BIT

Title

Show in VIP/Series

Status (Active / Inactive)

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၄၀)</h2>

<h2 style="text-align: center;">ကောချန်မိစ္ဆာဓား</h2>

ကူမော့သည် ဓားမှ ထွက်ပေါ်နေသော အပူရှိန်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဓားဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်၏။ ထိုအခါ အိမ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့သော လူအကြီးက ပြေးထွက်လာပြီး တားမြစ်လေသည်။

"မကိုင်နဲ့... မကိုင်နဲ့... အဲဒီ မိစ္ဆာဓားက နိမိတ်မကောင်းဘူး... အဲဒါကို ကိုင်လိုက်ရင် မိစ္ဆာဝင်ပူးခံရပြီး ခုနက လူလိုပဲ တွေ့တဲ့လူတိုင်းကို သတ်ပစ်လိမ့်မယ်..."

လင်းချီရှားနှင့် ရွှမ်နွီနန်းတော်မှ တပည့်များလည်း တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် တွဲကာ ရောက်လာကြပေသည်။ လင်းချီရှားက ကူမော့ကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်၏။

"ကျွန်မတို့ကို ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လူကြီးမင်း..."

ကူမော့က လက်ဝှေ့ယမ်းပြလျက် ပြန်လည်ဖြေကြားလေသည်။

"ရပါတယ်..."

လင်းချီရှားက သူမ၏ ပါးစပ်မှ သွေးများကို သုတ်ရင်း မေးမြန်းလိုက်၏။

"လူကြီးမင်းရဲ့ နာမည်ကို သိပါရစေ..."

ကူမော့က ပြန်လည်ပြောကြားလေသည်။

"မင်းတို့ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို အရင် မကုကြဘူးလား... သွေးတွေ အများကြီး အန်ထားရတာကို..."

လင်းချီရှားက ဖြေကြားပေသည်။

"ဒါတွေက ဒဏ်ရာ အသေးအမွှားလေးတွေပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး လူကြီးမင်းရဲ့ နာမည်ကို ပြောပြပါ၊ ဒါမှ ကျွန်မတို့ မှတ်ထားလို့ရမှာ..."

ထိုစဉ် ကူချူတုန်းနှင့် လျှိုဖေးယန်တို့ ရောက်လာကြ၏။ လျှိုဖေးယန်က အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"နတ်သမီးလင်း... နတ်သမီးတို့ ရှေ့မှာ ရပ်နေတဲ့ လူကြီးမင်းက ယွင်ပြည်နယ်ရဲ့ မဟာသူရဲကောင်း ကူမော့ ပါပဲ..."

လင်းချီရှား အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးမြန်းလေ၏။

"လင်နန်မှာ မိစ္ဆာဆရာကြီး ရန်ထျန်းချီကို သတ်ခဲ့ပြီး နှင်းတောင်ကြောက အမြွှာနတ်သမီးတွေရဲ့ သရုပ်မှန်ကို ဖော်ထုတ်ခဲ့တဲ့ သူရဲကောင်း ကူမော့ လား..."

ကူချူတုန်းက ကူမော့အနီးသို့ တိုးကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ချေသည်။

"အစ်ကို... အစ်ကို့မှာ နာမည်တွေ အများကြီး ရှိနေပြီပဲ..."

လင်းချီရှားက ရွှမ်နွီနန်းတော်မှ တပည့်များကို ခေါ်ယူလိုက်၏။

"ဂျူနီယာ ညီမလေးတို့... လာပြီး သူရဲကောင်း ကူမော့ ကို ဂါရဝပြုကြ..."

တပည့်များက ဒဏ်ရာများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကူမော့ကို လက်ပူးဆုပ်ကာ နှုတ်ဆက်ကြလေသည်။

"သူရဲကောင်းကူ ကို ဂါရဝပြုပါတယ်... ရှင့်ရဲ့ အကူအညီအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ကူမော့က ပြန်လည် လက်ပူးဆုပ်ကာ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် တပည့်များက ဆေးလုံးများ စားသုံး၍ ဒဏ်ရာများကို ကုသကြလေ၏။ တစ်ဖက်တွင်မူ လူအကြီးမှာ မိစ္ဆာဓားနှင့် ပေအနည်းငယ်အကွာတွင် ရပ်နေပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ..."

သူက ကူချူတုန်းကို မော့ကြည့်ကာ ဆက်လက်ပြောကြားလေ၏။

"ဒီဓားကို ကျွန်တော့်ဆရာက ဖန်တီးခဲ့တာ... သူ့နာမည်က ကောချန် တဲ့... ဒီဓားက မိစ္ဆာဓား ဖြစ်ပြီး အလွန်ကို နိမိတ်မကောင်းလို့ပဲ၊ သူက လူတွေရဲ့ စိတ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မယ်... ဓားကို ရတဲ့သူက လူတွေကို အဆက်မပြတ် သတ်နေလိမ့်မယ်..."

ကူချူတုန်းက သံသယဖြင့် မေးမြန်းပေသည်။

"ဓားတစ်လက်က အဲဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်နိုင်လို့လား..."

လျှိုဖေးယန်က ဝင်ရောက်ပြောဆိုချေ၏။

"မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူး... လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်သုံးဆယ်က ဓားသူတော်စင် ကျန်းရို့ရွှီး က သူ့ရဲ့ ဓားထိန်းချုပ်တာကို ခံလိုက်ရပြီး ဓားမိစ္ဆာ ဖြစ်သွားခဲ့ဖူးတယ်လေ..."

ကူချူတုန်းက လူအကြီးကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"လူအကြီး... မိစ္ဆာဓားကို ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ... နင့်ဆရာက ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ မပြောပြခဲ့ဘူးလား..."

လူအကြီးက ပြန်လည်ဖြေကြားလေ၏။

"ပြောခဲ့တယ်... အသက်ရှင်နေသရွေ့ ကျွန်တော့်ဦးလေးဆီ သွားရှာရမယ်... ကျွန်တော့်ဦးလေးဆီမှာ ရေခဲဝိညာဉ် လို့ခေါ်တဲ့ ရတနာတစ်ခု ရှိတယ်၊ အဲဒါက ကောချန်မိစ္ဆာဓားရဲ့ မိစ္ဆာသဘာဝကို နှိမ်နင်းနိုင်လိမ့်မယ်..."

လင်းချီရှားက အံ့သြစွာ မေးမြန်းပေသည်။

"နင့်ရဲ့ ဆရာတူဦးလေးက ဆေးသူတော်စင် ချီမြောင်ရွှမ် လား..."

လူအကြီးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလေ၏။

"ကျွန်တော့်ဦးလေးကို ခင်ဗျား သိလို့လား..."

လင်းချီရှားက ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်သည်။

"နင့်ဆရာက စစ်သူတော်စင် ထျဲ့ကျူ တော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

လူအကြီးက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဆိုလေ၏။

"ကျွန်တော့်ဆရာရဲ့ နာမည်က ထျဲ့ကျူ ပါ... သူက ကျွန်တော့်ကို ထျဲ့ထို လို့ နာမည်ပေးခဲ့တာ..."

လင်းချီရှားက ထျဲ့ထိုကို အံ့သြစွာ ကြည့်ရင်း မေးလိုက်ပေသည်။

"နင်က အသက် သုံးလေးနှစ် အရွယ်ကတည်းက နင့်ဆရာနဲ့ အတူရှိနေခဲ့တာဆိုတော့... နင် အခု အသက် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ..."

ထျဲ့ထိုက ဖြေကြားလေ၏။

"ဆယ့်နှစ်နှစ်..."

အားလုံးက ထျဲ့ထိုကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ကြပေသည်။ သူ အသက် ဆယ့်နှစ်နှစ်သာ ရှိသေးသည်ကို သူတို့ မယုံနိုင်ကြချေ။ ကူမော့ကမူ ထျဲ့ထို၏ အသက်ကို အာရုံမစိုက်ဘဲ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ညီလေး... မင်း ခုနက ပြောပုံအရဆိုရင် အလွန် အေးစက်တဲ့ အရာတစ်ခုကို သုံးနိုင်သရွေ့ အဲဒီ မိစ္ဆာဓားရဲ့ မိစ္ဆာသဘာဝကို နှိမ်နင်းနိုင်တယ်လို့ ပြောတာမလား..."

ထျဲ့ထိုက အဆက်မပြတ် ခေါင်းညိတ်ပြလေ၏။

"ဟုတ်တယ်... မီးကို နှိမ်နင်းနိုင်သရွေ့ အဲဒီဓားရဲ့ မိစ္ဆာသဘာဝကိုလည်း နှိမ်နင်းနိုင်လိမ့်မယ်..."

ကူမော့က မင်ယွီကျင့်စဉ်ကို လှည့်ပတ်လိုက်ပြီး အေးစက်သော အတွင်းအားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပေသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အရိုးထိအောင် စိမ့်သွားစေသော အအေးဓာတ်က ပြန့်ကားသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာ ချက်ချင်းပင် ရေခဲအဖြစ် ခဲသွားလေ၏။ ကောချန်မိစ္ဆာဓားမှ မီးတောက်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဓားသွားမှာ ထူထဲသော ရေခဲလွှာများဖြင့် ဖုံးအုပ်ခံလိုက်ရချေသည်။

ထျဲ့ထိုက အလောတကြီး ပြောလိုက်ချေသည်။

"ကျွန်တော့်ကို စောင့်... ကျွန်တော် အခုပဲ ပြန်သွားပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ သံသေတ္တာကို ယူလိုက်ဦးမယ်..."

လျှိုဖေးယန်တို့က ထျဲ့ထိုနှင့်အတူ သံသေတ္တာသွားယူရန် ထွက်ခွာသွားကြ၏။ ကူမော့သည် ရေခဲနေသော ကောချန်မိစ္ဆာဓားဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး အာရုံခံကြည့်လိုက်ပေသည်။ လင်းချီရှားက သတိပေးလေသည်။

"သူရဲကောင်းကူ... သတိထားပါနော်..."

လင်းချီရှားက ဆက်လက်ပြောပြလေ၏။

"ချင်းကျိုး သူရဲကောင်းကိုးဖော်ဆိုတာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လေးဆယ်ကျော်က ချင်းပြည်နယ် သိုင်းလောကမှာ နာမည်အကြီးဆုံး သူရဲကောင်း ကိုးယောက်လေ... နောက်ပိုင်း ကျန်းချီစံအိမ်က ညတွင်းချင်း မျိုးဖြုတ်ခံလိုက်ရတော့ သူတို့ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ လူစုခွဲသွားခဲ့ကြတာပဲ..."

Book List