် ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီး၊ ယူးအီဟန်အပေါ် ခိုင်မာသော ယုံကြည်ချက်တစ်ခု ရှိနေသော သူမသည် လက်ရှိ ယူးအီဟန် အနိုင်မယူနိုင်သော ဖြစ်တည်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။</p> <p>​"ကဲ... ပြီးပြီ"</p> <p>​"ဝိုး"</p> <p>​"ဒါက ဘာကြီးလဲ၊ ဒါက ဘာကြီးလဲ"</p> <p>​ယူးအီဟန်သည် စံအိမ်အတွင်းနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကစားစရာ စုစုပေါင်း ၁၁၉ ခုကို ၂၂ နာရီအတွင်း ဖန်တီးခဲ့သည်။ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် ကလေး ၉,၃၀ဝ ကို ဝေ့ကြည့်ကာ ယူးမီးရ်ကို မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"မီးရ်၊ ဒီကလေး ၉,၃၀ဝ လုံးကို တစ်ပြိုင်တည်း စီမံခန့်ခွဲနေတာ မဟုတ်ဘူးမလား"</p> <p>​"အင်း၊ သူတို့ရဲ့ စွမ်းအင်တွေအလိုက် အုပ်စုဖွဲ့ပြီး၊ အဆင့်တွေအလိုက် ထပ်ခွဲထားတယ်"</p> <p>​အလုပ်ကို ကောင်းစွာ လုပ်ဆောင်နိုင်သော သားဖြစ်သူကို ယူးအီဟန်က ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူလုပ်သကဲ့သို့ ကလေးများကို အုပ်စုခွဲကာ ကစားစရာတစ်ခုချင်းစီ၏ ရှေ့တွင် နေရာချပေးလိုက်သည်။</p> <p>​"ဝိုး"</p> <p>​"ငါ သိတယ်ထင်တယ်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်... အကြာကြီးက ဖေဖေနဲ့ မေမေနဲ့အတူ ဒီလိုမျိုး တစ်ခုခုကို ငါ မြင်ဖူးတယ်"</p> <p>​"မေမေ ဆိုတာ ဘာလဲ"</p> <p>​သူသည် ရိုးရှင်းသော ချားရဟတ်များ၊ လှည့်နေသော ခွက်များ၊ သို့မဟုတ် ရိုလာကိုစတာ များကိုသာ တပ်ဆင်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ ကလေးများ ဇာတ်လမ်းဆင် ကစားနိုင်သော နေရာများ (PR: အဲဒီလိုမျိုး မဟုတ်ဘူး၊ အိမ်တမ်းကစားတာ ဒါမှမဟုတ် ဟင်းချက်တမ်းကစားတာ စသဖြင့်) နှင့် ယဉ်ကျေးမှု သို့မဟုတ် အလားတူ အရာများအကြောင်း သွယ်ဝိုက်သော နည်းလမ်းဖြင့် လေ့လာသင်ယူပြီးမှသာ နောက်တစ်ဆင့်သို့ ကူးပြောင်းနိုင်မည့် နေရာများကိုပါ ဖန်တီးခဲ့သည်။ သူတို့အား အနည်းဆုံး သာမန်အသိတရားများ ရရှိစေရန် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>​"လမ်းကြောင်းတစ်ခုစီရဲ့ အလယ်မှာ အဲဒါတွေကို ထည့်ထားတယ်၊ ပျင်းစရာကောင်းတာတွေချည်းပဲ ထည့်ထားရင် သူတို့ ဆော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ"</p> <p>​"ရှင့်ခေါင်းက ဒီလိုကိစ္စတွေမှာ အမြဲတမ်း အလုပ်လုပ်နေတာပဲနော်"</p> <p>​ကစားစရာများ အားလုံး ဖန်တီးပြီး ကလေးများကို လမ်းကြောင်းတစ်ခုချင်းစီတွင် နေရာချပေးပြီးဖြစ်ရာ၊ ကျန်ရှိနေသည်မှာ လွတ်လပ်စွာ ကစားရန်သာဖြစ်သည်။ ယူးအီဟန်နှင့် ယူးမီးရ်တို့ ခွင့်ပြုချက်ပေးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကလေးများအားလုံး ကစားစရာများပေါ်သို့ တက်ကြလေတော့သည်။</p> <p>​"မီးရ်... သားလည်း သွားကစားလေ"</p> <p>​"ဖေဖေနဲ့ပဲ အတူတူ နေချင်တယ်"</p> <p>​"သွားကစားလို့ ရပါတယ်၊ ဖေဖေ ဘယ်မှ မသွားပါဘူး"</p> <p>​"ဒီမှာပဲ နေချင်သေးတယ်"</p> <p>​ကစားစရာများကို အလွန် သိချင်နေသော်လည်း သူ့အနားမှ မခွာချင်သော ယူးမီးရ်ကို ကြည့်ရင်း ယူးအီဟန် ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>​နဂါးတစ်ကောင် ဖြစ်နေသော်လည်း ယူးမီးရ်သည် ကလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သေးသည်။ သူ မိဘများနှင့် အလိုအပ်ဆုံး အချိန်တွင် သူနှင့်အတူ မရှိပေးနိုင်ခဲ့ပေ။ ကလေးများ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လိုအပ်ချက်များအတွက် သူ စိုးရိမ်နေခဲ့သော်လည်း၊ တကယ်တမ်းတွင် သူ အစိုးရိမ်ဆုံးဖြစ်ရမည့်သူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ သူ၏သား ယူးမီးရ်ပင်ဖြစ်သည်။</p> <p>​"အိုကေ၊ ဒါဆို ဖေဖေနဲ့ အတူတူ နေလေ"</p> <p>​"အိုကေ"</p> <p>​"ကျားးးး"</p> <p>​"မြန်တယ်၊ မြင့်တယ်... အရမ်း မြင့်တာပဲ"</p> <p>​နဂါးဘာသာစကား၊ ရှေးဟောင်း အဲလ်ဖ် ဘာသာစကား၊ ကောင်းကင်တမန် နှင့် ကျဆုံးသော ကောင်းကင်တမန် မှော်ဘာသာစကားများအပြင် အကောင်းဆုံး မှော်အင်ဂျင်နီယာပညာရပ်များကိုပါ အသုံးပြု၍ ယူးအီဟန် ဖန်တီးထားသော ကစားစရာများသည် ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ အခြားမည်သည့် ကစားစရာများထက်မဆို ပိုမို ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ကောင်းလှသည်။ အိပ်မက်များနှင့် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသော ပျံသန်းနိုင်သော ရဲတိုက် ကစားကွင်းအတွင်းသို့ ကလေးများ နစ်မြုပ်သွားရန် အချိန်အများကြီး မယူလိုက်ရပေ။</p> <p>​"ဝါးးးးးး"</p> <p>​"အံ့ဩစရာပဲ၊ သတ္တဝါဆိုး တစ်ကောင် ကန်ထုတ်လိုက်တုန်းကထက်တောင် ပိုမြန်မြန် ပျံသန်းနေရတယ်"</p> <p>​ပျံသန်းနိုင်သော ရဲတိုက် ကစားကွင်းတွင် အားနည်းချက် တစ်ခု ရှိသည်ဆိုပါက၊ ကစားစရာများ အားလုံးကို အဆင့် ၁၀ဝ ကျော် ကလေးများအတွက် ဖန်တီးထားခြင်းဖြစ်ရာ၊ သာမန်လူတစ်ယောက် စီးပါက နှလုံးရပ်ပြီး သေဆုံးသွားနိုင်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။</p> <p>​အမြင်အာရုံ မကောင်းသော သူများဆိုလျှင် ကလေးများ ယခု ဘာလုပ်နေသည်ကိုပင် သိနိုင်မည်မဟုတ်သော်လည်း၊ ယူးအီဟန်ကမူ သူနှင့် အဝေးဆုံးတွင် အော်ဟစ်အားပေးနေသော ကလေးကိုပင် မြင်တွေ့နိုင်သည်။</p> <p>​"ကောင်းတယ်၊ ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူး"</p> <p>​ကစားစရာ ၁၁၉ ခုလုံး လုံးဝ အမှားအယွင်းမရှိ အလုပ်လုပ်နေကြောင်း ယူးအီဟန် စစ်ဆေးပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် အနီးအနားရှိ ရိုလာကိုစတာ ၏ သံလမ်းကို ခပ်ဖွဖွ ထိတွေ့လိုက်ရာ၊ သူ၏ မြင်ကွင်းတွင် စာသားများစွာ ပြည့်နှက်လာသည်။</p> <p>​[ပျံသန်းနိုင်သော ရဲတိုက် သည် ဤနေရာတွင် ရှိနေသူများ၏ အချက်အလက်များကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီး မှတ်တမ်းတင်နေပါသည်]</p> <p>​"ကောင်းတယ်၊ ဒီဘက်လည်း ပြီးပြည့်စုံတယ်"</p> <p>​ယူးအီဟန်၏ တီးတိုးရေရွတ်သံကို ကြားပြီးနောက် လီအယ်ရာ ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။ ကစားစရာများတွင် ကစားစရာနှင့် လက်နက်များအဖြစ် အသုံးပြုခြင်းအပြင် အခြားမည်သို့သော လုပ်ဆောင်ချက်များ ရှိနေသေးသည်ကို သူမ စိတ်ကူးကြည့်နိုင်သည်။ သူမသည် ယူးမီးရ်ကို ယူးအီဟန်၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ညင်သာစွာ ခေါ်ယူလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးနှစ်လုံးကို အုပ်လိုက်သည်။</p> <p>​"မီးရ်... တစ်နာရီလောက် မျက်လုံးမှိတ်ထားလိုက်နော်"</p> <p>​"အင်း၊ အိုကေ"</p> <p>​"မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောနေတယ်လေ၊ အချက်အလက်တွေ စုဆောင်းတာက ပျံသန်းနိုင်တဲ့ ရဲတိုက်ရဲ့ တခြား အခြေခံ လုပ်ဆောင်ချက်တွေမှာလည်း ပါတယ်လေ၊ ငါ အသစ် ဘာမှမထည့်ထားဘူး၊ အရင်ကတည်းက ရှိနေပြီးသားပဲဟာကို"</p> <p>​ပြီးတော့ ယူးအီဟန်ရဲ့ မှတ်တမ်း စွမ်းရည်နဲ့အတူ၊ အဲဒါက လှပစွာ ပွင့်လန်းလာခဲ့တယ်။ ကလေး ၉,၃၀ဝ ကစားနေစဉ် ကစားစရာများမှတစ်ဆင့် စုဆောင်းရရှိလာသော စွမ်းရည်များ၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် မှတ်တမ်း အချက်အလက်များအပေါ် အခြေခံ၍ သူတို့အတွက် လက်နက်ကိရိယာများ ဖန်တီးပေးရန်သာ သူ ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>​"ရှင် တကယ်ပဲ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အလုပ်တွေ အများကြီး လုပ်နေတာပဲ"</p> <p>​"နောက်ပိုင်းမှာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာတွေ ပေါ်မလာအောင် ကာကွယ်ဖို့လေ၊ ကောင်းပြီလေ... သူတို့ရဲ့ အချက်အလက်တွေ အကုန်လုံး ငါ စုဆောင်းပြီးတဲ့အထိ စောင့်ကြတာပေါ့..."</p> <p>​ယူးအီဟန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ လီအယ်ရာနှင့် ယူးမီးရ်တို့ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်လာသည်။</p> <p>​"အရင်ဆုံး နင်တို့ရဲ့ လက်နက်ကိရိယာတွေကို လုပ်ကြစို့"</p> <p>​အစကတော့ ယူးမီးရ်ပါ။ သေချာသည်မှာ သူသည် ယခင်က ယူးမီးရ်အတွက် ရှားပါးအဆင့် လက်နက်ကိရိယာကို ဖန်တီးပေးခဲ့ဖူးသည်။ ပြီးတော့ ထိုကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သို့သော တိုက်ပွဲမျိုး ဖြတ်သန်းခဲ့ရပါစေ၊ ထိုလက်နက်ကိရိယာသည် ယခင်ကအတိုင်း ခိုင်ခံ့ပြီး စွမ်းအားကြီးနေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p>​သို့သော် ထိုအချိန်က ယူးအီဟန်နှင့် ယခု ယူးအီဟန်မှာ ကွာခြားသည်။ သူ အမြဲတမ်း ရှေ့ဆက် တိုးတက်နေသည်။</p> <p>​"အများအားဖြင့်တော့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားနဲ့ ပတ်သက်လို့ပေါ့၊ ဒါကြောင့် ပစ္စည်းတွေ ပြောင်းဖို့ လိုတယ်"</p> <p>​"အာ... ရှီး..."</p> <p>​သို့သော် သူမ၏ စကားများမှာ မှန်ကန်သည်။ ယူးအီဟန်သည် ယူးမီးရ်အတွက် လီအယ်ရာ တစ်ယောက်တည်း အမဲလိုက်ခဲ့သည့် ကသောင်းကနင်း ဆန္ဒ ၏ အကြွင်းအကျန်များကို အသုံးပြု၍ ချပ်ဝတ်တန်ဆာတစ်ခု ဖန်တီးရန် စီစဉ်နေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>​"သေချာတာပေါ့၊ ငါ့ချပ်ဝတ်တန်ဆာအတွက်လည်း သုံးဖို့လိုသေးတော့ တစ်ဝက်ပဲ သုံးမှာပါ"</p> <p>​"ဝိုး... မြင်ရပေမဲ့ ကိုင်လို့တောင် မရဘူး၊ ဖေဖေက ဒီလိုကောင်မျိုးကို သတ်နိုင်တာ တကယ် တော်တာပဲ"</p> <p>​"လီအယ်ရာနဲ့ အတူတူ သတ်ခဲ့တာပါ"</p> <p>​သို့သော် ယူးမီးရ်ကို ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် လီအယ်ရာဘက်သို့ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ လီအယ်ရာမှာ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ နှုတ်ခမ်းဆူနေသည်။ သူမက နှုတ်ခမ်းဆူထားသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"တစ်ဝက်"</p> <p>​"အင်းလေ၊ မီးရ် အတွက် အကူအညီဖြစ်စေမယ့် လက်နက်ကိရိယာတစ်ခု ဖန်တီးဖို့ အနည်းဆုံး တစ်ဝက်တော့ သုံးမှရမှာပေါ့"</p> <p>​"ဒါပေမဲ့ အီဟန်နဲ့ ငါနဲ့ သတ်ခဲ့တာလေ၊ တစ်ဝက်ကို မီးရ် အတွက် ရင်းနှီးမြုပ်နှံလိုက်ရင်၊ ရှင့်အတွက် ဖန်တီးဖို့ ကျန်တဲ့ တစ်ဝက်ပဲ သုံးလို့ရတော့မှာပေါ့"</p> <p>​"... ဒီကောင်ရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေနဲ့ စုံတွဲပုံစံ မျိုး နင် မလိုချင်ဘူး မဟုတ်လား"</p> <p>​လီအယ်ရာ ပြန်မဖြေပေ။ သူမ လှုပ်ရှားနေပုံမပေါ်သော်လည်း အလွန်သေးငယ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး၊ သူမကို သေချာ မကြည့်လျှင် သူ သတိထားမိမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>​"အဲဒါက အမှတ်တရ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုလေ..."</p> <p>​"အဲဒီလို ကိစ္စမျိုးကို ငါ အောင်ပွဲခံချင်မယ် မထင်ဘူး..."</p> <p>​ဖြစ်နိုင်သည်မှာ မိန်းကလေးများ အားလုံး ဤသို့ ထူးခြားနေခြင်းဖြစ်မည်၊ သို့မဟုတ် လီအယ်ရာက ထိုသို့ဖြစ်နေခြင်းသာ ဖြစ်မည်။ သူ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ သိုလှောင်ရုံ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ဝှက်ထားသော အရာတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p>​"တကယ်တော့ နင့်ရဲ့ လက်နက်ကိရိယာ ဖန်တီးဖို့ တခြားတစ်ခုခု ငါ ပြင်ဆင်ထားတယ်၊ ဒီမှာ... ဒါတွေပဲ"</p> <p>​ယူးအီဟန် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ထုတ်ယူလာသောအရာမှာ မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် ဖြူဖွေးနေသော အမွေးအတောင် သိန်းပေါင်းများစွာ ပါဝင်သည့် သေတ္တာတစ်လုံး၊ အဖြူရောင် သွေးများ ပါဝင်သော ဖန်ဘူး ဆယ်ဂဏန်းနှင့် ပြင်းထန်သော အငွေ့အသက်များ ထုတ်လွှတ်နေသည့် သေဆုံးနေသော အရေပြားနှင့် အကြေးခွံ အချို့တို့ဖြစ်သည်။</p> <p>​"..."</p> <p>​လီအယ်ရာသည် ထိုပစ္စည်းများကို ငုံ့ကြည့်ကာ တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်၊ တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"ဒါတွေ အကုန်လုံး ရှင် ဘယ်တုန်းက ကောက်ထားတာလဲ"</p> <p>​"တကယ်တော့ နင့်ချပ်ဝတ်တန်ဆာက ပဉ္စမမြောက် ရွေးချယ်မှုမှာလည်း ဒါ ပါပြီးသားလေ... ဒါကြောင့် #$^&*@!^!#!"</p> <p>​"ဒါဆို သား တစ်နာရီလောက် မျက်လုံးမှိတ်ထားရမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား"</p> <p>​သင်ယူလွယ်သော ယူးမီးရ်သည် မျက်လုံးနှစ်လုံးကို မှိတ်ကာ လှည့်ထွက်သွားပြီး၊ ယူးအီဟန်အပေါ် လီအယ်ရာ၏ ကြမ်းတမ်းသော တိုက်ခိုက်မှု စတင်လေတော့သည်။</p> <p>​ရေပြင်ပေါ်ရောက်နေသော ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ယူးအီဟန် ရုန်းကန်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း၊ သူ ဘာပဲလုပ်လုပ် သူမက မလွှတ်ပေးပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ထိုအချိန်က ယူးအီဟန်ကို သိုင်းပညာ သင်ပေးခဲ့သူမှာ သူမပင် ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>​ယူးမီးရ်နှင့် လီအယ်ရာတို့၏ လက်နက်ကိရိယာများကို ယူးအီဟန် စတင်မဖန်တီးနိုင်မီ တကယ်ကို တစ်နာရီတိတိ ကြာသွားခဲ့သည်။</p> <p>​(စာရေးသူ၏ မှတ်စု)</p> <p>လက်နက်ကိရိယာ ဖန်တီးမှုက တိုတောင်းပေမဲ့ ထူထဲပြီး စိတ်အားထက်သန်မှု အပြည့်ပါဝင်ပါလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ ဒီဇာတ်လမ်းတွဲရဲ့ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်ကို ရောက်ဖို့ အရမ်းမြန်မြန် ရှေ့ဆက်သွားပါလိမ့်မယ်။</p> <p>​</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၂၁၇ ) ပြီးဆုံး။</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save