Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၃၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">မောက်မာပြီး အာဏာရှင်ဆန်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ကူမော့ ဘာမျှ မပြောခဲ့ချေ။ လျှိုဖေးယန်၏ အပြုအမူကို သူ နားလည်၏။ လျှိုဖေးယန်က အရမ်း ကြောက်ရွံ့နေခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ရွှမ်နွီ နန်းတော်၏ ဂုဏ်သတင်းက ကြီးမားလွန်းသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တစ်နိုင်ငံလုံးရှိ သိုင်းလောကတွင် ထိပ်တန်း အင်အားစုများအဖြစ် ဂိုဏ်းကြီးသုံးခု၊ အဖွဲ့ကြီးလေးခု နှင့် မိသားစုကြီးခုနစ်ခု တို့ ပါဝင်သည်။ ရွှမ်နွီ နန်းတော်မှာ အဖွဲ့ကြီးလေးခုအနက်မှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး ထိုအဖွဲ့အစည်းများအားလုံးတွင် တစ်ခုတည်းသော အမျိုးသမီးသီးသန့် ဂိုဏ်း ဖြစ်ချေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သမိုင်းကြောင်း နောက်ခံတွင် သီလရှင်ကျောင်း မဟုတ်သော ရွှမ်နွီ နန်းတော်သည် အမျိုးသမီးသီးသန့် အခြေခံဖြင့် လောကတွင် သြဇာအကြီးမားဆုံး အင်အားစုတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှပြီး သိုင်းလောကတွင် ၎င်း၏ ဂုဏ်သတင်းမှာလည်း အလွန် ကြီးမားလှပေသည်။ အမှန်တကယ်တော့ ၎င်း၏ ထူးခြားသော အမျိုးသမီးသီးသန့် သဘာဝကြောင့် အခြားနိုင်ငံများတွင် ၎င်း၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ အခြားသော ဂိုဏ်းကြီးသုံးခု၊ အဖွဲ့ကြီးသုံးခု နှင့် မိသားစုကြီးသုံးခု တို့ထက်ပင် ပိုမို ကြီးမားလှ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် သိုင်းလောကတွင် သြဇာအကြီးမားဆုံး အင်အားစု ဖြစ်လာရန်အတွက် ၎င်း၏ ထူးခြားမှု တစ်ခုတည်းနှင့်တော့ သေချာပေါက် မလုံလောက်ပေ။ ရွှမ်နွီ နန်းတော်၏ ကိုယ်ပိုင် အင်အားမှာလည်း သဘာဝကျကျပင် ကြီးမားလှပြီး သိုင်းလောက တစ်ခုလုံးတွင် နာမည်ကျော်ကြားသော မဟာသိုင်းဆရာကြီး နှစ်ဦး ရှိသလို လက်ရှိအချိန်တွင်လည်း သိုင်းလောက၏ ထိပ်တန်းဆရာကြီးများ ဖြစ်ကြသော နတ်သမီး ဆယ်ပါး ရှိနေသဖြင့် ၎င်း၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် ရွှမ်နွီ နန်းတော်မှာ သိုင်းလောကတွင် ဂုဏ်သတင်း အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး ကရုဏာထားမှု၊ ပရဟိတ လုပ်ငန်းများနှင့် ရွှမ်နွီ နန်းတော်မှ တပည့်တစ်ဦးဖြစ်လာခြင်းမှာ ဂုဏ်ယူစရာတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်သည့် ခေတ်ရေစီးကြောင်း တစ်ခုပင် ရှိနေချေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ယွင်ပြည်နယ်၌ပင်လျှင် ကူမော့သည် ရွှမ်နွီ နန်းတော်အကြောင်း ကောလာဟလများစွာကို ကြားဖူးခဲ့၏။ သို့သော် သူတို့၏ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံမှုတွင် ဤမျှ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသည့် ခံစားချက်မျိုး ရလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ချေ။ နာမည်ကျော် ရွှမ်နွီ နန်းတော်က ဤမျှ အာဏာရှင်ဆန်ဆန် ပြုမူလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ကူမော့က မည်သို့မျှ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိခဲ့သလို ကူချူတုန်းကိုလည်း တားဆီးခဲ့ပေသည်။ ရွှမ်နွီ နန်းတော်ကို သူ ကြောက်ရွံ့နေခြင်းကြောင့် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှမ်နွီ နန်းတော်သည် တစ်နိုင်ငံလုံးတွင် နာမည်ကြီးသော်လည်း ကူမော့သည်လည်း မဟာသိုင်းဆရာကြီး တစ်ဦး ဖြစ်ရာ ရွှမ်နွီ နန်းတော်မှ တပည့်အနည်းငယ်က သူ့ကို လာရောက် အမိန့်ပေးရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သို့သော် ကူမော့က လျှိုဖေးယန်တို့ အုပ်စုအတွက် ပြဿနာ မဖြစ်စေလိုချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ လျှိုဖေးယန်တို့ လုပ်ကိုင်နေသော ရုံဝေ့ အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ မှာ ချင်းပြည်နယ်တွင် စီးပွားရေး လုပ်ကိုင်ရန် လိုအပ်နေသေး၏။ ရွှမ်နွီ နန်းတော်ကို ပြဿနာရှာမိပါက သူတို့ ကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန်ပင် မလိုအပ်ချေ။ ရွှမ်နွီ နန်းတော်မှ စကားအနည်းငယ် ပြောလိုက်ရုံဖြင့် ရုံဝေ့ အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ မှာ ချင်းပြည်နယ်တွင် ခြေတစ်လှမ်းပင် လှမ်းနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင် ကူမော့က မတ်တတ်ရပ်ကာ လျှိုဖေးယန်တို့နှင့်အတူ အခြားတစ်ဖက်သို့ ဆုတ်ခွာရန် ပြင်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင်...</p> <p> </p> <p>ရွှမ်နွီ နန်းတော်၏ ခေါင်းဆောင်ဟု ထင်ရသော အမျိုးသမီးက အလျင်အမြန် လျှောက်လာပြီး လျှိုဖေးယန်ကို လက်ဆုတ်ချီကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လူကြီးမင်း... တကယ်ပဲ တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်မရဲ့ ဂျူနီယာ ညီမလေးက ငယ်ရွယ်ပြီး အသိဉာဏ် နည်းသေးလို့ မောက်မောက်မာမာ လုပ်မိပြီး အားလုံးကို စော်ကားမိသွားတယ်... တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ဆက်နားပါ... ကျွန်မက ငွေနည်းနည်းပေးပြီး လူကြီးမင်းတို့ဆီက ထင်းနည်းနည်း ဝယ်လို့ ရမလား..."</p> <p> </p> <p>လျှိုဖေးယန်က အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> "ငွေမလိုပါဘူး... ငွေမလိုပါဘူး... နတ်သမီးတို့အတွက် ကျုပ် အခုပဲ မီးမွှေးပေးပါ့မယ်..."</p> <p> </p> <p>မူလက ရွှမ်နွီ နန်းတော် တပည့်၏ မောက်မာသော အပြုအမူကို သူ ပြန်မပြောရဲခဲ့သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ သေချာပေါက် မသက်မသာ ဖြစ်ခဲ့ပေသည်။ သို့သော် ယခု ခေါင်းဆောင် အမျိုးသမီး၏ တောင်းပန်မှုကြောင့် သူသည် နှိမ့်ချမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှု နှစ်ခုလုံးကို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ၏ ယခင်က မကျေနပ်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားရုံသာမက ရွှမ်နွီ နန်းတော်အပေါ် သူ၏ အမြင်များလည်း သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အစောင့်အရှောက်နှင့် အထမ်းသမား နှစ်ဦးမှာလည်း ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြ၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့မှာ ရွှမ်နွီ နန်းတော်မှ တပည့်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း အလွန်ပင် ဖော်ရွေလှပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့၏ ယခင်က ဒေါသများမှာ လျှိုဖေးယန်ကဲ့သို့ပင် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားရုံသာမက စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်သွားကာ ရွှမ်နွီ နန်းတော်မှ တပည့်များအတွက် လိုလိုလားလားပင် မီးမွှေးပေးကြလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက ကူမော့ဘေးတွင် ထိုင်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ခုနက တစ်ယောက်က စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကောင်းပေမယ့် ဒီတစ်ယောက်ကတော့ တော်တော်လေး သဘောကောင်းတယ်၊ အရမ်း ယဉ်ကျေးတယ်နော်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကူမော့က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး မည်သို့မျှ မှတ်ချက်မပေးချေ။ ထိုအမျိုးသမီး၏ တောင်းပန်မှုမှာ စစ်မှန်ခြင်း ရှိမရှိ၊ သူမသည် တကယ်ပဲ ရင်းနှီးဖော်ရွေခြင်း ရှိမရှိ သို့မဟုတ် သူမက ပိုပြီး ပါးနပ်နေခြင်းသာ ဖြစ်မဖြစ်ကို သူ မသိပေ။ အကယ်၍ ၎င်းမှာ သူမ၏ စိတ်နေစိတ်ထားသာ ဖြစ်ပါက အဆင်ပြေသော်လည်း သူမ၏ ပါးနပ်မှုကြောင့်သာ ဖြစ်ပါက ဤအမျိုးသမီးမှာ သာမန်မဟုတ်ချေ။ သူမသည် သူမ၏ ရည်မှန်းချက်ကို အောင်မြင်သွားပြီး သူမ၏ ပုံရိပ်ကိုလည်း မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက ထပ်မံ၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကို... သူတို့အားလုံး အရမ်းလှကြတယ်နော်...  အရမ်းလှနေတော့ အစက သိပ်သတိမထားမိလိုက်ဘူး...  အတူတူရှိနေတော့ သာမန်လို့ပဲ ထင်ရပေမယ့် သေချာကြည့်လိုက်တော့ အားလုံးက အရမ်းကို လှပြီး သေသပ်တဲ့ မျက်နှာပေါက်တွေ ရှိကြတယ်... ရွှမ်နွီ နန်းတော်က တပည့်တွေကို ရွေးချယ်ရာမှာ ရုပ်ရည်ကို အဓိကထားပြီး ရွေးတယ်လို့ လူတွေ နောက်ပြောင်တာ ကြားဖူးပေမယ့် ညီမလေး မယုံခဲ့ဘူး... အခုကြည့်ရတာ အဲဒါက တကယ် ဖြစ်နိုင်တယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကူမော့က မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> "ဘယ်လောက်တောင် လှလို့လဲ..."</p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြန်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p> "သူတို့ကို ဘယ်လို အကဲဖြတ်ရမှန်းတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမယ့် အားလုံးက အရမ်းလှတယ်၊ အထူးသဖြင့် ခုနက တောင်းပန်သွားတဲ့ တစ်ယောက်ပေါ့... သူက အလှဆုံးပဲ... သူက အရပ်ရှည်ရှည်နဲ့ သေသပ်တဲ့ မျက်နှာလေး ရှိပြီး ဆံပင်ရှည်ရှည် ဖြောင့်ဖြောင့်လေးနဲ့... အင်း... သူက အစ်မယန် လောက်ကို လှတယ်လို့ ထင်တယ်..."</p> <p> </p> <p>ကူမော့က ဖြည်းညင်းစွာ မေးလိုက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"သူတို့က နှင်းတောင်ကြောက အမြွှာနတ်သမီးတွေလောက် လှလို့လား..."</p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> "မလှဘူး... နှင်းတောင်ကြောက အမြွှာနတ်သမီးတွေက လူဆိုးတွေ ဖြစ်ပေမယ့် သူတို့က လူဆိုးတွေဖြစ်လို့ သူတို့ရဲ့ အလှကို ငြင်းပယ်လို့ မရဘူးလေ... သူတို့က တကယ်ကို ညီမလေး မြင်ဖူးသမျှထဲမှာ အလှဆုံး လူတွေပဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကူမော့က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်၏။ သူသည် နှင်းတောင်ကြောမှ အမြွှာနတ်သမီးများနှင့် မတွေ့ဖူးသော်လည်း ကောလာဟလများစွာကို ကြားဖူးခဲ့ပေသည်။ နှင်းတောင်ကြောမှ အမြွှာနတ်သမီးများ ငယ်ရွယ်စဉ်က သိုင်းလောကမှ လူအများအပြားက သူတို့ကို ချင်းပြည်နယ်တွင် အလှဆုံး လူများဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။ အလှမယ် စာရင်းကို မည်သူကမျှ မဖန်တီးခဲ့၍သာ ဖြစ်ပေသည်၊ မဟုတ်ပါက နှင်းတောင်ကြောမှ အမြွှာနတ်သမီးများမှာ သေချာပေါက် ထိုစာရင်းတွင် ပါဝင်မည် ဖြစ်ချေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် လျှိုဖေးယန် ပြန်ရောက်လာပြီး ကူမော့ဘေးတွင် ထိုင်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူရဲကောင်းကူ... အဲဒါက တကယ်တော့ ရွှမ်နွီ နန်းတော်ရဲ့ နတ်သမီးဆယ်ပါး ထဲမှာ အဆင့် ၆ ရှိတဲ့ နတ်သမီး လင်း လင်းချီရှား ပဲ..."</p> <p> </p> <p>ကူမော့သည် လင်းချီရှား ဆိုသော နာမည်ကို မရင်းနှီးချေ။ ရွှမ်နွီ နန်းတော်၏ ဒုတိယမျိုးဆက် တပည့်များထဲတွင် သိုင်းလောက တစ်ခုလုံးက အသိအမှတ်ပြုထားသော ထိပ်တန်းဆရာကြီး ဆယ်ဦးဖြစ်သည့် နတ်သမီးဆယ်ပါး ပါဝင်ကြောင်းကိုသာ သူ သိထားပေသည်။ ထိုဆရာကြီး ဆယ်ဦးမှာ ရွှမ်နွီ နန်းတော်၏ ဆက်လက်တည်မြဲနေသော ဂုဏ်သတင်းကို သေချာစေရာတွင် အရေးပါသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်နေ၏။ သို့သော် ကူမော့သည် သူတို့၏ နာမည်များကို မသိချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက ဘေးမှနေ၍ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ရွှမ်နွီ နန်းတော်က နတ်သမီးဆယ်ပါးက ထိပ်တန်း သိုင်းဆရာကြီးတွေချည်းပဲလို့ ကြားတယ်... ဟုတ်လား..."</p> <p> </p> <p>လျှိုဖေးယန်က ဆိုလေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> "ဟုတ်တယ်... ရွှမ်နွီ နန်းတော်က နတ်သမီးဆယ်ပါးက လှရုံတင်မကဘူး၊ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းက သိုင်းလောကမှာ သွားလာလှုပ်ရှားခဲ့ကြပြီး ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ အများကြီး ချန်ထားခဲ့ကြတယ်... ဥပမာအနေနဲ့ ပြောရရင် ဒီနတ်သမီးလင်း ဆိုရင် ခြောက်လွှာ ညီနောင် တွေကို ဓားတစ်လက်တည်းနဲ့ တစ်ယောက်တည်း သတ်ခဲ့ဖူးတယ်... ခြောက်လွှာ ညီနောင် ဆိုတာ ခြောက်ယောက်ရှိပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းက ပထမတန်းစား သိုင်းသမားတွေ ဖြစ်တဲ့အပြင် အဆိပ်သုံးတာကိုလည်း ကျွမ်းကျင်ကြတယ်၊ ဒါပေမယ့် အားလုံးက နတ်သမီးလင်း လက်ထဲမှာ ကျဆုံးသွားခဲ့ရတယ်... သိုင်းလောကအတွက် ကြီးမားတဲ့ ဘေးဒုက္ခကြီးတစ်ခုကို ဖယ်ရှားပေးခဲ့တာပဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ခြောက်လွှာ ညီနောင် များမှာ ချင်းပြည်နယ်မှ မကောင်းဆိုးဝါး ဆရာကြီးများ ဖြစ်ကြပြီး ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ချေ။ သို့သော် လျှိုဖေးယန်က ထိုသို့ပြောဆိုခြင်းကြောင့် သူတို့မှာ သာမန်မဟုတ်သော ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ရမည်မှာ သေချာပေသည်။ လင်းချီရှား က ပထမတန်းစား သိုင်းသမား ခြောက်ဦးပါဝင်သော အဖွဲ့ကို တစ်ယောက်တည်း သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် မှတ်သားဖွယ် ကောင်းလှ၏။ အမျိုးသမီးအချင်းချင်း ဖြစ်နေ၍လား မသိ၊ ကူမော့သည် ကူချူတုန်း ထိုကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်လိုစိတ် ပြင်းပြနေသည်ကို တွေ့ရခဲပြီး အတော်လေး စမ်းသပ်ကြည့်ချင်နေပုံရပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ခုနက အရမ်း မောက်မာတဲ့ တစ်ယောက်ကရော နတ်သမီးဆယ်ပါးထဲကပဲလား..."</p> <p> </p> <p>လျှိုဖေးယန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလေ၏။</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ဘူး... သူက ရွှမ်နွီ နန်းတော် ခေါင်းဆောင်ရဲ့ ဂျူနီယာ တပည့် ရှဲ့လျှူယင်း လို့ ခေါ်တယ်... အင်း... သူက ချင်းပြည်နယ်မှာ အတော်လေး နာမည်ကြီးပြီး နာမည်ကောင်းလည်း ရှိတယ်... ဒါပေမယ့် ဒီနေ့ သူ့ကို တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး..."</p> <p> </p> <p>လျှိုဖေးယန်က စကားကို ရပ်လိုက်၏။ ခန်းမအတွင်း၌ မီးပုံ နှစ်ခု လောင်ကျွမ်းနေပြီး အပြင်ဘက်တွင်မူ မိုးများ သဲကြီးမဲကြီး ရွာသွန်းနေကာ ခေါင်မိုးမှ ရေများ ကျဆင်းလာသော အသံများက ညအချိန်တွင် မိုးရေကန့်လန့်ကာကြီးတစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးနေပြီး မှိန်ပျပျ မီးရောင်အောက်တွင် ထူးခြားသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနေပေသည်။ သို့သော် ခန်းမကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်နေ၏။ သူစိမ်းများ ရှိနေသဖြင့် ရုံဝေ့ အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့မှ အစောင့်အရှောက်များမှာ အစကလောက် သွက်လက်မှု မရှိတော့သလို ကူချူတုန်းကလည်း မေးခွန်းများ ဆက်မမေးတော့ချေ။ ထောင့်တစ်နေရာရှိ အမည်မသိ ထွားကျိုင်းသော လူကြီးမှာလည်း မြေပြင်ပေါ်၌ ထိုင်ကာ သေတ္တာကြီးကို မှီ၍ မျက်လုံးမှိတ်ထားပြီး အိပ်ပျော်နေပုံရပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှမ်နွီ နန်းတော်မှ အမျိုးသမီး တပည့် ဆယ်ဦးကျော်မှာလည်း စက်ဝိုင်းပုံစံ ထိုင်ကာ တိတ်ဆိတ်နေကြ၏။ ခန်းမကြီးမှာ လူများဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေသော်လည်း လေထုမှာ ဖိနှိပ်မှု ရှိနေပြီး ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် စုပုံနေသော ခေါင်းတလားများစွာ၏ အခြေအနေနှင့် အနည်းငယ် တူညီနေချေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာပြီး ၎င်း၏ စူးရှသော အသံက တိတ်ဆိတ်မှုကို ထိုးဖောက်သွားကာ အဝေးမှ ချဉ်းကပ်လာသော တစ္ဆေများ၏ ငိုကြွေးသံနှင့် တူနေပေသည်။ လေမှာ ခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းပြီး မိစ္ဆာလေပြင်းတစ်ခုအလား မိုးပေါက်ကြီးများကို သယ်ဆောင်လာ၏။ နားစည်ကွဲမတတ် အသံကြီးနှင့်အတူ လေပြင်းက ဆွေးမြေ့နေသော သစ်သားတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ မိုးရေများက သွေ့ခြောက်နေသော သစ်ကိုင်းများ၊ သစ်ရွက်များနှင့်အတူ ခန်းမအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မီးပုံနှစ်ခုမှာ မိုးရေများကြောင့် ငြိမ်းသွားပြီး အမှောင်ထုက ခန်းမတစ်ခုလုံးကို ဒီရေလှိုင်းတစ်ခုအလား ဝါးမြိုသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အမှောင်ထုထဲတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က တုန်ယင်သော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မီးခတ်ကျောက်... မြန်မြန် မီးခတ်ကျောက် ယူ..."</p> <p> </p> <p>ဤတောင်ပေါ်စံအိမ်မှာ မူလကတည်းက မှိုင်းညို့နေပြီး ခေါင်းတလားများနှင့် အရိုးစုများ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် ရှိနေသူ အများစုမှာ ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားနေရပြီး ယခုကဲ့သို့ ရုတ်တရက် အမှောင်ကျသွားခြင်းက ထိတ်လန့်မှုကို ဖြစ်စေ၏။ လူအုပ်ကြီးမှာ အလောတကြီး စမ်းသပ်ရှာဖွေနေကြပြီး အဝတ်အစားများ ပွတ်တိုက်သံများနှင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် အသက်ရှူသံများက ပိတ်လှောင်နေသော နေရာတစ်ခုလုံးတွင် ပြည့်နှက်နေကာ ထိတ်လန့်မှုကို ပိုမို ကြီးထွားလာစေပေသည်။ လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေသဖြင့် မီးခတ်ကျောက်များကို မီးမွှေး၍ မရနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လျှိုဖေးယန်က လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ပြီး တံခါးဆီသို့ ပြေးသွားကာ အတင်းပိတ်လိုက်၏။ သစ်သားတံခါးမှာ တုံးတိတိ အသံနှင့်အတူ ပိတ်သွားပြီး ဟိန်းဟောက်နေသော လေနှင့် မိုးရေများကို ယာယီ တားဆီးပေးလိုက်ပေသည်။ ထို့နောက် ခန်းမအတွင်းရှိ အခြားသူများက သူတို့၏ မီးခတ်ကျောက်များကို ထွန်းညှိလိုက်ကြလေသည်။ အုပ်စုသည် သူတို့၏ မီးပုံများကို ပြန်လည် စတင်လိုက်ကြပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>နှစ်ဖက်စလုံးရှိ မီးပုံများ ပြန်လည် လောင်ကျွမ်းလာပြီး မကြာမီမှာပင် ယခင်က မောက်မာခဲ့သော ရွှမ်နွီ နန်းတော်မှ အမျိုးသမီး ရှဲ့လျှူယင်းက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါရဲ့ နှင်းပိုးသား ဝတ်ရုံ အခိုးခံလိုက်ရပြီ... နင်တို့ တစ်ယောက်မှ မလှုပ်နဲ့..."</p> <p> </p> <p>ရှဲ့လျှူယင်းက ကူမော့တို့ အုပ်စုကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်ပြီးနောက် ထောင့်ရှိ ထွားကျိုင်းသော လူကြီးကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ပြီးတော့ နင်... နင်လည်း မလှုပ်နဲ့..."</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင် ရှဲ့လျှူယင်းက လျှောက်လာပြီး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "မြန်မြန်လုပ်... နင်တို့ အားလုံး... နင်တို့ရဲ့ အိတ်တွေကို အခုချက်ချင်း ဖွင့်ပြ... ငါ စစ်ဆေးမလို့..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>လျှိုဖေးယန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရှဲ့လျှူယင်း၏ အကြောင်းပြချက် မရှိသော တောင်းဆိုမှုကို သူ ဂရုမစိုက်ပေ၊ သူမ အလိုရှိပါက သူ၏ အိတ်များကို ဖွင့်ပြမည်သာ ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် ကူချူတုန်း၏ အိတ်များထဲတွင် သာမန်မဟုတ်သော ပစ္စည်းများ ရှိနေကြောင်း သူ သိထား၏။ မြေအောက်ကမ္ဘာ ပန်းနှင့် ယန္တရားတစ်ထောင်သေတ္တာ နှစ်ခုလုံးမှာ အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာများ ဖြစ်ကြပြီး မည်သူ့ကိုမျှ လွယ်လွယ်ပြသ၍ မရပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အရေးအကြီးဆုံးမှာ ဤကိစ္စသည် သူတို့ကို မီးမွှေးခိုင်းခြင်းနှင့် မတူပေ။ ယခင်ကဆိုလျှင် လူအနည်းငယ် မီးမွှေးပေးခြင်းအဖြစ် ရှင်းပြနိုင်သော်လည်း ယခု လူတိုင်း၏ အိတ်ကို စစ်ဆေးခြင်းမှာမူ ကွဲပြားသော ကိစ္စဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကူမော့သည် ယွင်ပြည်နယ်၏ ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော သူရဲကောင်း တစ်ဦး၊ မဟာသိုင်းဆရာကြီး တစ်ဦး ဖြစ်ပေ၏။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ အိတ်ကို ရှာဖွေပါက ဤမဟာသိုင်းဆရာကြီးမှာ အရှက်ကွဲရမည် ဖြစ်သည်။ လျှိုဖေးယန်တွင် ကူမော့အတွက် ထိုကဲ့သို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချရန် သတ္တိမရှိချေ။ ချက်ချင်းပင် လျှိုဖေးယန်က မတ်တတ်ရပ်ကာ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း...</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရှဲ့လျှူယင်းက ထောင့်တွင် ထိုင်နေသော ထွားကျိုင်းသော လူကြီးကို အရင်ဆုံး ပစ်မှတ်ထားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နင်... လူကြီးအ အ... နင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်... နင့်ဆီက အရင်စမယ်... နင့်အထုပ်ကို ဖွင့်... အင်း... ပြီးတော့ နင့်သေတ္တာကိုပါ ဖွင့်... ငါ စစ်ဆေးမလို့..."</p> <p> </p> <p>လျှိုဖေးယန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။ ရှဲ့လျှူယင်းက သူတို့ကို ပြဿနာ မရှာသေးသော်လည်း ထွားကျိုင်းသော လူကြီးထံတွင် ရှဲ့လျှူယင်း၏ ပစ္စည်းကို မတွေ့ပါက သူတို့ဆီသို့ သေချာပေါက် လာမည် ဖြစ်ချေသည်။ သူသည် ကူမော့အတွက် ဆုံးဖြတ်ချက်များ မချရဲချေ။ သူက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "သူရဲကောင်းကူ... ဘယ်လိုလုပ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကူမော့က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ယမ်းလိုက်ပြီး လျှိုဖေးယန်နှင့် ကူချူတုန်းတို့ကို အသံလှိုင်းဖြင့် ပြောလိုက်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>"အချိန်မရွေး ဆုတ်ခွာဖို့ ပြင်ထား... ငါတို့ ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာထဲ ရောက်နေပြီ ထင်တယ်..."</p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းမှာ မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲသော်လည်း အတွေ့အကြုံရှိသူ လျှိုဖေးယန်မှာမူ သူ၏ ထိတ်လန့်မှုကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခဲ့၏။ ထို့နောက် သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ရွှမ်နွီ နန်းတော်မှ လူများက မည်သူမျှ သတိမထားမိဘဲ တိတ်တဆိတ် ဝိုင်းရံထားကြောင်း သတိပြုမိသွားပေသည်။ ချက်ချင်းပင် ကူမော့ ပြောသည့် ပြဿနာထဲ ရောက်နေပြီ ဆိုသည့် စကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သူ နားလည်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤနေရာတွင် ရွှမ်နွီ နန်းတော်မှ လူများ ပေါ်လာခြင်းမှာ တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် ထိုထွားကျိုင်းသော လူကြီးကို တမင် လာရှာခြင်း ဖြစ်ပေ၏။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save