Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း။ ၃၀၃</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ထူးဆန်းသော အတိတ်မှတ်ဉာဏ်များသည် သူ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။</p> <p>ထိုမှတ်ဉာဏ်များထဲတွင် လုံယီသည် ဝိညာဉ်အမြစ်ပါရမီ နိမ့်ပါးသော်လည်း ချမ်းသာကြွယ်ဝသော လူငယ်လေးတစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူသည် မသေမျိုးလမ်းစဉ်ကို လိုက်စားရန်အတွက် နေရာအနှံ့တွင် ဆရာကောင်းများ ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း သူ၏ ပါရမီညံ့ဖျင်းမှုကြောင့် အမြဲတစေ ငြင်းပယ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ သူ၏ မိသားစုမှာ ကြွယ်ဝချမ်းသာသော်လည်း မသေမျိုးဆရာသခင်များမှာ လူ့လောက၏ ရွှေငွေရတနာများကို စိတ်မဝင်စားကြချေ။</p> <p>ကာလအတန်ကြာပြီးနောက် သူသည် ဆရာရှာဖွေခြင်းကို လက်လျှော့လိုက်ပြီး ရှေးဟောင်းမသေမျိုးများ၏ ဂူအိမ်များအကြောင်းကိုသာ စုံစမ်းစစ်ဆေးကာ သူ၏ အစေအပါးများကို လွှတ်၍ ရှာဖွေခိုင်းတော့သည်။ တစ်နေ့တွင်မူ သူသည် တိကျသော သတင်းအချက်အလက်တစ်ခု ရရှိခဲ့ပြီး အလွန်မတ်စောက်သော တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားကာ မတော်တဆ ချောက်ထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော် ထိုဘေးအန္တရာယ်မှ သူ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်ခဲ့ရုံသာမက ချောက်ကမ်းပါးအောက်ရှိ ချိုင့်ဝှမ်းထဲတွင် မသေမျိုးကျင့်စဉ်ကျမ်းတစ်စောင်ကိုပါ တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ၎င်းကို လေ့ကျင့်ကြည့်သောအခါ သူ၏ ဝိညာဉ်ချီအပေါ် အာရုံခံစားနိုင်စွမ်းမှာ အလွန်မြင့်မားနေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ မသေမျိုးဆရာသခင်များ ပြောခဲ့သလို ပါရမီညံ့၍ ဝိညာဉ်ချီကို အာရုံမခံနိုင်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။</p> <p>နောက်ပိုင်းတွင်မူ လုံယီသည် အကြောင်းရင်းကို သိရှိသွားခဲ့သည်။ သူ ချောက်ထဲသို့ ပြုတ်ကျစဉ်က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ထူးဆန်းသော အပင်များ၏ သစ်စေးများ ပေကျံသွားခဲ့ခြင်းကြောင့်ပင်။ ထိုသစ်စေးများသည် ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကပ်ငြိသွားသောအခါ ဝိညာဉ်ချီကို အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှာ ပိုမိုထက်မြက်လာစေခြင်းပင်။</p> <p>လက်တွေ့ဘဝတွင်မူ လုံယီသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသော နဂါးကတိုးပင်မှာ တစ်နည်းနည်းဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားရှိ စွမ်းအင်များက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံကို လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲပေးနေတော့သည်။</p> <p>လုံယီ၏ ချက်နေရာရှိ တည်ဆောက်ပုံမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဝိညာဉ်ချီကို စုပ်ယူရန် ပိုမိုလွယ်ကူလာစေသည်။ ထို့ပြင် ဝိညာဉ်ချီများသည် သူ၏ အလယ်ဒန်ထျန်ထဲတွင် စုစည်းလာပြီး ယင်သွေးကြောကို ထိရောက်စွာ ပွင့်သွားစေရန် တိကျသော စည်းချက်တစ်ခုအတိုင်း ဆက်တိုက် ရိုက်ခတ်နေတော့သည်။</p> <p>လုံယီသည် သူ၏ အရည်အချင်းပြမျက်နှာပြင်ရှိ [ချီစွမ်းအားကျင့်ကြံခြင်း အဆင့် ၀ (၁၅၁/၆၀၀)] ၏ အပေါ်ဘက်ထောင့်ရှိ အပေါင်းလက္ခဏာကို ကြည့်လိုက်သောအခါ အချက်ပေးစာသားတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>[ထူးကဲယင်ကျင့်စဉ်သည် နှံ့စပ်ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားပြီဖြစ်၍ အများဆုံး နှစ်ရက်လျှင် ကျွမ်းကျင်မှုမှတ် ၃ မှတ်စီ တိုးတက်နိုင်ပါသည်]</p> <p>ယခင်က တစ်ရက်လျှင် ၁ မှတ်သာ တိုးတက်ခဲ့သော သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းနှုန်းမှာ ယခုအခါ နှစ်</p> <p>ရက်လျှင် ၃ မှတ် တစ်ရက်လျှင် ၁.၅ မှတ်နှုန်းဖြစ်သွားသဖြင့် ၅၀ ရာခိုင်နှုန်း ပိုမိုမြန်ဆန်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤနှုန်းအတိုင်းဆိုပါက သူသည် ချီစွမ်းအားကျင့်ကြံခြင်း ပထမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် အများဆုံး ရက်ပေါင်း ၃၀၀ သာ လိုအပ်တော့မည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်အမြစ်ပါရမီရှိသူတစ်ဦး၏ ကျင့်ကြံမှုနှုန်းနှင့် တန်းတူပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>သာမန်အားဖြင့် ချီစွမ်းအားကျင့်ကြံခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်တွင် ထူးခြားသော အခွင့်အရေးမျိုး မရှိပါက အဆင့်နိမ့်ပါရမီရှင်တစ်ဦးသည် အဆင့်တစ်ခု တက်လှမ်းရန် ၃ နှစ်ခန့် ကြာမြင့်တတ်သည်။ အလယ်အလတ်အဆင့်မှာ ၂ နှစ် ကြာမြင့်ပြီး ထိပ်တန်းအဆင့်မှာမူ ၁ နှစ်အောက်သာ ကြာမြင့်လေ့ရှိသည်။</p> <p>ဒါက မမှန်သေးဘူး။ ငါ့မှာ ဆေးလုံးတွေ ကျန်ပါသေးတယ်။</p> <p>လုံယီသည် ချီစုပ်ယူခြင်းဆေးလုံးလေးပုလင်းကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ပုလင်းလိုက် ပါးစပ်ထဲသို့ သကြားလုံးစားသကဲ့သို့ လောင်းထည့်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ဂျောက်…</p> <p>ချီစုပ်ယူခြင်းဆေးလုံးများသည် အင်အားပြင်းထန်သော ဝိညာဉ်ချီများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး လုံယီ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။ အကယ်၍ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းပိုင်း အပ်စိုက်မှတ်လေးခုမပွင့်မီကသာဆိုလျှင် လုံယီအနေဖြင့် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရရှိသွားနိုင်သည်။</p> <p>သို့သော် ယခုအခါ သူ၏ အတွင်းပိုင်းကြံ့ခိုင်မှုမှာ သာမန်လူများထက် များစွာ သာလွန်နေပြီဖြစ်သည်။ သံထည်ပစ္စည်းဖြင့် တိုက်ရိုက်ရိုက်နှက်ခြင်းကိုပင် ခံနိုင်ရည်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ အနည်းငယ် ထုံကျင်ကျင် နာကျင်မှုကိုသာ ခံစားရပြီး သူ အသာအယာပင် အောင့်အည်းသည်းခံလိုက်နိုင်သည်။</p> <p>ချီစုပ်ယူခြင်းဆေးလုံး တစ်ပုလင်းတွင် ဆေးလုံး ၁၀ လုံးပါဝင်ပြီး ဆေးတစ်လုံးသည် နှစ်ရက်စာ ပင်ပန်းကြီးစွာ ကျင့်ကြံမှုနှင့် ညီမျှသည်။ ထို့ကြောင့် လေးပုလင်းမှာ ရက်ပေါင်း ၄၀ စာ ကျင့်ကြံမှုနှင့် ညီမျှသည်။</p> <p>[ချီစွမ်းအားကျင့်ကြံခြင်း အဆင့် ၀ (၁၅၁/၆၀၀) → ချီစွမ်းအားကျင့်ကြံခြင်း အဆင့် ၀ (၂၁၁/၆၀၀)]</p> <p>နောက်ပိုင်းရက်များတွင် လုံယီ၏ဘဝမှာ ပုံမှန်အစီအစဉ်အတိုင်း အေးအေးချမ်းချမ်း ဖြတ်သန်းလာခဲ့သည်။ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း သူသည် ဝူကျိုဇုန်သို့သွားကာ ပိုးမွှားများကို နှိမ်နင်းခြင်း၊ စွမ်းအင်များ စုဆောင်းခြင်းနှင့် စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်းများကို လုပ်ကိုင်သည်။ ထို့နောက် တပည့်တောင်ထိပ်သို့ ပြန်လာကာ မသေမျိုးအတတ်ပညာနှင့် ကိုယ်ခံပညာများကို လေ့ကျင့်သည်။</p> <p>သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး အစွမ်းသတ္တိများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် ခိုင်မာစွာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ ရံဖန်ရံခါတွင် ငွေကြေးရရှိရန်အတွက် အလောင်းလောင်းကစားပွဲများတွင်လည်း ပါဝင်ဆင်နွှဲတတ်သေးသည်။</p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဒုတိယအကြိမ်မြောက် သုံးလပတ် အရည်အချင်းစစ်ဆေးပွဲ အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ စစ်ဆေးမည့် အကြောင်းအရာများမှာ ယခင်အတိုင်းပင်  ချီစွမ်းအား စုစုပေါင်းပမာဏ၊ စိုက်ခင်းထွက်နှုန်း၊ မိုးခေါ်အတတ်နှင့် အလောင်းထိန်းချုပ်ခြင်းအတတ်တို့ပင်။</p> <p>လုံယီ၏ ချီစွမ်းအားနှင့် စိုက်ခင်းထွက်နှုန်းမှာ သူများထက် နောက်ကျမကျန်ခဲ့သလို အလောင်းထိန်းချုပ်ခြင်းနှင့် မိုးခေါ်အတတ်တွင်မူ သူသည် အငြင်းပွားဖွယ်မရှိ ပထမနေရာကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ လုံယီသည် ထိပ်ဆုံးအဆင့်ကို ထပ်မံရရှိခဲ့ပြီး အကျိုးဆောင်မှတ် ၁၀ မှတ်နှင့် ချီစုပ်ယူခြင်းဆေးလုံး နှစ်ပုလင်းကို ဆုလာဘ်အဖြစ် ရရှိခဲ့ပြန်သည်။</p> <p>အခြားသူများထဲတွင်မူ ရုံရွှယ်ကျန်းက ဒုတိယနေရာသို့ တက်လှမ်းလာပြီး ယို့ချင်းယီက တတိယသို့ ကျဆင်းသွားကာ ဝမ်ဝမ်ပိုင်မှာမူ စတုတ္ထနေရာတွင်သာ ရှိနေတော့သည်။</p> <p>စစ်ဆေးမှုအပြီးတွင် ရုံရွှယ်ကျန်းက သူ၏ မိုးခေါ်အတတ်နှင့် အလောင်းထိန်းချုပ်ခြင်းအတတ်များ တိုးတက်လာခြင်းမှာ လုံယီထံမှ အကြံဉာဏ်များ ရယူခဲ့ခြင်းကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း လူသိရှင်ကြား ဝန်ခံခဲ့သည်။ ထိုအခါ တပည့်များစွာမှာ လုံယီထံသို့ လာရောက်ကာ အကြံဉာဏ်များ တောင်းခံကြတော့သည်။ လုံယီသည်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ ခွဲခြားခြင်းမရှိဘဲ အားလပ်ချိန်ရှိတိုင်း လမ်းညွှန်ပြသပေးခဲ့သည်။</p> <p>ရရှိထားသော အကျိုးဆောင်မှတ် ၁၀ မှတ်ကြောင့် သူသည် ရတနာသိုလှောင်ရာတောင်ထိပ်ရှိ ကျင့်ကြံခြင်းခန်းမသို့ တစ်ခေါက် ထပ်မံသွားရောက်ခဲ့သည်။ သို့သော် အသက်သာဆုံးသော ကျင့်စဉ်များပင်လျှင် အကျိုးဆောင်မှတ် ၂၀ မှတ် လိုအပ်နေသဖြင့် လုံယီအနေဖြင့် အမှတ်များကို လက်ရှိတွင် စုဆောင်းထားရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုနေ့ညတွင် သူ၏ ဂူအိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အပြင်ဘက်တွင် ရစ်သီရစ်သီ လုပ်နေသော ရင်းနှီးသည့် သွယ်လျလျ ပုံရိပ်ကလေးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>“ယို့ချင်းယီ...”</p> <p>“အစ်ကိုကြီးလုံ...”</p> <p>ယို့ချင်းယီသည် အမြဲတမ်းကဲ့သို့ အေးစက်သော မျက်နှာပေးရှိသော်လည်း စကားပြောရာတွင် အနည်းငယ် ထစ်ငေါ့နေရှာသည်။</p> <p>သူမ ဘာကြောင့် ရောက်လာသည်ကို လုံယီ နားမလည်နိုင်ဘဲ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေမိသည်။ အနည်းငယ် စကားလက်ဆုံကျပြီးနောက်တွင်မူ လုံယီမှာ အော်ရယ်မိတော့မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>အမှန်စင်စစ် ယို့ချင်းယီမှာ အလောင်းထိန်းချုပ်ခြင်းနှင့် မိုးခေါ်အတတ်တို့တွင် လုံယီထံမှ အကြံဉာဏ် လာရောက်တောင်းခံခြင်းပင်။ ယခုတပည့်အသစ်များထဲတွင် ဝိညာဉ်အမြစ်ပါရမီ အကောင်းဆုံးဖြစ်သော်လည်း ယို့ချင်းယီမှာ အကဲဖြတ်ပွဲ နှစ်ကြိမ်စလုံးတွင် ပထမနေရာကို တစ်ခါမျှ မရရှိခဲ့သည့်အပြင် အဆင့်မှာလည်း ကျဆင်းလာသဖြင့် သူမအနေဖြင့် ကြီးမားသော ဖိအားများကို ခံစားနေရပုံပင်။</p> <p>“အစ်ကိုကြီးလုံ... ကျွန်မကို သင်ကြားပေးဖို့ ဝန်မလေးပါနဲ့ဦးရှင်...”</p> <p>ယို့ချင်းယီက ပြောဆိုလိုက်ရာ သူမ၏ ဖြူဝင်းအေးစက်သော ပါးပြင်လေးများမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားတော့သည်။</p> <p>“မိန်းကလေးယို့... အားနာနေဖို့ မလိုပါဘူး”</p> <p>လုံယီသည် စိတ်ထဲတွင် ရယ်ချင်နေသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် သူ၏ အမြင်များကို စတင်မျှဝေပေးလိုက်သည်။</p> <p>“မိုးခေါ်အတတ်ဆိုတာ သဘာဝအတိုင်း မန္တန်ရွတ်ရမှာပါ။ ချီစွမ်းအား၊ လက်ဟန်ခြေဟန်နဲ့ ဂါထာတွေကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်ဖို့ မကြိုးစားပါနဲ့...”</p> <p>လုံယီက အသေးစိတ် ရှင်းပြနေစဉ်တွင် ယို့ချင်းယီသည်လည်း သူမ၏ ရှက်ရွံ့မှုနှင့် စိုးရိမ်မှုများကို ဘေးဖယ်ထားကာ စိတ်ဝင်တစား နားထောင်ပြီး ခေါင်းတညိတ်ညိတ် လုပ်နေတော့သည်။</p> <p>“ဟင်...”</p> <p>ရုတ်တရက် လုံယီ၏ နားစည်များ လှုပ်ခတ်သွားပြီး မနီးမဝေးရှိ တောအုပ်လေးဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သူမလား။</p> <p>တစ်စုံတစ်ဦး ချောင်းမြောင်းနားထောင်နေသည်ကို သတိပြုမိသော်လည်း လုံယီက ဂရုမစိုက်ဘဲ ယို့ချင်းယီကို ဆက်လက်သင်ကြားပေးရုံသာမက လက်တွေ့ပင် သရုပ်ပြသပေးလိုက်သည်။ နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ယို့ချင်းယီသည် လုံယီကို ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ နှစ်ဦးသား ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ချောင်းမြောင်းနေသော မိန်းကလေးမှာ မှောင်မိုက်သော တောအုပ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး လရောင်အောက်တွင် ဖြူဖျော့သော မျက်နှာလေးကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမမှာ သူမ၏ အမွှာညီမလေးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော ရှုကျွင်းယီပင်။</p> <p>…….</p> <p>ဂူအတွင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လုံယီသည် အရည်အချင်းပြမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ စွမ်းအင်မှတ်မှာ နှစ်သောင်းကျော်အထိ အလွန်ပင် ပေါများနေသည်။ ပါရမီများ မြှင့်တင်ရန် လိုအပ်သော ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ရတနာများကို ရှာဖွေရန် ခဲယဉ်းနေသေးသဖြင့် သူသည် လက်ရှိစွမ်းအင်များကို အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>[အစွန်းရောက်လက်သီး (ကြီးကျယ်သောအောင်မြင်မှု ၀/၃၀၀၀) → အစွန်းရောက်လက်သီး (ပြီးပြည့်စုံခြင်း)]</p> <p>မှတ်ဉာဏ်အသစ်များမှာ သူ၏ စိတ်အာရုံထဲသို့ တိုးဝင်လာပြန်သည်။</p> <p>ယွမ်မင်းဆက်နှောင်းပိုင်း၊ မာမြို့တော်။</p> <p>ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း</p> <p>ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်</p> <p>“မြန်မြန်... သူ့ကို သတ်ကြ ပစ်ကြစမ်း”</p> <p>ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် နိုင်ငံခြားသား တစ်စုသည် နိုင်ငံခြားဖြစ် သေနတ်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ လမ်းကြားထဲတွင် လူစုခွဲထားကြသည်။ အယောက် ခုနစ်ဆယ်၊ ရှစ်ဆယ်ခန့် ရှိသော်လည်း သူတို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ ကြောက်ရွံ့မှုများ အထင်အရှား မြင်တွေ့နေရသည်။</p> <p>တိတ်ဆိတ်သော အရိပ်တစ်ခုမှာ ဝေ့ခနဲ ဖြတ်သန်းသွားသည်။</p> <p>ဂျောက်…</p> <p>ထို့နောက် အသားစိုင်များ ညှစ်ခြေခံလိုက်ရပြီး ပေါက်ကွဲသွားသည့် အသံနှင့်အတူ သေနတ်ကိုင်ထားသော နိုင်ငံခြားသားတစ်ဦးမှာ လည်ပင်းစောင်းလျက် လဲကျသွားတော့သည်။ သူ၏ လည်ပင်းတစ်ဝိုက်မှာ အသားဖတ်များအဖြစ်သို့ပင် ပြောင်းလဲသွားရသည်။</p> <p>ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်</p> <p>ကျည်ဆန်အမြောက်အမြားမှာ ထိုသူလဲကျရာနေရာသို့ တရစပ် ပစ်ခတ်ကြသည်။ သို့သော်လည်း ထိုအလောင်းကို ကျည်ဆန်များက ဖောက်ထွက်သွားသည်မှလွဲ၍ တိုက်ခိုက်သူကိုမူ အရိပ်အယောင်ပင် မတွေ့ရချေ။</p> <p>ဂျောက်….</p> <p>မကြာမီမှာပင် အခြားနိုင်ငံခြားသားတစ်ဦးမှာလည်း လည်ပင်းပွင့်ထွက်ကာ အသက်ပျောက်သွားပြန်သည်။</p> <p>“အမေရေ... ကျွန်တော် ဆက်မကစားချင်တော့ဘူး”</p> <p>နိုင်ငံခြားသားတစ်ဦးမှာ ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်ကာ သူ၏သေနတ်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုပ်ရင်း လမ်းကြားထွက်ပေါက်ဆီသို့ အသည်းအသန် ထွက်ပြေးတော့သည်။ သို့သော် ပြေးနေရင်းမှာပင် သူ၏လည်ပင်းနားသို့ အေးစက်သော လေညင်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး နာကျင်မှုနှင့်အတူ ထာဝရအမှောင်ထုထဲသို့ ကျဆင်းသွားရတော့သည်။</p> <p>ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း</p> <p>နိုင်ငံခြားသားတစ်ဦးပြီးတစ်ဦးမှာလည်း ထိုသူ၏ခြေရာအတိုင်းပင် ထပ်ချပ်မကွာ လိုက်ပါသွားကြရသည်။</p> <p>“ကြက်ခြေနီအဖွဲ့က စစ်သည်တော်တွေ အကုန်အသတ်ခံလိုက်ရပြီ”</p> <p>“သူတို့တွေက အင်ပါယာရဲ့ အတော်ဆုံးစစ်သည်တွေလေဗျာ။ တစ်ယောက်ချင်းစီကို ရွှေဒင်္ဂါးအမြောက်အမြား အကုန်အခံပြီး လေ့ကျင့်ပေးထားတာ”</p> <p>“တောက်... ဒီကိုယ်ခံပညာရှင်ကိုကျမှ သေနတ်တွေက ဘာလို့ အသုံးမဝင်ရတာလဲ”</p> <p>“အမြောက်တွေကို သုံးမှရမယ် တစ်လက်တည်းနဲ့ မလုံလောက်ဘူး”</p> <p>မကြာမီမှာပင် မာမြို့တော်ရှိ ကိုယ်ခံပညာရှင်များ၏ နောက်ဆုံးခံတပ်ဖြစ်သော နက်ပြာရောင်</p> <p>ဝတ်စုံလမ်းကြားရှိ ရှုပ်ထွေးလှသော မြေပြင်အနေအထားဆီသို့ အမြောက် ဆယ်လက်ဖြင့် ပစ်မှတ်ထားလိုက်ကြသည်။</p> <p>ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း</p> <p>ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း</p> <p>အမြောက်သံများမှာ ကောင်းကင်ယံမှ ပြစ်ဒဏ်ခတ်လိုက်သကဲ့သို့ တရစပ် ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ လူများ ပုန်းအောင်းနေသည့် နေရာသို့ ကျရောက်တော့မည့် ဆဲဆဲတွင် ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ရုတ်တရက် ပျံတက်သွားသည်။</p> <p>ဘုန်း….</p> <p>သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အားကောင်းလှသည်။ သူ၏ လက်သီးချက်မှာ ကောင်းကင်မြေကြီးကိုပင် တုန်ခါသွားစေတော့သည်။</p> <p>သူသည် မီးတောက်များဖြင့် လွင့်စင်လာသော အမြောက်ဆန်ကို လက်သီးဖြင့်ပင် ရိုက်ထုတ်</p> <p>လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save